ΟΙ (ΜΗ) ΣΥΜΠΑΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΠΠΑ ΣΤΗΝ ΚΕ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ- ΟΙ ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ ΤΟΥ ΔΙΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ ΓΕΡΟΒΑΣΙΛΗ-Ο ΦΙΛΗΣ ΠΟΥ ΤΑ ΘΕΛΕΙ ΟΛΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ, ΠΛΗΝ ΤΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ!

Από "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 29-30/10/16

Ούτε οι σύντροφοί του

Απόδειξη του πόσο συμπαθούν οι σύντροφοί του τον Νίκο Παππά, εκλεκτό του Αλ. Τσίπρα, είναι οι ψήφοι που πήρε στην ανάδειξη των νέων μελών του Πολιτικού Συμβουλίου του ΣΥΡΙΖΑ. Σε σύνολο 150 ψήφων, έλαβε 38 και κατάφερε, παρά το σιγοντάρισμα που του έκανε ο Πρωθυπουργός, να εκλεγεί... προτελευταίος και καταϊδρωμένος. Πέρασε σε ψήφους μόνο τον Μπαλάφα και τη Βάκη που τερμάτισαν τελευταίοι. Οσον αφορά τη Ρένα Δούρου, αυτήν την τόσο επιτυχημένη περιφερειάρχη και διεκδικήτρια της αρχηγίας στον ΣΥΡΙΖΑ, τα πράγματα δεν πήγαν και τόσο καλά. Κατάφερε, παρά τις προσπάθειες που κατέβαλε και για αυτήν ο κ. Τσίπρας, να συγκεντρώσει μόνο 40 ψήφους και να πλασαριστεί στις τελευταίες θέσεις μαζί με τον κ. Παππά.

***

Δεν γνωρίζω αν στενοχωρήθηκε ο κ. Τσίπρας που ο εκλεκτός του κ. Παππάς παρ' ολίγον να μην εκλεγεί στο Πολιτικό Συμβούλιο. Εκείνο το οποίο έμαθα είναι ότι οργίστηκε που ένας από τους μέντορές του, ο Αριστ. Μπαλτάς, παρότι τον πρότεινε, δεν εξελέγη στο Πολιτικό Συμβούλιο του κόμματος. Ηρθε τελευταίος με μόνο επτά ψήφους. Πολύ κάτω βρέθηκε και η Ολγα Γεροβασίλη.

***
Τι σκέφτεται ο Πρόεδρος;

Τι άραγε να σκέφτεται τώρα μετά την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας ο νομομαθής, πρώτος ένοικος του Προεδρικού Μεγάρου; Αν δεν με απατά η μνήμη μου, υπό την καθοδήγησή του καταρτίστηκε ο περιβόητος νόμος Παππά. Σε αυτόν προσέτρεξε ο υπουργός επίδοξος καναλάρχης προκειμένου να του δώσει τα φώτα του. Αλλωστε ο κ. Παππάς ποτέ δεν έκρυψε τις συχνές επισκέψεις του στο Προεδρικό Μέγαρο. Και για να σας φρεσκάρω τη μνήμη, ας μεταφερθούμε μερικούς μήνες πίσω, ανήμερα την Πρωτοχρονιά στο Προεδρικό Μέγαρο...

***

Ως είθισται, την πρώτη ημέρα του έτους ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δέχεται τις ευχές της πολιτικής, της στρατιωτικής, της εκκλησιαστικής και της διπλωματικής ηγεσίας. Στέκεται (μαζί με τους υπασπιστές του και τον γενικό γραμματέα της Προεδρίας της Δημοκρατίας) στη μέση της αίθουσας τελετών και περνούν να τον χαιρετήσουν και να του ευχηθούν οι πάντες. Σε όλους λέει και κάποια καλή κουβέντα ο Πρόεδρος ή κλείνει ραντεβού μαζί τους. Οταν ήρθε η ώρα να τον χαιρετήσει ο Νίκος Παππάς, ο Πρόεδρος του είπε ότι ελπίζει πως εφέτος θα τελειώσει το ξεκαθάρισμα του τηλεοπτικού τοπίου. Ο κ. Παππάς όλο χαρά τού απάντησε:«Πάντοτε με τη δική σας καθοδήγηση...». Γι' αυτό διερωτώμαι τώρα τι να σκέφτεται ο Πρόεδρος.

***

Το «μαύρο» έπνιξε το Μέγαρο Μαξίμου. Σε μαύρο χάλι μαθαίνω ότι είναι το δίδυμο Παππά - Γεροβασίλη. Και από κοντά ο προϊστάμενός τους. Η δεύτερη φέρει βαρέως το ότι αναγκάστηκε να αναγνώσει το οργισμένο διάγγελμα του προϊσταμένου της. Εκείνη την ώρα δεν μπορούσε να φανταστεί τον αντίκτυπο που θα είχε αυτή η μοναδική εμφάνισή της. Καταλαβαίνουν και αυτή και ο κ. Παππάς ότι η απόσταση από το φως στο σκοτάδι είναι τελικά πολύ μικρή. Αναλογίζονται ότι σε λίγο δεν θα τους ζυγώνει άνθρωπος. Ολους αυτούς που έτρεχαν από πίσω τους αποζητώντας είτε προστασία είτε διευκολύνσεις τώρα τους βλέπω να συνωστίζονται έξω από το γραφείο του Μακάριου Λαζαρίδη.

***

Σας μεταφέρω επίσης ότι οι δημοσκόποι, από τις πιο φοβισμένες ομάδες του πληθυσμού, οι οποίοι έχουν υποστεί τη διαρκή πίεση του Νίκου Παππά, αρχίζουν να ξεθαρρεύουν σιγά-σιγά. Στις ιδιαίτερες συζητήσεις τους σιγοψιθυρίζουν ότι τα αζύγιστα αποτελέσματα τα οποία λαμβάνουν από τις έρευνες που διενεργούν φέρνουν τον ΣΥΡΙΖΑ στη ζώνη του 10%-11%. Και επειδή δεν το πίστευαν ως τώρα προχωρούσαν σε ζυγίσματα για να προσεγγίσουν υποτιθέμενες λογικές διαφορές από την πρώτη μετά βεβαιότητας πια Νέα Δημοκρατία. Ετσι όπως πάνε, αν διατηρηθούν αυτές οι τάσεις, τους βλέπω να καταλήγουν χειρότερα και από τον Γ. Παπανδρέου. Εκείνος από το 45% πήγε στο 13%. Αυτοί από το 37% θα πάνε στο 7%.

***

Συνεπώς όλες οι κινήσεις από εδώ και πέρα μοιάζουν άβολες. Τίποτε δεν βγαίνει σύμφωνα με τους σχεδιασμούς τους. Η αξιολόγηση δεν πρόκειται να τελειώσει πριν από το τέλος Ιανουαρίου και ας ελπίζει ο κ. Τσίπρας ότι θα την έχει ολοκληρώσει μέσα στον Νοέμβριο. Ο απερχόμενος πλανητάρχης Μπαράκ Ομπάμα θα τους καλέσει απλώς να εφαρμόσουν τις μεταρρυθμίσεις και τίποτε άλλο. Ο ανασχηματισμός κόλλησε μετά τις εξελίξεις και στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και από την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας. Και ο λαός ρωτάει πλέον σταθερά: «Πότε θα φύγουν;». Οπου σταθώ και όπου βρεθώ, αυτό ρωτάνε.

***

Το διάγγελμα του Πρωθυπουργού (με τη φωνή και την εικόνα της Ολγας Γεροβασίλη) η ΕΡΤ το μετέδιδε το βράδυ της Τετάρτης συνεχώς. Μέτρησα 13 φορές μέσα σε μία ώρα. Ως δικαιολογία, είπαν ότι το μετέδιδαν συνεχώς ώστε να διευκολύνουν τα άλλα κανάλια να πάρουν ήχο και εικόνα. Και γελάει ακόμα και το παρδαλό κατσίκι με αυτήν τη δικαιολογία. Τι ακριβώς είχε συμβεί; Μία ώρα πριν από τη μετάδοσή του, η Ολγα ζήτησε από την ΕΡΤ να σταλεί επειγόντως συνεργείο της Διεύθυνσης Ενημέρωσης στο Μέγαρο Μαξίμου. Δεν είπαν ούτε το γιατί ούτε ποιος θα μιλούσε. Το μόνο που επιμόνως ζήτησε το Μέγαρο Μαξίμου είναι να προΐσταται του τηλεοπτικού συνεργείου ένας συγκεκριμένος σκηνοθέτης, ο οποίος καλύπτει κάθε δραστηριότητα του κ. Τσίπρα και στον οποίο έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη. Δεν θέλησαν (όπως κάνουν πάντα) να υπάρχει δημοσιογράφος και είπαν ότι αν ερχόταν θα περίμενε έξω, εκεί στις νεραντζιές...

