Το γεγονός ότι ο Τσίπρας μπορεί και κρατά αυτή τη στάση και δεν κουνιέται η γη κάτω απ' τα πόδια του, δεν είναι δικό του πρόβλημα. Είναι πρόβλημα λειτουργίας της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Αυτός απλώς το εκμεταλλεύεται. Οπουδήποτε αλλού δυτικά της χώρας, θα ήταν αδύνατο να σταθεί έστω και για δύο ώρες μετά από αυτή την ήττα. Ομως, εδώ, εμφανίζει εαυτόν ακόμα πιο σημαντικό και χρήσιμο, απ' ό,τι πριν! Στρεψοδικεί τόσο ακραία και διαστρεβλώνει την έννοια της ευθύνης με τέτοιο αντιδημοκρατικό τρόπο, που εξαφανίζει κάθε ίχνος σύγχρονης ευρωπαϊκής δημοκρατίας από το κόμμα του και, κατ' αναλογία, από την πολιτική ζωή της χώρας. Και δεν βλέπει καν ότι μέρος της βαρύτατης ήττας του οφείλεται ακριβώς σε αυτό....

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 12/06/23

Οι κομμένοι της Ζωής

Διαπιστώνω μια «καούρα» (θα την ονομάσω και ζητώ συγγνώμη για τον όρο slang που χρησιμοποιώ) αναφορικά με τις προθέσεις της προέδρου Ζωής, κατά την επανασυγκρότηση των ψηφοδελτίων του κόμματος Πλεύση Ελευθερίας. «Εκοψε τέσσερις η Ζωή», «δεν θα είναι υποψήφια η κυρία τάδε με το κόμμα Πλεύση», «αποχώρησε διαμαρτυρόμενος ο κύριος δείνα» και ούτω καθ' εξής.

Θέλω να ρωτήσω όλοι αυτοί που διαμαρτύρονται γιατί η κυρία Ζωή τούς κόβει από τα ψηφοδέλτια δεν γνώριζαν με ποιο κόμμα θα είναι υποψήφιοι; Αγνοούσαν μήπως ποια είναι επικεφαλής αυτού του κόμματος; Τους είχε διαφύγει ίσως το «έργο ζωής» της κυρίας Ζωής κατά την περίοδο κατά την οποία ήταν Πρόεδρος της Βουλής - μια από τις μεγάλες, τις συγκλονιστικότερες, εμπνεύσεις που είχε τότε ο πρόεδρος Τσίπρας; Δεν είχαν πληροφορηθεί ας πούμε, για εκείνη την περίφημη παρ' ολίγον «νύχτα των κρυστάλλων», όταν η πρόεδρος Ζωή αρνιόταν πεισματικά, οχυρωμένη στο γραφείο της, να ψηφίσει η Βουλή το τρίτο Μνημόνιο, παρότι γνώριζε ότι η Ευρώπη είχε θέσει τελεσιγραφικά όριο μερικών ωρών για την ψήφισή του, αλλιώς θα μας έδιωχναν κλωτσηδόν; Ε, όχι, δεν θα τους λυπηθώ κιόλας όλους αυτούς. Καλά έκανε και τους έκοψε η πρόεδρος Ζωή. Γούστο της και καπέλο της, που λέει ο λόγος...

Σκηνές από τα... προσεχώς

Ωσαύτως δεν πρόκειται να σχολιάσω αρνητικά την πρόεδρο Ζωή, η οποία, μπροστά στη διαφαινόμενη είσοδό της στη Βουλή, είπε να χρίσει βουλευτή και τον σύντροφό της, σημαίνοντα θεράποντα της τέχνης του ηθοποιού, κύριο Διαμαντή Καραναστάση. Αντιθέτως θα επαινέσω την πρωτοβουλία αυτή, η οποία έρχεται να συντηρήσει μία μακρά παράδοση νεποτισμού και οικογενειοκρατίας στην Αριστερά, και όχι μόνο.

Δηλαδή, θα ήταν πιο χρήσιμος στην πρόεδρο Ζωή ο κύριος Σπύρος Μπιμπίλας, ας πούμε, του κυρίου Καραναστάση; Με τι προσόντα; Ούτε αυτό πιστεύω. Κατά τα λοιπά, δεν αντιλαμβάνομαι την πρεμούρα των διαφόρων καθωσπρεπιστών (αν μου επιτρέπεται ο όρος) της δημόσιας ζωής, που διαβλέποντας όλα τα προηγούμενα, επιτίθενται στην πρόεδρο Ζωή, με ανοίκειους έως και υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς.

Αν ενοχλούνται τώρα, δεν διανοούνται τι έχουν να περάσουν αργότερα, αν η Πλεύση Ελευθερίας εισέλθει στη Βουλή. Ο ναρκισσιστής Γιάνης με ένα νι και καθόλου σεμνότητα θα μοιάζει μπροστά της πρόσκοπος της κατηγορίας «έσο έτοιμος». Θα τον νοσταλγούν πολύ, και πολλοί.

(Εγώ, περισσότερο από όλους, εκείνη τη μορφή που ακούει στο όνομα Κλέων Γρηγοριάδης. Του κουνώ ήδη μαντίλι, αποχαιρετισμού...)

Αναταράξεις στο κόμμα της χαράς

Ο πρόεδρος Αλέξης να δεις πόσους θα έκοβε, αν δεν φοβόταν ότι μετά θα έβγαινε ο πάσα ένας στους δρόμους και θα τον έκανε ρόμπα. Δεν θα δηλώσω «όλους», διότι δεν μου προκύπτει κάτι τέτοιο. Θα αναφέρω, όμως «τους περισσότερους», όπως μου εξομολογήθηκε σοβαρό στέλεχος της Κουμουνδούρου, το οποίο έχει ενστερνιστεί απολύτως τις απόψεις του αρχηγού, για ριζική ανανέωση του ΣΥΡΙΖΑ.

«Καταλαβαίνει - μου έλεγε χθες, κυριακάτικα στο τηλέφωνο - ότι το κόμμα δεν μπορεί να πάει πουθενά με όλους αυτούς, και θεωρεί (ο πρόεδρος Αλέξης, μιλάμε, μην ξεχνιέστε) ότι ο αγώνας που θα ξεκινήσει από τις 26 του μηνός για την ανασυγκρότηση θα πρέπει να βασιστεί σε νέους ανθρώπους. Να, σαν τον Τεμπονέρα, που μπορεί να μην έχει την εμπειρία και τις ιδιαίτερες ικανότητες (όπα, να το και το καρφί - τι καρφί, καρφάρα), έχει όμως τη διάθεση να τρέξει».

Εγώ απλώς να σημειώσω, ότι ο «μπιζιμποντισμός» αυτού του Τεμπονέρα ήδη προκαλεί αναταράξεις στο κόμμα της χαράς. Προσεχώς, περισσότερα...

Και ποιητής...

Τώρα, θα δώσω ένα άλλο παράδειγμα των πολλών δυσκολιών που αντιμετωπίζει ο πρόεδρος Αλέξης στο να αλλάξει τα πράγματα στο κόμμα, παρότι θα το ήθελε με τρέλα. Ο άνθρωπός μας, περί του οποίου θα κάνω τη σχετική εισήγηση, ονομάζεται Νίκος Φαραντούρης - καμία σχέση με την αξεπέραστη Μαρία και τον φίλο μου από πολλών ετών Τηλέμαχο Χυτήρη.

Εκ Κεφαλληνίας ορμώμενος είναι αυτός ο Φαραντούρης, με καλές σπουδές, δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, και, επιπλέον, ποιητής εκ του προχείρου. Αντιγράφω, από ποιητική συλλογή, υπό τον τίτλο «Λέκτρα Θερινά».

Ο,τι αγαπήσω κυκλικό
Κι ό,τι αρνηθώ το ίδιο
Στην αέναη κίνησή του
Κυκλοτερώς πορεύεται
Ολα εκτός από την αγάπη
Μα ίσως και την πίστη
Τα δίδυμα ορφανά
Της σοφίας
Αρχή και τέλος
Σε ασύμπτωτα σημεία
Το δίπολο του κρίκου που άνοιξε.

Μη ζητάτε εξηγήσεις, ούτε αναλύσεις. Ο ποιητής και το έργο του συνομιλούν με κάθε έναν αναγνώστη χωριστά. Και ό,τι καταλάβει ο καθένας. Οποιοσδήποτε τρίτος είναι περιττός. Επειδή αδυνατεί να αντιληφθεί ποιες εσωτερικές ανάγκες «ακουμπάει» κάθε ποίημα, μην πω και κάθε στίχος, τον αναγνώστη. Εν προκειμένω, ας πούμε, ο «κύκλος» του ποιητή Φαραντούρη...

...και «πολυβόλο»

Προσωπικά δεν είχα τη χαρά να τον γνωρίζω. Τον συνάντησα σε ένα μεταμεσονύκτιο πάνελ στο Mega, τις προάλλες, μετεκλογικό. Μιλάμε ο άνθρωπος, πύραυλος. Πολυβόλο. Δεν άφησε κανέναν να σταυρώσει κουβέντα. Διαβασμένος - απέξω και ανακατωτά τη γνώριζε τη «γραμμή» επί παντός του επιστητού. Και σε ντεσιμπέλ που έκοβαν κάθε όρεξη στους συνομιλητές του να τοποθετηθούν.

Δυστυχώς γι' αυτόν, απέτυχε να εκλεγεί στην Κεφαλονιά στις προηγούμενες εκλογές και κατά τα φαινόμενα δεν θα εκλεγεί ούτε σε αυτές που έρχονται. Αναρωτιέμαι, όμως, ο πρόεδρος Αλέξης δεν έπρεπε να βρει τρόπο να τον έχει στη Βουλή; Επρεπε. Εντάσσοντάς τον ίσως στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, αφού δεν μπορεί να εκλεγεί στη μονοεδρική της Κεφαλονιάς. Πολύ περισσότερα θα του πρόσφερε ο Φαραντούρης, αντί εκείνου του Οθωνα Ηλιόπουλου, του μεγαλογιατρού, που ούτε τον είδαμε, ούτε τον απαντήσαμε, πουθενά, προεκλογικά και μετεκλογικά...

Επιστήμων, όχι κορόιδο

Η αλήθεια είναι, μια και το έφερε η κουβέντα, ότι και ο πρόεδρος Αλέξης δεν είναι ικανοποιημένος με τη στάση του Οθωνα Ηλιόπουλου. Εξαφανισμένος από παντού, σου λέει. Οχι σε πάνελ δεν βγήκε, όχι συνέντευξη σε ραδιόφωνο δεν έδωσε, αλλά ούτε στη Βουλή, της μιας ημέρας, καταδέχτηκε να εμφανιστεί, προκειμένου να ορκιστεί, όπως έκαναν όλοι οι υπόλοιποι, ακόμη και ο αρχηγός του. Κάτι που προφανώς προδιαθέτει και το τι θα κάνει ως μέλος του Κοινοβουλίου το οποίο θα προκύψει από τις εκλογές της 25ης Ιουνίου.

Είχα ακούσει λοιπόν μια ιστορία, σύμφωνα με την οποία, ο πρόεδρος Αλέξης εξέταζε σοβαρά την πιθανότητα να τον αντικαταστήσει από την πρώτη θέση του ψηφοδελτίου τοποθετώντας σε αυτή τον ναύαρχο Βαγγέλη Αποστολάκη και ορίζοντας στην (εκλόγιμη) θέση του κυρίου Αποστολάκη τον Νίκο Φαραντούρη.

Αλλά δεν κατέληξε σε μια τέτοια (σοβαρή) αλλαγή, διότι εκτίμησε ότι το πολιτικό κόστος από αυτή την κίνηση θα ήταν δυσανάλογα μεγαλύτερο του κέρδους που θα είχε. Ετσι προτίμησε να έχει έναν βουλευτή λιγότερο, γιατί σιγά μην αφήσει το Χάρβαρντ ο Ηλιόπουλος να υποδύεται έναν από τους 65 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ.

Επιστήμων είναι, δεν είναι κορόιδο...

"ΤΑ ΝΕΑ", 12/06/23

ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά. Και οι κομματικές και ιδεολογικές ταμπέλες δεν προσδιορίζουν τις αληθινές περί δημοκρατίας αντιλήψεις των ανθρώπων: Στην πραγματικότητα μπορεί εύκολα να είσαι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που λες. Και δεν θα είσαι ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος. Το πιο εύγλωττο παράδειγμα μας το έδωσε ο Αλέξης Τσίπρας μετά τη σαρωτική ήττα του στις εκλογές, όταν έγινε ο άνθρωπος που ανακάλυψε τον νέο, σε παγκόσμιο επίπεδο, ορισμό της «πολιτικής ευθύνης»: «φταίω και μένω». Ορισμός που ασφαλώς θα άξιζε να μπει στα λεξικά, κάτι που όμως δεν πρόκειται να συμβεί, γιατί, εκτός από εμάς εδώ, ποιος άλλος να ασχοληθεί με τον Τσίπρα και τις αδιανόητες αλχημείες του για να μείνει βιδωμένος σε μία καρέκλα που τα πόδια της μείνανε μισά μέσα σε μια μέρα με τον ίδιο (και) κατ' ομολογία του, υπαίτιο;

Ομως, για να μην ξεχάσει κανείς πώς λειτουργεί και ο… κανονικός κόσμος, αξίζει να δούμε τι έγινε μόλις λίγες ημέρες μετά από τις δικές μας εκλογές στην Ισπανία. Εκεί, ο πρωθυπουργός της χώρας Πέδρο Σάντσεθ, ηγέτης του Σοσιαλιστικού Κόμματος, με το οποίο κάνει όσες αγαπούλες μπορούσε ο Τσίπρας τα τελευταία χρόνια, υπέστη, για διάφορους λόγους, επίσης βαριά ήττα, αν και όχι σαν του Τσίπρα και σε δημοτικές εκλογές. Τι έκανε την επομένη το πρωί; Αντί να πει φταίω και… ευτυχώς που είμαι εδώ για να διορθώσω την καταστροφή που έφερα, προκήρυξε πρόωρες εθνικές εκλογές: «Αν και οι χθεσινές εκλογές είχαν δημοτική και περιφερειακή εμβέλεια, η κατεύθυνση των αποτελεσμάτων μεταφέρει ένα μήνυμα που πηγαίνει πέρα από αυτά τα στενά όρια. Είναι προτιμότερο να πάρουν τον λόγο οι Ισπανοί για να καθορίσουν την πολιτική κατεύθυνση της χώρας» είπε λίγες μόνον ώρες μετά την ήττα του. Το είπε χωρίς να είναι υποχρεωμένος. Ομως το είπε. Και το είπε γνωρίζοντας φυσικά πολύ καλά ότι τον Ιούλιο, οπότε και θα διεξαχθούν οι εκλογές, το μακράν πιθανότερο είναι να έρθει και το πρώιμο τέλος την πρωθυπουργίας του. Αλλωστε, παρά το γεγονός ότι στην πολιτική ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι θα συμβεί στο τέλος, οι αντιπαλοί του ήδη πανηγυρίζουν σαν να έχουν την εξουσία από τώρα στο τσεπάκι τους. Και, αυτό, το γνωρίζει πρώτος ο ίδιος.

