Επτά κείμενα παρέμβασης,
1. Πολλές φορές πάει η στάμνα στη βρύση...
Αλλά και πάλι παίζει με τον χρόνο και τις υποχρεώσεις. Από τη μια τα δίνει όλα στους Ευρωπαίους και από την άλλη οργανώνει τη «συμμαχία των φτωχών» προκειμένου να κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Ορισμένοι αποδίδουν τον ηγέτη του ως μετρ του τακτικισμού. Η αλήθεια είναι ότι έχει την αντίφαση εντός του. Το αποτέλεσμα της πολιτικής που ασκεί πλήττει κυρίως τους φτωχούς. Ταυτόχρονα διεκδικεί την ψήφο τους, προβάλλοντας εαυτόν ως ηγέτη της «συμμαχίας των φτωχών». Θα αποτύχει αυτήν τη φορά. Οπως λέει ο λαός μας, «πολλές φορές πάει η στάμνα στη βρύση, μια φορά σπάει...».
2. Μακεδονικό: εθελοτυφλούντες ανοηταίνομε
3. Η νοσταλγία του ηγεμόνα
4. Το όνομα είναι... αποπροσανατολισμός!
Υπό αυτήν την έννοια η προκείμενη απόφαση ήταν πλήρως προσαρμοσμένη με τις απαιτήσεις που θέτει το άρθρο 1 της Διεθνούς Σύμβασης της Γενεύης του 1951, το οποίο λέει ότι ο όρος «πρόσφυξ εφαρμόζεται επί παντός προσώπου όπερ συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως, λόγω φυλής, θρησκείας... ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την υπηκοότητα».
Και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν θα έπρεπε ακατανόητα να υποβαθμίσει τη νομική σημασία αυτής της απόφασης, αφού το Συμβούλιο Επικρατείας στην πρόσφατη απόφασή του 1237/2017 τόνιζε ότι «οι ως άνω (δευτεροβάθμιες) επιτροπές δεν αποτελούν μεν δικαστήρια, συνιστούν όμως επιτροπές που ασκούν αρμοδιότητες δικαιοδοτικού χαρακτήρα...»!
3. Εν όψει όλων αυτών αναρωτιέται κανείς το εξής: Ειλικρινά, για ποιον λόγο άσκησε αίτηση ακύρωσης εναντίον της παραπάνω απόφασης ο κ. Μουζάλας;
από "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"
 |
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ",
06-07/01/18
|
1. Πολλές φορές πάει η στάμνα στη βρύση...
Του Αντώνη Καρακούση
Οσοι έχουν παρακολουθήσει από κοντά την πορεία του κυβερνώντος κόμματος γνωρίζουν ότι έχει διακριθεί για τις πολιτικές στροφές του και βεβαίως για την ευελιξία της ηγεσίας του.
Το 2008, με την έναρξη της κρίσης, ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα περιθωριακό, αντικαπιταλιστικό κόμμα, που γοητευόταν από κινήματα τύπου Γένοβας και από τις πρώιμες εικόνες του κύματος μετανάστευσης που απέδιδε η πλατεία Κουμουνδούρου.
Η διεθνής οικονομική κρίση που ξέσπασε τον Οκτώβριο του 2008 βρήκε την ηγεσία και τα στελέχη του εντελώς απροετοίμαστα. Δεν διέθεταν ούτε τη γνώση ούτε τα ερμηνευτικά εργαλεία προκειμένου να κατανοήσουν το βάρος των επιδράσεών της στην ασθενή από τα ελλείμματα και την υπονομευμένη από τον υπερδανεισμό ελληνική οικονομία. Χρειάστηκαν αρκετό χρόνο να αντιληφθούν την ένταση που μετέφερε στην Ελλάδα. Και όταν αυτό συνέβη, δεν απεδέχθησαν το πρόβλημα, παρά τα έβαλαν με την ατελή λύση ανάγκης, η οποία προεκρίθη υπό το βάρος της επαπειλούμενης χρεοκοπίας.
Από το 2010 και μετά, τα στελέχη του ρητόρευαν αντικαπιταλιστικά και ψάρευαν πολιτικά στους πολλούς αντιμνημονιακούς κύκλους που ανεπτύχθησαν δεξιά και αριστερά.
Ο ΣΥΡΙΖΑ παρακολούθησε το κίνημα των «Αγανακτισμένων», όπως και το κύμα αμφισβήτησης της κάτω και πάνω πλατείας, τροφοδότησε το αντιευρωπαϊκό κλίμα της εποχής και τη συζήτηση για επιστροφή στη δραχμή, αλλά δεν δεσμεύτηκε, παρέμεινε κόμμα αμφίσημο, σαν να ήθελε να δει προς τα πού θα γείρει η πλάστιγγα για να επέμβει και να καρπωθεί την αναπτυσσόμενη αντίδραση και τη γενικευόμενη, τότε, αμφισβήτηση.
Πράγμα που συνέβη στα τέλη του 2011, όταν άρχισε συστηματικά να υπερασπίζεται και πολλές φορές να πρωτοστατεί σε διάφορες εκδηλώσεις των «Αγανακτισμένων» εναντίον των λεγόμενων συστημικών κομμάτων. Τα κέρδη φάνηκαν στις διπλές εκλογές του 2012, όπου η εκλογική του δύναμη εκτινάχθηκε στα ύψη.
Από το 2012 μέχρι τις ευρωεκλογές του 2014 άσκησε άγονη και επιθετική αντιπολίτευση, θέλοντας προφανώς να κεφαλαιοποιήσει τα κέρδη του. Κερδίζοντας σε εκείνη τη χαλαρή εκλογική αναμέτρηση την πρωτιά, έθεσε αυτομάτως υποψηφιότητα για τη διακυβέρνηση της χώρας χρησιμοποιώντας την εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. Ταυτοχρόνως έπαιξε το λαϊκιστικό χαρτί με τα μέτρα της Θεσσαλονίκης, δεν λογάριασε τίποτε μπροστά στην εξουσία, αγνόησε όλες τις προειδοποιήσεις και αρνήθηκε την όποια πρόοδο είχε επιτευχθεί, παρά τις πολλές εκκλήσεις ελλήνων και ξένων για τα επερχόμενα. Κάπως έτσι κέρδισε την εξουσία τον Ιανουάριο του 2015 και όπως αντιπολιτεύθηκε τη Νέα Δημοκρατία θέλησε να αντιπολιτευθεί και την Ευρώπη. Με αποτέλεσμα να βρει τοίχο απέναντί του και μπροστά στο αδιέξοδο και την απόλυτη καταστροφή αναγκάστηκε να υποχωρήσει, αποδεχόμενος μέτρα απείρως ισχυρότερα εκείνων που αρνιόταν στον Αντώνη Σαμαρά.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν άντεξε το σοκ του συμβιβασμού, οδηγήθηκε στη διάσπαση και ο αρχηγός του κατέφυγε στις εκλογές, τις οποίες κέρδισε επειδή οι άλλοι δεν ήθελαν ή δεν μπορούσαν να αντιπαρατεθούν. Ταυτόχρονα ο αρχηγός του άρχισε να καλλιεργεί το υποτυπώδες έως τότε φιλευρωπαϊκό προφίλ του και να ενστερνίζεται έννοιες όπως η επιχειρηματικότητα και οι επενδύσεις. Ωστόσο και πάλι ταλαντεύθηκε. Του πήρε καιρό να αποδεχθεί πλήρως την ευθύνη. Χάθηκε και πάλι πολύτιμος χρόνος, χρειάστηκε να φθάσουμε ξανά προ αδιεξόδου προκειμένου κλείσει τη δεύτερη αξιολόγηση και να οδεύσει προς την τρίτη, στην οποία πλέον ομνύει, προπαγανδίζοντας τα οφέλη της.