***

Ελα όμως που ο σκηνοθέτης απουσίαζε στον Αγιο Στράτη, όπου πήγε για να καλύψει την εκεί επίσκεψη του Πρωθυπουργού ανήμερα την 28η Οκτωβρίου. Πήγε ως προπομπός του κ. Τσίπρα για να εξετάσει τον χώρο όπου θα βρισκόταν ο Πρωθυπουργός μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο, για να προετοιμάσει τα πλάνα, πώς θα καλυφθεί η παρέλαση των μικρών μαθητών, αλλά και το γεύμα που θα παρέθετε η περιφερειάρχης Χριστιάνα Καλογήρου σε εστιατόριο του νησιού. Κοτζάμ σκηνοθέτη έστειλαν για να φανεί καλή η εικόνα του κ. Τσίπρα. Ετσι στο Μαξίμου πήγε ένας σκηνοθέτης της ροής προγράμματος. Εκεί έγινε το μπέρδεμα. Δεν έδωσε, όπως έμαθα, αμέσως, ως όφειλε, την εικόνα στα άλλα κανάλια και αναγκάστηκαν οι της ΕΡΤ να μεταδίδουν συνέχεια το διάγγελμα μπας και το πάρουν και τα υπόλοιπα κανάλια. Αλλά ούτε η Ολγα δεν αντέδρασε. Νόμιζε προφανώς ότι αυτή η υπερπροβολή τής κάνει καλό. Τι καλό; Με το ύφος που διάβασε ένα τόσο ακραίο, διχαστικό κείμενο;

Αμετανόητος Φίλης

Μπορεί να νομίζουν ορισμένοι ότι έχει επιβληθεί ανακωχή στις σχέσεις κυβέρνησης - Εκκλησίας μετά την τελευταία συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τον ΑρχιεπίσκοποΙερώνυμο, αλλά ο Νίκος Φίλης επιμένει να προκαλεί. Αναζητώντας τρόπο να παραμείνει στον υπουργικό του θώκο, ο κ. Φίλης θέλει να δημιουργηθεί υφυπουργείο Θρησκευμάτων, το οποίο δεν θα υπάγεται στο υπουργείο Παιδείας αλλά στο... Εσωτερικών.

***

Ο κ. Φίλης επιδιώκει να εκβιάσει τον Πρωθυπουργό, ώστε να μην αποπεμφθεί στον επικείμενο ανασχηματισμό. Τα έχει... στυλώσει, καλυπτόμενος πίσω από τον μεγάλο αριθμό ψήφων που έλαβε στο πρόσφατο Συνέδριο. Παραμένει δε αμετανόητος στο να προκαλεί τον μετριοπαθή Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο σε κάθε αφορμή.

***

Το χειρότερο είναι ότι, εφόσον δημιουργηθεί ένα τέτοιο υφυπουργείο, υπάρχουν σκέψεις να ανατεθεί σε στέλεχος των ΑΝΕΛ. Μπορώ ήδη να φανταστώ ποικίλες αντιδράσεις.

Η ΜΠΑΛΑ ΣΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ, ΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙ, ΟΣΟ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΝ...-ΔΙΧΑΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ ΑΝΤΙ ΕΜΒΑΘΥΝΣΗΣ ΣΤΗ ΛΥΣΗ ΤΩΝ ΧΡΟΝΙΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ- ΝΑ ΑΝΑΣΑΝΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ, ΤΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΛΛΩΝ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΝΤΙΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΣΤΑΣΕΙΣ- ΚΑΛΟ ΠΡΑΓΜΑ Η ΔΙΕΥΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΑΠΕΙΡΩΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΝΑ Η ΠΟΡΕΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗ, ΧΑΡΙΣ ΣΤΟ ΑΝΕΜΠΟΔΙΣΤΟ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΝ- ΚΙΝΔΥΝΟΛΟΓΟΥΝ ΓΙΑ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΠΑΡΩΔΙΑ ΙΟΥΛΙΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ, ΟΙ ΥΠΑΙΤΙΟΙ ΟΣΩΝ ΕΚΤΥΛΙΣΣΟΝΤΑΙ, ΑΠΟ ΑΛΛΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ!

Πέντε κύρια άρθρα, από φύλλα του Σαββατοκύριακου

"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 29-30/10/16

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 29-30/10/16

"ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 29-30/10/16

"ΕΣΤΙΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 29-30/10/16

"Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 29-30/10/16

H ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟΣΤΑΣΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΑΡΧΗ ΑΠΟ ΤΑ ΕΝΕΡΓΩΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΤΙΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΠΑΡΑΓΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΟ-ΡΩΣΟ ΚΑΝΑΛΑΡΧΗ(θα συνεχίσει;) ΙΒΑΝ ΣΑΒΒΙΔΗ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΝ ΝΑ ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΟΥΝ ΟΠΟΥ ΚΡΙΝΟΥΝ ΟΤΙ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ...

Από τα "ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ" (ένθετο "Secret")

"ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ", 28/10/16

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΟΥ ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ,ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ, ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΡΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΔΗΜ. ΤΖΑΝΑΚΟΠΟΥΛΟ

Από τα "ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ"

"ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ", 28/10/16

"ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ", 28/10/16

ΤΙΜΩΡΗΤΙΚΗ ΑΠΟΠΟΜΠΗ: Σε σχέση με την αποπομπή του σκιτσογράφου Σπύρου Δερβενιώτη από τον κλώνο της "Ε", η επίκληση αυτού του λόγου φαντάζει επιεικώς προσχηματική, ώστε να διασκεδάσει τον τιμωρητικό της χαρακτήρα, συνεπεία της επιλογής του να συνεργασθεί με το μηνιαίο ένθετο "Report", το οποίο αποτελεί συνέχεια του γνωστού "Unfollow", θητεύοντος στην "αριστερή διεισδυτική δημοσιογραφία", μαζύ με το "Hot Doc" του ετέρου ταγού της Κ. Βαξεβάνη. Η στέγασή τους λοιπόν, υπό τα "ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ" συμφερόντων Μαρινάκη αντιμετωπίσθηκε εχθρικά από τούς "ποικίλους κύκλους" του κλώνου της "Ε, γενικώς από το "βαθύ ΣΥΡΙΖΑ" των ΜΜΕ και βεβαίως ως αδύναμος κρίκος επελέγη ο σκιτσογράφος Σπύρος Δερβενιώτης, ως απασχολούμενος σε..."ανταγωνιστικό" μηνιαίο έντυπο, σε μία από τέσσερις κατά μήνα εκδόσεις της εβδομαδιαίας εφημερίδας "ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ"! Άλλωστε το επιχείρημα καταπίπτει αφ΄εαυτού, εάν (συν)υπολογίσουμε ότι άλλος σκιτσογράφος του κλώνου της "Ε", ο οποίος συνεργάζεται με την εβδομαδιαία εφημερίδα του συγκροτήματος Χατζηνικολάου, δεν έχει αντιμετωπίζει ανάλογο πρόβλημα (απλώς υπογράφει με το πρώτο γράμμα του ονόματός του, αντί του πλήρους στην "Εφ.Συν", αλλά και στα δύο φύλλα με το επώνυμό του...)Σ.Χ.Μ.

ΤΟ ΕΠΟΣ-ΤΡΟΜΑΡΑ ΤΟΥΣ-ΤΟΥ ΗΜΙΕΠΙΣΗΜΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥ ΦΥΛΛΟΥ, ΤΗΣ ΑΛΛΟΤΕ ΕΝΔΟΞΗΣ, ΣΕΒΑΣΤΗΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ "ΑΥΓΗΣ" ΣΕ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΕΛΑΧΙΣΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ...(έπονται άλλα, ων ουκ έστιν αριθμός)

1. Οι νεο-κομμουνιστικής ιδεολογικής έμπνευσης επιθέσεις του φλογερού και κραταιού Καρτερού ενάντια στην αστική νομιμότητα και τους βαστάζους αυτής στο χώρο των ΜΜΕ,  πιστού διεκπεραιωτή του ιδίου  των οδηγιών/εντολών προπαγάνδας της κομματικής ηγεσίας, την οποία εκάστοτε υπηρετεί (ακόμη και όταν επρόκειτο γιά τις κινδύνους από την πυρηνική καταστροφή του Τσερνοπιλ...). Η νέα αριστεροφροσύνη που λανσάρει, απαιτεί: Εμείς ή κανίβαλοι (κατά το "ή εμείς ή αυτοί"!)

2. Η "ΜΟΝΟΤΥΠΙΑ" γιά την "ΑΥΓΗ" άλλων καιρών,  σεβαστή σε όλο το φάσμα του Τύπου αλλά και από τον πολιτικό κόσμο γιά την μετριοπάθεια και την ουσιαστική κριτική αριστερών θέσεων που ασκούσε, δίχως μίση και πάθη, με ονόματα δημοσιογράφων κύρους που άφησαν εποχή και των οποίων τα κείμενα αποτελούν και σήμερα πρότυπα γιά τους νεώτερους δημοσιογράφους, με εκδότες-διευθυντές,όπως οι αείμνητοι Λευτέρης Βουτσάς,  Αντώνης Μπριλλάκης, Θανάσης Τσουπαρόπουλος, Γρηγόρης Γιάνναρης, πλειάδα πολλών άλλων αξίων στελεχών, βεβαίως  ο Λεωνίδας Κύρκος. Η κρίση που υποβόσκει σήμερα στο φύλλο και οι πυροσβεστικές κινήσεις από Μαξίμου και Κόμμα να πέσουν οι τόνοι και να αποφευχθούν παραιτήσεις...