Ασφαλώς το να συγκρίνει κανείς τον Τσίπρα με τον Σάντσεθ είναι προδήλως άδικο. Για τον Σάντσεθ. Παρ' όλα αυτά, είναι τραγική η διαπίστωση ότι είναι ακόμα εξωπραγματικό να συγκρίνει κανείς το πώς ανταποκρίνεται ένας ισπανός πολιτικός στις απαιτήσεις της λειτουργίας της κοινής γνώμης της χώρας της Ιβηρικής, σε σχέση με εκείνες στην Ελλάδα. Γιατί για μία ακόμα φορά, επιβεβαιώνεται στην περίπτωση Τσίπρα, ότι η πιο μεγάλη παθογένεια που συγκεφαλαιώνει όλες τις άλλες, είναι ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει κοινή γνώμη με την ουσιαστική έννοια του όρου. Και, κατά συνέπεια, δεν υπάρχει και η ανάγκη πολιτικής λογοδοσίας σε αντίστοιχο επίπεδο.


Το γεγονός ότι ο Τσίπρας μπορεί και κρατά αυτή τη στάση και δεν κουνιέται η γη κάτω απ' τα πόδια του, δεν είναι δικό του πρόβλημα. Είναι πρόβλημα λειτουργίας της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Αυτός απλώς το εκμεταλλεύεται. Οπουδήποτε αλλού δυτικά της χώρας, θα ήταν αδύνατο να σταθεί έστω και για δύο ώρες μετά από αυτή την ήττα. Ομως, εδώ, εμφανίζει εαυτόν ακόμα πιο σημαντικό και χρήσιμο, απ' ό,τι πριν! Στρεψοδικεί τόσο ακραία και διαστρεβλώνει την έννοια της ευθύνης με τέτοιο αντιδημοκρατικό τρόπο, που εξαφανίζει κάθε ίχνος σύγχρονης ευρωπαϊκής δημοκρατίας από το κόμμα του και, κατ' αναλογία, από την πολιτική ζωή της χώρας. Και δεν βλέπει καν ότι μέρος της βαρύτατης ήττας του οφείλεται ακριβώς σε αυτό.

Προς το παρόν καταγράφουμε δύο προφανείς εξελίξεις. Πρώτον, η επιχείρηση αποδυνάμωσης, αποκαθήλωσης ή ακόμη και ανατροπής του Μητσοτάκη που εξελίχθηκε από πέρυσι το καλοκαίρι και τροφοδοτήθηκε από διάφορα κέντρα με αφορμή τις υποκλοπές, το «μεγαλύτερο σκάνδαλο από τη Μεταπολίτευση» και την υποτιθέμενη υπονόμευση του «κράτος δικαίου» απέτυχε. Οσοι πόνταραν ή συμμετείχαν στο πατιρντί πήγαν κουβά. Δεύτερον, μετά τις εκλογές θα έχουμε μια «ωραία ατμόσφαιρα» στην αντιπολίτευση. Ποιοι θα μείνουν, ποιοι θα φύγουν, ποιοι θα μπουν, ποιοι θα βγουν, άγνωστο....

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 12/06/23

ΤΟΥ Ι.Κ.ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Λιγότερες από δυο εβδομάδες έμειναν έως τις δεύτερες εκλογές του 2023 και η κόπωση πολιτών και πολιτικών είναι εμφανής.

Λογικό, αν υπολογίσει κανείς ότι η χώρα βρίσκεται ουσιαστικά σε προεκλογική περίοδο από τον περασμένο Σεπτέμβριο. Εννέα μήνες!

Ολες οι έρευνες έως τώρα υπονοούν ότι τα δεδομένα της 21ης Μαΐου δεν έχουν ανατραπεί, ούτε καν έχουν μεταβληθεί. Οι συσχετισμένοι μοιάζουν παγιωμένοι με ελάχιστες αποκλίσεις.

Περισσότερο σασπένς έχει ποιοι και πόσοι θα μπουν στη Βουλή παρά ποιος θα κερδίσει τις εκλογές.

Θα πάμε έτσι μέχρι τέλους; Κανείς δεν μπορεί να πει, αλλά δεν βλέπω και κανέναν να περιμένει κάτι άλλο.

Απλώς το επίπεδο της συζήτησης γίνεται όλο και πιο χαμηλό με χειρότερο παράδειγμα ότι δύο διακεκριμένοι επιστήμονες, ο Πνευματικός και η Λινού, καλούνται να «απολογηθούν» προεκλογικά για ζητήματα ιατρικής ηθικής.

Αλλά όλο και πιο επικίνδυνο, αν αναλογιστεί κανείς την καταφανή αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να καταλάβει τι παιχνίδι παίζεται στη Θράκη, από ποιους και με ποια σκοπιμότητα.

Υποψιάζομαι λοιπόν πως το μόνο που θα μείνει στην Ιστορία από αυτές τις εκλογές είναι η επόμενη ημέρα.

-Αν ο Μητσοτάκης θα έχει μια καθαρή πλειοψηφία για να κυβερνήσει τη χώρα.

-Πού θα οδηγηθούν οι υπόλοιποι μετά το δικό τους αποτέλεσμα.

Προς το παρόν καταγράφουμε δύο προφανείς εξελίξεις.

Πρώτον, η επιχείρηση αποδυνάμωσης, αποκαθήλωσης ή ακόμη και ανατροπής του Μητσοτάκη που εξελίχθηκε από πέρυσι το καλοκαίρι και τροφοδοτήθηκε από διάφορα κέντρα με αφορμή τις υποκλοπές, το «μεγαλύτερο σκάνδαλο από τη Μεταπολίτευση» και την υποτιθέμενη υπονόμευση του «κράτος δικαίου» απέτυχε.

Οσοι πόνταραν ή συμμετείχαν στο πατιρντί πήγαν κουβά.

Δεύτερον, μετά τις εκλογές θα έχουμε μια «ωραία ατμόσφαιρα» στην αντιπολίτευση. Ποιοι θα μείνουν, ποιοι θα φύγουν, ποιοι θα μπουν, ποιοι θα βγουν, άγνωστο.

Παραγγείλαμε ήδη ποπ-κορν για να το παρακολουθήσουμε.

Η πρώτη εξέλιξη διασφάλισε την πολιτική ομαλότητα. Οι Πρωθυπουργοί βγαίνουν από τις κάλπες και όχι από ημερίδες ανήσυχων συνταγματολόγων.

Η δεύτερη εξέλιξη εξασφαλίζει το θέαμα που είναι πάντα ζητούμενο στην ελληνική πολιτική. Ηδη η επανεμφάνιση της Ζωής υπόσχεται τα καλύτερα.

Επί της ουσίας όμως δεν μπορώ να αποφύγω το μείζον.

Το ερώτημα δηλαδή αν οι έλληνες ψηφοφόροι του 2023 έκλεισαν την άφρονα και καταστροφική παρένθεση που είχε ανοίξει το 2012.

Οι εκλογές του 2019 και οι πρόσφατες της 21ης Μαΐου έδωσαν ήδη μια απάντηση. Σε λιγότερο από δύο εβδομάδες θα ξέρουμε αν η απάντηση αυτή είναι οριστική.

"ΤΑ ΝΕΑ", 12/06/23

Υπουλοι αντίπαλοι η έπαρση και ο εφησυχασμός


ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΔΗΜΟΥ

Σε «ποσοστά καύσωνα» αποτυπώνεται ο στόχος της ΝΔ για τις 25 Ιουνίου, σύμφωνα με τη σχετική αποστροφή του Κυριάκου Μητσοτάκη από το Κιλκίς το Σάββατο, όταν για άλλη μία φορά έδειξε καθαρά, έστω και χωρίς να μιλά με αριθμούς, ότι διεκδικεί μεγάλο εκλογικό... σαραντάρι ως επαναβεβαίωση και στην κάλπη της ενισχυμένης αναλογικής της τελευταίας νίκης του.

 Οσο κι αν η κεντροδεξιά παράταξη επιδιώκει τον ισχυρότερο δυνατό «καύσωνα» στην επικείμενη αναμέτρηση, πυκνώνουν οι ανησυχίες για όσα απειλούν στο μεταξύ να «κάψουν» τη νεοδημοκρατική τροχιά προς την κάλπη. Οι επιτελείς του κόμματος δηλώνουν πλέον ανοιχτά ότι αντιμετωπίζουν ως ύπουλο αντίπαλο την έπαρση και τον εφησυχασμό - της προεξόφλησης του εκλογικού αποτελέσματος. Και αυτό υπό την έννοια ότι μια τέτοια σιγουριά αφενός μπορεί να παρασύρει τα γαλάζια στελέχη (ον κάμερα ή στις συζητήσεις με ψηφοφόρους στις εκλογικές περιφέρειές τους) σε αλαζονική, αυτάρεσκη στάση, αφετέρου μπορεί να οδηγήσει μερίδα ψηφοφόρων στην ξαπλώστρα της παραλίας αντί για το παραβάν του εκλογικού κέντρου. 

Ενδεικτικό το «ξόρκι» του Μητσοτάκη από την Κατερίνη στη λογική, που ο ίδιος ανησυχεί ότι μπορεί να εμπεδωθεί σε ψηφοφόρους, του «δεν βαριέσαι μωρέ, τελειώσανε όλα, μήπως πάμε να ψηφίσουμε κανένα μικρότερο κόμμα, μήπως πάμε στην παραλία αντί να ψηφίσουμε». Εξού και το διπλό στοίχημα της ΝΔ για το υπόλοιπο της προεκλογικής σεζόν είναι ακριβώς αυτό: να κρατά προσγειωμένα τα στελέχη σε μια «συγκρατημένη» θετική καμπάνια με τον Μητσοτάκη να την παίρνει ο ίδιος πάνω του σε μεγάλο βαθμό και να πείσει τους ψηφοφόρους που στήριξαν τη ΝΔ στις 21 Μαΐου να κάνουν την ίδια επιλογή σε δύο εβδομάδες. «Ελπίζω ότι σε αυτές τις κάλπες θα κερδίσουμε και κάποιους που δεν μας εμπιστεύτηκαν τον Μάιο» είπε ο πρόεδρος του κόμματος κατά την περιοδεία του στον Βορρά, λέγοντας με νόημα ότι οι εκλογές ξεκινούν από το μηδέν «αλλά δεν είμαστε σε πολιτικό κενό».

Οι κίνδυνοι για τη ΝΔ, πέραν των παρενεργειών από μια αίσθηση σιγουριάς της νίκης, αφορούν επιπλέον τα τυχόν... αυτογκόλ των στελεχών της, που αυτομάτως προκαλούν εσωτερικές αναταράξεις αλλά και προσφέρουν στους πολιτικούς αντιπάλους πατήματα για αντεπιθέσεις. Περιπτώσεις με χαρακτηριστικά όπως εκείνη του Σπύρου Πνευματικού, ο οποίος οδηγήθηκε εκτός προεκλογικής κούρσας έπειτα από - το λιγότερο - άστοχες δηλώσεις του για την παράμετρο του κόστους σε θεραπείες ασθενών τελικού σταδίου, δεν ελέγχονται εύκολα κατά την παραδοχή κομματικών παραγόντων. Επιχειρείται όμως... πρόληψη με σαφείς εντολές προς όλους τους υποψηφίους να μείνουν αποκλειστικά εντός της κομματικής γραμμής, καθώς και με τακτικά «σεμινάρια» ενημέρωσης των υποψηφίων για τις προγραμματικές θέσεις της παράταξης στα πιο «καυτά» πεδία - Υγεία, κράτος, οικονομία κ.λπ.

Θέλουν να αποφύγουν ένα σκηνικό αποδρομής

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ Ν. ΜΑΝΙΑΤΗ

Οσο πλησιάζουν οι ημέρες για την κάλπη της 25ης Ιούνη και παρά την πρώτη θετική αποτίμηση που γίνεται εντός της Κουμουνδούρου για τη μεταβολή της εικόνας και της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία, τα σενάρια, ακόμη και τα πιο δυσμενή, ζωηρεύουν. Ο κίνδυνος της αποδρομής είναι πάνω στο τραπέζι και το εκλογικό όριο θα είναι πυροκροτητής εξελίξεων για τον όλο χώρο και την επόμενη ημέρα του. Εδώ πολλοί προσθέτουν τα «σήματα αποχώρησης» του Αλέξη Τσίπρα σε συνάρτηση με ένα κακό επίσης ποσοστό. Μια ανάγνωση όχι αμελητέα, για παράδειγμα, θέλει τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ να έχει λάβει τις αποφάσεις του αλλά και να έχει τεράστια ανησυχία για την επόμενη ημέρα και το πώς θα οργανωθούν οι διεργασίες με κέντρο τον ίδιο και χωρίς τον βραχνά μιας ατελείωτης εσωστρέφειας.

Το επανέφερε ο ίδιος χθες: «Αυτό το οποίο λέω είναι ότι δεν θα λιποτακτήσω. Θα μείνω για να κρατήσω το κόμμα ζωντανό, να εγγυηθώ την ανανέωσή του, την ανασυγκρότησή του. Βεβαίως, αυτό δεν σημαίνει ότι θα είμαι για μια ζωή σε αυτή τη θέση. Αυτό σημαίνει, όμως, ότι στις δύσκολες ώρες του δεν θα το αφήσω, δεν θα το εγκαταλείψω», ήταν το δικό του μήνυμα («Καθημερινή της Κυριακής»). 

Το ποσοστό της κάλπης θα είναι προφανώς κρίσιμο και η συγκράτηση της επίδοσης του Μάη είναι στρατηγική προτεραιότητα και ως αφετηρία ανάταξης αλλά και ως «αερόσακος» σε μια ενδεχόμενη αναδιοργάνωση του χώρου του ΠΑΣΟΚ υπό τον Νίκο Ανδρουλάκη στο νέο τοπίο. 

Το ψυχολογικό όριο του 20% είναι στο κέντρο των επιτελών του Τσίπρα αλλά και εδώ εγγράφεται με έναν τρόπο η νέα τακτική απέναντι στη Χαριλάου Τρικούπη, που και πολεμική είναι αλλά και ενεργοποιεί ένα είδος συσπείρωσης της συριζαϊκής βάσης έστω με όρους κομματικού πατριωτισμού.