Το 2008, με την έναρξη της κρίσης, ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα περιθωριακό, αντικαπιταλιστικό κόμμα, που γοητευόταν από κινήματα τύπου Γένοβας και από τις πρώιμες εικόνες του κύματος μετανάστευσης που απέδιδε η πλατεία Κουμουνδούρου.
Η διεθνής οικονομική κρίση που ξέσπασε τον Οκτώβριο του 2008 βρήκε την ηγεσία και τα στελέχη του εντελώς απροετοίμαστα. Δεν διέθεταν ούτε τη γνώση ούτε τα ερμηνευτικά εργαλεία προκειμένου να κατανοήσουν το βάρος των επιδράσεών της στην ασθενή από τα ελλείμματα και την υπονομευμένη από τον υπερδανεισμό ελληνική οικονομία. Χρειάστηκαν αρκετό χρόνο να αντιληφθούν την ένταση που μετέφερε στην Ελλάδα. Και όταν αυτό συνέβη, δεν απεδέχθησαν το πρόβλημα, παρά τα έβαλαν με την ατελή λύση ανάγκης, η οποία προεκρίθη υπό το βάρος της επαπειλούμενης χρεοκοπίας.
Από το 2010 και μετά, τα στελέχη του ρητόρευαν αντικαπιταλιστικά και ψάρευαν πολιτικά στους πολλούς αντιμνημονιακούς κύκλους που ανεπτύχθησαν δεξιά και αριστερά.
Ο ΣΥΡΙΖΑ παρακολούθησε το κίνημα των «Αγανακτισμένων», όπως και το κύμα αμφισβήτησης της κάτω και πάνω πλατείας, τροφοδότησε το αντιευρωπαϊκό κλίμα της εποχής και τη συζήτηση για επιστροφή στη δραχμή, αλλά δεν δεσμεύτηκε, παρέμεινε κόμμα αμφίσημο, σαν να ήθελε να δει προς τα πού θα γείρει η πλάστιγγα για να επέμβει και να καρπωθεί την αναπτυσσόμενη αντίδραση και τη γενικευόμενη, τότε, αμφισβήτηση.
Πράγμα που συνέβη στα τέλη του 2011, όταν άρχισε συστηματικά να υπερασπίζεται και πολλές φορές να πρωτοστατεί σε διάφορες εκδηλώσεις των «Αγανακτισμένων» εναντίον των λεγόμενων συστημικών κομμάτων. Τα κέρδη φάνηκαν στις διπλές εκλογές του 2012, όπου η εκλογική του δύναμη εκτινάχθηκε στα ύψη.
Από το 2012 μέχρι τις ευρωεκλογές του 2014 άσκησε άγονη και επιθετική αντιπολίτευση, θέλοντας προφανώς να κεφαλαιοποιήσει τα κέρδη του. Κερδίζοντας σε εκείνη τη χαλαρή εκλογική αναμέτρηση την πρωτιά, έθεσε αυτομάτως υποψηφιότητα για τη διακυβέρνηση της χώρας χρησιμοποιώντας την εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. Ταυτοχρόνως έπαιξε το λαϊκιστικό χαρτί με τα μέτρα της Θεσσαλονίκης, δεν λογάριασε τίποτε μπροστά στην εξουσία, αγνόησε όλες τις προειδοποιήσεις και αρνήθηκε την όποια πρόοδο είχε επιτευχθεί, παρά τις πολλές εκκλήσεις ελλήνων και ξένων για τα επερχόμενα. Κάπως έτσι κέρδισε την εξουσία τον Ιανουάριο του 2015 και όπως αντιπολιτεύθηκε τη Νέα Δημοκρατία θέλησε να αντιπολιτευθεί και την Ευρώπη. Με αποτέλεσμα να βρει τοίχο απέναντί του και μπροστά στο αδιέξοδο και την απόλυτη καταστροφή αναγκάστηκε να υποχωρήσει, αποδεχόμενος μέτρα απείρως ισχυρότερα εκείνων που αρνιόταν στον Αντώνη Σαμαρά.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν άντεξε το σοκ του συμβιβασμού, οδηγήθηκε στη διάσπαση και ο αρχηγός του κατέφυγε στις εκλογές, τις οποίες κέρδισε επειδή οι άλλοι δεν ήθελαν ή δεν μπορούσαν να αντιπαρατεθούν. Ταυτόχρονα ο αρχηγός του άρχισε να καλλιεργεί το υποτυπώδες έως τότε φιλευρωπαϊκό προφίλ του και να ενστερνίζεται έννοιες όπως η επιχειρηματικότητα και οι επενδύσεις. Ωστόσο και πάλι ταλαντεύθηκε. Του πήρε καιρό να αποδεχθεί πλήρως την ευθύνη. Χάθηκε και πάλι πολύτιμος χρόνος, χρειάστηκε να φθάσουμε ξανά προ αδιεξόδου προκειμένου κλείσει τη δεύτερη αξιολόγηση και να οδεύσει προς την τρίτη, στην οποία πλέον ομνύει, προπαγανδίζοντας τα οφέλη της.
Αλλά και πάλι παίζει με τον χρόνο και τις υποχρεώσεις. Από τη μια τα δίνει όλα στους Ευρωπαίους και από την άλλη οργανώνει τη «συμμαχία των φτωχών» προκειμένου να κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Ορισμένοι αποδίδουν τον ηγέτη του ως μετρ του τακτικισμού. Η αλήθεια είναι ότι έχει την αντίφαση εντός του. Το αποτέλεσμα της πολιτικής που ασκεί πλήττει κυρίως τους φτωχούς. Ταυτόχρονα διεκδικεί την ψήφο τους, προβάλλοντας εαυτόν ως ηγέτη της «συμμαχίας των φτωχών». Θα αποτύχει αυτήν τη φορά. Οπως λέει ο λαός μας, «πολλές φορές πάει η στάμνα στη βρύση, μια φορά σπάει...».
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 06-07/01/18 |
2. Μακεδονικό: εθελοτυφλούντες ανοηταίνομε
Του Γιάννη Μαρίνου
Ο νέος χρόνος μπαίνει με το αριστερό, όχι μόνο λόγω ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και γιατί ξαναφουντώνει η ένταση γύρω από το θεωρούμενο πάντα μείζον εθνικό θέμα, δηλαδή το Μακεδονικό, που αφέθηκε να κακοφορμίσει με δική μας κυρίως υπαιτιότητα. Προσωπικά θεωρώ μείζονα εθνικά θέματα τη μόνιμη και συνεχώς επιδεινούμενη τουρκική απειλή, το δημογραφικό, που αποδυναμώνει κάθε ικμάδα τού όλο και περισσότερο γηράσκοντος ελληνικού πληθυσμού, αλλά και το Μεταναστευτικό, που θα μπορούσε μάλιστα με μια τολμηρή πολιτική να συμβάλει στην άμβλυνση του δημογραφικού. Αλλά μια που το Μακεδονικό έχει και πάλι συνεπάρει τα μυαλά μας, καταθέτω και εγώ την πάνω από 30 χρόνια ασταμάτητα υποστηριζόμενη προσωπική μου άποψη.