 3. Ο απαράδεκτος κύριος τίτλος την επομένη της απόφασης του ΣτΕ γιά τις άδειες των τηλεοπτικών συχνοτήτων, συνεπεία του οποίου εξεδηλώθησαν ευρείες αντιδράσεις στο εσωτερικό της Δικαιοσύνης γιά την επιθετικότητα σε αυτόν, οι προσπάθειες των Στούμπου-Νικολακάκου "σκοινοβατούντων γιά την έκδοση του φύλλου", αλλά περιλαμβανομένους και αυτούς-και δη πρωτίστως λόγω θέσεων (διευθύνων σύμβουλος της ΑΕ που εκδίδει το φύλλο και διευθυντής αντιστοίχως) στους βασικούς υπευθύνους γιά τον εκπεσμό της "ΑΥΓΗΣ")

Εάν απλώς ήσαν κατώτεροι των περιστάσεων, με αυτόν τον κύριο τίτλο, οι υπεύθυνοι της ημιεπίσημης κυβερνητικής εφημερίδας, τότε το θέμα δεν θα είχε ιδιαίτερη σημασία, θα ήταν μία επανάληψη του κακού εαυτού που τούς συνοδεύει και τούς χαρακτηρίζει παγίως. Το πλέον δυσάρεστο και κατ' επέκταση ιδιαιτέρως ανησυχητικό είναι ότι είτε αδυνατούν(;) να αντιληφθούν τη δεινή γιά αυτούς πραγματικότητα σε σχέση με το μείζον κυβερνητικό τους αφήγημα, μετά και την απόφαση του ΣτΕ γιά τις τηλεοπτικές αδειοδοτήσεις, είτε εν πλήρει συνειδήσει και σκοπίμως την αγνοούν, διά την παρερμηνείας της, ώστε να προχωρήσουν σε όσα εχουν κατά νουν εις βάρος της χώρας και της κοινωνίας, αδίστακτοι και αμετανόητοι. Ακριβώς, λοιπόν, με τον τίτλο-σύνθημα οίκτου(!)"Η κρυφή αγωνία της...μπουρζουαζίας, ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΑΠΑΓΟΥ ΠΡΟΣΔΟΚΟΥΝ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΙ"(...) σαλπίζουν μήνυμα βαθειάς διαίρεσης και ασυγχώρητης μισαλλοδοξίας στη βάση της ελληνικής κοινωνίας, με αυτούς-τους αριστεροδεξιούς συγκυβερνώντες...-επίδοξους λυτρωτές! Ας ελπίσουμε ότι συνεχίζουν να λειτουργούν δημοκρατικά αντανακλαστικά σε κάποιους νουν έχοντες και στο κυβερνητικό στρατόπεδο και ότι η κοινωνία συνολικώς θα εξεγερθεί εναντίον όσων θα μπορούσαν να απεργάζονται ως κυβέρνηση, με "λαγό" τίτλους όπως αυτός ο θλιβερός, αλλά κυρίως εξόχως ανησυχητικός, τίτλος από το κομματικό δελτίο της "ΑΥΓΗΣ", που δυστυχώς συνεχίζει με τον τίτλο μιάς έγκριτης και ευρέως σεβαστής αριστερής εφημερίδας τα προηγούμενα χρόνια...(ΥΓ: Πάντως επι..εποχής Παπάγου, δεν υπήρχε τηλεόραση στην Ελλάδα, συνεπώς και η επιλογή της χρονικής στιγμής είναι ατυχής, συνεπώς είναι και γελοίοι).

ΟΙ ΚΗΠΟΥΡΟΙ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ"-1422(71)

"Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 29-30/10/16

ΑΠΟ ΤΗΣ 6ης ΠΡΩΪΝΗΣ ΣΗΜΕΡΟΝ Η ΕΛΛΑΣ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΙΣ ΕΜΠΟΛΕΜΟΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΝ-Η ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΤΑΛΙΚΗΝ ΠΡΟΚΛΗΣΙΝ...

Το κύριο θέμα-ιστορικό αφιέρωμα, από την "ΕΣΤΙΑ"

"ΕΣΤΙΑ"", 28/10/16

"...Ο Ραχόι εμφανίστηκε συναινετικός στην ομιλία του στη Βουλή την Τετάρτη, ζητώντας ψήφο εμπιστοσύνης. «Οι εξαιρετικές συνθήκες απαιτούν να αφήσουμε στην άκρη τις ιδεολογικές αντιπαραθέσεις και να συντονίσουμε τις προσπάθειές μας, επειδή αντιμετωπίζουμε μια πρωτοφανή κατάσταση» είπε. «Αν δεν στηριχθεί η κυβέρνησή μου θα πάμε σε τρίτη εκλογική αναμέτρηση μέσα σε ένα χρόνο, προοπτική επιζήμια για τη χώρα και την οικονομία». Ο συντηρητικός πολιτικός έδειξε να κατανοεί τις δυσκολίες του εγχειρήματος. «Θεωρώ δεδομένο ότι πλέον κάθε μέρα θα πρέπει να οικοδομούμε μια πλειοψηφία για να κυβερνηθεί η χώρα. Για να το πετύχουμε, χρειαζόμαστε κυβέρνηση ανοιχτή στον διάλογο. Αυτό σας προσφέρω. Είμαι έτοιμος να διαπραγματευθώ όλες τις αποφάσεις, όσο χρειάζεται»..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 28-30/10/16

Ισπανία
Η δεύτερη θητεία Ραχόι ίσως δεν βάλει τέλοςστο αδιέξοδο
Η αποχή των Σοσιαλιστών που οδήγησε στην κυβέρνηση Ραχόι είναι απόρροια εξάντλησης και φόβου, όχι πεποίθησης. Δύσκολα θα προσφέρουν την κοινοβουλευτική τους στήριξη καθιστώντας απίθανες τις συμφωνίες σε σημαντικά θέματα

Της Νατάσας Μπαστέα

Το πολιτικό αδιέξοδο στην Ισπανία φαίνεται να φθάνει στο τέλος. Είναι όμως έτσι; Επειτα από 10 μήνες άκαρπων διαπραγματεύσεων και δύο εκλογικές μάχες από τις οποίες δεν έγινε δυνατό να σχηματιστεί κυβέρνηση, ο ηγέτης του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος Μαριάνο Ραχόι φαίνεται ότι εξασφαλίζει δεύτερη θητεία ως πρωθυπουργός. Ο δρόμος γι' αυτό άνοιξε την περασμένη Κυριακή όταν το Σοσιαλιστικό Κόμμα της αντιπολίτευσης άλλαξε τη στάση του, ήρε το βέτο κατά του Ραχόι και αποφάσισε να απέχει από την ψηφοφορία εμπιστοσύνης ώστε να σχηματιστεί κυβέρνηση μειοψηφίας. Σε ένα βαθιά πολωμένο κοινοβούλιο ο Ραχόι αναμένεται να εκλεγεί αύριο, στη δεύτερη ψηφοφορία, πρωθυπουργός με τις ψήφους του δικού του Λαϊκού Κόμματος και των κεντροδεξιών Ciudadanos, χάρη στην αποχή των περισσότερων Σοσιαλιστών βουλευτών.

Το Λαϊκό Κόμμα ήρθε πρώτο και στις δύο εκλογές, του Δεκεμβρίου και του Ιουνίου χωρίς να συγκεντρώσει την πλειοψηφία. Μπορεί τώρα να παραμένει στην εξουσία, θα χρειάζεται όμως την υποστήριξη των κομμάτων της αντιπολίτευσης για οποιοδήποτε νομοσχέδιο και απόφαση, κάτι που δεν προβλέπεται να είναι εύκολο. Μάλιστα οι Σοσιαλιστές έσπευσαν να τον προειδοποιήσουν χθες ότι δεν πρόκειται να υποστηρίξουν κανένα προϋπολογισμό αν δεν περιλαμβάνει τα μέτρα που επιθυμούν εκείνοι.

Ο Ραχόι εμφανίστηκε συναινετικός στην ομιλία του στη Βουλή την Τετάρτη, ζητώντας ψήφο εμπιστοσύνης. «Οι εξαιρετικές συνθήκες απαιτούν να αφήσουμε στην άκρη τις ιδεολογικές αντιπαραθέσεις και να συντονίσουμε τις προσπάθειές μας, επειδή αντιμετωπίζουμε μια πρωτοφανή κατάσταση» είπε. «Αν δεν στηριχθεί η κυβέρνησή μου θα πάμε σε τρίτη εκλογική αναμέτρηση μέσα σε ένα χρόνο, προοπτική επιζήμια για τη χώρα και την οικονομία». Ο συντηρητικός πολιτικός έδειξε να κατανοεί τις δυσκολίες του εγχειρήματος. «Θεωρώ δεδομένο ότι πλέον κάθε μέρα θα πρέπει να οικοδομούμε μια πλειοψηφία για να κυβερνηθεί η χώρα. Για να το πετύχουμε, χρειαζόμαστε κυβέρνηση ανοιχτή στον διάλογο. Αυτό σας προσφέρω. Είμαι έτοιμος να διαπραγματευθώ όλες τις αποφάσεις, όσο χρειάζεται».

