Και μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να ρίχνει άδεια, μπας και πιάσει γεμάτα, η κυβέρνηση, όμως, δίνει περιθώριο με την κακή άμυνά της και τα, πολλές φορές, αργά αντανακλαστικά της. Υπάρχουν αρκετές κρίσεις τους τελευταίους μήνες, για τις οποίες στο κυβερνητικό επιτελείο δεν κατάλαβαν εγκαίρως ότι θα έπαιρναν τόσο μεγάλες διαστάσεις. Το κενό στην επικοινωνία έχει διαγνωστεί εδώ και καιρό στο Μαξίμου. Αυτό το διάστημα είναι σε εξέλιξη αλλαγές στο εσωτερικό του επικοινωνιακού επιτελείου, προκειμένου να υπάρχει μια πιο συνολική προσέγγιση, ένας καλύτερος συντονισμός και πιο γρήγορες αντιδράσεις. Δεν είναι μόνο η πύκνωση των εμφανίσεων της σταθερής Αριστοτελίας Πελώνη, αλλά και ο πιο επιτελικός ρόλος του υφυπουργού Επικρατείας Θεόδωρου Λιβάνιου και η ευρύτερη ενεργοποίηση του «συστήματος», για να παράγει πολιτικό αφήγημα. Και αυτό επειδή, από το διαρκές «πες, πες» κάτι μένει, δημιουργώντας μακροπρόθεσμα πολιτική φθορά....

Διαβάζοντας κανείς τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση με ποδοσφαιρικούς όρους, θα μπορούσε να κάνει δύο βασικές διαπιστώσεις, με βάση τα εσχάτως τεκταινόμενα: ο μεν ΣΥΡΙΖΑ είναι σαν να έχει φάει νωρίς δύο γκολ και προσπαθεί, όπως μπορεί με κάθε μέσο, να βγει στην επίθεση. Οι παίκτες του σουτάρουν απ’ όπου βρουν, με την ελπίδα ότι ένα στα τόσα σουτ θα είναι καλό. Από την άλλη, η κυβέρνηση έχει βάλει τα γκολ νωρίς και αυτό της δίνει μια αίσθηση επανάπαυσης, ότι το παιχνίδι είναι ελεγχόμενο. Αυτό οδηγεί τους παίκτες της σε λάθη, υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων τους και σε κενά στην άμυνα, με αποτέλεσμα, ανά καιρούς, τα σουτ του ΣΥΡΙΖΑ να είναι επικίνδυνα. 

Ξεκινώντας, βεβαίως, από την αξιωματική αντιπολίτευση που «καίγεται» περισσότερο, διαπιστώνει κανείς εσχάτως μια κεντρική τάση. Ενώ λεγόταν όλο το προηγούμενο διάστημα ότι το «υπόγειο» της Κουμουνδούρου ενορχηστρώνει σε καθημερινή βάση στοχευμένες επιθέσεις, περισσότερο φαίνεται σαν να πηγαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ να «καβαλήσει» τα σποραδικά ρεύματα που αναπτύσσονται σε καθημερινή βάση στα social media. Κυνηγώντας το σοσιαλμιντιακό hype πορεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς οι κινήσεις του να υπηρετούν μια κεντρική στρατηγική. Με αποτέλεσμα, εσχάτως, οι γκάφες να πολλαπλασιάζονται. 

Δεν υπάρχει πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από την ιστορία με τα self test της Siemens. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ διάβασαν στο Διαδίκτυο ότι τα μόνα self tests που πληρούν ορισμένες βασικές προϋποθέσεις είναι αυτά της γερμανικής εταιρείας. Δεν ήθελε και πολύ να κάνουν τη εμμονική σύνδεση: διαγωνισμός+Siemens= Μητσοτάκης, συμπέραναν στην Κουμουνδούρου και την πάτησαν μεγαλοπρεπώς, με την εταιρεία να μη συμμετέχει καν στον διαγωνισμό. Μόνο ο Κώστας Ζαχαριάδης είχε την ευθιξία από μέρους του ΣΥΡΙΖΑ να πει, έστω και μέσα από τα δόντια, ότι έγινε μια αστοχία. Ο Αλέξης Τσίπρας προσπάθησε, μάλιστα, να βγει και από πάνω, λέγοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε συγγνώμη, κάτι που δεν έκανε ποτέ. 

Δεν είναι, βεβαίως, μόνο η Siemens. Η χθεσινή ιστορία με την επιγραφή της δωρεάς του Ιδρύματος Ωνάση στην Ακρόπολη είναι χαρακτηριστική. Η «Αυγή» δημοσίευσε ένα απόσπασμα της σύμβασης που πέρυσι πήγε στη Βουλή, στο οποίο φαινόταν σαν να ήθελε η Λίνα Μενδώνη να βάλει το όνομά της στην πλάκα της δωρεάς, το θέμα έκανε τον κύκλο του στα social media, με τα σχετικά hashtag, και το απόγευμα εμφανίστηκε ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας να πει ότι δεν είναι πρωταπριλιάτικο ψέμα, αλλά «η αλήθεια». Μετά, βεβαίως, εμφανίστηκε η κανονική πλάκα της δωρεάς, όπου πουθενά δεν αναφέρεται η Μενδώνη, πέρα γενικώς από το υπουργείο Πολιτισμού. 

Αλλο παράδειγμα, η υπόθεση του 13χρονου παιδιού στη Λάρισα, με γονέα άλλου παιδιού να καταγγέλλει ότι αστυνομικός τού έσπασε το χέρι κατά τη διάρκεια ελέγχου. Το γεγονός δεν έχει επιβεβαιωθεί και μάλιστα τρίτος γονέας διέψευσε τη μαρτυρία του καταγγέλλοντος, αλλά αυτό ήταν αρκετό για τον εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ, Νάσο Ηλιόπουλο, να βγει και να κάνει λόγο για αστυνομική βία στο προσφιλές Twitter. 

Προβλήματα στην άμυνα 

Και μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να ρίχνει άδεια, μπας και πιάσει γεμάτα, η κυβέρνηση, όμως, δίνει περιθώριο με την κακή άμυνά της και τα, πολλές φορές, αργά αντανακλαστικά της. Υπάρχουν αρκετές κρίσεις τους τελευταίους μήνες, για τις οποίες στο κυβερνητικό επιτελείο δεν κατάλαβαν εγκαίρως ότι θα έπαιρναν τόσο μεγάλες διαστάσεις. 

Ακόμα και η υπόθεση Φουρθιώτη, για την οποία η κυβέρνηση προσφεύγει διά του υπουργείου Εργασίας στη Δικαιοσύνη, αφέθηκε επί ημέρες να «παίζει» ως κάτι λούμπεν, που θα κάνει τον κύκλο του και θα κλείσει όπου να ‘ναι. Και μπορεί, βεβαίως, η αιχμή του ΣΥΡΙΖΑ για ανασχηματισμό του Γιάννη Βρούτση, επειδή το θέλησε ο Μένιος Φουρθιώτης, να μην αντέχει σε σοβαρή κριτική, αλλά φαίνεται ότι και στο κυβερνητικό αφήγημα υπάρχουν κενά. 

Το κενό στην επικοινωνία έχει διαγνωστεί εδώ και καιρό στο Μαξίμου. Αυτό το διάστημα είναι σε εξέλιξη αλλαγές στο εσωτερικό του επικοινωνιακού επιτελείου, προκειμένου να υπάρχει μια πιο συνολική προσέγγιση, ένας καλύτερος συντονισμός και πιο γρήγορες αντιδράσεις. Δεν είναι μόνο η πύκνωση των εμφανίσεων της σταθερής Αριστοτελίας Πελώνη, αλλά και ο πιο επιτελικός ρόλος του υφυπουργού Επικρατείας Θεόδωρου Λιβάνιου και η ευρύτερη ενεργοποίηση του «συστήματος», για να παράγει πολιτικό αφήγημα. Και αυτό επειδή, από το διαρκές «πες, πες» κάτι μένει, δημιουργώντας μακροπρόθεσμα πολιτική φθορά. 

Πηγή: Protagon.gr

Από "ΤΑ ΝΕΑ

Για αντιπολίτευση με fake news ελέγχεται (ξανά) από την κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, με αφορμή την ανάρτηση του Αλέξη Τσίπρα που εμφάνιζε τη Λίνα Μενδώνη έτοιμη να αναρτήσει μαρμάρινη πινακίδα με το όνομά της πάνω στον βράχο της Ακρόπολης. Κάτι το οποίο διαψεύδεται, όχι μόνο από τις ανακοινώσεις της κυβέρνησης, αλλά και από τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών των πινακίδων που θα αναρτηθούν τις επόμενες ημέρες στα έργα που ολοκληρώθηκαν (ανελκυστήρας, διάδρομος ΑμεΑ), στις οποίες δεν αναφέρεται το όνομα της υπουργού. Η Λίνα Μενδώνη, σύμφωνα με την κυβέρνηση, υφίσταται από τον ΣΥΡΙΖΑ «στοχοποίηση» που «έχει ξεπεράσει τα όρια αντιπολιτευτικής κριτικής» και εξελίσσεται σε «δολοφονία χαρακτήρα».

Μήνυμα
για τα Μάρμαρα

Αφού ξεκίνησα με βόλτα στην Ακρόπολη, να επισημάνω ότι μπορεί ο τουρισμός και το Brexit να ήταν το «κυρίως πιάτο» στη χθεσινή συνάντηση του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη με τη βρετανίδα ομόλογό του Γουέντι Μόρτον, ωστόσο ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών δεν έχασε την ευκαιρία να της θέσει και το διαχρονικό ελληνικό αίτημα για την επιστροφή των Μαρμάρων, το οποίο, όπως είπε, «κάθε έλληνας πολιτικός έχει χρέος να θέτει». Επανέλαβε λοιπόν ότι, ιδίως μετά το άνοιγμα του Μουσείου Ακρόπολης, τα Μάρμαρα πρέπει να επαναπατριστούν για να συνενωθούν με τον Παρθενώνα. Θυμίζω ότι το θέμα επανήλθε από τη συνέντευξη του Μπόρις Τζόνσον στα «ΝΕΑ» αλλά και από τις δηλώσεις του βρετανού υπουργού Πολιτισμού Ολιβερ Ντάουντεν στους «Times». Ο Ντάουντεν επανέφερε τα γνωστά επιχειρήματα περί δήθεν «διάσωσης» των Μαρμάρων από τον λόρδο Ελγιν, το οποίο συνόδευσε με ιδιαιτέρως απαξιωτικές και αφ' υψηλού αναφορές εναντίον των αιτημάτων επιστροφής αρχαιοτήτων στις χώρες προέλευσής τους. Του απάντησε μεν η Λίνα Μενδώνη, αλλά και μια απάντηση από την πλευρά της ελληνικής διπλωματίας ήταν προφανώς οφειλόμενη...

Ζανέτ, η συντονίστ

Μεγάλο ενδιαφέρον έχουν για τους μύστες των πολιτικών παρασκηνίων τα αποτελέσματα των νομαρχιακών εκλογών του ΣΥΡΙΖΑ. Για του λόγου το αληθές να σας δώσω ένα παράδειγμα, το πιο καραμπινάτο: συντονίστρια στη νομαρχιακή οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ στην Ανατολική Αττική εξελέγη μια γυναίκα, με βαρύ οικογενειακό επίθετο: η Ζανέτ Τσίπρα. Και το μεγάλο κουίζ είναι ποιοι χαίρονται και ποιοι λυπούνται για αυτό... Αυτός, πάντως, που νιώθει και είναι κερδισμένος είναι ο Χρήστος Σπίρτζης, που συνδέεται πολιτικά και φιλικά με τη μεγαλύτερη αδελφή του αρχηγού του κόμματος. Στη συγκεκριμένη εκλογή ο Σπίρτζης λειτούργησε ως «κομματάρχης» στην περιοχή, κέρδισε τη μάχη κι έτσι εξελέγη η Ζανέτ, την οποία πρόκρινε για τη θέση. Σημειώνω ότι, στη γενική εικόνα, οι προεδρικοί έχουν την πλειοψηφία στο κόμμα. Καλές επιδόσεις είχε βέβαια και η Ομπρέλα. Ωστόσο πολλά αποτελέσματα, τα περισσότερα μάλλον, προκύπτουν λόγω συμμαχιών. Η Ζανέτ Τσίπρα, όμως, όχι. Είναι ένα απολύτως προεδρικό πρόσωπο, πολεμικό στέλεχος, που επιβλήθηκε..

Από το κομματικό δελτίο της "ΑΥΓΗΣ"

"Η ΑΥΓΗ", πρωτοσέλιδο, 07/04/21

"Η ΑΥΓΗ", 07/04/21

"Η ΑΥΓΗ", 07/04/21