Πρώτα απ' όλα δεν είναι ρεαλιστικό να αγνοείται το γεγονός ότι αφήσαμε να εμπεδωθεί διεθνώς η ονομασία Μακεδονία για το αποκαλούμενο μόνο από τους Ελληνες κράτος των Σκοπίων. Οι περισσότερες χώρες το έχουν πια αναγνωρίσει επισήμως ως Δημοκρατία της Μακεδονίας, ο δε παγκόσμιος Τύπος στο σύνολό του το αποκαλεί Μακεδονία. Και αυτό δυστυχώς δεν πρόκειται πια να αλλάξει, ακόμη και αν υιοθετηθεί νέα ονομασία. Για του λόγου το αληθές να υπενθυμίσω ότι Ελλάς μόνο εμείς αυτοαποκαλούμεθα, ενώ όλοι οι άλλοι μάς λένε Γραικία (Greece, Grèce, Griechenland, κ.ο.κ.). Γιατί αυτό δεν μας ενοχλεί; Το ίδιο θα συμβεί αν μάλιστα επιλεγεί ονομασία με δύο λέξεις, όπως προτιμούν οι πιο ρεαλιστές πολιτικοί μας. Αλλά είτε Ανω Μακεδονία, είτε Βόρεια και αν ονομαστεί, πάλι σκέτη Μακεδονία θα τη λένε όλοι. Η δική μου πρόταση ήταν για ονομασία μονολεκτική. Και η προσφορότερη θα ήταν είτε Novomacedonia, που ήδη χρησιμοποιείται εκεί, είτε ακόμη καλύτερα Σλαβομακεδονία έναντι όλων φυσικά. Δηλαδή με μια λέξη που διαχωρίζει απόλυτα την ελληνική Μακεδονία από τη σλαβική και μπορεί έτσι να επιβληθεί ως μία λέξη. Ο ισχυρισμός ότι διαφωνεί η αλβανική μειονότητα στερείται σοβαρότητας, αφού όλες σχεδόν οι χώρες διαθέτουν εθνικές μειονότητες, που όμως δεν εμπόδισαν ποτέ να αποφασίζει η πλειοψηφούσα εθνικότητα. Αλλιώς και η ονομασία «Ελλάς» θα είχε πρόβλημα, αφού φιλοξενούμε και τουρκική μειονότητα.
Υπενθυμίζω επ' ευκαιρία ότι Σλαβομακεδόνες τους αποκαλούσαμε την εποχή του Εμφυλίου Πολέμου και κανέναν δεν έθιγε ότι αποδεχόμαστε ως δεύτερο συνθετικό την ονομασία Μακεδόνες. Πότε μας τσίμπησε η μύγα και απορρίψαμε ως επαίσχυντο αυτό που πριν από λίγα χρόνια θεωρούσαμε αυτονόητο και επιτυχημένο για τη σαφήνειά του όνομα;
Ας μου επιτραπεί, τέλος, να παρατηρήσω ότι η μέχρι εθελοτύφλωσης ευαισθησία μας στον αποκλεισμό από την ονομασία του γειτονικού κρατιδίου του επάρατου ουσιαστικού ή επιθετικού προσδιορισμού χρησιμοποιείται ασυναισθήτως καθημερινά από όλους μας, αφού αποδεχόμαστε τη σημερινή προσωρινή επίσημη ονομασία πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας όπου το «Μακεδονίας» το καταπίνουμε αμάσητο, αφού έτσι αποδεχθήκαμε να την αναγνωρίζει και ο ΟΗΕ. Πώς απορρίπτουμε την ύπαρξη του ονόματος «Μακεδονία» όταν ήδη επισήμως έτσι την αποκαλούμε; Αφού επιπολαίως απορρίψαμε τις ευνοϊκότατες για εμάς προτάσεις Πινέιρο πριν από σχεδόν 30 χρόνια, ας προσγειωθούμε τώρα που οι προβληματικοί γείτονές μας φαίνεται ότι εγκαταλείπουν Μεγαλέξανδρους και αλυτρωτικές φιλοδοξίες.
Ο νέος χρόνος μπαίνει με το αριστερό, όχι μόνο λόγω ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και γιατί ξαναφουντώνει η ένταση γύρω από το θεωρούμενο πάντα μείζον εθνικό θέμα, δηλαδή το Μακεδονικό, που αφέθηκε να κακοφορμίσει με δική μας κυρίως υπαιτιότητα. Προσωπικά θεωρώ μείζονα εθνικά θέματα τη μόνιμη και συνεχώς επιδεινούμενη τουρκική απειλή, το δημογραφικό, που αποδυναμώνει κάθε ικμάδα τού όλο και περισσότερο γηράσκοντος ελληνικού πληθυσμού, αλλά και το Μεταναστευτικό, που θα μπορούσε μάλιστα με μια τολμηρή πολιτική να συμβάλει στην άμβλυνση του δημογραφικού. Αλλά μια που το Μακεδονικό έχει και πάλι συνεπάρει τα μυαλά μας, καταθέτω και εγώ την πάνω από 30 χρόνια ασταμάτητα υποστηριζόμενη προσωπική μου άποψη.
Πρώτα απ' όλα δεν είναι ρεαλιστικό να αγνοείται το γεγονός ότι αφήσαμε να εμπεδωθεί διεθνώς η ονομασία Μακεδονία για το αποκαλούμενο μόνο από τους Ελληνες κράτος των Σκοπίων. Οι περισσότερες χώρες το έχουν πια αναγνωρίσει επισήμως ως Δημοκρατία της Μακεδονίας, ο δε παγκόσμιος Τύπος στο σύνολό του το αποκαλεί Μακεδονία. Και αυτό δυστυχώς δεν πρόκειται πια να αλλάξει, ακόμη και αν υιοθετηθεί νέα ονομασία. Για του λόγου το αληθές να υπενθυμίσω ότι Ελλάς μόνο εμείς αυτοαποκαλούμεθα, ενώ όλοι οι άλλοι μάς λένε Γραικία (Greece, Grèce, Griechenland, κ.ο.κ.). Γιατί αυτό δεν μας ενοχλεί; Το ίδιο θα συμβεί αν μάλιστα επιλεγεί ονομασία με δύο λέξεις, όπως προτιμούν οι πιο ρεαλιστές πολιτικοί μας. Αλλά είτε Ανω Μακεδονία, είτε Βόρεια και αν ονομαστεί, πάλι σκέτη Μακεδονία θα τη λένε όλοι. Η δική μου πρόταση ήταν για ονομασία μονολεκτική. Και η προσφορότερη θα ήταν είτε Novomacedonia, που ήδη χρησιμοποιείται εκεί, είτε ακόμη καλύτερα Σλαβομακεδονία έναντι όλων φυσικά. Δηλαδή με μια λέξη που διαχωρίζει απόλυτα την ελληνική Μακεδονία από τη σλαβική και μπορεί έτσι να επιβληθεί ως μία λέξη. Ο ισχυρισμός ότι διαφωνεί η αλβανική μειονότητα στερείται σοβαρότητας, αφού όλες σχεδόν οι χώρες διαθέτουν εθνικές μειονότητες, που όμως δεν εμπόδισαν ποτέ να αποφασίζει η πλειοψηφούσα εθνικότητα. Αλλιώς και η ονομασία «Ελλάς» θα είχε πρόβλημα, αφού φιλοξενούμε και τουρκική μειονότητα.
Υπενθυμίζω επ' ευκαιρία ότι Σλαβομακεδόνες τους αποκαλούσαμε την εποχή του Εμφυλίου Πολέμου και κανέναν δεν έθιγε ότι αποδεχόμαστε ως δεύτερο συνθετικό την ονομασία Μακεδόνες. Πότε μας τσίμπησε η μύγα και απορρίψαμε ως επαίσχυντο αυτό που πριν από λίγα χρόνια θεωρούσαμε αυτονόητο και επιτυχημένο για τη σαφήνειά του όνομα;
Ας μου επιτραπεί, τέλος, να παρατηρήσω ότι η μέχρι εθελοτύφλωσης ευαισθησία μας στον αποκλεισμό από την ονομασία του γειτονικού κρατιδίου του επάρατου ουσιαστικού ή επιθετικού προσδιορισμού χρησιμοποιείται ασυναισθήτως καθημερινά από όλους μας, αφού αποδεχόμαστε τη σημερινή προσωρινή επίσημη ονομασία πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας όπου το «Μακεδονίας» το καταπίνουμε αμάσητο, αφού έτσι αποδεχθήκαμε να την αναγνωρίζει και ο ΟΗΕ. Πώς απορρίπτουμε την ύπαρξη του ονόματος «Μακεδονία» όταν ήδη επισήμως έτσι την αποκαλούμε; Αφού επιπολαίως απορρίψαμε τις ευνοϊκότατες για εμάς προτάσεις Πινέιρο πριν από σχεδόν 30 χρόνια, ας προσγειωθούμε τώρα που οι προβληματικοί γείτονές μας φαίνεται ότι εγκαταλείπουν Μεγαλέξανδρους και αλυτρωτικές φιλοδοξίες.