Το Λαϊκό Κόμμα διαθέτει 137 έδρες στο Κοινοβούλιο των 350 εδρών. Μαζί με τους βουλευτές των Ciudadanos ο Ραχόι υπολείπεται 7 εδρών για την πλειοψηφία. Σε κάθε ψηφοφορία, δηλαδή, θα πρέπει να πείθει και 7 βουλευτές των αντιπάλων του. Ο Πέδρο Σάντσεθ, επικεφαλής των Σοσιαλιστών μέχρι πριν από λίγες ημέρες, είχε αρνηθεί κατηγορηματικά οποιαδήποτε υποστήριξη, έστω και έμμεση, στον Ραχόι. Επειδή η πλειοψηφία των ηγετικών στελεχών του κόμματος διαφωνούσε με αυτή την τακτική απομακρύνθηκε και η Οργανωτική Επιτροπή του Σοσιαλιστικού Κόμματος αποφάσισε με πλειοψηφία την αποχή ώστε να μην οδηγηθεί η χώρα σε τρίτες εκλογές. Αυτό έχει διχάσει βαθιά το κόμμα και έχει προκαλέσει πολλές αντιδράσεις από τους ψηφοφόρους του. Αρα, η απόφαση για έμμεση στήριξη της νέας κυβέρνησης δεν αποτελεί την αρχή μιας παραγωγικής νέας συμμαχίας. Κάθε άλλο.
Η αποχή των Σοσιαλιστών είναι απόρροια εξάντλησης και φόβου, όχι πεποίθησης. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα αντιπαθεί την ιδέα άλλης μιας κυβέρνησης Ραχόι, αλλά φοβάται ακόμα περισσότερο άλλη μια προσφυγή στις κάλπες, καθώς οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μεγάλη και σταθερή πτώση. Οι εκλογές αν γίνονταν τον Δεκέμβριο θα προκαλούσαν μεγάλο πλήγμα στο κόμμα, που τώρα μπορεί να διεκδικεί τουλάχιστον τυπικά την ηγεσία της Αριστεράς στην Ισπανία.
Τα ηγετικά στελέχη των Σοσιαλιστών επιμένουν ότι δεν πρόκειται να παραχωρήσουν ούτε μια σπιθαμή παραπάνω στο Λαϊκό Κόμμα. Προτεραιότητά τους τώρα είναι να κερδηθεί εκ νέου η αξιοπιστία στη βάση του κόμματος και να περιοριστούν οι διαρροές προς τους Podemos. Ακόμα και σε τομείς στους οποίους τα δύο κόμματα έχουν κοινό έδαφος, οι Σοσιαλιστές θα είναι πολύ διστακτικοί να προσφέρουν κοινοβουλευτική στήριξη. Το πρώτο κρίσιμο τεστ δεν θα αργήσει. Ηδη η Μαδρίτη δέχεται μεγάλες πιέσεις από τις Βρυξέλλες για να περιορίσει το έλλειμμα του προϋπολογισμού. Μάλιστα η Κομισιόν στις αρχές του χρόνου επέπληξε τον Ραχόι. Ωστόσο, ακόμα και ο νέος, αναθεωρημένος και λιγότερο φιλόδοξος στόχος για το έλλειμμα του 2017 είναι πλέον ανέφικτος. Η Ισπανία υποσχέθηκε να περιορίσει το έλλειμμα στο 3,1% του ΑΕΠ την επόμενη χρονιά, αλλά βάσει των υπολογισμών δεν θα καταφέρει να το μειώσει κάτω του 3,6%. Με κάποιο τρόπο, η νέα κυβέρνηση Ραχόι θα πρέπει να κάνει φορολογικές αυξήσεις ή περικοπές δημοσίων δαπανών 5 δισ. ευρώ.

Εκτός από αυτό, είναι δύσκολο να φαντασθούμε κάποια άλλη συμφωνία σε σημαντικά θέματα. Αλλαγές στην αγορά εργασίας; Απίθανο. Μεταρρυθμίσεις στο εκπαιδευτικό σύστημα; Ουτοπικό. Συνταγματική αναθεώρηση για νέες σχέσεις μεταξύ κράτους και των περιφερειών (μεταξύ των οποίων και η Καταλωνία που ζητά ανεξαρτησία); Αδύνατον.
Το μοναδικό χαρτί που διαθέτει ο Ραχόι είναι οι εκλογές. Μπορεί πάντα να προκηρύξει πρόωρες εκλογές, ελπίζοντας ότι οι ψηφοφόροι θα του δώσουν πλειοψηφία. Ακόμα και αυτή η απειλή όμως μπορεί να μη λειτουργήσει για το Σοσιαλιστικό Κόμμα, που ήδη έχει φθάσει στα όρια της αντοχής τους ψηφοφόρους του. Οι επόμενες εκλογές - που δεν προβλέπεται να αργήσουν πολύ - σίγουρα θα είναι δύσκολες για όλους.

Αντιπολίτευση
Τριγμοί και στο εσωτερικό των Podemos
Η αυριανή δεύτερη ψηφοφορία για την έγκριση της κυβέρνησης Ραχόι προκαλεί τριγμούς στο εσωτερικό των Podemos. Ο επικεφαλής Πάμπλο Ιγκλέσιας τάσσεται υπέρ λαϊκών κινητοποιήσεων και δήλωσε ότι θα βρίσκεται στη Βουλή για να χαιρετίσει. Ο Ινίγκο Ερεχόν, υπεύθυνος για τη στρατηγική του κόμματος, πιστεύει πως η μεγάλη μάχη θα πρέπει να δοθεί μέσα στο Κοινοβούλιο.

Η συζήτηση διαρκεί εδώ και εβδομάδες καθώς οι δύο πλευρές υποστηρίζουν διαφορετικές μεθόδους αντιπολίτευσης στη δεύτερη θητεία Ραχόι. Ο Ιγκλέσιας επιμένει ότι θα πρέπει να πολλαπλασιασθούν οι διαδηλώσεις και οι λαϊκές διαμαρτυρίες στους δρόμους ενώ ο Ερεχόν υπενθυμίζει διαρκώς ότι οι 5 εκατομμύρια ψήφοι τις οποίες κέρδισε η συνεργασία Unidos Podemos (οι Podemos μαζί με την Ενωμένη Αριστερά) σημαίνουν πως η κοινοβουλευτική ομάδα θα πρέπει να αποδειχθεί «χρήσιμη». Δηλαδή όχι μόνο στους δρόμους αλλά και στους θεσμούς. Αντίστοιχα διχασμένα φέρονται τα στελέχη και της Ενωμένης Αριστεράς.

Ο Ιγκλέσιας έδειξε τις προθέσεις του μετά τη συνάντηση με τον βασιλιά Φελίπε την Τρίτη, με τη σύμφωνη γνώμη του ηγέτη της Ενωμένης Αριστεράς Αλμπέρτο Γκαρθόν ο οποίος ανακοίνωσε έναν νέο κύκλο διαδηλώσεων και κάλεσε τον κόσμο να περικυκλώσει το Κογκρέσο το Σάββατο, ημέρα της δεύτερης ψηφοφορίας. Αντίθετα, η πλευρά Ερεχόν θεωρεί ότι έχει κλείσει ο πολιτικός κύκλος των μεγάλων διαδηλώσεων και η σημερινή Ισπανία δεν είναι εκείνη των Αγανακτισμένων. Υποστηρίζει επίσης ότι η κρίση στο εσωτερικό των Σοσιαλιστών και η αποδυνάμωση του παραδοσιακού κομματικού συστήματος χρειάζονται μια νέα προσέγγιση προκειμένου να προσελκυσθούν οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι.

ΕΛΑΒΕ ΨΗΦΟ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ: Ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός της Ισπανίας Μαριάνο Ραχόι κατάφερε να αποσπάσει την ψήφο εμπιστοσύνης του κοινοβουλίου, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Reuters. H εξέλιξη αυτή ανοίγει τον δρόμο για τον σχηματισμό κυβέρνησης μειοψηφίας και την άρση του πολιτικού αδιεξόδου των τελευταίων 10 μηνών στην χώρα. Συνολικά έλαβε 170 "ναι", 111 "κατά" και 68 βουλευτές απείχαν. Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας, ο Μαριάνο Ραχόι δήλωσε ότι θα ορίσει τη νέα κυβέρνηση την προσεχή Πέμπτη. «Θα ανακοινώσω την κυβέρνηση την Πέμπτη το απόγευμα και θα ορκιστούν την Παρασκευή. Έχω ήδη μιλήσει με τον βασιλιά (Φίλιππο)», είπε ο ίδιος σε δημοσιογράφος μετά την ψηφοφορία. Νωρίτερα ο πρώην ηγέτης του ισπανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, Πέδρο Σάντσεθ, ανακοίνωσε ότι θα παραιτηθεί από βουλευτής προκειμένου να μην αφήσει να κυβερνηθεί η χώρα από τον συντηρητικό Μαριάνο Ραχόι, αφήνοντας να εννοηθεί ότι θα επιχειρήσει να ανακτήσει την ηγεσία του κόμματος.