Για το ΠΑΣΟΚ ο Αλέξης Τσίπρας είπε χθες σε συνέντευξή του (TRT) πως ο Νίκος Ανδρουλάκης «είχε μια ευκαιρία να τραβήξει μια κόκκινη γραμμή ως προς αυτό, όταν του τείναμε το χέρι της συνεργασίας για να κάνουμε προοδευτική διακυβέρνηση μέχρι τις 21 του Μάη. Και έλεγε "δεν το θέλω, δεν με ενδιαφέρει"», ενώ συμπλήρωσε με ευθεία βέλη πως ο Ανδρουλάκης «τούτη την ώρα δεν ξέρω αν θα θέλει να είναι σε ένα κυβερνητικό σχήμα συμπληρωματική δύναμη, αλλά σίγουρα είναι μια δύναμη η οποία βοηθάει το αφήγημα του κ. Μητσοτάκη». Μια στρατηγική πίεσης για να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς ο μόνος πόλος στην προοδευτική επικράτεια. Χθες πάντως στο ίδιο προγραμματικό mood που βλέπουμε ως στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ μετά την κάλπη του Μάη, ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε σε εκδήλωση για το νέο ΕΣΥ.


Μπροστά στην παγίδα της στασιμότητας

ΤΗΣ ΜΥΡΤΟΥΣ ΛΙΑΛΙΟΥΤΗ

Η εκλογική αναμέτρηση της 21ης Μαΐου έδωσε στο ΠΑΣΟΚ ένα μεγάλο πλεονέκτημα - πέτυχε τον στόχο που είχε θέσει η Χαριλάου Τρικούπη για διψήφιο ποσοστό και παράλληλα μείωσε σημαντικά τη διαφορά του κόμματος από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Νίκος Ανδρουλάκης και τα στελέχη του κόμματος προτιμούν να κρατούν μικρό καλάθι για την επόμενη κάλπη, όμως αυτό δεν σημαίνει πως δεν αποβλέπουν στην αλλαγή των συσχετισμών ανάμεσα στο δεύτερο και το τρίτο κόμμα. Οι πρώτες μετεκλογικές μετρήσεις δείχνουν πως το ΠΑΣΟΚ έχει την ώθηση μιας πολιτικής δύναμης που βρίσκεται σε άνοδο, ενώ τα μηνύματα που έρχονται ειδικά από την περιφέρεια είναι ιδιαίτερα θετικά για την προσπάθεια που γίνεται. Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος; Να μην υπάρξει η αλλαγή που επιδιώκουν. Οχι επειδή το κόμμα θα χάσει δυνάμεις, αλλά επειδή θα μείνει στάσιμο.

Η βασική εκτίμηση στο κεντροαριστερό στρατόπεδο είναι πως το ΠΑΣΟΚ έχει το μομέντουμ και οποιαδήποτε παραμονή στα ίδια επίπεδα των προηγούμενων εκλογών καθυστερεί την προσπάθεια που έχει ξεκινήσει και θα εκτιμηθεί στο σύνολό της στο τέλος του εκλογικού κύκλου, μετά τις περιφερειακές και τις ευρωεκλογές. 

Στη Χαριλάου Τρικούπη εκτιμούν πως ο ΣΥΡΙΖΑ «βρίσκεται σε αποδρομή» και το ΠΑΣΟΚ, ως παραδοσιακός εκφραστής των κεντροαριστερών και προοδευτικών πολιτών, μπορεί να ξαναπάρει σταδιακά τη θέση του ως πρωταγωνιστής στο πολιτικό σκηνικό. «Η προοδευτική δύναμή μας με τον προγραμματικό της λόγο και τις ρεαλιστικές της προτάσεις θα σταθεί εμπόδιο στην παντοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη και θα είναι κάθε μέρα δίπλα στον πολίτη» ανέφερε στο ίδιο πλαίσιο ο Νίκος Ανδρουλάκης στη συνέντευξή του στο «Βήμα της Κυριακής», δίνοντας και το στίγμα του ΠΑΣΟΚ σε αυτή την προεκλογική εκστρατεία. 

Αυτή η οπτική βασίζεται στο δεδομένο πως στην πράξη το ΠΑΣΟΚ ευνοείται από την αποσυσπείρωση του ΣΥΡΙΖΑ - εφόσον αυτή καταγραφεί και στη δεύτερη κάλπη, με μείωση των ποσοστών του κάτω από 20%, η παραμονή του τρίτου κόμματος στα ποσοστά του Μαΐου θα σημαίνει πως το ΠΑΣΟΚ δεν θα έχει καταφέρει να κερδίσει την εμπιστοσύνη όσων ψηφίζουν για αντιπολίτευση, στους οποίους σε αυτή τη φάση έχουν επικεντρώσει την προσοχή τους.

Παράλληλα, η στασιμότητα για το ΠΑΣΟΚ θα βάζει σφραγίδα και στη σχέση που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα στο κεντρώο ακροατήριο και στη ΝΔ. Ενα φλερτ που επί της ουσίας ξεκίνησε το 2012, ως μέτωπο απέναντι στον αποκαλούμενο λαϊκισμό των αντιμνημονιακών δυνάμεων και συνεχίζεται, καθώς με γνώμονα τη σταθερότητα οι μετριοπαθείς ψηφοφόροι επιμένουν να στρέφονται προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Στην περίπτωση που το ΠΑΣΟΚ μείνει στάσιμο θα σημαίνει πως δεν κατάφερε να πείσει για την αξιοπιστία και τη συνέπεια του προγράμματός του αυτό το κομμάτι των ψηφοφόρων, το οποίο συνεχίζει να ενδιαφέρει την ηγεσία του.

ΠΙΚΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΗΝ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΟ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ, ΠΡΕΣΒΥ ε.τ. ΓΙΩΡΓΟ ΑΫΦΑΝΤΗ, ΟΤΑΝ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΓΕΝΙΚΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ ΕΠΕΒΑΛΕ ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΕΙ ΤΟ 2014 Η ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΑΜΠΙΧΑ ΣΟΥΛΕΪΜΑΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 2014

Σε μία αποκάλυψη σχετικά με την παρεμβατική δύναμη της τουρκικής πρεσβείας στον ΣΥΡΙΖΑ προέβη με άρθρο του ο διπλωμάτης Γιώργος Αϋφαντής επαναφέροντας την περίπτωση της υποψηφιότητας της Ρομά ακτιβίστριας, Σαμπιχά Σουλεϊμάν, η οποία αποκλείστηκε από το ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος το 2014.

Ο κ. Αϋφαντής δηλώνει πως ήρθε «κατάμουτρα αντιμέτωπος σε ανύποπτο χρόνο (Ιούνιος 2014) με την πικρή αλήθεια της προνομιακής επιρροής της τουρκικής πρεσβείας στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και με απτή συναλλαγή: προώθηση τουρκοφρόνων πολιτευτών τύπου Ζεϊμπέκ (τώρα πλέον και του Οζγκιούρ, 2 στα 2!) στην ελληνική Βουλή μέσω ΣΥΡΙΖΑ, έναντι μαζικής κατάθεσης στο εκλογικό ταμείο του κόμματος των 30-40.000 περίπου μειονοτικών ψήφων, χονδρεμπορικής επιρροής της τουρκικής πρεσβείας σε Ροδόπη και Ξάνθη».

Σε εκτενές άρθρο του, το οποίο επιγράφεται στον τίτλο «Τι έζησα ως διπλωματικός σύμβουλος του Τσίπρα – Τα “δανεικά” της ΝΔ» και δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο slpress.gr, ο Έλληνας Διπλωμάτης και πρώην Διπλωματικός Σύμβουλος του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ περιγράφει ακόμη ότι στελέχη του κόμματος «είχαν βεβαιώσει (εκ παραλλήλου με τον Τούρκο πρέσβυ) “αυθεντικά” τον Αλέξη Τσίπρα ότι η Σαμπιχά Σουλεϊμάν ήταν εθνικιστικό κατασκεύασμα της ΕΥΠ, άρα απαράδεκτη για το ψηφοδέλτιο», με αποτέλεσμα ο ίδιος να ακολουθήσει την οδό της παραίτησης του.

Αναλυτικά, όλο το άρθρο όπως δημοσιεύτηκε στο slpress.gr:

«H πρόσφατη αντιπαράθεση ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ για το εκλογικό αποτέλεσμα στο νομό Ροδόπης είναι αποκαλυπτική της συνέργειας του ελληνικού πολιτικού συστήματος στην μακροχρόνια προσπάθεια της Άγκυρας να αποσπάσει, με εργαλείο την μουσουλμανική μειονότητα, την Θράκη από την ελληνική κυριαρχία. Επίκεινται πάλι εκλογές. Ήδη γνωρίζουμε από την χρήση του αποτελέσματος των προηγούμενων στις 21/5/23 ότι, ιδίως οι νικητές, θα τις εμφανίσουν σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ για σύμπασες τις πολιτικές (και όχι μόνον) αμαρτίες τους καθώς και σαν λευκή επιταγή για την διάπραξη νέων, ίσως χειρότερων (“κριθήκαμε-δικαιωθήκαμε”).

Μετά τα όσα είπε ο πρώην διπλωματικός σύμβουλος του Αλέξη Τσίπρα, Γιώργος Αϋφαντής, ότι το 2014 υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ αποσύρθηκε με παρέμβαση της τουρκικής πρεσβείας, πηγές της Κουμουνδούρου χαρακτήρισαν απαράδεκτες τις δηλώσεις του.

Συγκεκριμένα, πηγές του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρουν: "Ο κ. Αϋφαντής έχει εδώ και αρκετά χρόνια απομακρυνθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Όχι τόσο για τις απόψεις του αλλά κυρίως για τη συνωμοσιολογική διάσταση των θέσεών του στα θέματα εξωτερικής πολιτικής και για την ασυνάρτητη συμπεριφορά του. Στη θητεία του δε, αργότερα, ως Πρέσβης στην Τεχεράνη, είχε υποστεί πειθαρχική δίωξη, επί υπουργίας Κοτζιά, για ζήτημα οικονομικών ατασθαλιών με τις βίζες. Ενδεχομένως, λοιπόν, η σπουδή του να επιτεθεί σήμερα εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ να έχει να κάνει όχι μόνο με τις απόψεις του, αλλά και με την προσωπική του πικρία.Σε κάθε περίπτωση, δεν πρόκειται να ασχοληθούμε με μια υπόθεση του 2014, για την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ τοποθετήθηκε σαφώς πριν από 9 χρόνια. Το μόνο μας σχόλιο είναι ότι η προσπάθειά του να εμπλέξει την Σαμπιχά Σουλεϊμάν στην προσωπική του ατζέντα και τα πολιτικά του παιχνίδια είναι απαράδεκτη».

Ακριβώς γι’ αυτό, θεωρώ χρήσιμο να καταθέσω πολύ συνοπτικά την βιωματική μου εμπειρία από την εκλογική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ στην Θράκη, όπως και την αναπόσπαστη εκτίμησή μου για την αντίστοιχη εκλογική πολιτική της ΝΔ. Στις παραμονές των ευρωεκλογών του Ιουνίου του 2014, προτάθηκε στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ που ήταν αρμόδια να εγκρίνει το ψηφοδέλτιο του κόμματος η υποψηφιότητα της Θρακιώτισας ακτιβίστριας για τα δικαιώματα των γυναικών Ρομά, Σαμπιχά Σουλεϊμάν.

Την πρόταση είχαν καταθέσει μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, τα οποία διατηρούσαν σχέσεις με τους Λαοκράτη Βάση, Λουκά Αξελό και Ρούντι Ρινάλντι. Με τους ανωτέρω τρεις είχα συζητήσει την ανάγκη το κόμμα να συμπεριλάβει στους 42 υποψήφιους του ψηφοδελτίου και άτομα που είχαν αναδειχθεί στις τοπικές κοινωνίες μέσα από τους αγώνες τους για κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα.

Κλείσιμο: Η Σαμπιχά Σουλεϊμάν είχε πίσω της 10 και πάνω χρόνια πάλης, με επίκεντρο τον συνοικισμό Δροσερό στην Ξάνθη, για να εξασφαλισθούν στα παιδιά των Ρομά και ιδίως στα κορίτσια, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και εκπαίδευση στα ελληνικά. Η Σαμπιχά είχε η ίδια ζήσει στο πετσί της την παιδική εργασία και εκμετάλλευση, τον κοινωνικό αποκλεισμό που συνεπάγεται η έλλειψη εκπαίδευσης στην ελληνική γλώσσα, την ιδιαίτερη, λόγω φύλου, καταπίεση που υφίστανται οι Ρομά γυναίκες, συχνότατα θύματα ενδοοικογενειακής βίας αλλά και τις άθλιες συνθήκες ζωής στον εκτός σχεδίου οικισμό του Δροσερού.

Η Σαμπιχά εκτός ψηφοδελτίων

Έτσι, η Σαμπιχά πρωτοστάτησε στην ίδρυση το 2006 της συλλογικότητας “Ελπίδα” μαζί με 20 άλλες γυναίκες Ρομά με στόχο να αλλάξουν την μοίρα τους. Η προσπάθεια αυτή συνάντησε την αμηχανία, αδιαφορία και συχνά την ψυχρότητα των αρμόδιων ελληνικών Αρχών, ακόμη και της Υπηρεσίας του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών που εδρεύει στην Ξάνθη. Διότι δεν είχαν δημιουργήσει και δεν ήλεγχαν αυτό το αυτοφυές, ατίθασο αγριόχορτο που ξεπήδησε από το τοπικό λούμπεν προλεταριάτο και δεν ήταν ούτε “πρασινοφρουροί”, ούτε αμέμπτου “εθνικοφροσύνης”, όσο τουλάχιστον μπορεί να μπει κάποιος Ρομά σε τέτοια καλούπια.

Αντίθετα, η παράλληλη εξουσία του τουρκικού προξενείου στην περιοχή δεν είχε δισταγμούς να ξεκινήσει αμείλικτο πόλεμο κατά της Σαμπιχά και των συναγωνίστριών της, φθάνοντας συχνά πυκνά και να απειλήσει την σωματική τους ακεραιότητα! Ακούς εκεί να μη θέλουν τουρκόφωνο (αποκλειστικά) παιδικό σταθμό και νέα τεμένη στο Δροσερό, να μην οργανώνουν μαζικές τελετές περιτομής των μικρών αγοριών του Δροσερού (εξόδοις βεβαίως του προξενείου!), ακούς, τέλος-τέλος, να ζητάνε ελληνική εκπαίδευση και να αυτοπροσδιορίζονται μουσουλμάνες Ρομά, ελληνικής όμως και όχι τουρκικής συνείδησης!

Και μόνον η απροκάλυπτη εχθρότητα του προξενείου και των ανθρώπων του απέναντι σε μουσουλμάνες Ρομά γυναίκες που είχαν την γενναιότητα να μην τουρκοφρονούν, να μην θέλουν να πηγαίνουν τα παιδιά τους σε σχολεία όπου υποχρεώνονταν να μαθαίνουν ως μητρική τους μια ξένη γλώσσα, τα τουρκικά, ακόμη και μόνον το έμπρακτο αίτημα και η πάλη τους για ελληνική παιδεία, πίστευα ότι αποτελούσε αναγκαία και ικανή συνθήκη ώστε να συμπεριλάβει ο ανατρεπτικός, ο αριστερός και απελευθερωτής των καταπιεσμένων ΣΥΡΙΖΑ την Σαμπιχά Σουλεϊμάν στο ευρωψηφοδέλτιό του!