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 06-07/01/18 |
Του Σήφη Πολυμίλη
«Δεν μισώ το ΠαΣοΚ, ίσα-ίσα το νοσταλγώ», έλεγε σε ανύποπτη στιγμή ο κ. Τσίπρας, το 2011, στη συνέντευξή του στη ΔΕΘ. Ηταν η εποχή που το ΠαΣοΚ, κατά τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ - αλλά και την πλειονότητα των Ελλήνων, όπως αποδείχθηκε αργότερα -, συγκέντρωνε την οργή και την απαξία, γιατί έσωσε τη χώρα από τη χρεοκοπία υιοθετώντας τα περιβόητα μνημόνια.
Εκτοτε βέβαια τα μνημόνια έγιναν καθεστώς και ο κ. Τσίπρας πρωτοπόρος στην εφαρμογή τους διά της γνωστής μεθόδου της κυβίστησης. Η νοσταλγία όμως φαίνεται ότι παρέμεινε, διάφοροι (και διάφορες) γνωστοί και μη εξαιρετέοι παλαιοπασόκοι ενσωματώθηκαν στο άρμα της εξουσίας, ψηφίζοντας και εφαρμόζοντας όσα πριν είχαν καταγγείλει ως εθνική προδοσία.
Γιατί βέβαια το ΠαΣοΚ που νοσταλγούσε ο κ. Τσίπρας ήταν η χειρότερη εκδοχή του. Των παροχών με δανεικά, των πελατειακών σχέσεων, του βολέματος των κολλητών, της πολωτικής σύγκρουσης και των λαϊκίστικων υποσχέσεων και μεθοδεύσεων. Αυτό το ΠαΣοΚ ονειρεύεται να υποκαταστήσει, βρίσκοντας πρόθυμη στήριξη και από ορισμένους πάλαι ποτέ κήνσορες του εκσυγχρονισμού, που σήμερα θεωρούν ότι Κεντροαριστερά χωρίς ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να υπάρξει.
«Δεν μισώ το ΠαΣοΚ, ίσα-ίσα το νοσταλγώ», έλεγε σε ανύποπτη στιγμή ο κ. Τσίπρας, το 2011, στη συνέντευξή του στη ΔΕΘ. Ηταν η εποχή που το ΠαΣοΚ, κατά τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ - αλλά και την πλειονότητα των Ελλήνων, όπως αποδείχθηκε αργότερα -, συγκέντρωνε την οργή και την απαξία, γιατί έσωσε τη χώρα από τη χρεοκοπία υιοθετώντας τα περιβόητα μνημόνια.
Εκτοτε βέβαια τα μνημόνια έγιναν καθεστώς και ο κ. Τσίπρας πρωτοπόρος στην εφαρμογή τους διά της γνωστής μεθόδου της κυβίστησης. Η νοσταλγία όμως φαίνεται ότι παρέμεινε, διάφοροι (και διάφορες) γνωστοί και μη εξαιρετέοι παλαιοπασόκοι ενσωματώθηκαν στο άρμα της εξουσίας, ψηφίζοντας και εφαρμόζοντας όσα πριν είχαν καταγγείλει ως εθνική προδοσία.
Γιατί βέβαια το ΠαΣοΚ που νοσταλγούσε ο κ. Τσίπρας ήταν η χειρότερη εκδοχή του. Των παροχών με δανεικά, των πελατειακών σχέσεων, του βολέματος των κολλητών, της πολωτικής σύγκρουσης και των λαϊκίστικων υποσχέσεων και μεθοδεύσεων. Αυτό το ΠαΣοΚ ονειρεύεται να υποκαταστήσει, βρίσκοντας πρόθυμη στήριξη και από ορισμένους πάλαι ποτέ κήνσορες του εκσυγχρονισμού, που σήμερα θεωρούν ότι Κεντροαριστερά χωρίς ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να υπάρξει.
Προφανώς, για τους υποστηρικτές αυτής της λογικής μικρή σημασία έχουν τα όσα ζήσαμε τα τρία αυτά χρόνια και τα όσα συνεχίζουμε να βλέπουμε καθημερινά γύρω μας. Ακολουθούν, φαίνεται, τη μακιαβελική λογική, με βάση την οποία πετυχημένοι ηγεμόνες είναι αυτοί που «έδιναν μικρή σημασία στον λόγο τους και ήξεραν να εξαπατούν με δόλο τα μυαλά των ανθρώπων».
Αμφιβάλλω αν ο κ. Τσίπρας έχει διαβάσει ποτέ τον «Ηγεμόνα», αλλά τη συνταγή του την ακολουθεί πιστά. Δεν είχε - και δεν έχει - κανέναν ηθικό ενδοιασμό να κάνει το άσπρο μαύρο, να δημαγωγεί και να λαϊκίζει ασύστολα, να συνεργάζεται με τους Καμμένους και να στοχοποιεί τους αντιπάλους του ως... ακροδεξιούς. Να σηκώνει κουρνιαχτό κατά της διαπλοκής των ΜΜΕ και την ίδια ώρα να προωθεί με όλα τα μέσα ένα ελεγχόμενο σύστημα ενημέρωσης στα πρότυπα των τσαβίστας.
Το μόνο που ενδιαφέρει τον κ. Τσίπρα είναι η διαιώνιση της παραμονής του στην εξουσία.Το επεσήμανε άλλωστε και η πρωθυπουργική σύζυγος: πήραμε την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία. Οπότε έχουμε καιρό μπροστά μας...
Αμφιβάλλω αν ο κ. Τσίπρας έχει διαβάσει ποτέ τον «Ηγεμόνα», αλλά τη συνταγή του την ακολουθεί πιστά. Δεν είχε - και δεν έχει - κανέναν ηθικό ενδοιασμό να κάνει το άσπρο μαύρο, να δημαγωγεί και να λαϊκίζει ασύστολα, να συνεργάζεται με τους Καμμένους και να στοχοποιεί τους αντιπάλους του ως... ακροδεξιούς. Να σηκώνει κουρνιαχτό κατά της διαπλοκής των ΜΜΕ και την ίδια ώρα να προωθεί με όλα τα μέσα ένα ελεγχόμενο σύστημα ενημέρωσης στα πρότυπα των τσαβίστας.
Το μόνο που ενδιαφέρει τον κ. Τσίπρα είναι η διαιώνιση της παραμονής του στην εξουσία.Το επεσήμανε άλλωστε και η πρωθυπουργική σύζυγος: πήραμε την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία. Οπότε έχουμε καιρό μπροστά μας...
Οσο για την υποτιθέμενη σοσιαλδημοκρατική μεταμόρφωση που επιδιώκει δεν φαίνεται καν στον ορίζοντα. Οι ευρωσοσιαλιστικές παρέες που, για δικούς τους, ευκαιριακούς λόγους, τον έχουν προσεγγίσει είναι χρήσιμες για όσο καιρό τον βολεύουν, παράλληλα βέβαια με τους εθνολαϊκιστές συμμάχους και οπαδούς του. Αλλωστε, εδώ που τα λέμε, ούτε το ΠαΣοΚ που νοσταλγούσε απέκτησε ποτέ έναν σαφή και καθαρό σοσιαλδημοκρατικό χαρακτήρα.