"...Ούτε αμυδρώς ασθενέστερη η έλξη της υπεροπλίας που αιματοκύλισε τόσες φορές περιοχές του κόσμου. Οι εντάσεις μεταξύ των κρατών διευκολύνουν μια επιλογή –την αύξηση των εξοπλισμών– που απλοποιεί το πρόβλημα με τρόπο φρικιαστικό: με στάχτη και αίμα. Ενα πάγωμα του πνεύματος στο αθεράπευτο. Μια έλλειψη συνείδησης, που καλύπτεται από τον θόρυβο της ζωής και του θανάτου, μακριά από τον ήχο των δακρύων..."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"


                                                        "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 28/10/16


Προς μια νέα ισορροπία τρόμου

Της Τασούλας Καραϊσκάκη


Ο ​«Σατανάς Νο 2», όπως αποκαλεί το ΝΑΤΟ το νέο πυρηνικό όπλο που σχεδιάζει η Ρωσία, απέχει μακράν από το να είναι η μοναδική πρόκληση –απλώς είναι η πιο πρόσφατη– στις εξηκονταετείς προσπάθειες του αφοπλισμού, που μνημονεύονται από τον ΟΗΕ την εβδομάδα που διάγουμε. Ο βάρους 100 τόνων «Σατανάς Νο 2» ή RS-28 Sarmat, ο μεγαλύτερος μέχρι στιγμής βαλλιστικός πύραυλος στον κόσμο, θα αντικαταστήσει τους πυραύλους SS-18, θα μπορεί να φτάσει π.χ. έως τη Νέα Υόρκη και να καταστρέψει μια χώρα σαν τη Γαλλία. Θα είναι έτοιμος για χρήση το 2020. Αλλο ένα προϊόν της στρατιωτικής λογικής της ισορροπίας του τρόμου, ότι είναι προτιμότερη η κατασκευή πυρηνικών όπλων από έναν νέο πόλεμο. Η ίδια που οδήγησε πριν από 70 χρόνια Ρώσους και Αμερικανούς στην πιο λυσσαλέα κούρσα πυρηνικών εξοπλισμών – μεταξύ 1947 και 1996 κατασκευάστηκαν 78.888 πυρηνικές κεφαλές. Σαν να μην έφταναν αυτές που έχουν απομείνει από εκείνη την περίοδο –περίπου 16.000–, ήδη βρισκόμαστε από καιρό σε μια νέα κούρσα πυρηνικού εξοπλισμού, αρχικά με μικρές ευέλικτες ατομικές βόμβες σχεδιασμένες να πλήττουν υπόγεια καταφύγια και οπλοστάσια και στη συνέχεια με νέα υπερόπλα.

Ο βραβευμένος με Νομπέλ Ειρήνης το 1995 Βρετανοπολωνός Τζότζεφ Ρότμπλατ, ο πυρηνικός επιστήμονας ο οποίος είπε το 1944 «όχι» στην ατομική βόμβα, προώθησε το Μανιφέστο Αϊνστάιν-Ράσελ και πρωτοστάτησε στο κίνημα Pugwash κατά των πυρηνικών, είχε πει σε συνέντευξή του στην «Κ»: «Τα πυρηνικά απειλούν τις γενιές που δεν έχουν ακόμη γεννηθεί, είναι ανήθικα». Διαδεδομένοι φόβοι, κοινές κρίσεις, που δεν συγκινούν τους ισχυρούς. Παρά το πέρασμα στην εποχή της άυλης διακυβέρνησης, ο πυρηνικός ανταγωνισμός συντηρείται οξύς – η τεχνολογική πρόοδος δεν γιατροπορεύει την αλαζονεία, τη μισαλλοδοξία, την τυφλότητα, ούτε κάνει λιγότερο φλογερό το ορμέμφυτο της επικυριαρχίας. Ετσι κολοσσιαία παραμένει η εφιαλτική ισχύς του παγκόσμιου οπλοστασίου.

Στην τελευταία γνωστή καταμέτρηση η Ρωσία είχε μόλις ξεπεράσει τις ΗΠΑ σε αριθμό ενεργών (διαθέτουν και χιλιάδες ανενεργές) πυρηνικών κεφαλών: 1.643 η Ρωσία, 1.642 οι ΗΠΑ, που αυξάνονται αντί να μειωθούν στις 1.550, όπως επιτάσσει η νέα συνθήκη για μη διάδοση των πυρηνικών (START) του 2010, η οποία ωστόσο δεν επιβάλλει περιορισμούς στα σχέδια ανάπτυξης αντιπυραυλικής άμυνας. Εννέα κράτη έχουν στην κατοχή τους συνολικά 15.741 πυρηνικά όπλα (Ρωσία 7.658, ΗΠΑ 7.038, Γαλλία 300, Βρετανία 215-225, Κίνα 180-230, Πακιστάν 130, Ινδία 100-120, Ισραήλ 80, Νότια Κορέα 20). Μια μέση πυρηνική κεφαλή έχει καταστροφική ισχύ 20 φορές μεγαλύτερη από τη βόμβα της Χιροσίμα.

Ούτε αμυδρώς ασθενέστερη η έλξη της υπεροπλίας που αιματοκύλισε τόσες φορές περιοχές του κόσμου. Οι εντάσεις μεταξύ των κρατών διευκολύνουν μια επιλογή –την αύξηση των εξοπλισμών– που απλοποιεί το πρόβλημα με τρόπο φρικιαστικό: με στάχτη και αίμα.

Ενα πάγωμα του πνεύματος στο αθεράπευτο. Μια έλλειψη συνείδησης, που καλύπτεται από τον θόρυβο της ζωής και του θανάτου, μακριά από τον ήχο των δακρύων.

"...Επιτέλους, μια συμβολική ήττα της πολιτικής αλητείας που συμμαχεί και συναλλάσσεται με ό,τι κινείται κάτω από το ραντάρ του κράτους δικαίου. Γι' αυτό η ελπίδα παραμένει ζωντανή πως δεν έχουν χαθεί όλα σε αυτό τον τόπο και πως με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τελικώς θα ξεφύγουμε από όσα μας ντροπιάζουν. Διότι άλλο η φτώχεια που κάποτε θα περάσει και άλλο η αξιοπρέπεια που έτσι και χαθεί μία φορά σε κατατρύχει για πάντα..."

"ΤΑ ΝΕΑ/
ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ",
28-30/10/16

Σφετεριστές

Του Παναγιώτη Λάμψια

Η δοκιμασία των θεσμών απέδειξε ότι ευτυχώς αντέχουν στον αυταρχισμό και στην επιχειρούμενη ισοπέδωση από την ανερμάτιστη παρέα που κυβερνά και θεωρεί ότι ελέω Θεού κατέχει όλες τις εξουσίες. Ναι, πρόκειται για στρατηγική ήττα του αυταρχισμού και όσων τον εκπροσωπούν. Η δημοκρατία αντέχει και προστατεύεται από επίδοξους σφετεριστές όλων των εξουσιών.

Για να θυμηθούμε όμως πώς φθάσαμε στα αίσχη. Στην αρχή κατήργησαν το ΕΣΡ διότι δεν τους άρεσαν ορισμένα μέλη του, στη συνέχεια αφαίρεσαν τις αρμοδιότητες διότι δεν υπήρχε (!) το όργανο και μετά ανέλαβαν με το έτσι θέλω να κάνουν τη δουλειά του για να ξαναμοιράσουν το παιχνίδι της διαπλοκής κατά τα γούστα τους. Από τα κωμικά βοσκοτόπια και τις στέπες της Σιβηρίας βρέθηκαν στη Σαχάρα χωρίς πυξίδα. Από αυτοσχεδιασμό, σε εκβιασμό και αθλιότητες που θα ζήλευαν και οι δεξιοί παρακρατικοί της μετεμφυλιακής περιόδου.

Ο δήθεν κύριος Παππάς μετήλθε όλες τις μεθόδους. Από την απελπισία του όμως ξέπεσε σε τσιράκια εκβιαστές και άρχισε να τους μοιάζει στην προσπάθειά του να περισώσει το νομικό του έκτρωμα. Εβαλε μπροστά κράτος και παρακράτος, αλλά δεν του πέρασε διότι ευτυχώς οι δημοκρατικοί θεσμοί στον τόπο έχουν ωριμάσει.