Αυτό είχε θεωρήσει και η αρμόδια Κεντρική Επιτροπή, εγκρίνοντας με 167 ψήφους υπέρ και 2 αποχές την υποψηφιότητα της εν λόγω ελληνικής συνείδησης μουσουλμάνας Ρομά. Υπερβολικά καλό για να ήταν αληθινό! Με απ’ ευθείας παρέμβασή της στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, η τουρκική πρεσβεία απαίτησε και πέτυχε να μην συμπεριληφθεί η Σουλεϊμάν Σαμπιχά στους 42 του ευρωψηφοδελτίου!

Η σκανδαλώδης επιρροή της τουρκικής πρεσβείας

Η απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής ετσιθελικά αγνοήθηκε από την ηγεσία, δίχως να υπάρξει ακύρωσή της, ή κάποιο άλλο πρόσχημα καταστατικής διαδικασίας. Πέρα από την απ’ ευθείας παρέμβαση του Τούρκου πρέσβυ στο Νίκο Παππά, ως υποστηρικτική χορωδία λειτούργησαν οι Νίκος Φίλης, Νίκος Βούτσης, Μαρία Ρεπούση και Μαρία Γιαννακάκη (οι δύο τελευταίες βουλευτές ΔΗΜΑΡ ακόμη τότε, αλλά διαπραγματευόμενες την προσχώρησή τους στον ΣΥΡΙΖΑ) και οι καθηγητές Δημήτρης Χριστόπουλος και Κώστας Τσιτσελίκης
Όλοι αυτοί (εκ παραλλήλου με τον Τούρκο πρέσβυ) είχαν βεβαιώσει “αυθεντικά” τον Αλέξη Τσίπρα ότι η Σαμπιχά Σουλεϊμάν ήταν εθνικιστικό κατασκεύασμα της ΕΥΠ, άρα απαράδεκτη για το ψηφοδέλτιο. Ο δε υποψήφιος ευρωβουλευτής Χριστόπουλος είχε προχωρήσει τις αμέσως επόμενες ημέρες σε αναίσχυντη επίθεση κατά της Σαμπιχά, καταγγέλλοντας ότι αποτελεί «μειονότητα μέσα στην μειονότητα» (λόγω ελληνοφροσύνης) και ότι «προσπαθεί τάχα να μας πει ότι η μειονότητα δεν είναι ένα ενιαίο, συμπαγές τουρκικό πράγμα»!

Διαβεβαίωσα αμέσως τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ πως γνώριζα μέσα από την υπηρεσία μου στο Υπουργείο Εξωτερικών την πορεία της Σαμπιχά για πάνω από 10 χρόνια και –όπως και άλλοι συνάδελφοί μου– είχα άριστη γνώση ότι ούτε υβρίδιο ούτε υποτακτικό προϊόν της ΕΥΠ ήταν, αλλά αυθεντικό “αγριόχορτο” των κοινωνικών αγώνων στην περιοχή. Εις μάτην!

Ήλθα, λοιπόν, κατάμουτρα αντιμέτωπος σε ανύποπτο χρόνο (Ιούνιος 2014) με την πικρή αλήθεια της προνομιακής επιρροής της τουρκικής πρεσβείας στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και με απτή συναλλαγή: προώθηση τουρκοφρόνων πολιτευτών τύπου Ζεϊμπέκ (τώρα πλέον και του Οζγκιούρ, 2 στα 2!) στην ελληνική Βουλή μέσω ΣΥΡΙΖΑ, έναντι μαζικής κατάθεσης στο εκλογικό ταμείο του κόμματος των 30-40.000 περίπου μειονοτικών ψήφων, χονδρεμπορικής επιρροής της τουρκικής πρεσβείας σε Ροδόπη και Ξάνθη.

Συνειδητοποίησα, ακόμη, ότι για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ η άποψή μου ως διπλωματικού του συμβούλου μετρούσε πολύ λιγότερο από ό,τι οι απαιτήσεις και προσφορές του Τούρκου πρέσβυ. Ως ύστατο μέσο προειδοποίησης και διαμαρτυρίας για τον κατήφορο που επέλεξε ο πρόεδρος και οι λοιποί –νεόκοποι τότε– πολιτικοί ταγοί της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ να βαδίσουν, υπέβαλα πάραυτα και αμετάκλητα την παραίτηση μου από την θέση του διπλωματικού συμβούλου του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και επερχόμενου Πρωθυπουργού.

Η ανακοίνωση της παραίτησής μου έγινε μετά τις ευρωεκλογές του Ιουνίου του 2014, οπότε επέστρεψα στο υπουργείο Εξωτερικών και μετά από λίγο τοποθετήθηκα πρέσβυς της Ελλάδας στην Τεχεράνη. Κοντολογίς, έφυγα όταν εισέρρεαν στον ΣΥΡΙΖΑ τα μιλιούνια στελεχών που ανακάλυψαν ότι είχαν κάποιο θείο ή αδελφό της γιαγιάς τους στο ΕΑΜ. Διέσωσα –όπως εκ των υστέρων αποδείχθηκε– την αξιοπρέπειά μου, διότι λίγο αργότερα η κα Μπαρουκτσού (τρίτη στην ιεραρχία στην τουρκική πρεσβεία στην Αθήνα) απέκτησε, μέσω του συντρόφου της, που ήταν ο νέος διπλωματικός σύμβουλος του Αλέξη Τσίπρα, προνομιακή πρόσβαση στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ και πλέον πρωθυπουργό…

Η στάση της ΝΔ

Έχοντας καταθέσει ανωτέρω την βιωματική μου εμπειρία από την συναλλαγή του ΣΥΡΙΖΑ με την τουρκική πρεσβεία με αντικείμενο την εκχώρηση ψήφων της μειονότητας στη Θράκη έναντι της προώθησης τουρκοφρόνων “εργαλείων” στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, θεωρώ καθήκον μου να καταθέσω συνοπτικά και την αναπόσπαστη εκτίμησή μου για τους λόγους που η ΝΔ επέλεξε να καταγγείλει εσχάτως επ’ αυτού τον ΣΥΡΙΖΑ. Η εκτίμησή μου αυτή στηρίζεται σε όσα παρατήρησα ως προς την συμπεριφορά της ΝΔ στην διάρκεια της 36χρονης θητείας μου ως διπλωμάτη και ιδιαίτερα κατά την υπουργία της Ντόρας Μπακογιάννη.

Πρώτα απ’ όλα οφείλω απερίφραστα να πω ότι η κυνική απειλή της κας Μπακογιάννη ότι «εάν δεν μας στηρίξετε τότε τα πράγματα θα είναι δύσκολα» ουσιαστικά δεν απευθύνεται μόνο στην μειονότητα, αλλά σε όλους τους Έλληνες πολίτες που είχαν το… θράσος να μην συνταχθούν με τους “ορθοφρονούντες” του 41%! Όντως για όλους αυτούς (και ακόμη πιο πολύ για τους εξ ορισμού ευάλωτους μειονοτικούς) τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα, όσο αυτό περνάει από το χέρι της αδελφής του Πρωθυπουργού. Και θα της περνάει τόσο περισσότερο όσο πιο ανεξέλεγκτη και θηριώδης είναι η κοινοβουλευτική παντοδυναμία που επιδιώκει να αποσπάσει η ΝΔ…

Μετά από αυτή την απαραίτητη επισήμανση, προχωρώ στην ουσία της εκτίμησης μου για την επιδίωξη της ΝΔ στην Θράκη εν όψει των εκλογών της 25ης Ιουνίου. Είμαι πεπεισμένος ότι η ηγεσία της ΝΔ δεν ενοχλείται από την συναλλαγή με το τουρκικό προξενείο και την Τουρκία για τις ψήφους των μειονοτικών που επηρεάζουν. Την ενοχλεί, όμως, η επιλογή της τουρκικής πλευράς να συναλλαχθεί με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Διεκδικεί πλέον η ΝΔ, μετά την επικράτησή της στις 21 Μαΐου, να αντιστραφεί η συναλλαγή και να επιχορηγηθεί από τους Τούρκους η ίδια, όπως συνέβαινε παλαιότερα! Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά παραδείγματα. Περιορίζομαι να θυμίσω ότι ο σε βαθμό εξαλλοσύνης τουρκόφρων Σαδίκ είχε μεν εκλεγεί βουλευτής Ξάνθης το 1990 ως ανεξάρτητος, αλλά στήριζε με θρησκευτική συνέπεια τον πρωθυπουργό των 151 εδρών Κώστα Μητσοτάκη, μαζί με τον έτερο ανεξάρτητο βουλευτή Ροδόπης Φαΐκογλου!

Το τίμημα που παρασκηνιακά θα καταβληθεί στην Τουρκία για την ικανοποίηση αυτής της απαίτησης εκτιμώ ότι θα το δούμε όλοι όταν αρχίσει η προαναγγελθείσα, κατεπείγουσα μετεκλογική διαπραγμάτευση Αθηνών- Άγκυρας. Η ΝΔ ζητάει από τους Τούρκους “δανεικά” (τις ψήφους της μειονότητας). Εκτιμώ ότι εάν της δοθούν, θα καταβάλει υπέρογκο τοκοχρεωλύσιο από τα κυριαρχικά δικαιώματα, ενδεχομένως και από την κυριαρχία της Ελλάδας. Ας μην το ξεχάσει το συμπέρασμά μου αυτό η Ομάδα Αλήθειας…»

Δεν φαίνεται να έχουν πάρει χαμπάρι τι συνέβη στις 21 Μαΐου. Δεν έχουν κατανοήσει για ποιους λόγους οι πολίτες επικρότησαν σε τέτοιο εύρος τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Μοιάζει να μην αντιλαμβάνονται ότι η Ιστορία γύρισε όχι σελίδα αλλά κεφάλαιο. Μοιάζει κυρίως να μην έχουν συνειδητοποιήσει -ή να έχουν παραλύσει- εμπρός στον θανάσιμο κίνδυνο που διατρέχουν στις 25 Ιουνίου. Το κόμμα τους να φάει δεύτερη και μεγαλύτερη κατραπακιά και σταδιακά να πολυδιασπασθεί και να περιθωριοποιηθεί. Να καταντήσουν κομμάτια και θρύψαλα....

Του Χρήστου Χωμενίδη

Στις 7 Ιουλίου 2019, ο Σύριζα θρήνησε την απώλεια της κυβερνητικής εξουσίας.

Στις 21 Μαΐου 2023, ο Σύριζα θρήνησε την απώλεια κάθε προοπτικής επιστροφής του στην κυβερνητική εξουσία στο ορατό -ακόμα και με το κυάλι- μέλλον.

Η δεύτερη απώλεια είναι προφανώς πιο βαριά από την πρώτη.

Οι περί τον ανθρώπινο ψυχισμό ειδικευμένοι επιστήμονες μιλούν για τα πέντε στάδια του πένθους, από τα οποία ο καθένας μας περνάει -οφείλει να περνάει-, ώστε να επανακτήσει την ισορροπία του. Να επανέλθει, έστω και συναισθηματικά ακρωτηριασμένος, στην κανονικότητα. Να ξαναγίνει λειτουργικός. Τα πέντε στάδια του πένθους είναι: άρνηση, οργή, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, αποδοχή.

Σε φάση άρνησης είχε περιέλθει ο Σύριζα εβδομάδες πριν να στηθούν οι κάλπες.

Αμφισβητούσε τις δημοσκοπήσεις κι ας ήταν -όπως αποδείχθηκε- εξαιρετικά θωπευτικές για εκείνον, αφού περιόριζαν τη διαφορά στις πέντε ή έξι, άντε εφτά μονάδες. Ανήγγελλε ότι την Κυριακή των εκλογών θα είχε δικό του σύστημα καταμέτρησης των ψήφων. Με τη διάψευση των προγνωστικών για νίκη της αντιπολίτευσης στην Τουρκία, αναθάρρησε. Γιατί να μην συνέβαινε και στην Ελλάδα μια αντίστοιχη ανατροπή; Προφανώς, γύρω από την ηγετική ομάδα βυσσοδομούσε ένα σμάρι αυλικών, οι οποίοι λειτουργούσαν παρηγορητικά, δηλαδή καταστροφικά. Εάν κάποιος σύμβουλος τολμούσε να πει την αλήθεια, η αυλή τον συκοφαντούσε, προέτρεπε τον ηγέτη να τον διώξει με τις κλωτσιές. Έτσι φημολογείται ότι συνέβη, κεκλεισμένων των θυρών, την παραμονή των εκλογών. Ακόμα και όταν βγήκαν τα έξιτ πολ, που ούτε εκείνα αποτύπωναν το μέγεθος της πανωλεθρίας, οι παροικούντες την πλατεία Κουμουνδούρου συνέστηναν να περιμένουμε τα επίσημα αποτελέσματα. Θέλοντας να ελπίζουν ότι η ψαλίδα θα έκλεινε...

Στις πρώτες δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα μετά τη συντριβή, κάτω από τις κόσμιες διατυπώσεις, διακρινόταν έντονο το στοιχείο τής οργής. Μας είπε ότι φοβάται για την κοινωνία. Ότι ανησυχεί για τη δημοκρατία. Προφανώς ο κύριος Τσίπρας -ελάτε στη θέση του, δείτε το ανθρώπινα- προφανώς δικαιολογούνταν να λέει και να κάνει ό,τι ήθελε. Να ξεσπάσει στα κοντινά του πρόσωπα. Να βαράει μπουνιές στον τοίχο. Να γίνει λιάρδα από το αλκοόλ. Αν και εγώ πιστεύω ότι το μόνο που θα του πρόσφερε προσωπική κάθαρση, θα ήταν να παραιτηθεί και να αποσυρθεί, προσωρινά έστω, από την πολιτική. Όπως πράττουν οι ηγέτες όλων των δημοκρατιών σε ανάλογες στιγμές. Των καθ’ημάς μη εξαιρουμένων. Όπως έκανε ο Ελευθέριος Βενιζέλος το 1920, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1963, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης το 1993 και ο Κώστας Καραμανλής το 2009.

Το θλιβερό είναι πως η οργή του κυρίου Τσίπρα στις ψυχές των οπαδών του εξαλλάχθηκε ραγδαία σε μίσος. Μίσος προς τον ελληνικό λαό. Διαβάζω τις αναρτήσεις τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: "...Καταλήγω με σιγουριά πως οι εκλογές στην Ελλάδα είναι ένα θορυβώδες event μασκαράτας..." "...Η χώρα είναι βαθιά, απροσπέλαστα δεξιά..." "Είμαστε η χώρα με τον χαμηλότερο δείκτη νοημοσύνης στον πλανήτη!" Και αλλά, ακόμα πιο φαρμακερά, στο μοτίβο του "ψόφος!" των πάλαι ποτέ "Αγανακτισμένων". Με εξωφρενικότερο όλων το "μακάρι να γίνει πόλεμος, εμείς θα πολεμήσουμε υπέρ των Τούρκων!"

"Τρικυμία εν κρανίω" θα μού πείτε. "Όποιος ξέρει να αγαπά, ξέρει και να χωρίζει" θα σας απαντήσω, ως άλλος Μανώλης Χιώτης. "Οι θερμοκέφαλοι οπαδοί του ΝΑΙ πώς αντιδρούσαν την επαύριο του δημοψηφίσματος του 2015;" θα μού επισημάνετε. "Φωτογραφίζονταν με το διαβατήριο στα δόντια, απειλούσαν ότι θα εγκαταλείψουν την Ελλάδα." "Ευτυχώς" θα σας θυμίσω "ο Τσίπρας πριν αλέκτωρ φωνήσαι έκανε την διεθνώς ξακουστή "kolotoumba” και το ΟΧΙ έγινε ΝΑΙ..."

Ας μη συνεριζόμαστε τους τάλανες οπαδούς. Ο θυμός τους θα ξεσπάσει και θα ξεθυμάνει. Η ζωή τους θα συνεχιστεί. Τους περιμένουν, δόξα τω Θεώ, μπόλικες εκλογικές μάχες - οι αυτοδιοικητικές το φθινόπωρο του 2023, οι ευρωεκλογές την άνοιξη του 2024, μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνουν και ξανά προς τη δόξα τραβούν...

Ας επικεντρωθούμε στην ηγετική ομάδα. Παρακολούθησα ολόκληρη την παρουσίαση του προγράμματος του Σύριζα στο ωραιότατο θέατρο στο Ρέμα Χαλανδρίου. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν αφήνεται πλέον μόνος του. Περιστοιχίζεται -υποστηρίζεται ή απειλείται- από ανερχόμενα άστρα του κόμματός του. Συνεπικουρείται από τον άτυπο ηγέτη της εσωκομματικής αντιπολίτευσης, Ευκλείδη Τσακαλώτο. Μιλάμε δηλαδή για μια βεντάλια στελεχών που εναλλάσσονταν επί μιάμισυ ώρα στο βήμα.

Οι εντυπώσεις μου είναι οι εξής:

Οι ομιλητές, πρώτον, έθιξαν αρκετά καίρια έως κρίσιμα ζητήματα της ελληνικής κοινωνίας, όχι σπανίως δε είχαν να προτείνουν και ενδιαφέρουσες λύσεις. Οι οποίες ωστόσο παρέπεμπαν μάλλον σε άρθρο ή σε δοκίμιο παρά σε πολιτικό πρόγραμμα.

Οι ομιλητές, δεύτερον, εξαιρουμένου του Τσίπρα και του συμπαθέστατου Τσακαλώτου, με τη χαρακτηριστική του προφορά, δεν κάνουν κανένα απολύτως γκελ. Λένε το ποίημα τους σαν επιμελείς μαθητές ή σαν βαριεστημένοι πωλητές που δεν τους νοιάζει να ανεβεί ο τζίρος καθώς δεν προσδοκούν ούτε ποσοστά ούτε μπόνους. Βαυκαλίζεται η κυρία Αχτσιόγλου πως πληκτικός σημαίνει σοβαρός. Καλλιεργείται άραγε το επικοινωνιακό χάρισμα σε αμμώδες έδαφος; Ίδομεν...

Οι ομιλητές, τρίτον και ανησυχητικότερον, δεν φαίνεται να έχουν πάρει χαμπάρι τι συνέβη στις 21 Μαΐου. Δεν έχουν κατανοήσει για ποιους λόγους οι πολίτες επικρότησαν σε τέτοιο εύρος τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Μοιάζει να μην αντιλαμβάνονται ότι η Ιστορία γύρισε όχι σελίδα αλλά κεφάλαιο. Μοιάζει κυρίως να μην έχουν συνειδητοποιήσει -ή να έχουν παραλύσει- εμπρός στον θανάσιμο κίνδυνο που διατρέχουν στις 25 Ιουνίου. Το κόμμα τους να φάει δεύτερη και μεγαλύτερη κατραπακιά και σταδιακά να πολυδιασπασθεί και να περιθωριοποιηθεί. Να καταντήσουν κομμάτια και θρύψαλα.

Τι θα έκανα στη θέση τους; Όποιος είναι έξω από τον χορό πολλά τραγούδια ξέρει. Τούτου δοθέντος, θα επιχειρούσα -καθώς το γράφει ο Ελύτης- "ένα άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά".

Θα έπαυα επιτέλους να καπηλεύομαι τους εθνικούς και λαϊκούς αγώνες, να μνημονεύω με έπαρση κληρονόμου τον Ανδρέα Παπανδρέου, το ΕΑΜ και την ΕΠΟΝ, όπως έκανε προχθές πάλι ο Αλέξης Τσίπρας.

Θα σταματούσα να διατυμπανίζω το -ανύπαρκτο- ηθικό μου πλεονέκτημα. Να παριστάνω τον καλό και τον ευαίσθητο σε αντίθεση με τους κακούς και ανάλγητους δεξιούς. Την πάτησαν ξανά όταν, αφού είχαν ρίξει στο πυρ το εξώτερον τον ολισθήσαντα Σπύρο Πνευματικό, αποδείχθηκε με βίντεο ότι η υποψήφιά τους κυρία Λινού έχει τις ίδιες πάνω-κάτω απόψεις.

Θα εκκαθάριζα τα ψηφοδέλτιά μου από πρόσωπα καραμπινάτα εχθροπαθή ή φαιδρά. Υστερικές προσωπικότητες, γραφικές φιγούρες μπορεί να πρωτεύουν σε "likes”, να συγκεντρώνουν λεγεώνες ακολούθων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης... Άλλο το διαδίκτυο όμως και άλλο η αληθινή ζωή.

Θα άλλαζα, τέλος, ριζικά ατζέντα. Έχοντάς το πάρει απόφαση ότι θα παραμείνω στα έδρανα της αντιπολίτευσης για τα επόμενα τουλάχιστον τέσσερα χρόνια, θα έθετα πρώτος επί τάπητος τα μεγάλα διακυβεύματα που θα αντιμετωπίσει η ελληνική κοινωνία κατά την τέταρτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Θα μιλούσα για την ανάγκη, εν όψει της πιο σαρωτικής τεχνολογικής επανάστασης, να αναμορφωθεί εκ βάθρων η εκπαίδευση. Να ρυθμιστεί τελείως διαφορετικά η εργασία. Θα ενέκυπτα στα μεγάλα ζητήματα βιοηθικής. Και πάντως θα έπαυα να επισείω ως φόβητρο τις ανεμογεννήτριες και να αντιστέκομαι με χορούς και τραγούδια στην κατά φαντασίαν μου ιδιωτικοποίηση του νερού.

Όσο πρύμα και αν τα πάει η κυβέρνηση, η χώρα θα έχει ανάγκη από αριστερό αντίλογο. Από ριζοσπαστικές προτάσεις.

Καθηλωμένος μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου σταδίου του πένθους, ανάμεσα στην άρνηση και την οργή, ο Σύριζα καθίσταται εμπόδιο σε ό,τι εναλλακτικό θα μπορούσε να φανεί.

* Ο Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας

Δύο εβδομάδες πριν από τις κάλπες, η νέα πανελλαδική έρευνα δείχνει την οροφή της ΝΔ σε ποσοστό ακόμη και άνω του 43%, αναδεικνύοντας ουσιαστικά ένα νέο ρεύμα ψηφοφόρων που φαίνεται να κινούνται προς το πρώτο κόμμα. Στον αντίποδα, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ κινούνται πλέον γύρω από τον πήχη που διαμόρφωσαν για τα δύο κόμματα οι κάλπες της 21ης Μαΐου (20% και 11,5%, αντίστοιχα), χωρίς να προκύπτει μαζικότερη μετακίνηση ψηφοφόρων που θα μπορούσε να μεταβάλει και τη θέση τους στον νέο πολιτικό χάρτη. Είναι αξιοσημείωτο δε, ότι και για τα δύο κόμματα σημαντικές διαρροές εξακολουθούν να καταγράφονται προς τη ΝΔ, οι οποίες αποδίδονται εν πολλοίς όχι τόσο στο διακύβευμα της νέας εκλογικής αναμέτρησης, αλλά στον «αέρα νίκης» του πρώτου κόμματος και στη χαώδη διαφορά του από το δεύτερο, καθώς και στην απογοήτευση των ηττημένων από το εκλογικό αποτέλεσμα που προηγήθηκε.

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ",
10-11/06/23

 
«Κλειδώνει» ισχυρή αυτοδυναμία η ΝΔ 

-Οι μετακινήσεις των ψηφοφόρων και οι τάσεις που διαμορφώνονται - Δημοσκόπηση της GPO

-Η πανελλαδική δημοσκόπηση της GPO για «ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» λύνει την εξίσωση της νέας κάλπης

ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ

Σε ένα νέο πολιτικό σκηνικό που πιθανότατα δεν θα αντιστοιχίζεται με καμία φάση της μεταπολιτευτικής περιόδου δείχνουν να οδηγούν οι κάλπες της 25ης Ιουνίου, ακολουθώντας το εκλογικό αποτέλεσμα της 21ης Μαΐου. Η πολιτική κυριαρχία της ΝΔ και ο νέος συσχετισμός δυνάμεων, όπως καταγράφηκαν στην πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση, όχι μόνον φαίνεται να παγιώνονται, αλλά - σύμφωνα με την πανελλαδική δημοσκόπηση της GPO για «ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» - το ανοδικό κύμα για τη ΝΔ δεν ανακόπτεται, «κλειδώνοντας» ουσιαστικά ένα ποσοστό άνω του 40% για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και μια ισχυρή αυτοδυναμία (άνω των 160 εδρών).

Δύο εβδομάδες πριν από τις κάλπες, η νέα πανελλαδική έρευνα δείχνει την οροφή της ΝΔ σε ποσοστό ακόμη και άνω του 43%, αναδεικνύοντας ουσιαστικά ένα νέο ρεύμα ψηφοφόρων που φαίνεται να κινούνται προς το πρώτο κόμμα. Στον αντίποδα, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ κινούνται πλέον γύρω από τον πήχη που διαμόρφωσαν για τα δύο κόμματα οι κάλπες της 21ης Μαΐου (20% και 11,5%, αντίστοιχα), χωρίς να προκύπτει μαζικότερη μετακίνηση ψηφοφόρων που θα μπορούσε να μεταβάλει και τη θέση τους στον νέο πολιτικό χάρτη. Είναι αξιοσημείωτο δε, ότι και για τα δύο κόμματα σημαντικές διαρροές εξακολουθούν να καταγράφονται προς τη ΝΔ, οι οποίες αποδίδονται εν πολλοίς όχι τόσο στο διακύβευμα της νέας εκλογικής αναμέτρησης, αλλά στον «αέρα νίκης» του πρώτου κόμματος και στη χαώδη διαφορά του από το δεύτερο, καθώς και στην απογοήτευση των ηττημένων από το εκλογικό αποτέλεσμα που προηγήθηκε.

Αντιπολιτευτική «Βαβέλ»

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, το ενδιαφέρον μετατοπίζεται περισσότερο στη μάχη που γίνεται ανάμεσα στα κόμματα που κινούνται κοντά στο όριο του 3% για κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Η πεντακομματική Βουλή της 21ης Μαΐου φαίνεται ότι θα γίνει επτακομματική, καθώς το κρίσιμο όριο ξεπερνούν τόσο η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου όσο και η Νίκη. Αντιθέτως, αποδυναμωμένο εξακολουθεί να καταγράφεται το ΜέΡΑ25, το οποίο πλαγιοκοπείται και από την Πλεύση Ελευθερίας. Ουσιαστικά, για την επόμενη Βουλή διαμορφώνεται η εικόνα ενός κυρίαρχου κόμματος και μιας αντιπολιτευτικής «Βαβέλ», προϊδεάζοντας και για ραγδαίες εξελίξεις στο αντιπολιτευτικό στερέωμα.
Το προφίλ του Τσίπρα

Είναι εξίσου σαφές - όπως διαφαίνεται και δημοσκοπικά - ότι την επομένη των νέων εκλογών οι προβολείς θα στραφούν στην Κουμουνδούρου και τον Αλέξη Τσίπρα. Το ορατό ενδεχόμενο η καθίζηση να συνεχιστεί και ο ΣΥΡΙΖΑ να κινηθεί στις 25 Ιουνίου κάτω από το ψυχολογικό όριο του 20%, αναδεικνύεται και από τη νέα μέτρηση της GPO, ενώ αξιοσημείωτες είναι οι βαθιές πληγές που καταγράφονται πλέον στο αρχηγικό προφίλ του Αλέξη Τσίπρα. Στον πίνακα με τη θετική γνώμη για τους πολιτικούς αρχηγούς, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει κατρακυλήσει στην πέμπτη θέση και υπολείπεται πλέον και της Ζωής Κωνσταντοπούλου, η οποία - προ των πυλών της νέας Βουλής - εκτοξεύεται στην τέταρτη θέση. Τη δική του σημασία, εξάλλου, έχει το άλμα του Κυριάκου Μητσοτάκη στο 55,8% (θετικές γνώμες), όπως και η άνοδος του Δημήτρη Κουτσούμπα στη δεύτερη θέση, ξεπερνώντας τον Νίκο Ανδρουλάκη.

Για τις τάσεις που διαμορφώνονται ενόψει της 25ης Ιουνίου, από τη νέα δημοσκόπηση είναι ξεκάθαρο ότι η ΝΔ έχει επιβάλει απολύτως την ατζέντα της και τα δικά της εκλογικά διλήμματα: το 49,2% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι επιθυμεί αυτοδύναμη κυβέρνηση της ΝΔ, ενώ το 46,7% θεωρεί ότι το βασικό εκλογικό ζητούμενο είναι η κυβερνητική σταθερότητα, που έχει πλέον συνδεθεί άρρηκτα και με τον στόχο μιας ασφαλούς αυτοδυναμίας.

Δύσκολα όμως μπορούμε να φανταστούμε ότι αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ, με αυτές τις κουλτούρες και τις πρακτικές που τον διαμόρφωσαν, μπορεί να επανέλθει ως εναλλακτικός πόλος εξουσίας. Για να το πετύχει θα χρειαζόταν να επανεπινοήσει τον εαυτό του, να ανασυσταθεί σαν μια ευρεία μεταρρυθμιστική δημοκρατική δύναμη ευρωπαϊκής χώρας. Δεν φαίνεται να έχει τις εσωτερικές δυνάμεις να το επιχειρήσει. Το πιθανότερο είναι να μείνει για καιρό μια μεσαία δύναμη σε έναν τεμαχισμένο και ρευστοποιημένο αντιπολιτευτικό χώρο....

Aπό "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 10-11/06/23

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΒΟΥΛΓΑΡΗ

Για όλους και όλες οι εκλογές της 21ης Μαΐου ήταν ένας αιφνιδιασμός. Είχε προβλεφθεί η μείωση του ΣΥΡΙΖΑ, όχι η εκλογική του κατάρρευση. Ομως δεν μας αιφνιδίασε τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο η ελληνική κοινωνία. Σαν να ψήφισε αναθεωρώντας τον προηγούμενο εαυτό της. Σαν να κοίταξε πίσω την περασμένη δεκαετία της χρεοκοπίας και να είπε «φτάνει, τα πράγματα ήταν αλλιώς, και η Ελλάδα πρέπει να πάει αλλού». Κατά τούτο, ήταν μια ψήφος αλλαγής, όχι κόμματος ή κυβέρνησης, αλλά εποχής. Σαν ένα αίτημα της κοινωνίας η Ελλάδα να βαδίσει στη νέα εποχή. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατακρημνίστηκε όχι γιατί είχε κακή πολιτική, αλλά γιατί δεν κατάλαβε ότι η κοινωνία ήταν αλλού - περιλαμβανομένου ίσως και ενός τμήματος του 20% που τον ψήφισε.

Το γεγονός από μόνο του συνιστά ερώτημα και η απάντηση παραπέμπει στη φυσιογνωμία και στη διαδρομή του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι παράξενο ένα κόμμα εξουσίας που κυβέρνησε, που κινήθηκε στο 36%, να μην καταλαβαίνει, να μη διαισθάνεται την αλλαγή της κοινής γνώμης και των διαθέσεων του περίγυρού του. Δεν μπορεί να χάνεις 15% - 20%% στη Β' Πειραιώς, στη Δυτική Αθήνα, ή στην Κρήτη και να μην το έχεις αντιληφθεί. 

Εκτός αν είσαι ιδιόρρυθμο κόμμα, και ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν. Ενα κόμμα που έφτασε να αντιπροσωπεύει το ένα τρίτο της κοινωνίας αλλά να μην έχει ριζώσει στα συνδικάτα, στην αυτοδιοίκηση, στις επαγγελματικές ενώσεις, στον φοιτητικό χώρο. Ενα κόμμα που δεν μπόρεσε να δημιουργήσει ισχυρές ταυτίσεις με τους ψηφοφόρους του, παρά την ισχύ και την ακτινοβολία που κάποια στιγμή απέκτησε. Ενα κόμμα εξουσίας που δεν έγινε ούτε κόμμα μαζών ούτε παράταξη.

Το γιατί, ανάγεται στις αφετηρίες της εκτόξευσής του στη διάρκεια της κρίσης, στο κράμα των ιδεολογικών αντιλήψεων που τον συναποτέλεσαν, και στο ύφος της πολιτικής που τον ανέδειξε. Μόνο ξένοι προς τον αριστερό χώρο μπορούν να θεωρούν τον ΣΥΡΙΖΑ κληρονόμο της Ανανεωτικής Αριστεράς. Η μεταρρυθμιστική, εκσυγχρονιστική και αναθεωρητική κουλτούρα εκείνου του ρεύματος και εκείνης της εποχής είχε ήδη περιθωριοποιηθεί και εξοβελιστεί πριν από το 2011 - 2012. Οι δυνάμεις και τα στελέχη που παρέμειναν ευθυγραμμίστηκαν με τη νέα δεσπόζουσα φυσιογνωμία του χώρου. 

Πράγματι, τα βασικά υλικά που έφτιαξαν τότε τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν οι προερχόμενοι από το ΚΚΕ, οι διάφορες αριστερίστικες «συνιστώσες», φορείς όλοι μιας μετακομμουνιστικής αμηχανίας μπροστά στην κατάρρευση του σοβιετικού κομμουνισμού και μιας προγραμματικής αντίληψης κρατικισμού και παρελθοντικού αντικαπιταλισμού. Ηταν επίσης η νεότερη γενιά των κινημάτων της αντιπαγκοσμιοποίησης ή της εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης, φορείς μιας κουλτούρας «αντί» σε μια εποχή που η προοπτική του κοινωνικού μετασχηματισμού είχε χαθεί, η διαμαρτυρία ήταν πια αυταξία έστω και αποκομμένη από τον προγραμματικό λόγο, και η πολιτική των ταυτοτήτων (έμφυλων, εθνοτικών, lgbt+) είχαν υπερισχύσει έναντι των παραδοσιακών κοινωνικών - ταξικών ανταγωνισμών. 

Αυτό το κράμα του ΣΥΡΙΖΑ συναντήθηκε με την οργή και τη διαμαρτυρία μιας κοινωνίας που έχανε τις αναφορές της υπό το βάρος της χρεοκοπίας και των πρωτοφανών για ειρηνική περίοδο εισοδηματικών περικοπών. Η διαχωριστική γραμμή μνημόνιο - αντιμνημόνιο αναδιέταξε τις μεταπολιτευτικές στοιχίσεις στον άξονα Αριστερά - Δεξιά. Ο αριστερόστροφος λαϊκισμός που καλλιέργησε ο ΣΥΡΙΖΑ συνένωσε τις διαφορετικές τάσεις στο εσωτερικό του και παράλληλα έφτιαξε τις γέφυρες συνεργασίας με τον ακροδεξιό χώρο. Στο «ή εμείς ή αυτοί», κλασικό παράδειγμα δημαγωγικού και λαϊκιστικού σχήματος, συνωθούνταν ο παλαιοαριστερός λόγος της ταξικής πάλης των «κάτω» εναντίον των «πάνω», ο κινηματικός λόγος κατά της «νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης», ο δικαιωματικός λόγος κατά όλων των κυρίαρχων καταπιεστικών ταυτοτήτων, ο αντιπολιτευτικός λόγος κατά του «παλαιού πολιτικού κόσμου». Κοινωνικός, ευρωσκεπτικιστικός και πολιτικός λαϊκισμός συνενώθηκαν σε μια απλουστευτική και άκρως δημαγωγική πολιτική που εκτόξευσε μεν το κόμμα αλλά προετοίμασε την «κωλοτούμπα» και τη φτωχή κυβερνητική θητεία που γρήγορα απογοήτευσε τους πολίτες. Ενα κόμμα και μια κυβέρνηση με οπισθοδρομικό πρόγραμμα και διχαστικό λόγο, και μετά το 2019, μια αξιωματική αντιπολίτευση που περισσότερο έβριζε παρά αντιπολιτευόταν.

Ηταν ο ΣΥΡΙΖΑ μια μοναχική εθνική περίπτωση, αποκομμένη από τις ευρύτερες εξελίξεις της προηγούμενης δεκαετίας; Ασφαλώς ήταν σύμπτωμα της ιδιαίτερης εθνικής κρίσης και μοχλός της ανατροπής του μεταπολιτευτικού κομματικού σκηνικού το 2012. Ηταν όμως ταυτόχρονα ο αστέρας της ευρύτερης «ριζοσπαστικής Αριστεράς», η οποία φαινόταν να αναδύεται μετά τη διεθνή κρίση του 2008. Στις ευρωεκλογές του 2014 τα κόμματα αυτά αύξησαν αισθητά την παρουσία τους, ο Αλέξης Τσίπρας πρωτοστάτησε ως λαμπερός νεαρός υποψήφιος στην πρώτη εκλογή προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από τους ευρωπαίους πολίτες. Ηταν η εποχή των εναγκαλισμών με τον άλλο αστέρα της ίδιας οικογένειας, τον Πάμπλο Ιγκλέσιας των Ποδέμος - αν και στο αναμεταξύ είχε εξίσου θερμές αγκαλιές με τον Καμμένο. Αμφότερα τα κόμματα, αμφότεροι οι ηγέτες τους, βρέθηκαν ύστερα από λίγο να κυβερνούν, ο Τσίπρας πρωθυπουργός.

Σύντομα όμως το μέλλον της ευρωπαϊκής «ριζοσπαστικής Αριστεράς» αποδείχθηκε πιο επισφαλές. Ηδη στις ευρωεκλογές του 2019 οι δυνάμεις τους υποχώρησαν αισθητά. Το ίδιο και οι δύο πρωταγωνιστές ΣΥΡΙΖΑ και Ποδέμος - όπως και το παρόμοιο φαινόμενο του κόμματος «Πέντε Αστέρια» στην Ιταλία. Στην πραγματικότητα, η λεγόμενη ριζοσπαστική Αριστερά δεν απέκτησε το βάρος και την έκταση για να γίνει βαρύνουσα πολιτική συνιστώσα του ευρωπαϊκού πολιτικού σκηνικού. Κόμματα άνισης δύναμης, διαφορετικής προέλευσης και ιδεολογικής συγκρότησης, αποτέλεσαν μάλλον έκφανση μιας ευρύτερης μετάλλαξης των ευρωπαϊκών κομματικών συστημάτων που είχε αρχίσει πριν, αλλά επιταχύνθηκε με την κρίση του 2008. Ο αριστερόστροφος λαϊκισμός εκδηλώθηκε τοπικά στη Νότια Ευρώπη και φαίνεται να παρακμάζει και να αφομοιώνεται. Η κύρια όμως μετάλλαξη ήταν η ισχυροποίηση της λαϊκιστικής Ακροδεξιάς στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Δείχνει το σαράκι που έχει εισχωρήσει στις δυτικές δημοκρατίες και εξακολουθεί να τις απειλεί, με αποκορύφωμα την ενδεχόμενη επάνοδο του Τραμπ στις ΗΠΑ.

Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να τοποθετηθεί το ερώτημα αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια αριστερή παρένθεση, μια φωτοβολίδα όπως το διατύπωσε παραστατικά ο Αλ. Τσίπρας προφανώς για να το αρνηθεί. Ο κόσμος βεβαίως είναι γεμάτος διαψευσμένες προβλέψεις. Δύσκολα όμως μπορούμε να φανταστούμε ότι αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ, με αυτές τις κουλτούρες και τις πρακτικές που τον διαμόρφωσαν, μπορεί να επανέλθει ως εναλλακτικός πόλος εξουσίας. Για να το πετύχει θα χρειαζόταν να επανεπινοήσει τον εαυτό του, να ανασυσταθεί σαν μια ευρεία μεταρρυθμιστική δημοκρατική δύναμη ευρωπαϊκής χώρας. Δεν φαίνεται να έχει τις εσωτερικές δυνάμεις να το επιχειρήσει. Το πιθανότερο είναι να μείνει για καιρό μια μεσαία δύναμη σε έναν τεμαχισμένο και ρευστοποιημένο αντιπολιτευτικό χώρο.

Ευκταίο θα ήταν η αυτοκριτική, που όλες οι τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ υπόσχονται, να μετριάσει τις λαϊκιστικές πρακτικές του διχασμού, της εχθροπάθειας και της προγραμματικής φτώχειας. Είναι το σαράκι που μπήκε στη δική μας δημοκρατία την περασμένη δεκαετία και παραμένει σαν απειλή και υποβάθμιση της πολιτικής μας ζωής. Η κοινωνία έδειξε ότι θέλει να το περιορίσει. Θα πάρει το μήνυμα και ο ΣΥΡΙΖΑ;

-Ο Γιάννης Βούλγαρης είναι ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Κοινωνιολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΣΙΠΡΑΣ ΣΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΗ ΔΕΘ Τ0 2018: ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΕΤΣΙ, ΓΙΑ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥΣ ΑΝΩ ΤΩΝ 70 ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ, ΔΕΝ ΘΑ ΑΡΓΗΣΕΙ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΘΑ ΦΥΓΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ....

 

Αυτό δυστυχώς που δεν κατάλαβε ο Κυβερνήτης ήταν ότι ο πολιτικός πολιτισμός και η αίσθηση του Κράτους δικαίου και της νομιμότητας στη Ελλάδα δεν είχε καμιά σχέση με την ευρωπαϊκή πολιτική κουλτούρα στην οποία ο Κυβερνήτης ήταν συνηθισμένος. Δυστυχώς αυτό δεν το συνειδητοποίησε ο Κυβερνήτης, έχασε τη ζωή του για κάτι που μπορούσε να αποφευχθεί ή να εμποδιστεί και η Ελλάδα έχασε μια μοναδική ευκαιρία να χτισθεί από την αρχή σωστά σαν ευρωπαϊκό κράτος της εποχής και να καλύψει το πολιτικό, πολιτιστικό και οικονομικό κενό από την Ευρώπη που τής είχε επιβάλει η Τουρκοκρατία...

Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ  ΑΓΑΠΗΤΟΥ ΜΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ

ΜΙΧΑΛΗ ΚΩΣΤΑΡΑΚΟΥ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ,

ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ 

ΤΟΥ ΕΠΕΤΕΙΑΚΟΥ-ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥ ΤΟΜΟΥ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Επιθυμώ να μοιρασθώ δημοσίως και αναδρομικώς τη δικαιολογημένη ικανοποίηση και χαρά γιά την εξαιρετική τιμή που είχε επιφυλάξει ο εκλιπών Στρατηγός Μιχάλης Κωσταράκος στις Εκδόσεις «ΚΑΣΤΑΛΙΑ», αποδεχόμενος άμεσα την πρόσκληση που τού είχα απευθύνει να είναι εκ των συνεισηγητών στην εκδήλωση παρουσίασης της επετειακής έκδοσης-συλλογικού τόμου «ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ: Διεθνείς, Θεσμικές και Πολιτικές Προσεγγίσεις (1800-1831)», στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της 18ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης.

Στην εκδήλωση που έγινε το Σάββατο-27 Νοεμβρίου 2021, ο Στρατηγός Μιχάλης Κωσταράκος είχε αναφέρει τα εξής:

Αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για μένα η πρόσκληση να σχολιάσω τον Πανηγυρικό Τόμο που ειναι αφιερωμένος στον Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος εκδόθηκε από το Ίδρυμα Διεθνών Νομικών Μελετών Καθηγητού Ηλία Κρίσπη και Δρος Αναστασίας Σαμαρά-Κρίσπη, από κοινού με τις Εκδόσεις «ΚΑΣΤΑΛΙΑ», υπό το τίτλο «ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ: Διεθνείς, Θεσμικές και Πολιτικές Προσεγγίσεις 1800-1831».

Όταν ο Πανηγυρικός αυτός τόμος έπεσε στα χέρια μου θεώρησα ότι πρόκειται για μια ακόμα βιογραφία, μια περιγραφή της ζωής και του έργου του Ιωάννη Καποδίστρια. Έχω διαβάσει ή έχουν υποπέσει στην αντίληψη μου εξαιρετικά βιβλία και καταπληκτικές εκδόσεις για τον Ιωάννη Καποδίστρια.

Με έκπληξη μου όμως διαπίστωσα, ξεφυλλίζοντας το, ότι το βιβλίο αυτό είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Περιλαμβάνει 25 ξεχωριστά άρθρα από διακεκριμένους συγγραφείς (ακαδημαϊκούς, εκπαιδευτικούς, διπλωμάτες, στρατιωτικούς και άλλους) που καλύπτουν αναλυτικά όλο το έργο του Πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος σε όλους τους τομείς δραστηριότητος του.