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 06-07/01/18 |
Του Γιώργου ΠαπαχρήστουΗ καλλιέργεια σοβαρών προσδοκιών για την επίλυση του προβλήματος με την ονομασία των Σκοπίων φαίνεται να συμβαδίζει με τη γνωστή τακτική της κυβέρνησης να δημιουργεί κάθε τόσο συνθήκες αισιοδοξίας για ζητήματα τα οποία απασχολούν για δεκαετίες ολόκληρες τον ελληνικό λαό. Εχει συμβεί με τις συνομιλίες για το Κυπριακό, τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τις σχέσεις με την Αλβανία και τώρα με τα Σκόπια.
Για την κυβέρνηση προφανώς δεν έχει την παραμικρή σημασία το γεγονός ότι κάθε φορά που καλλιεργούνται προσδοκίες εκτός της ανάλυσης των πραγματικών συνθηκών, η χώρα τρώει τα μούτρα της, και συνήθως τα προβλήματα πηγαίνουν πολλά βήματα πίσω.
Και όλα αυτά διότι και η συγκεκριμένη πρακτική υπακούει στη γενικότερη πολιτική του αποπροσανατολισμού την οποία μεθοδικά ακολουθεί η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
Αυτή τη φορά άνοιξε όπως άνοιξε το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, συγκαλούνται συσκέψεις αρμόδιων υπουργών υπό τον Πρωθυπουργό, γίνονται κινήσεις υποτιθέμενης μυστικής διπλωματίας, αλλά η στόχευση μοιάζει να είναι άλλη: το πώς θα περάσουν τα νέα αντιλαϊκά μέτρα σε βάρος των πολιτών. Το πολυνομοσχέδιο για τα 70 προαπαιτούμενα της 3ης αξιολόγησης κατατίθεται στη Βουλή, τις παραμονές της σύσκεψης στη Νέα Υόρκη υπό τον Μάθιου Νίμιτς για το όνομα των Σκοπίων.
Για την κυβέρνηση αυτή η συγκυρία προφανώς αποτελεί τυχαίο γεγονός. Αλλά είναι; Το παρελθόν υπαγορεύει την έντονη αμφισβήτηση αυτής της άποψης. Αν μάλιστα συνυπολογίσει κανείς ότι το αλατοπίπερο του «Σκοπιανού» συμπεριλαμβάνει κόντρες στο εσωτερικό του κυβερνητικού σχηματισμού, πιθανές διαφοροποιήσεις στη Νέα Δημοκρατία αλλά και στα κόμματα της ελάσσονος αντιπολίτευσης, και από κοντά και την πιθανότητα της διενέργειας παλλαϊκών συγκεντρώσεων αλλά και δημοψηφίσματος, μπορεί εύκολα κανείς να διακρίνει το σκηνικό που στήνεται και εξυπηρετεί απολύτως τις επιδιώξεις της κυβέρνησης να περάσει χωρίς να ανοίξει μύτη ένα ακόμη μεγάλο πακέτο μέτρων σκληρής λιτότητας.
Το Σκοπιανό είναι πρόβλημα για την ελληνική εξωτερική πολιτική, και πράγματι απαιτεί μια λύση η οποία θα ικανοποιεί και τις δύο πλευρές. Αλλά έτσι όπως εξελίσσεται το πράγμα, δύσκολα θα προκύψει μια τέτοια λύση. Μέχρι να επιβεβαιωθεί όμως το αδιέξοδο, από την πίσω πόρτα η κυβέρνηση θα έχει καταφέρει αυτό που είναι και η σταθερή της επιδίωξη: ψήφιση μνημονιακών μέτρων, χωρίς αναταράξεις, και κυρίως χωρίς λαϊκές αντιδράσεις...
5. Τούρκοι αξιωματικοί: «υποταγμένη» κυβέρνηση;
Για την κυβέρνηση προφανώς δεν έχει την παραμικρή σημασία το γεγονός ότι κάθε φορά που καλλιεργούνται προσδοκίες εκτός της ανάλυσης των πραγματικών συνθηκών, η χώρα τρώει τα μούτρα της, και συνήθως τα προβλήματα πηγαίνουν πολλά βήματα πίσω.
Και όλα αυτά διότι και η συγκεκριμένη πρακτική υπακούει στη γενικότερη πολιτική του αποπροσανατολισμού την οποία μεθοδικά ακολουθεί η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
Αυτή τη φορά άνοιξε όπως άνοιξε το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, συγκαλούνται συσκέψεις αρμόδιων υπουργών υπό τον Πρωθυπουργό, γίνονται κινήσεις υποτιθέμενης μυστικής διπλωματίας, αλλά η στόχευση μοιάζει να είναι άλλη: το πώς θα περάσουν τα νέα αντιλαϊκά μέτρα σε βάρος των πολιτών. Το πολυνομοσχέδιο για τα 70 προαπαιτούμενα της 3ης αξιολόγησης κατατίθεται στη Βουλή, τις παραμονές της σύσκεψης στη Νέα Υόρκη υπό τον Μάθιου Νίμιτς για το όνομα των Σκοπίων.
Για την κυβέρνηση αυτή η συγκυρία προφανώς αποτελεί τυχαίο γεγονός. Αλλά είναι; Το παρελθόν υπαγορεύει την έντονη αμφισβήτηση αυτής της άποψης. Αν μάλιστα συνυπολογίσει κανείς ότι το αλατοπίπερο του «Σκοπιανού» συμπεριλαμβάνει κόντρες στο εσωτερικό του κυβερνητικού σχηματισμού, πιθανές διαφοροποιήσεις στη Νέα Δημοκρατία αλλά και στα κόμματα της ελάσσονος αντιπολίτευσης, και από κοντά και την πιθανότητα της διενέργειας παλλαϊκών συγκεντρώσεων αλλά και δημοψηφίσματος, μπορεί εύκολα κανείς να διακρίνει το σκηνικό που στήνεται και εξυπηρετεί απολύτως τις επιδιώξεις της κυβέρνησης να περάσει χωρίς να ανοίξει μύτη ένα ακόμη μεγάλο πακέτο μέτρων σκληρής λιτότητας.
Το Σκοπιανό είναι πρόβλημα για την ελληνική εξωτερική πολιτική, και πράγματι απαιτεί μια λύση η οποία θα ικανοποιεί και τις δύο πλευρές. Αλλά έτσι όπως εξελίσσεται το πράγμα, δύσκολα θα προκύψει μια τέτοια λύση. Μέχρι να επιβεβαιωθεί όμως το αδιέξοδο, από την πίσω πόρτα η κυβέρνηση θα έχει καταφέρει αυτό που είναι και η σταθερή της επιδίωξη: ψήφιση μνημονιακών μέτρων, χωρίς αναταράξεις, και κυρίως χωρίς λαϊκές αντιδράσεις...
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 06-07/01/18 |
Του Γρηγόρη Καλφέλη*
Ο Πρωθυπουργός είναι απαραίτητο να κατανοήσει επιτέλους την απλή παραδοχή που υποστήριζε ο Αβραάμ Λίνκολν. Δηλαδή ότι «μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους όλον τον καιρό, αλλά όχι όλους όλον τον καιρό»!
Ο Πρωθυπουργός είναι απαραίτητο να κατανοήσει επιτέλους την απλή παραδοχή που υποστήριζε ο Αβραάμ Λίνκολν. Δηλαδή ότι «μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους όλον τον καιρό, αλλά όχι όλους όλον τον καιρό»!
Με άλλα λόγια, ο Πρωθυπουργός δεν μπορεί να ασκεί επικίνδυνη διπλωματία για τη χώρα μας, δίνοντας προφανώς ψεύτικες υποσχέσεις στον αυταρχικό τούρκο πρόεδρο Ερντογάν, δηλαδή ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα «πάρει» πίσω τους οκτώ τούρκους αξιωματικούς!