Το Συμβούλιο της Επικρατείας κόντρα σε παρασκήνια και απόπειρες χειραγώγησης απέδειξε ότι η Δικαιοσύνη και μάλιστα στην ανώτατη βαθμίδα της έχει χειραφετηθεί και απεξαρτηθεί από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό της με την εκτελεστική εξουσία. Με την ακύρωση του νόμου Παππά δεν διευκολύνονται μόνο η πολυφωνία και η ελεύθερη έκφραση που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα στις μέρες μας, αλλά πρωτίστως αποκρούστηκε το απύθμενο θράσος τού εν λόγω και των ομοίων του. Επιτέλους, μια συμβολική ήττα της πολιτικής αλητείας που συμμαχεί και συναλλάσσεται με ό,τι κινείται κάτω από το ραντάρ του κράτους δικαίου. Γι' αυτό η ελπίδα παραμένει ζωντανή πως δεν έχουν χαθεί όλα σε αυτό τον τόπο και πως με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τελικώς θα ξεφύγουμε από όσα μας ντροπιάζουν. Διότι άλλο η φτώχεια που κάποτε θα περάσει και άλλο η αξιοπρέπεια που έτσι και χαθεί μία φορά σε κατατρύχει για πάντα.

"...Σε καμιά άλλη χώρα στον κόσμο η πολιτική τάξη δεν αντιμετώπισε την τηλεόραση με τόσο τρόμο αποδίδοντάς της μυθικές, σατανικές δυνάμεις ελέγχου των συνειδήσεων και της πολιτικής ζωής. Και ταυτόχρονα με τέτοια ασυγκράτητη βουλιμία για τον έλεγχό της. Ο φόβος για την τηλεόραση οδηγούσε σε διαρκείς αναβολές - «καλύτερα να μη βάλουμε στην αυλή μας ένα θηρίο που δεν θα ελέγχουμε». Και η βουλιμία ελέγχου (δείγμα γραφής της οποίας υφίστατο τότε το ραδιόφωνο, η Ελληνική Ραδιοφωνία, την οποία η Ελένη Βλάχου είχε χαρακτηρίσει «ντροπή για ένα δημοκρατικό κράτος», το 1958, επί ΕΡΕ!) έκανε την αντιπολίτευση και τις εφημερίδες να ανεβαίνουν στα κάγκελα κάθε φορά που κάποια κυβέρνηση ανήγγελλε την πρόθεσή της να φέρει τηλεόραση στην Ελλάδα..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 28-30/10/16 

Ο ατελείωτος πόλεμος της κεραίας

Του Παύλου Τσίμα

Στις αθηναϊκές εφημερίδες της 13ης Νοεμβρίου 1951 δημοσιευόταν η είδηση πως «αντιπροσωπεία της αμερικανικής εταιρείας RCA ευρίσκεται εις τας Αθήνας διά την μελέτην των δυνατοτήτων εγκαταστάσεως σταθμού τηλεοράσεως εις την Ελλάδα». Λίγους μήνες αργότερα, ο υφυπουργός Συγκοινωνιών ανακοίνωνε πως «εις το εγγύς μέλλον θα επεκταθή και ενταύθα η τηλεόρασις». Και στις 11 Αυγούστου 1952 το «Βήμα» στην πρώτη του σελίδα ανακοίνωνε πως «εντός του 1953 θα λειτουργήσει ο πρώτος σταθμός τηλεοράσεως».

Fast forward. Οι εφημερίδες που τυπώθηκαν με ημερομηνία 21 Απριλίου 1967 (αλλά κατασχέθηκαν πριν φθάσουν στα περίπτερα) δημοσίευαν την είδηση πως είχε πραγματοποιηθεί (στις 20 Απριλίου '67!) σύσκεψη στο υπουργείο Συντονισμού, με θέμα «την εγκατάστασιν τηλεοράσεως εις την Ελλάδα» και είχε αποφασιστεί «η ανάθεσις του δικτύου εις το ΕΙΡ και η προκήρυξις νέου διεθνούς διαγωνισμού». Κι ύστερα ήρθε η δικτατορία. Και η Ελλάδα είδε επιτέλους τηλεόραση, μόλις το 1968 - τελευταία χώρα στην Ευρώπη.

Αλλά γιατί πέρασαν 17 ολόκληρα χρόνια από την πρώτη αναγγελία μέχρι την εμφάνιση της τηλεόρασης; Γιατί κάθε χρόνο κάποια κυβέρνηση υποσχόταν «Τηλεόρασις εντός του έτους» και η υπόσχεση πνιγόταν στις αντιδράσεις και ματαιωνόταν; Γιατί ύστερα από τέσσερις διεθνείς διαγωνισμούς, μια διακρατική συμφωνία με την Ιταλία (να εξοφλήσει το υπόλοιπο των πολεμικών αποζημιώσεων εις είδος, αναθέτοντας στη RAI να στήσει το ελληνικό τηλεοπτικό δίκτυο) και δεκάδες προτάσεις από έλληνες και ξένους ενδιαφερομένους (από το ΕΙΡ, τη ΔΕΗ, την Εθνική και την Εμπορική Τράπεζα, από γάλλους, βρετανούς, ιάπωνες επενδυτές έως τα αμερικανικά δίκτυα CBS και ABC, που είχαν ενδιαφερθεί στα σοβαρά τη δεκαετία του 60), η Ελλάδα είδε τηλεόραση πολλά χρόνια αργότερα από ό,τι οι φτωχότερες γειτονικές της χώρες, όπως η Αλβανία ή τα Σκόπια;

Η απάντηση είναι - νομίζω - ότι σε καμιά άλλη χώρα στον κόσμο η πολιτική τάξη δεν αντιμετώπισε την τηλεόραση με τόσο τρόμο αποδίδοντάς της μυθικές, σατανικές δυνάμεις ελέγχου των συνειδήσεων και της πολιτικής ζωής. Και ταυτόχρονα με τέτοια ασυγκράτητη βουλιμία για τον έλεγχό της. Ο φόβος για την τηλεόραση οδηγούσε σε διαρκείς αναβολές - «καλύτερα να μη βάλουμε στην αυλή μας ένα θηρίο που δεν θα ελέγχουμε». Και η βουλιμία ελέγχου (δείγμα γραφής της οποίας υφίστατο τότε το ραδιόφωνο, η Ελληνική Ραδιοφωνία, την οποία η Ελένη Βλάχου είχε χαρακτηρίσει «ντροπή για ένα δημοκρατικό κράτος», το 1958, επί ΕΡΕ!) έκανε την αντιπολίτευση και τις εφημερίδες να ανεβαίνουν στα κάγκελα κάθε φορά που κάποια κυβέρνηση ανήγγελλε την πρόθεσή της να φέρει τηλεόραση στην Ελλάδα. «Πολυτελής ασυναρτησία» η δημιουργία τηλεόρασης, έγραφε σε ένα οκτάστηλο πρωτοσέλδιο άρθρο της η «Ελευθερία» του Πάνου Κόκκα τον Ιούνιο του 1960, όταν ο Καραμανλής επανέφερε άλλη μία φορά τα τηλεοπτικά του σχέδια. Και συμπλήρωνε: «Αν όμως η κυβέρνησις την θεωρεί απαραίτητον, τότε δεν μένει άλλη λύσις από την παραχώρησίν της εις την ιδιωτικήν πρωτοβουλίαν».

Ο φόβος για τηλεόραση και η βουλιμία ελέγχου της οδήγησε τη μετεμφυλιακή δημοκρατία σε αδυναμία να λύσει το πρόβλημα. Το έλυσε η χούντα, με τον τρόπο της. Με την τηλεόραση του Γεωργαλά. Αλλά και η μεταδικτατορική δημοκρατία δεν κατάφερε να απαλλαγεί από τα προδικτατορικά της σύνδρομα. Ο ίδιος τρόμος για τις μυθοποιημένες δυνάμεις του μαγικού γυαλιού, η ίδια βουλιμία ελέγχου του οδήγησαν την ΕΡΤ τα χρόνια του μονοπωλίου της σε αλλεπάλληλες κρίσεις και διαρκή ευτελισμό. Καθυστέρησαν, σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη, την εμφάνιση της ιδιωτικής τηλεόρασης. Και οδήγησαν στο διαρκές δράμα μιας πολιτείας που νομοθετεί τη ρύθμιση του τηλεοπτικού τοπίου, αλλά ξεχνά τους νόμους της γιατί τα κόμματα εξουσίας αισθάνονται ασφαλέστερα σε ένα αρρύθμιστο τοπίο. Το διπλό σύνδρομο φόβου και βουλιμίας είναι που γέννησε και ό,τι περιγράφεται με τον όρο πασπαρτού «διαπλοκή».

Το πράγμα είχε ξεκινήσει στραβά από την αρχή. Οι δύο άδειες για ιδιωτική τηλεόραση που είχε ανακοινώσει τον Ιούλιο του 1989 ο αρμόδιος υπουργός Θανάσης Κανελλόπουλος έγιναν τρεις μέχρι να έρθει ο νόμος στη Βουλή, δώδεκα μέχρι να εκδοθούν οι πρώτες άδειες, το 1993, και συνέχιζαν να πολλαπλασιάζονται όπως οι ιχθύες του Ευαγγελίου. Το είχε αναγγείλει με τον τρόπο του ο ίδιος ο Κανελλόπουλος. «Στη δύναμη ενός σταθμού μπορείς να αντιπαραθέσεις μόνο έναν άλλο σταθμό τηλεοράσεως» είχε πει τον Σεπτέμβριο του '89 στη Βουλή. Με σιωπηρή ομοφωνία τα πολιτικά κόμματα καλλιέργησαν τον πολλαπλασιασμό αυτό. Και με την ίδια ομοφωνία επέλεξαν να ακυρώσουν, από την πρώτη μέρα της ζωής του, το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης στο οποίο υποτίθεται είχαν εκχωρήσει την εξουσία ελέγχου του τηλεοπτικού τοπίου. Ο παραδοσιακός φόβος για τη μυθοποιημένη δύναμη της τηλεόρασης, η παραδοσιακή βουλιμία ελέγχου της, κάποτε πιο ανοιχτή, κάποτε πιο συγκαλυμμένη. Κι ύστερα ήρθε ο Νίκος Παππάς.

Η αλήθεια είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η πρώτη πολιτική δύναμη που φαντάζεται για την τηλεόραση, για τα «κανάλια», μια δύναμη σχεδόν υπερφυσική, πολύ διαφορετική από αυτή που πράγματι έχουν. Γιατί μπορεί η τηλεόραση να δημιουργεί ισχυρά πολιτιστικά πρότυπα, καταναλωτικές συνήθειες ή μοντέλα αφήγησης του κόσμου που επηρεάζουν έμμεσα και την πολιτική συμπεριφορά (παραδόξως: πολιτικά ευνοημένος από αυτή τη λειτουργία της τηλεόρασης τα χρόνια της κρίσης ήταν ακριβώς ο ΣΥΡΙΖΑ), αλλά η άμεση επιρροή της στις τρέχουσες πολιτικές συμπεριφορές είναι, αποδεδειγμένα, με πολλαπλές αποδείξεις, μάλλον μικρή.

Η αλήθεια είναι επίσης πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η πρώτη πολιτική δύναμη που ονειρεύτηκε μια τηλεόραση υποταγμένη στη βούληση της κυβέρνησης την οποία ανέδειξε η «λαϊκή βούληση» διά των εκλογών, αλλεργική σε θεσμικά αντίβαρα της εξουσίας της. Ολοι, ή σχεδόν όλοι, το ίδιο όνειρο έβλεπαν. Αλλά κανείς δεν το επιδίωξε από το '89 και ύστερα με τόσο βίαιο, μπρούτο, δημοκρατικά προβληματικό τρόπο και μάλιστα υπό την ιερή σημαία της μάχης εναντίον του «συστήματος».

Κρίμα. Αλλά η κακή έκβαση του εγχειρήματος, όσο τραυματική κι αν είναι για την κυβέρνηση ή για τη δημοκρατία, θα μπορούσε να γίνει μια νέα αρχή. Η αποτυχία της πιο ακραίας απόπειρας χειραγώγησης από τις πολλές που έχουμε δει, θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια, καθυστερημένη έστω, ενηλικίωση της συζήτησης για τα οπτικοακουστικά μέσα και μια, με την ευρύτερη συναίνεση, αυτοδέσμευση του πολιτικού κόσμου να κάνει πράξη, επιτέλους, την υπόσχεση του μακρινού Σεπτεμβρίου 1989. Να «αποκοπεί η εξάρτηση της τηλεόρασης από την κυβέρνηση», να εκχωρηθεί στ' αλήθεια η εξουσία ελέγχου σε ένα αυθεντικά ανεξάρτητο και ισχυρό ΕΣΡ.

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΥΠΟΘΕΣΗ Η ΔΙΑΦΥΛΑΞΗ ΤΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΗΜΑΤΑ ΑΝΑΞΙΟΠΟΙΗΤΑ, ΑΠΟΒΙΩΣΑΝΤΩΝ ΙΔΙΟΚΤΗΤΩΝ, ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΝ ΝΑ ΠΕΡΙΠΕΣΟΥΝ ΣΕ...ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΙΔΟΚΤΗΣΙΑ!

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 28/10/16

"...Ομως, από τα στοιχεία που έχω στη διάθεσή μου προκύπτει ότι ούτε το όψιμο καθάρισμα είναι πολύ καθαρό. Προκειμένου να στηρίξει την αίτησή του προς το Υποθηκοφυλακείο Αθηνών, ο Τσίπραςπροσκόμισε ως δήθεν τίτλους κάτι βεβαιώσεις της Βουλής. Στις βεβαιώσεις αυτές αναφέρεται υπό ποια επωνυμία πήρε μέρος σε κάθε εκλογική αναμέτρηση το πολιτικό υποκείμενο που στεγαζόταν στο κτίριο. Ετσι, διά της αλλαγής επωνυμίας, ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπερνά τον σκόπελο της μεταβίβασης από το ένα νομικό πρόσωπο στο άλλο - ξεπερνώντας ταυτόχρονα και τον αναλογούντα φόρο...."

Από τον "Μικροπολιτικό"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ",28-30/10/16 

Τίνος είναι, σύντροφε, η Κουμουνδούρου;

Τελετή δεν έγινε. Ούτε καν ανακοινώσεις. Το χαρμόσυνο έλαβε χώρα σε πλήρη μυστικότητα. Περιήλθε όμως σε γνώση μου και σας το μεταφέρω. Από 21ης Μαρτίου του 2016 φαίνεται να κατοχυρώνεται και τυπικά η κυριότητα του ΣΥΡΙΖΑ επί του κτιρίου της Κουμουνδούρου. Η λέξη-κλειδί είναι το «φαίνεται». Γιατί; Η απάντηση απαιτεί μια μικρή - ή μάλλον όχι και τόσο μικρή - αναδρομή.

Το εξαώροφο κτίριο είχε αγοραστεί το 1990 από την Ελληνική Αριστερά (ΕΑΡ) αντί 115 εκατομμυρίων δραχμών. Θυμίζω ότι την ΕΑΡ εκπροσωπούσαν στις συναλλαγές της ο πρόεδρός της Λεωνίδας Κύρκοςκαι ο γραμματέας της Φώτης Κουβέλης, που εικονίζονται κάτω σε φωτογραφία της εποχής. Το κόμμα πλήρωσε τα 35 από τα 115 εκατομμύρια τοις μετρητοίς. Τα υπόλοιπα 80 εκατ. καλύφθηκαν με ισόποσο δάνειο από την Ιονική Τράπεζα.

Το χρέος της ΕΑΡ και η εξόφληση
Δεν θα σας κουράσω με την περιπέτεια του δανείου της ΕΑΡ. Θα πω μόνο ότι, σύμφωνα με καταγεγραμμένη στον Τύπο («Το Βήμα», 13/6/2010) μαρτυρία του Νίκου Κωνσταντόπουλου, η τράπεζα δεν είχε πάρει δραχμή μέχρι το 1996, οπότε εκείνος, ως πρόεδρος του Συνασπισμού, ήρθε σε εξωδικαστικό συμβιβασμό για τμηματική καταβολή 175 εκατ. (η τράπεζα ζητούσε αρχικώς μαζί με τους τόκους υπερημερίας 450 εκατ., αλλά δέχτηκε να κουρέψει τις απαιτήσεις της στα 175 εκατ.). Σύμφωνα με τον Κωνσταντόπουλο, ο ΣΥΝ τήρησε μέχρι αποπληρωμής τον διακανονισμό χάρη στον οβολό των μελών του.

Και τότε; Γιατί χρειάστηκε είκοσι χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να αιτηθεί - διά του προέδρου του - τη μεταγραφή του ακινήτου στο όνομά του; Διότι - θα διακινδυνεύσω εγώ την απάντηση - η διαδοχή από την ΕΑΡ στον Συνασπισμό νομικά δεν είναι καθόλου αυτονόητη υπόθεση.

Η ΕΑΡ ως κόμμα και ως νομικό πρόσωπο έπαψε να υπάρχει εκεί γύρω στο 1992, οπότε ιδρύθηκε ο Συνασπισμός. Το ότι ο Συνασπισμός απορρόφησε την ΕΑΡ προκύπτει μόνο πολιτικά. Ισως γι' αυτό κανείς δεν είχε μπει στον κόπο να ξεκαθαρίσει τους τίτλους ιδιοκτησίας της Κουμουνδούρου.

Ο Τσίπρας στο Υποθηκοφυλακείο
Αυτό το ξεκαθάρισμα αναγκάστηκε να επιχειρήσει μόλις τον περασμένο Μάρτιο ο Αλέξης Τσίπρας. Αναγκάστηκε, προκειμένου να διατηρήσει το περιλάλητο «ηθικό πλεονέκτημα» στη σταυροφορία που ο ίδιος ξεκίνησε για την αδειοδότηση των κομμάτων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα δάνειο από την Εθνική Τράπεζα, το οποίο υποτίθεται ότι είναι εξασφαλισμένο μέσω του ακινήτου της Κουμουνδούρου. Η δανειακή σύμβαση είχε συναφθεί το 2013, αλλά η προσημείωσή του μαθαίνω ότι δεν είχε γίνει. Και πώς να γίνει, όταν δεν υπήρχαν καν καθαροί τίτλοι;

Ομως, από τα στοιχεία που έχω στη διάθεσή μου προκύπτει ότι ούτε το όψιμο καθάρισμα είναι πολύ καθαρό. Προκειμένου να στηρίξει την αίτησή του προς το Υποθηκοφυλακείο Αθηνών, ο Τσίπραςπροσκόμισε ως δήθεν τίτλους κάτι βεβαιώσεις της Βουλής. Στις βεβαιώσεις αυτές αναφέρεται υπό ποια επωνυμία πήρε μέρος σε κάθε εκλογική αναμέτρηση το πολιτικό υποκείμενο που στεγαζόταν στο κτίριο.

Ετσι, διά της αλλαγής επωνυμίας, ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπερνά τον σκόπελο της μεταβίβασης από το ένα νομικό πρόσωπο στο άλλο - ξεπερνώντας ταυτόχρονα και τον αναλογούντα φόρο.

Για την ακρίβεια, πρόκειται για τρεις αιτήσεις που ο Τσίπρας καταθέτει την ίδια ημέρα (21/3/2016). Με την πρώτη ζητεί να σημειωθεί στα βιβλία ότι η επωνυμία του κόμματος «Ελληνική Αριστερά» άλλαξε σε «Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου». Με τη δεύτερη ενημερώνει το Υποθηκοφυλακείο ότι ο «Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου» αναβαπτίστηκε σε «Συνασπισμό της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας». Και με την τρίτη αιτείται να καταχωριστεί η μετονομασία του «Συνασπισμού της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας» στον ενεργό «Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς» - για τους φίλους ΣΥΡΙΖΑ.

Κόμμα αγνώστου ονόματος...
Το πόσο βιαστικά έγινε η δουλειά αποδεικνύεται από το γεγονός ότι στις βεβαιώσεις της Βουλής κόμμα με την επωνυμία «Συνασπισμός της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας» δεν αναφέρεται πουθενά! Μπορεί επί Κωνσταντόπουλου να έλεγαν έτσι τον Συνασπισμό οι σύντροφοι μεταξύ τους, αλλά, σύμφωνα με τα αρχεία της Βουλής, το κόμμα κατέβηκε στις εκλογές του 2004 με την επωνυμία «Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς Ενωτικό Ψηφοδέλτιο».

Δηλαδή τι να πιστέψω; Να πιστέψω ότι η ανάγκη να επιδιορθωθεί το δανειακό προφίλ του ΣΥΡΙΖΑ ήταν τόσο επείγουσα, ώστε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός βρέθηκε στη θέση να διεκδικεί με την υπογραφή του κυριότητα για λογαριασμό ενός ανύπαρκτου νομικού προσώπου;

Οι απορίες μου για το θέμα δεν εξαντλούνται εδώ. Θα περιμένω όμως απαντήσεις, πριν επανέλθω.

"...Είναι τυχαίο ότι την ίδια ημέρα που το ΣτΕ έκρινε αντισυνταγματικό τον νόμο του κ. Παππά, ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε ότι ο πρόεδρος Ομπάμα δεν έρχεται στην Ελλάδα για να συζητήσει για το χρέος; Διόλου τυχαίο. Είναι εμφανές ότι πρόκειται για διεθνή συνωμοσία. Μέρος της διεθνούς αυτής συνωμοσίας είναι και η αδυναμία ολοκλήρωσης της αξιολόγησης, η κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων και η οργή των ελευθέρων επαγγελματιών. Αυτοί οι τελευταίοι βέβαια μετρούν για την Αριστερά όσο περίπου και οι εν Ελλάδι ιγκουάνες...."

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ",
28/10/16

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

Οσοι έχασαν τον ύπνο τους:
"ΔΙΑΓΩΝΙΩΣ", 

του Τάκη Θεοδωρόπουλου


Υ​ποθέτω ότι κι εσείς χάσατε τον ύπνο σας ενόψει του επικείμενου ανασχηματισμού. Κι αν δεν σας πιάνει η βαλεριάνα, δεν χρειάζεται να πέσετε στα ύπουλα δίχτυα της χημείας. Μερικά μόνον εικοσιτετράωρα μας χωρίζουν από τη μεγάλη εκείνη ημέρα του ελληνισμού. Μπορείτε να ξεγελάσετε τις μακρόσυρτες ώρες της νύχτας μετρώντας Σκουρλέτηδες, Παππάδες και Κατρουγκάλους. Και προσοχή, όχι κλεφτά περάσματα απ’ το ψυγείο με τις υπόλοιπες πραλίνες. Οσο για τον Φώτιο Φανούριο, μην ανησυχείτε. Στο υπερπλήρες κυβερνητικό θέατρο αυτός βολεύεται και με σκαμνάκι στον διάδρομο, αρκεί να μην εμποδίζει την ταξιθέτρια. Ολα κι όλα. Είναι ευγενής και διακριτικός ο άνθρωπος.

Και για να σοβαρευτούμε. Ποιοι ενδιαφέρονται για τον ανασχηματισμό εκτός από τους ενδιαφερομένους; Υποθέτω όσοι ενδιαφέρονταν και για το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, με την εξαίρεση του εκπροσώπου του κινήματος για την απελευθέρωση της Δυτικής Σαχάρας, ο οποίος ανεχώρησε για τις άγονες εκτάσεις της πατρίδος του. Υπάρχει πάντα η αδελφή Ζανέτ, θα μου πείτε. Ποιοι ενδιαφέρονται για τον ανασχηματισμό μετά την πανωλεθρία με το Συμβούλιο της Επικρατείας; Και ποιοι ενδιαφέρονταν πριν; Ακόμη μία ακυρωμένη εκ των πραγμάτων πολιτική κίνηση του αρχηγού, ακόμη μία χάντρα στο κομπολόι της αποτυχίας.

Είναι τυχαίο ότι την ίδια ημέρα που το ΣτΕ έκρινε αντισυνταγματικό τον νόμο του κ. Παππά, ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε ότι ο πρόεδρος Ομπάμα δεν έρχεται στην Ελλάδα για να συζητήσει για το χρέος; Διόλου τυχαίο. Είναι εμφανές ότι πρόκειται για διεθνή συνωμοσία. Μέρος της διεθνούς αυτής συνωμοσίας είναι και η αδυναμία ολοκλήρωσης της αξιολόγησης, η κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων και η οργή των ελευθέρων επαγγελματιών. Αυτοί οι τελευταίοι βέβαια μετρούν για την Αριστερά όσο περίπου και οι εν Ελλάδι ιγκουάνες.

Κι αν δεν του βγήκαν όλ’ αυτά του αρχηγού, τότε τι του βγήκε; Μα θριάμβευσε στο συνέδριο όπου εξελέγη με ποσοστό Βορείου Κορέας. Ελέγχει την Κοινοβουλευτική του Ομάδα και το κόμμα, και όσο τα ελέγχει, αισθάνεται υγιής. Μόνον που στο συνέδριο, εκτός από τον ίδιο, θριάμβευσαν και οι 53 με τον Τσακαλώτο, και ο Σκουρλέτης και ο Φίλης, ο εμμονικός μπαϊρακτάρης του διαφωτισμού. Και όσοι υποστηρίζουν ότι οι Συριζανέλ είναι αρπαγμένοι από την εξουσία και δεν πρόκειται να την εγκαταλείψουν με τίποτε, ας θυμηθούν ότι, εκτός από τη βούληση, όσο υπεράνθρωπος κι αν είσαι, υπάρχει κι ένα πραγματάκι που λέγεται πραγματικότητα. Κι όταν κάθε πολιτική κίνηση πέφτει στο κενό και κάνει και πλαφ, ακόμη κι αν δεν έχει νερό, τότε κάτι δεν πάει καλά.

Είναι λογικό ότι, αν ο αρχηγός δεν θέλει να τον περιφέρουν νεκρό στον θρόνο του, σαν τον παλαιοημερολογίτη μητροπολίτη, κάποια στιγμή στο μάλλον κοντινό μέλλον θα καταφύγει στις κάλπες. Αν θέλει να επιζήσει πολιτικά, αν θέλει να παίξει τον ρόλο της αντιπολίτευσης και, το κυριότερο, αν θέλει να δημιουργήσει συνθήκες πολιτικού χάους ως μαοϊκός που είναι και να πει για ακόμη μία φορά: «Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση». Αυτό είναι το λογικό, θα μου πείτε. Και στη ζωή δεν είναι όλα λογικά.

Η άλλη λύση που του απομένει είναι να βάλει τον κ. Παππά στο υπουργείο Εσωτερικών. Είναι βέβαιο πως θα τα καταφέρει να κηρυχθούν οι εκλογές αντισυνταγματικές.