Πρόκειται για ένα μοναδικής αξίας Τόμο που πρέπει να αποτελέσει σημείο αναφοράς για όλους όσους ασχολούνται ή απλά επιθυμούν να πληροφορηθούν όχι μόνο για τη ζωή και το έργο του Καποδίστρια, αλλά και για όσους αναζητούν την αρχή και τις ρίζες της δημιουργίας του Ελληνικού κράτους και των θεσμών του, όπως η Εξωτερική Πολιτική, οι Ένοπλες Δυνάμεις, η Παιδεία κλπ, που όλα ιδρύθηκαν ή δημιουργήθηκαν από τον Ιωάννη Καποδίστρια.

Όπως αναφέρεται και στο βιβλίο ήταν αποφασισμένος να στηρίξει την επανόρθωση της Ελλάδος, στην εργασία και την στοιχειώδη εκπαίδευση. Ήταν ένας έμπειρος και ικανότατος δημόσιος λειτουργός που ήξερε πολύ καλά τι χρειάζεται ένα κράτος για να λειτουργήσει. Οι Ελβετοί συνεχίζουν να τιμούν και να γιορτάζουν το έργο του και το ρόλο του στη δημιουργία του Κράτους τους.

Το Ελληνικό κράτος απλά δεν υπήρχε. Δεν υπήρχε πραγματικός και ουσιαστικός διοικητικός ιστός. Συνεπώς ο Καποδίστριας ανελάμβανε Κυβερνήτης σε μια χώρα, καθόλου ευρωπαϊκή, με μια αποκλειστικά ανατολίτικη νοοτροπία, όπου έπρεπε να οργανωθούν ή να κτιστούν από την αρχή όλοι οι θεσμοί αλλά και τομείς διακυβέρνησης. Και αυτό έκανε. Ασχολήθηκε με όλους τους τομείς με προτεραιότητα βέβαια τους παράγοντες εθνικής ισχύος, την εξωτερική πολιτική, τη θέσπιση των νόμων και την επιβολή κράτους δικαίου, τις ένοπλες δυνάμεις, την εκπαίδευση και τη διοίκηση της χώρας.

Το βιβλίο αυτό περιγράφει, οργανωμένα και συστηματικά, με τα ανεξάρτητα κεφάλαια γραμμένα από τους ειδικούς , αλλά και με κριτική προσέγγιση όλη αυτή τη δραστηριότητα σε όλους τους τομείς/Αυτή είναι η ανάγκη την οποία καλύπτει αυτός ο Πανηγυρικός τόμος. Συνεπώς είναι ένα βιβλίο αναφοράς, ένα Reference book, για όποιον θέλει να μελετήσει τον Καποδίστρια και το έργο του στο σύνολο του ή αποσπασματικά.

Ξεχωριστό κεφάλαιο αναφέρεται στην Οργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων που πρώτος αυτός προσπάθησε να δημιουργήσει. Σαν στρατιωτικός, και με την εμπειρία που έχω μετά από τόσες δεκαετίες, θαυμάζω τον Καποδίστρια ολοένα και περισσότερο. Γνώστης των Ευρωπαϊκών δομών προσπάθησε να εξαναγκάσει την Ελλάδα και τις όποιες Ένοπλες δυνάμεις της να κάνουν άλματα αιώνων και να φθάσουν στο επίπεδο των Ευρωπαϊκών δυνάμεων.

Το κενό ήταν χαώδες. Οι τοπικοί οπλαρχηγοί, πολέμαρχοι, αρχιληστές, ή απλά επικεφαλής της παρέας των ενόπλων του χωριού τους, έπρεπε να ενσωματωθούν σε ένα οργανωμένο σύνολο με ιεραρχία και πειθαρχία στηριγμένη σε νόμους, διατάξεις και κανονισμούς. Η στρατιωτική στολή με διακριτικά βαθμών και ο ιεραρχικός αλλά κρατικός μισθός αποτελούν βασικά συστατικά της στρατιωτικής ιεραρχίας, πειθαρχίας και συγκρότησης. Και αυτά ήταν τα πρώτα μελήματα του. Οι Ευρωπαίοι είχαν αιώνες εγκαθιδρυμένης κρατικής δομής και κυριαρχίας πίσω τους.

Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι οι Γαλλικές σημαίες των Συνταγμάτων του Πεζικού που αποτελούσαν το Βασιλικό Στρατό της Γαλλίας πριν από την Γαλλική Επανάσταση στον 17 και 18ο αιώνα έγραφαν ξεκάθαρα πέρα από τα σύμβολα τους «Πειθαρχία - Υποταγή στο Νόμο». Στην Ελλάδα ο κάθε καπετάνιος είχε το μπαϊράκι του και αυτό έπρεπε να αλλάξει. Το έργο αυτό δηλαδή η δημιουργία ολοκληρωμένης νοοτροπίας υποταγής στους νόμους του κράτους για τους στρατιωτικούς και όχι κατά προτίμηση, είναι αν όχι αδύνατο στη διάρκεια μιας ζωής, τουλάχιστον όμως εξαιρετικά δύσκολο και απαιτεί σκληρές και αλύπητες μεθόδους επιβολής πειθαρχίας, αδιανόητες σήμερα αλλά πολλές φορές ακόμα και τότε.

Ο περίφημος βρετανικός στρατός του Γουέλινγκτον και ο πρωσικός στρατός του Φρειδερίκου του Μεγάλου και των διαδόχων του είχαν δυο βασικές ποινές για την επιβολή της πειθαρχίας που τις επέβαλλαν συνήθως χωρίς κανένα δισταγμό: μαστίγωμα ή κρεμάλα. Οι Γάλλοι είχαν διαφορετική προσέγγιση γιατί ήταν στρατός πολιτών αλλά και πάλι η πειθαρχία ήταν αυστηρότατη. Στην Ελλάδα πειθαρχία δεν υπήρχε. Όλοι υποτάσσονταν απλά κατά περίπτωση στη θέληση του ισχυρότερου καπετάνιου που συνήθως ήταν και ο ικανότερος κι αγριότερος πολεμιστής.

Μαζί με τις προσπάθειες (απέλπιδες θα έλεγα στην αρχή) για τη δημιουργία Τακτικού Ελληνικού Στρατού, δημιούργησε τη Παραγωγική Σχολή δημιουργίας στελεχών δηλαδή τη Σχολή Ευελπίδων πριν ακόμα από το Πανεπιστήμιο. Στη Γαλλία ο Ναπολέων δημιούργησε την Πολυτεχνική Σχολή νωρίτερα από την Σχολή Ευελπίδων (Σαιν Συρ) γιατί η Γαλλία διέθετε ήδη στρατιωτική κουλτούρα από μικρότερες στρατιωτικές σχολές και χρειαζόταν κατά προτεραιότητα επιστήμονες μηχανικούς. Στην Ελλάδα οι απαιτήσεις ήταν αντίστροφες.

Ο Καποδίστριας χρησιμοποίησε τον οργανισμό της Ecole Polytechnique για να συντάξει τον οργανισμό της ΣΣΕ. Το Πανεπιστήμιο και κυρίως το Πολυτεχνείο στηρίχθηκαν σ αυτή την εμπειρία και οργανώθηκαν στη συνέχεια.

Παρενθετικά αναφέρω ότι αυτό ακριβώς προσπαθούμε συνειδητά να μιμηθούμε τα τελευταία χρόνια στην Ευρωπαϊκή Ένωση 200 χρόνια μετά. Πριν από τη δημιουργία στρατιωτικής ταυτότητος για ένα οργανισμό όπως και για μια χώρα, πρέπει να δημιουργηθεί στρατιωτική ακαδημαϊκή ταυτότητα. Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε τώρα στην ΕΕ, βασισμένοι στη λογική του Κυβερνήτη. Αν η ΕΕ πρόκειται να αποκτήσει στρατιωτική ταυτότητα για ένα οποιουδήποτε μεγέθους Ευρωπαϊκό στρατό (και αυτό είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση) απαιτείται να δημιουργήσει πρώτα στρατιωτική ακαδημαϊκή ταυτότητα και με γνώμονα αυτό κινείται εδώ και καιρό το Ευρωπαϊκό Κολλέγιο Ασφάλεια και Άμυνας. (ESDC).

Το έργο λοιπόν του Καποδίστρια δεν έχει ολοκληρωθεί και η μελέτη των όσων οραματίστηκε και προσπάθησε να υλοποιήσει πρέπει να συνεχισθεί σε βάθος. Και σε αυτό συνεισφέρει αυτό το βιβλίο. Επιστημονική συγκεκριμένη και εμπεριστατωμένη μελέτη του έργου ενός μεγάλου ανδρός που οραματίστηκε μια νέα, σύγχρονη και υπέροχη Ελλάδα. Μελετώντας το έργο του ίσως βρούμε στοιχεία του οράματος του που δεν έχουν υλοποιηθεί ακόμα και πιθανόν ήρθε η ώρα να προσπαθήσουμε να τα υλοποιήσουμε τώρα.

Αυτό δυστυχώς που δεν κατάλαβε ο Κυβερνήτης ήταν ότι ο πολιτικός πολιτισμός και η αίσθηση του Κράτους δικαίου και της νομιμότητας στη Ελλάδα δεν είχε καμιά σχέση με την ευρωπαϊκή πολιτική κουλτούρα στην οποία ο Κυβερνήτης ήταν συνηθισμένος. Δυστυχώς αυτό δεν το συνειδητοποίησε ο Κυβερνήτης, έχασε τη ζωή του για κάτι που μπορούσε να αποφευχθεί ή να εμποδιστεί και η Ελλάδα έχασε μια μοναδική ευκαιρία να χτισθεί από την αρχή σωστά σαν ευρωπαϊκό κράτος της εποχής και να καλύψει το πολιτικό, πολιτιστικό και οικονομικό κενό από την Ευρώπη που τής είχε επιβάλει η Τουρκοκρατία.

Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές του Πανηγυρικού Τόμου, πρόκειται για μια μοναδική και εξαιρετική δουλειά!!!

Γιά την αντιγραφή:

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

Και ήλθε χθες, την επομένη της πάνδημης κηδείας Του, να το επιβεβαιώσει η «Εφ.Συν», η οποία, με σχόλιο του Δ(ημήτρη).ΑΓΓ(ελίδη) «καταχεριάζει» τον εκλιπόντα(...)γιά την κριτική που είχε ασκήσει γιά την ντροπή της Μόριας στη Λέσβο, της "αποθήκης" χιλιάδων απελπισμένων που είχαν πλημμυρίσει τότε την Ελλάδα, επί ημερών της αριστερο/ακροδεξιάς συγκυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου, αυτό μόνον θέλησε να κρατήσει γιά την ελεύθερη αυτή προσωπικότητα που μάς άφησε και που βεβαίως ήταν στον αντίποδα της εκπεσούσης εξουσίας το 2019....

Τα ΣΥΡΙΖΑίϊκα "τεφτέρια" 

κυνηγούν μετά θάνατον

τον Στρατηγό Μιχάλη Κωσταράκο

Εγραψα, σε προηγούμενη ανάρτηση μου, γιά την απαράδεκτη, από κάθε άποψη, ΠΑΝΤΕΛΗ εκπροσώπηση του ΣΥΡΙΖΑ στη εξόδιο ακολουθία της περασμένης Τρίτης,6ης Ιουνίου 2023, γιά τον εκλιπόντα Στρατηγό Μιχάλη Κωσταράκο): 

Το σιδηρούν κανόνα της (αυτο)πειθαρχίας τους όταν πρόκειται γιά “εσωτερικό εχθρό” (…)ήλθαν να επιβεβαιώσουν γιά πολλοστή φορά σήμερα από το ΣΥΡΙΖΑ, με απίστευτη μικρότητα και συνακόλουθη απέραντη εχθροπάθεια, στο πρόσωπο του εμβληματικού Στρατηγού Μιχάλη Κωσταράκου που κήδεψε σήμερα η Θεσσαλονίκη, στην πάνδημη εξόδιο ακολουθία, χοροστατούντος του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παναγιώτατου κ.κ. Άνθιμου. Ουδείς, στην κυριολεξία ουδείς από το Κόμμα αυτό, παρέστη στον ύστατο αποχαιρετισμό γιά τον Επίτιμο Α/ΓΕΕΘΑ και επί τριετία πρώτο Έλληνα Πρόεδρο στην Σρατιωτική Επιτροπή της ΕΕ(EU/MC) από το ΣΥΡΙΖΑ, με τόση προσφορά εις τα κοινά. Τυχαίο; Διόλου, αλλά όχι και τυχαίο, μετά λόγου γνώσεως μάλλον το επέλεξαν, γιά τα όσα είχε πει ο Στρατηγός Μιχάλης Κωσταράκος στο 12ο Συνέδριο της ΝΔ γιά τη Συμφωνία των Σκοπίων, το Δεκέμβριο του 2018, με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. 

"Ήταν μία αναίτια ήττα, την οποία υποστήκαμε χωρίς καν να πολεμήσουμε, σε μία μάχη από την οποία δεν είχαμε τίποτε να κερδίσουμε και την οποία κανείς δεν μάς πίεσε να δώσουμε.Με τη διαδικασία επικύρωσης να προχωρεί κανονικά από την άλλη πλευρά, παράγονται μη αναστρέψιμα αποτελέσματα.Είμαστε ιδανικοί αυτόχειρες, καταφέρνοντας να απεμπολήσουμε δικαιώματά μας και να αδρανοποιήσουμε κάθε πλεονέκτημά μας και να παρουσιάσουμε μία άνευ όρων παράδοση ως υπερήφανη διαπραγμάτευση γιά την επίλυση ενός προβλήματος που ήταν, κατά βάση, πρόβλημα των άλλων",είπε τότε.

Απορία, συνεπώς, δεν έχω την παραμικρή, αλλά και δεν μπορώ να αντιληφθώ μία τέτοια σκληρή, ακατανόητη στάση, ει μη μόνον από μισαλλοδοξία.Με την ευκαιρία πάντως, το ότι κατετέθη στεφάνι από το Ναύαρχο ε.α. Ευάγ. Αποστολάκη, υπό την ιδιότητα του πρώην ΥΕΘΑ, ουδόλως αίρει τα όσα προηγουμένως ανεφέρθησαν γιά το ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά αυτός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί, δεν θέλει να κρύψει την ισχυρή και διαρκή αποκρουστική του εικόνα, συνεπώς δεν μπορεί να την ωραιοποιήσει, όσο κι αν το προσπαθεί…

Και ήλθε χθες, την επομένη της πάνδημης κηδείας Του, να το επιβεβαιώσει η «Εφ.Συν», η οποία, με σχόλιο του Δ(ημήτρη).ΑΓΓ(ελίδη) «καταχεριάζει» τον εκλιπόντα(...)γιά την κριτική που είχε ασκήσει γιά την ντροπή της Μόριας στη Λέσβο, της "αποθήκης" χιλιάδων απελπισμένων που είχαν πλημμυρίσει τότε την Ελλάδα, επί ημερών της αριστερο/ακροδεξιάς συγκυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου, αυτό μόνον θέλησε να κρατήσει γιά την ελεύθερη αυτή προσωπικότητα που μάς άφησε και που βεβαίως ήταν στον αντίποδα της εκπεσούσης εξουσίας το 2019. 