Και ταυτόχρονα δεν μπορεί να ξεγελάει αδικαιολόγητα την ελληνική κοινωνία και την παγκόσμια κοινότητα ότι δήθεν μένει προσηλωμένος στο Διεθνές Δίκαιο!
Και ταυτόχρονα δεν μπορεί να ξεγελάει αδικαιολόγητα την ελληνική κοινωνία και την παγκόσμια κοινότητα ότι δήθεν μένει προσηλωμένος στο Διεθνές Δίκαιο!
Και όλα αυτά, εν όψει της απόφασης της 3ης Ανεξάρτητης Επιτροπής Προσφυγών που χορήγησε το status του πρόσφυγα στον τούρκο αξιωματικό Σουλεϊμάν Οσκαϊνακτζί. Και επί αυτού θα ήθελα να διατυπώσω τις ακόλουθες σύντομες παρατηρήσεις:
1. Το ζήτημα της έκδοσης στην Τουρκία των οκτώ τούρκων αξιωματικών έχει «κλείσει» αμετάκλητα - κατά το άρθρο 452 του ΚΠΔ - με το σχετικό βούλευμα του Αρείου Πάγου!
2. Η απόφαση της Δευτεροβάθμιας Επιτροπής Προσφυγών για τη χορήγηση πολιτικού ασύλου στον ανωτέρω τούρκο αξιωματικό βασίστηκε προεχόντως στην ακόλουθη θεμελιώδη σκέψη. Δηλαδή ότι εάν γινόταν «επαναπροώθησή του» στην Τουρκία θα υφίστατο άδικες διώξεις από το καθεστώς Ερντογάν που του επιρρίπτει εντελώς αόριστα την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας (και μάλιστα μέσα σε ένα «δικτατορικό κλίμα» μαζικών διώξεων δικαστών, συγγραφέων κ.λπ.).
1. Το ζήτημα της έκδοσης στην Τουρκία των οκτώ τούρκων αξιωματικών έχει «κλείσει» αμετάκλητα - κατά το άρθρο 452 του ΚΠΔ - με το σχετικό βούλευμα του Αρείου Πάγου!
2. Η απόφαση της Δευτεροβάθμιας Επιτροπής Προσφυγών για τη χορήγηση πολιτικού ασύλου στον ανωτέρω τούρκο αξιωματικό βασίστηκε προεχόντως στην ακόλουθη θεμελιώδη σκέψη. Δηλαδή ότι εάν γινόταν «επαναπροώθησή του» στην Τουρκία θα υφίστατο άδικες διώξεις από το καθεστώς Ερντογάν που του επιρρίπτει εντελώς αόριστα την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας (και μάλιστα μέσα σε ένα «δικτατορικό κλίμα» μαζικών διώξεων δικαστών, συγγραφέων κ.λπ.).
Υπό αυτήν την έννοια η προκείμενη απόφαση ήταν πλήρως προσαρμοσμένη με τις απαιτήσεις που θέτει το άρθρο 1 της Διεθνούς Σύμβασης της Γενεύης του 1951, το οποίο λέει ότι ο όρος «πρόσφυξ εφαρμόζεται επί παντός προσώπου όπερ συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως, λόγω φυλής, θρησκείας... ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την υπηκοότητα».
Και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν θα έπρεπε ακατανόητα να υποβαθμίσει τη νομική σημασία αυτής της απόφασης, αφού το Συμβούλιο Επικρατείας στην πρόσφατη απόφασή του 1237/2017 τόνιζε ότι «οι ως άνω (δευτεροβάθμιες) επιτροπές δεν αποτελούν μεν δικαστήρια, συνιστούν όμως επιτροπές που ασκούν αρμοδιότητες δικαιοδοτικού χαρακτήρα...»!
3. Εν όψει όλων αυτών αναρωτιέται κανείς το εξής: Ειλικρινά, για ποιον λόγο άσκησε αίτηση ακύρωσης εναντίον της παραπάνω απόφασης ο κ. Μουζάλας;
Βεβαίως κανονικά με βάση το άρθρο 64 του Ν. 4375/2016 θα έπρεπε να την έχει ασκήσει ο υπουργός Εσωτερικών, πράγμα που αποκαλύπτει την εκπληκτική επιπολαιότητα με την οποία αντιμετωπίστηκε το όλο θέμα.
Μήπως ο κ. Μουζάλας αμφισβητεί ότι υπάρχει ένα πογκρόμ διώξεων στην Τουρκία; Ή μήπως γιατί δεν θέλει να έχει ο τούρκος αξιωματικός τα «προνόμια» του πρόσφυγα, όπως η παροχή υπηρεσιών στην Ελλάδα (άρθρο 69 Ν. 4375/2016);
Το συμπέρασμα; Ο Πρωθυπουργός δεν μπορεί να εκθέτει τη χώρα! Η Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει επιλογές που τη φέρνουν σε πλήρη αντίθεση με το Διεθνές Δίκαιο!
*Καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ.
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 06-07/01/18
6. Από τον Οτσαλάν στους «οκτώ»
Μήπως ο κ. Μουζάλας αμφισβητεί ότι υπάρχει ένα πογκρόμ διώξεων στην Τουρκία; Ή μήπως γιατί δεν θέλει να έχει ο τούρκος αξιωματικός τα «προνόμια» του πρόσφυγα, όπως η παροχή υπηρεσιών στην Ελλάδα (άρθρο 69 Ν. 4375/2016);
Το συμπέρασμα; Ο Πρωθυπουργός δεν μπορεί να εκθέτει τη χώρα! Η Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει επιλογές που τη φέρνουν σε πλήρη αντίθεση με το Διεθνές Δίκαιο!
*Καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ.
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 06-07/01/18
6. Από τον Οτσαλάν στους «οκτώ»
Του Σωκράτη Τσιχλιά
Eμπλεξε η χώρα με τους οκτώ τούρκους φυγάδες. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι μάλλον αυτός που δημιούργησε το αδιέξοδο με εκείνη τη βιαστική αντίδρασή του προς τον πρόεδρο Ερντογάν όταν του υποσχέθηκε την έκδοση των αξιωματικών. Προφανώς πήρε αυτή την παρορμητική απόφαση τότε, καθώς πίστευε ότι έχει να κάνει με πραξικοπηματίες. Δεν σκέφθηκε ο κ. Πρωθυπουργός πριν δεσμευθεί ότι αν πήραν ή όχι μέρος στο πραξικόπημα θα το αποφάσιζε το δικαστήριο. Κυρίως όμως δεν υπολόγισε ότι, με βάση το δίκαιο που εφαρμόζεται τουλάχιστον στην Ευρωπαϊκή Ενωση, το κρίσιμο για την υπόθεση των «οκτώ» ήταν εάν στην Τουρκία θα τύγχαναν δίκαιης δίκης ή όχι. Ο Αρειος Πάγος απαγόρευσε την έκδοση των τούρκων φυγάδων, καθώς εκτίμησε ότι αυτή τη στιγμή στην Τουρκία δεν υπάρχει ούτε υποψία πιθανότητας για δίκαιη δίκη. Ολοι, διεθνείς οργανισμοί και ευρωπαϊκή Δικαιοσύνη, εκτιμούν ότι στη γειτονική χώρα το πραξικόπημα υπήρξε η αφορμή για ένα συνολικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τους πολιτικούς αντιπάλους του τούρκου προέδρου που βρίσκονται στον κρατικό μηχανισμό.
Η απόφαση όμως χορήγησης ασύλου στον πρώτο από τους οκτώ αξιωματικούς περιπλέκει ακόμα περισσότερο τα πράγματα. Τώρα δεν απολογούμαστε μόνο για μια αθετημένη υπόσχεση, αλλά και για πιθανή «υιοθεσία» των εχθρών του τούρκου ηγέτη. Η εσπευσμένη, διά του κ. Μουζάλα μάλιστα, αίτηση αναίρεσης της απόφασης από την ελληνική κυβέρνηση, οι πολιτικά αμήχανες δηλώσεις Τζανακόπουλου αλλά και οι οξύτατες αντιδράσεις της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας καταδεικνύουν το μέγεθος της εμπλοκής. Με δεδομένο ότι η Δικαιοσύνη, όπως όλα δείχνουν, δεν πρόκειται - και σωστά - να υποκύψει σε πιέσεις, να κατανοήσει πολιτικές σκοπιμότητες, και εφ' όσον την τελική κρίση για τη χορήγηση ασύλου θα την πάρει το Συμβούλιο Επικρατείας, διαφαίνεται αδιέξοδο.
Η υπόθεση έχει δύο πλευρές, το θέμα αρχής και το διπλωματικό θέμα των καλών σχέσεων με την Τουρκία, η οποία ελέγχει απολύτως τη ροή των προσφύγων που καταλήγουν στα νησιά μας. Πολλοί είναι οι αναλυτές οι οποίοι με πύρινη αρθρογραφία υπεραμύνονται του κράτους δικαίου και των ηθικών κανόνων επισημαίνοντας το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Κατηγορούν - και δικαίως - την κυβέρνηση για λανθασμένους χειρισμούς και ασυνέπεια. Πιστεύω όμως ότι στο θέμα αυτό δεν χωρεί αντιπολιτευτική διάθεση, ίσως, δυστυχώς, δεν χωρούν ούτε αρχές. Πολλές φορές το εθνικό συμφέρον κονιορτοποιεί ακόμα και στοιχειώδεις ηθικούς κανόνες. Θυμάμαι τον Οτσαλάν. Ασχέτως της άποψης που έχει ο καθένας για το πρόσωπο και τον τυχοδιωκτισμό όσων μάς ενέπλεξαν, είναι κανείς υπερήφανος για τον χυδαίο τρόπο της παράδοσής του στους Τούρκους;
Μέχρι στιγμής η κυβέρνηση δεν ακολουθεί ούτε «ρεάλ πολιτίκ» ούτε πολιτική αρχών και δικαίου. Πελαγοδρομεί. Είναι απολύτως αναγκαίο ακόμα και τώρα η υπόθεση των οκτώ Τούρκων να μην καταστεί, από ένα επεισόδιο που αφορά το διεθνές δίκαιο, μία ακόμα ελληνοτουρκική διαφορά.
7. Ο πόλεμος των κουμπιών
Eμπλεξε η χώρα με τους οκτώ τούρκους φυγάδες. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι μάλλον αυτός που δημιούργησε το αδιέξοδο με εκείνη τη βιαστική αντίδρασή του προς τον πρόεδρο Ερντογάν όταν του υποσχέθηκε την έκδοση των αξιωματικών. Προφανώς πήρε αυτή την παρορμητική απόφαση τότε, καθώς πίστευε ότι έχει να κάνει με πραξικοπηματίες. Δεν σκέφθηκε ο κ. Πρωθυπουργός πριν δεσμευθεί ότι αν πήραν ή όχι μέρος στο πραξικόπημα θα το αποφάσιζε το δικαστήριο. Κυρίως όμως δεν υπολόγισε ότι, με βάση το δίκαιο που εφαρμόζεται τουλάχιστον στην Ευρωπαϊκή Ενωση, το κρίσιμο για την υπόθεση των «οκτώ» ήταν εάν στην Τουρκία θα τύγχαναν δίκαιης δίκης ή όχι. Ο Αρειος Πάγος απαγόρευσε την έκδοση των τούρκων φυγάδων, καθώς εκτίμησε ότι αυτή τη στιγμή στην Τουρκία δεν υπάρχει ούτε υποψία πιθανότητας για δίκαιη δίκη. Ολοι, διεθνείς οργανισμοί και ευρωπαϊκή Δικαιοσύνη, εκτιμούν ότι στη γειτονική χώρα το πραξικόπημα υπήρξε η αφορμή για ένα συνολικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τους πολιτικούς αντιπάλους του τούρκου προέδρου που βρίσκονται στον κρατικό μηχανισμό.
Η απόφαση όμως χορήγησης ασύλου στον πρώτο από τους οκτώ αξιωματικούς περιπλέκει ακόμα περισσότερο τα πράγματα. Τώρα δεν απολογούμαστε μόνο για μια αθετημένη υπόσχεση, αλλά και για πιθανή «υιοθεσία» των εχθρών του τούρκου ηγέτη. Η εσπευσμένη, διά του κ. Μουζάλα μάλιστα, αίτηση αναίρεσης της απόφασης από την ελληνική κυβέρνηση, οι πολιτικά αμήχανες δηλώσεις Τζανακόπουλου αλλά και οι οξύτατες αντιδράσεις της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας καταδεικνύουν το μέγεθος της εμπλοκής. Με δεδομένο ότι η Δικαιοσύνη, όπως όλα δείχνουν, δεν πρόκειται - και σωστά - να υποκύψει σε πιέσεις, να κατανοήσει πολιτικές σκοπιμότητες, και εφ' όσον την τελική κρίση για τη χορήγηση ασύλου θα την πάρει το Συμβούλιο Επικρατείας, διαφαίνεται αδιέξοδο.
Η υπόθεση έχει δύο πλευρές, το θέμα αρχής και το διπλωματικό θέμα των καλών σχέσεων με την Τουρκία, η οποία ελέγχει απολύτως τη ροή των προσφύγων που καταλήγουν στα νησιά μας. Πολλοί είναι οι αναλυτές οι οποίοι με πύρινη αρθρογραφία υπεραμύνονται του κράτους δικαίου και των ηθικών κανόνων επισημαίνοντας το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Κατηγορούν - και δικαίως - την κυβέρνηση για λανθασμένους χειρισμούς και ασυνέπεια. Πιστεύω όμως ότι στο θέμα αυτό δεν χωρεί αντιπολιτευτική διάθεση, ίσως, δυστυχώς, δεν χωρούν ούτε αρχές. Πολλές φορές το εθνικό συμφέρον κονιορτοποιεί ακόμα και στοιχειώδεις ηθικούς κανόνες. Θυμάμαι τον Οτσαλάν. Ασχέτως της άποψης που έχει ο καθένας για το πρόσωπο και τον τυχοδιωκτισμό όσων μάς ενέπλεξαν, είναι κανείς υπερήφανος για τον χυδαίο τρόπο της παράδοσής του στους Τούρκους;
Μέχρι στιγμής η κυβέρνηση δεν ακολουθεί ούτε «ρεάλ πολιτίκ» ούτε πολιτική αρχών και δικαίου. Πελαγοδρομεί. Είναι απολύτως αναγκαίο ακόμα και τώρα η υπόθεση των οκτώ Τούρκων να μην καταστεί, από ένα επεισόδιο που αφορά το διεθνές δίκαιο, μία ακόμα ελληνοτουρκική διαφορά.