Αυτοί που δηλώνουν αντίθετοι στους «φακέλους της δεξιάς» φακελώνουν όσους τούς ασκούν τεκμηριωμένη κριτική και ευκαιρίας δοθείσης-ακόμη και μετά τον θάνατο των «δραστών»-ανασύρουν τα «ενοχοποιητικά» στοιχεία γιά να προσβάλλουν μνήμες, με τη θλιβερή σύμπραξη «δημοσιογράφων», όπως, εν προκειμένω, από την "πατσαβούρα" της Κολοκοτρώνη 8. 

Και μάλιστα κατά τρόπο που προδίδει προδήλως θρασύδειλους, οι οποίοι θα είχαν πολλαπλώς ενοχληθεί από όσα είχε πει ο γενναίος, γιά το φρόνημά του, Στρατηγός Μιχάλης Κωσταράκος από το βήμα του 12ου Συνεδρίου της ΝΔ, με λόγια-ευθείες βολές κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Και βεβαίως, πώς να χωνέψουν, ότι, ο Στρατηγός είχε εκλεγεί παμψηφεί πρώτος Έλληνας Πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της ΕΕ, με την τότε Κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, ουσιαστικώς εις τον αντίποδα της υποψηφιότητας Κωσταράκου, εναντίον της οποίας απέτυχαν να δρέψουν τους επιθυμητούς τους καρπούς...

Θλίψη, απέραντη θλίψη και ντροπή είναι που μπορείς να εκφράσεις, γιά ανελεύθερες πρακτικές που παραπέμπουν σε εποχές και καταστάσεις, των οποίων η αναβίωση επιβεβαιώνει ότι τέτοια «φύλλα» και οι πολιτικοί τους πάτρωνες, εις το κομματικό ιερατείο της Κουμουνδούρου, ουδόλως έχουν μετακινηθεί από τον αριστερό σκοταδισμό, που δεν απέχει και πολύ από σταλινικές πρακτικές που θα θέλαμε να θεωρούμε οριστικές απελθούσες.

 Σήμα κινδύνου όλα αυτά, απαιτούν δημοκρατική εγρήγορση και απάντηση σε όλα τα επίπεδα, με κάθε πρόσφορο δημοκρατικό τρόπο καταλογισμού ευθυνών και του απορρέοντος ελέγχου....

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

Είναι κυπατζίδικα-ασφαλίτικα όσα λέει η κυρία Λαφτσή; Να βγουν να της το πουν κατάμουτρα, και να τη διαγράψουν αν μπορούν από το κόμμα, με την κατηγορία ότι συνεργάζεται με την ΕΥΠ για να... σπιλώσει τον Οζγκιούρ. Αν όμως όλα αυτά έχουν έναν κόκκο αλήθειας, τότε η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στον ίδιο τον πρόεδρο Αλέξη, και σε κανέναν άλλο. Αυτός δεν έχει την ευθύνη των συνδυασμών; Αυτός! (Εκτός πια κι αν ο Φίλης λέει, όσα λέει, προς υπεράσπιση του Οζγκιούρ όχι για να επιτεθεί σε όσους επικρίνουν τον ΣΥΡΙΖΑ γι' αυτή την επιλογή, αλλά για να την «πει» στον αρχηγό, που όλα λάθος τα κάνει...)

Από "ΤΑ ΝΕΑ", και...

"ΤΑ ΝΕΑ", 06/06/23

Η«γραμμή» για τη Ροδόπη

Θα μας τρελάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως φαίνεται. Κι όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές, το πράγμα γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνο. Θα αρχίσουμε μου φαίνεται, να ακούμε «φωνές», να βλέπουμε πράγματα, να παραμιλάμε. Ιδού παράδειγμα σοβαρότατο: το ένα μετά το άλλο, τα στελέχη του κόμματος, βγαίνουν να υπερασπιστούν τη «γραμμή» για τη Ροδόπη, και ειδικότερα, το γεγονός ότι ένας τουλάχιστον βουλευτής του κόμματος, ο προερχόμενος από τη μειονότητα μουσουλμάνων, ο Οζγκιούρ Φερχάτ, έχει καταγγελθεί για «προνομιακές» σχέσεις με το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, που «έδωσε γραμμή» για την υπερψήφισή του.

Το παλικάρι δεν είναι άγνωστο, ανήκει στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά από την άλλη πόρτα, όπως καταγγέλλουν, είναι και αγαπημένος του τουρκικού προξενείου, που τόση ζημιά έχει κάνει μεταξύ της μειονότητας και του ελληνικού κράτους. Χθες ήταν η σειρά του Νίκου Φίλη να τον υπερασπιστεί, με τα ακόλουθα, μεταξύ των άλλων, ωραία: «Ο σκληρά αντιδραστικός λόγος και κυπατζίδικοι-ασφαλίτικοι ισχυρισμοί απέναντι στον σ. Οζγκιούρ, σημαίνουν επιδίωξη κρίσης και όξυνσης στις σχέσεις της Ελλάδας με τη μουσουλμανική μειονότητα. Σημαίνουν υποδαύλιση εθνοτικού μίσους και "βούτυρο" στο ψωμί της τουρκικής ηγεσίας να εγείρει ζητήματα σχετικά με τη μειονότητα».

Σκληρά λόγια, από τον συναγωνιστή και φίλο Φίλη. Πολύ σκληρά, για την ακρίβεια.

Εξ οικείων τα βέλη

Για να δούμε όμως, ποιος κάνει αυτά τα κακά πράγματα. Ποιος διατυπώνει «κυπατζίδικους-ασφαλίτικους ισχυρισμούς απέναντι στον σ. Οζγκιούρ». Είναι στέλεχος της ΝουΔου; Είναι ο αρχηγός της ΝουΔου; Είναι κάποιος τρίτος από άλλο κόμμα; Οχιιιι. Αυτή που ενημέρωσε το πανελλήνιο για τις «εκλεκτικές» συγγένειες του Οζγκιούρ Φερχάτ με το τουρκικό προξενείο είναι μια... σύντροφος του περί ου ο λόγος... αδικημένου, από τη ζωή και τους ανθρώπους, στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ. Συγκεκριμένα είναι και η ίδια στέλεχος του κόμματος, αυτοδιοικητικό συγκεκριμένα. Ονομάζεται Ελένη Λαφτσή και στις προηγούμενες εκλογές ήταν επικεφαλής της δημοτικής παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ για τον Δήμο Κομοτηνής. Δεν πρόκειται για τυχαίο πρόσωπο στην περιοχή. Η κυρία Λαφτσή, από μόνη της, χωρίς την παρότρυνση κανενός, την επομένη ακριβώς των εκλογών του Μαΐου, στις 22 του μηνός, έκανε μια ανάρτηση στο Facebook και κατήγγειλε το Οζγκιούρ, το προξενείο, και τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ που τον επέλεξε για υποψήφιο. Εγραφε επί λέξει (τα αναφέρω, γιατί όταν εγώ πρωτοέγραψα εδώ για τον Οζγκιούρ, μου την «έπεσαν» διάφοροι):

«Συγχαρητήρια και σε όσους συνέβαλαν στην προσπάθεια του ερντογανικού κράτους να εκλέξει το υποτιθέμενο αριστερό δεκανίκι τους ως βουλευτή στη Ροδόπη. Συγχαρητήρια και σε όσους προσπαθούν να περάσουν στην κοινή γνώμη αυτή την παρέμβαση της Τουρκίας ως νίκη ενός αριστερού χώρου (...) Θα σας στενοχωρήσω αλλά αυτή η υποβοηθούμενη εκλογή ούτε αριστερή ούτε προοδευτική στο ελάχιστο είναι. Είναι μόνο παρέμβαση ωμή και αισχρή!».

Είναι κυπατζίδικα-ασφαλίτικα όσα λέει η κυρία Λαφτσή; Να βγουν να της το πουν κατάμουτρα, και να τη διαγράψουν αν μπορούν από το κόμμα, με την κατηγορία ότι συνεργάζεται με την ΕΥΠ για να... σπιλώσει τον Οζγκιούρ. Αν όμως όλα αυτά έχουν έναν κόκκο αλήθειας, τότε η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στον ίδιο τον πρόεδρο Αλέξη, και σε κανέναν άλλο. Αυτός δεν έχει την ευθύνη των συνδυασμών; Αυτός!

(Εκτός πια κι αν ο Φίλης λέει, όσα λέει, προς υπεράσπιση του Οζγκιούρ όχι για να επιτεθεί σε όσους επικρίνουν τον ΣΥΡΙΖΑ γι' αυτή την επιλογή, αλλά για να την «πει» στον αρχηγό, που όλα λάθος τα κάνει...)

Η χαμένη έδρα

Και χθες, φευ, έκανε καινούργιο λάθος. Επέλεξε να είναι υποψήφιος στο Ρέθυμνο, όπου το ΠΑΣΟΚ κέρδισε την έδρα, και άφησε εκτός Βουλής τον πρώην υπουργό Ανδρέα Ξανθό. Τώρα, τέθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου ο ίδιος προκειμένου να ρίξει το βάρος του και να κερδίσει ξανά την έδρα ο ΣΥΡΙΖΑ από το ΠΑΣΟΚ. Φιλόδοξος στόχος, δεν λέω, όμως στις προηγούμενες εκλογές, εκεί που ήταν υποψήφιος δεν πήγε τόσο καλά το πράγμα. Εβαλε ας πούμε υποψήφιος στα Δωδεκάνησα, και η ΝουΔου κατάφερε να (και να τον) σκίσει. Το ποσοστό της ήταν το μεγαλύτερο που πέτυχε πανελλαδικά, άγγιξε σχεδόν το 50%, και ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε, επαναλαμβάνω με εκείνον επικεφαλής του ψηφοδελτίου, μόλις 14,89% - ούτε 15% δηλαδή. Τουτέστιν, έφαγε στο κεφάλι μία διαφορά 35 ποσοστιαίων μονάδων!!!

Στο Ρέθυμνο, ο ΣΥΡΙΖΑ υπολείφθηκε 215 ψήφους του ΠΑΣΟΚ, και έχασε την έδρα. Και θα την ξαναχάσει με τον Τσίπρα επικεφαλής. Αλλά στις 26 Ιουνίου, αυτό μικρή σημασία θα έχει για εκείνον και το μέλλον του στην πολιτική. Το ξέρουν όλοι πια...

Ράθυμη... αντεπίθεση

Στο μεταξύ απολαμβάνω τις ιαχές της αντεπίθεσης που εκφράζουν γραπτώς μερικοί συνάδελφοί μου, προσπαθώντας οι φουκαράδες να κινητοποιήσουν το καθημαγμένο από τη συντριβή της 21ης Μαΐου «στράτευμα». Βεβαιώνουν ότι «η αυτοκρατορία είναι παρούσα και αντεπιτίθεται», αλλά εξ όσων κατάλαβα, όλα αυτά είναι της κατηγορίας «να 'χαμε να λέγαμε». Τι αντεπίθεση να κάνει, και προς ποια κατεύθυνση; Τίποτε δεν κουνιέται. Φύλλο. Φτερό στον άνεμο, που δεν υπάρχει. Μηδέν μποφόρ. Μου το έλεγε χθες ένας δικός μου, που του τηλεφώνησα για να με ενημερώσει πού ακριβώς θα πραγματοποιηθεί η αυριανή εκδήλωση για την οικονομία, στην οποία λέει, ο αρχηγός, θέλει να ρίξει το βάρος του, διότι θεωρεί πως θα τον στριμώξει στα σχοινιά τον Κυριάκο.

- Τίποτε δεν κινείται, μην ακούς...

- Μα, την Τετάρτη (αύριο), έχει προγραμματιστεί μια σοβαρή εκδήλωση για την οικονομία, με ομιλητές τον Τσακαλώτο, την Αχτσιόγλου, τον (νέο φρούτο) Τεμπονέρα και τον Αλέξη Χαρίτση.

- Ναι, κάτι πήρε το αφτί μου, αλλά δεν ξέρω ούτε πού θα γίνει, ούτε τι ώρα θα ξεκινήσει. Αν έχω κάτι θα σε πάρω.

Δεν με πήρε ποτέ. Η «αντεπίθεση» ακολουθεί τη ραθυμία του καλοκαιριού, που έφτασε και στα μέρη μας. Μπορεί να περιμένει. Μπορεί;

Αυτογκόλ με το ακροδεξιό κάλεσμα

Πάντως, εδώ που τα λέμε, δεν βάζουν μυαλό εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ. Με τίποτε όμως. Υποτίθεται ότι έχουν αναγνωρίσει τα λάθη τους, θα τα αλλάξουν όλα ενόψει της εκλογής της 25ης Ιουνίου, όμως, τίποτε δεν δείχνει ότι θα το κάνουν. Ολο λόγια είναι. Εξηγούμαι. Οπως είναι γνωστό, ένα από τα σημαντικά που πλήρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ (και πλήρωσε ακριβά) στις εκλογές του Μαΐου, ήταν η δήλωση-πρόσκληση (και μεγάλη πρόκληση για κάθε δημοκρατικό πολίτη) Τσίπρα, προς τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ για να τιμωρήσουν τον Μητσοτάκη που απέκλεισε, όπως τον χρεώνουν, το κόμμα Κασιδιάρη από τις εκλογές.

Κατακυριευμένο από την αλαζονεία και τον εγωισμό που το διακρίνει, το middle age άλλοτε αριστερό αγόρι δεν αναγνώρισε ποτέ, το σοβαρό λάθος που διέπραξε. Τα έριξε όλα για την ήττα στην κυρία «δηλαδή απατεώνες είμαστε;» Φωτίου, και στον φίλο μου, τον ευπρεπή Γιώργο Κατρούγκαλο. Και προς επίρρωση όλων αυτών, ο ΣΥΡΙΖΑ ΔΕΝ κατέθεσε υπόμνημα στον Αρειο Πάγο, για την απαγόρευση συμμετοχής του κόμματος Κασιδιάρη και στις προσεχείς εκλογές, όπως έκανε πρώτα το ΠΑΣΟΚ και χθες η ΝουΔου. Ακριβώς, για να μην του πουν πως αναγνώρισε το λάθος του έμπρακτα. Μιλάμε για την αποθέωση του εγωκεντρισμού. Δηλαδή, επιβεβαιώνει ένα λάθος, με ένα άλλο λάθος για το ίδιο πράγμα. Οχι, δεν τον λυπάμαι...

(Να δεις που με κάποια ευκαιρία, θα ανοίξει και πάλι την αγκαλιά του στους χρυσαυγίτες ψηφοφόρους - αγωνίζεται να κρατηθεί. Βλέπεις, στο 20%. Τους χρειάζεται...)

....από την πατσαβούρα της Κολοκοτρώνη 8

https://www.efsyn.gr/politiki/kybernisi/392439_epikindyna-galazia-paihnidia-sti-rodopi-pros-agran-psifon

Και η προβολή Κοττάκη, από τη "δημοκρατία"