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 06-07/01/18 |
Του Γιάννη Καρτάλη
Στις αρχές της δεκαετίας του '60 μια γαλλική ταινία είχε αφήσει εποχή. Ο τίτλος της: «Ο πόλεμος των κουμπιών». Σε ένα μικρό χωριό δύο αντίπαλες ομάδες μικρών παιδιών μάχονταν μεταξύ τους με έπαθλο τα κουμπιά που έκοβαν από τα ρούχα των ηττημένων. Μια σαφής αλληγορία για τη μανία των «μεγάλων» για τους πραγματικούς πολέμους. Σήμερα μια άλλη κατηγορία κουμπιών απειλεί την ανθρωπότητα με τον πυρηνικό όλεθρο. Πρόκειται για τα κουμπιά που αν τα πατήσεις εκτοξεύονται οι διηπειρωτικοί πύραυλοι που μεταφέρουν τις πυρηνικές κεφαλές και δύο από αυτά βρίσκονται στα χέρια δύο απερίγραπτων ηγετών που ανταγωνίζονται ποιος έχει το μεγαλύτερο! Ιστορία για μια ακόμα ταινία; Ισως. Αλλά το πρόβλημα είναι πολύ πιο σοβαρό, καθώς τον ανταγωνισμό αυτόν προκάλεσε ο πρόεδρος της ισχυρότερης χώρας του κόσμου ισχυριζόμενος ότι αυτός έχει μεγαλύτερο κουμπί από τον άλλον απρόβλεπτο συνάδελφό του της Βόρειας Κορέας.
Ολη αυτή η απίστευτη ιστορία μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι για γέλια, αλλά δυστυχώς δεν είναι. Διότι αποδεικνύει, σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο όπου διακυβεύεται η παγκόσμια ειρήνη, το χαμηλό διανοητικό επίπεδο του ηγέτη του Δυτικού Κόσμου, ο οποίος με μια σειρά άλλων αλλοπρόσαλλων ενεργειών έχει αποδειχθεί ότι τορπιλίζει κάθε προσπάθεια για την αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε ειρηνική διευθέτηση των διεθνών διαφορών. Και αυτό συμβαίνει τη στιγμή που στον δυτικό κόσμο γενικότερα είναι εμφανής η απουσία ισχυρών ηγετών που θα μπορούσαν να συγκρατήσουν τον Ντόναλντ Τραμπ. Ετσι οι δυτικές δημοκρατίες έχουν οδηγηθεί σε μια ουσιαστική παρακμή, με αποτέλεσμα να μεσουρανούν οι γνωστοί αυταρχικοί ηγέτες, όπως καλή ώρα ο διπλανός μας «νεοσουλτάνος». Και όχι μόνο αυτός βέβαια. Η έλλειψη ικανής ηγεσίας είναι μάλιστα ιδιαίτερα αισθητή τώρα στην Ευρώπη, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ξεκινήσει η επιβεβλημένη διαδικασία για τη μεταρρύθμιση του ευρωπαϊκού ενοποιητικού σχεδίου.
Τι να πει όμως κανείς και για τη χώρα μας; Η γενικότερη συμπεριφορά του πολιτικού κόσμου απέναντι στα λεγόμενα «εθνικά θέματα», που βρίσκονται και πάλι στην επικαιρότητα τις ημέρες αυτές, αποδεικνύει την ανεπάρκειά του στην αντιμετώπιση των σοβαρών αυτών προβλημάτων. Και δεν είναι τυχαίο ότι κανένα απολύτως από αυτά δεν έχει επιλυθεί από τη Μεταπολίτευση και μετά. Με τη μικροπολιτική στάση των πολιτικών αρχηγών και την επικίνδυνη διπλή γλώσσα του Πρωθυπουργού απέναντι στην Τουρκία είναι ευνόητο ότι δεν υπάρχει καμία προοπτική επίλυσης όσο τα ζητήματα αυτά παραμένουν αντικείμενο της εσωτερικής κομματικής διαμάχης. Διότι αυτό που σήμερα απαιτείται είναι η σύνεση και η μετριοπάθεια με στόχο τη χάραξη μιας αναγκαίας εθνικής γραμμής. Στην αντίθετη περίπτωση είναι βέβαιο ότι τα αδιέξοδα θα συνεχιστούν, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια της χώρας.
Στις αρχές της δεκαετίας του '60 μια γαλλική ταινία είχε αφήσει εποχή. Ο τίτλος της: «Ο πόλεμος των κουμπιών». Σε ένα μικρό χωριό δύο αντίπαλες ομάδες μικρών παιδιών μάχονταν μεταξύ τους με έπαθλο τα κουμπιά που έκοβαν από τα ρούχα των ηττημένων. Μια σαφής αλληγορία για τη μανία των «μεγάλων» για τους πραγματικούς πολέμους. Σήμερα μια άλλη κατηγορία κουμπιών απειλεί την ανθρωπότητα με τον πυρηνικό όλεθρο. Πρόκειται για τα κουμπιά που αν τα πατήσεις εκτοξεύονται οι διηπειρωτικοί πύραυλοι που μεταφέρουν τις πυρηνικές κεφαλές και δύο από αυτά βρίσκονται στα χέρια δύο απερίγραπτων ηγετών που ανταγωνίζονται ποιος έχει το μεγαλύτερο! Ιστορία για μια ακόμα ταινία; Ισως. Αλλά το πρόβλημα είναι πολύ πιο σοβαρό, καθώς τον ανταγωνισμό αυτόν προκάλεσε ο πρόεδρος της ισχυρότερης χώρας του κόσμου ισχυριζόμενος ότι αυτός έχει μεγαλύτερο κουμπί από τον άλλον απρόβλεπτο συνάδελφό του της Βόρειας Κορέας.
Ολη αυτή η απίστευτη ιστορία μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι για γέλια, αλλά δυστυχώς δεν είναι. Διότι αποδεικνύει, σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο όπου διακυβεύεται η παγκόσμια ειρήνη, το χαμηλό διανοητικό επίπεδο του ηγέτη του Δυτικού Κόσμου, ο οποίος με μια σειρά άλλων αλλοπρόσαλλων ενεργειών έχει αποδειχθεί ότι τορπιλίζει κάθε προσπάθεια για την αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε ειρηνική διευθέτηση των διεθνών διαφορών. Και αυτό συμβαίνει τη στιγμή που στον δυτικό κόσμο γενικότερα είναι εμφανής η απουσία ισχυρών ηγετών που θα μπορούσαν να συγκρατήσουν τον Ντόναλντ Τραμπ. Ετσι οι δυτικές δημοκρατίες έχουν οδηγηθεί σε μια ουσιαστική παρακμή, με αποτέλεσμα να μεσουρανούν οι γνωστοί αυταρχικοί ηγέτες, όπως καλή ώρα ο διπλανός μας «νεοσουλτάνος». Και όχι μόνο αυτός βέβαια. Η έλλειψη ικανής ηγεσίας είναι μάλιστα ιδιαίτερα αισθητή τώρα στην Ευρώπη, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ξεκινήσει η επιβεβλημένη διαδικασία για τη μεταρρύθμιση του ευρωπαϊκού ενοποιητικού σχεδίου.
Τι να πει όμως κανείς και για τη χώρα μας; Η γενικότερη συμπεριφορά του πολιτικού κόσμου απέναντι στα λεγόμενα «εθνικά θέματα», που βρίσκονται και πάλι στην επικαιρότητα τις ημέρες αυτές, αποδεικνύει την ανεπάρκειά του στην αντιμετώπιση των σοβαρών αυτών προβλημάτων. Και δεν είναι τυχαίο ότι κανένα απολύτως από αυτά δεν έχει επιλυθεί από τη Μεταπολίτευση και μετά. Με τη μικροπολιτική στάση των πολιτικών αρχηγών και την επικίνδυνη διπλή γλώσσα του Πρωθυπουργού απέναντι στην Τουρκία είναι ευνόητο ότι δεν υπάρχει καμία προοπτική επίλυσης όσο τα ζητήματα αυτά παραμένουν αντικείμενο της εσωτερικής κομματικής διαμάχης. Διότι αυτό που σήμερα απαιτείται είναι η σύνεση και η μετριοπάθεια με στόχο τη χάραξη μιας αναγκαίας εθνικής γραμμής. Στην αντίθετη περίπτωση είναι βέβαιο ότι τα αδιέξοδα θα συνεχιστούν, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια της χώρας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου