Ομως, η πολιτική της κυβέρνησης Καραμανλή στα ελληνοτουρκικά, όπως διατυπώθηκε από τον ίδιο τον Καραμανλή προς τον Σημίτη, παρόντος μάλιστα του Πέτρου Μολυβιάτη, ήταν διαφορετική. Προφανώς, η Χάγη δεν περιλαμβανόταν στις επιδιώξεις της πολιτικής Μολυβιάτη. Συνεπώς, η σύνδεση ελληνοτουρκικών και ενταξιακής πορείας της Τουρκίας αγνοήθηκε από την κυβέρνηση Καραμανλή. Αυτό λέει ο Σημίτης και δεν είναι δα τίποτε τρομερό. Ούτε μύδρους εξαπολύει ούτε κεραυνούς εξακοντίζει, για να μιμηθώ και εγώ το ορθό δημοσιογραφικό ύφος. Δεν κατηγορεί τον διάδοχό του για κάτι που ήταν δικαίωμά του να κάνει, δηλαδή την αλλαγή πολιτικής. Κρίνει όμως την αλλαγή αυτή από ιστορική σκοπιά, μετά από δεκαεπτά χρόνια. Αυτό κάνει ο Σημίτης στο άρθρο του (που είναι προδημοσίευση από βιβλίο του που πρόκειται να κυκλοφορήσει) και το κάνει με την ευπρέπεια και την ψυχρότητα της λογικής που τον χαρακτήριζαν πάντα....

Από "ΤΑ ΝΕΑ", και....

"ΤΑ ΝΕΑ", 07/04/21

ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Θα αποφύγω τις αξιολογικές κρίσεις, ώστε να προβάλει καλύτερα η βαρύτητα του ίδιου του γεγονότος. Ο Κώστας Σημίτης υπήρξε πρωθυπουργός από το 1996 έως το 2004. Τον διαδέχθηκε ο Κώστας Καραμανλής, ο οποίος και διετέλεσε πρωθυπουργός μέχρι το 2009. Μετά από τόσα χρόνια, λοιπόν, ο Σημίτης σήμερα επικρίνει τον διάδοχό του στην πρωθυπουργία για ένα σφάλμα στα ελληνοτουρκικά.

Με πρόσφατο άρθρο του στα «ΝΕΑ», ο Σημίτης καταλογίζει στον Καραμανλή ότι, το 2004, ενσυνειδήτως άφησε ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία επίλυσης των ελληνοτουρκικών (ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδα) μέσω του Διεθνούς Δικαστηρίου, επειδή συναίνεσε στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην Ευρώπη, μολονότι αυτή ήταν συνδεδεμένη από το 1999 με την πρόοδο στα ελληνοτουρκικά. Ομως, η πολιτική της κυβέρνησης Καραμανλή στα ελληνοτουρκικά, όπως διατυπώθηκε από τον ίδιο τον Καραμανλή προς τον Σημίτη, παρόντος μάλιστα του Πέτρου Μολυβιάτη, ήταν διαφορετική. Προφανώς, η Χάγη δεν περιλαμβανόταν στις επιδιώξεις της πολιτικής Μολυβιάτη. Συνεπώς, η σύνδεση ελληνοτουρκικών και ενταξιακής πορείας της Τουρκίας αγνοήθηκε από την κυβέρνηση Καραμανλή.

Αυτό λέει ο Σημίτης και δεν είναι δα τίποτε τρομερό. Ούτε μύδρους εξαπολύει ούτε κεραυνούς εξακοντίζει, για να μιμηθώ και εγώ το ορθό δημοσιογραφικό ύφος. Δεν κατηγορεί τον διάδοχό του για κάτι που ήταν δικαίωμά του να κάνει, δηλαδή την αλλαγή πολιτικής. Κρίνει όμως την αλλαγή αυτή από ιστορική σκοπιά, μετά από δεκαεπτά χρόνια. Αυτό κάνει ο Σημίτης στο άρθρο του (που είναι προδημοσίευση από βιβλίο του που πρόκειται να κυκλοφορήσει) και το κάνει με την ευπρέπεια και την ψυχρότητα της λογικής που τον χαρακτήριζαν πάντα.

Δεν θα έπρεπε να απαντήσει στις επικρίσεις ο Κ. Καραμανλής; Κατά τη γνώμη μου, αυτό όφειλε να είχε κάνει, για ένα θέμα που είναι τόσο σοβαρό και το οποίο τίθεται με την ανάλογη σοβαρότητα. Καταλαβαίνουμε όλοι ότι, ως γκαγκάν παπανδρεϊκός, ο Κ. Καραμανλής δεν χωνεύει με τίποτε τον προκάτοχό του στην πρωθυπουργία και είναι δικαίωμά του. Δεν περιμένω λοιπόν να ξεκινήσει μεταξύ τους μια επιστολική φιλία, στα ίχνη εκείνης του Τζον Ανταμς με τον Τόμας Τζέφερσον. Αλλά μία απάντηση, λιγόλογη έστω, αλλά επαρκή, δεν έπρεπε να δώσει ο Κ. Καραμανλής; Ενας επί πενταετία διατελέσας πρωθυπουργός διατηρεί πάντα την ιστορική ευθύνη των πεπραγμένων του, ακόμη και όταν βρίσκεται εκτός πολιτικής.

Την πέμπτη ημέρα μετά τη δημοσίευση του άρθρου, ανθ' ημών Τσιτουρίδης! Ο επανειλημμένως ατυχήσας πρώην υπουργός των κυβερνήσεων Κ. Καραμανλή, Σάββας Τσιτουρίδης, σε μία κίνηση που θα μπορούσε να θεωρηθεί προμήνυμα του Πάσχα και της Ανάστασης, εμφανίσθηκε για να απαντήσει στον Κ. Σημίτη και, με την ευκαιρία, να ρίξει και μία μπηχτή στην κυβέρνηση, που δεν σπεύδει να υπερασπισθεί την πολιτική κληρονομιά του Καραμανλή.

Τα θέματα που θα παραπέμπονταν στη Χάγη, έγραψε ο πρώην υπουργός, ήσαν «απαράδεκτα τουρκικά αιτήματα, που σε καμία περίπτωση η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να αποδεχτεί». (Να σημειώσω, για εγκυκλοπαιδικούς λόγους, ότι ο Σ. Τσιτουρίδης είναι σήμερα πρόεδρος των «Ελλήνων Ριζοσπαστών» είναι, δηλαδή, ο «Ελληνας Ριζοσπάστης»...)

Σε κάθε περίπτωση, το σχόλιο Τσιτουρίδη δεν το λες επαρκή απάντηση στις συγκεκριμένες αιτιάσεις της κριτικής του Κ. Σημίτη. Φαντάζομαι, όμως, ότι αυτό αρκεί για τον ίδιο τον Κώστα Καραμανλή ή μπορεί να μην έχει την παραμικρή σημασία για εκείνον, επειδή είναι πολύ υπεράνω της τύρβης του κόσμου τούτου. Δεν είναι όμως υπεροψία η αδιάφορη στάση του Κώστα Καραμανλή του Ακάματου. Είναι δυστυχώς κάτι πολύ χειρότερο, είναι η βαρεμάρα που τον χαρακτηρίζει, όπως η ψυχρή λογική τον Σημίτη.

ΤΣΑΡΟΣ

Το γράφει ο ιστορικός Σάιμον Σίμπαγκ Μοντεφιόρε στο συναρπαστικό βιβλίο του για τον νεαρό Στάλιν, ότι έστειλε στη μητέρα του μια επιστολή, όταν ανέλαβε την εξουσία, στην οποία της έγραφε: «Μαμά, θυμάσαι τον Τσάρο; Κάτι τέτοιο έγινα». Το θυμήθηκα και εγώ, όταν άκουσα ότι ο Πούτιν έφτιαξε νόμο ώστε να μείνει πρόεδρος μέχρι τα 84 χρόνια του. (Εφόσον επανεκλεγεί, αλλά αυτό είναι τυπική λεπτομέρεια...) Δεν ξέρω αν ζει η μανούλα του να της το πει. Θα χαιρόταν η καημένη...

"ΤΑ ΝΕΑ", 07/04/21

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Ωραίος ο Κώστας Καραμανλής. Ακόμα και για να αιτιολογήσει τις άστοχες πολιτικές του, χρειάζεται έναν πολιτικό από τα αζήτητα για να δημιουργήσει αντιπερισπασμό - να ξαναπεί το χοντροκομμένο παραμύθι της πατριωτικής Δεξιάς για τα Ιμια. Ετσι ήταν πάντα. Ακόμα κι όταν ήταν πρωθυπουργός απέφευγε τις πολιτικές συζητήσεις. Πολύ περισσότερο, απέφευγε τις ιδεολογικές. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι πολιτεύτηκε χωρίς ιδεολογία, κάθε άλλο. Ταυτίστηκε με τον παλαιοκομματισμό, όπως θα μεταγραφόταν σε μια περίοδο ευμάρειας για τους πολίτες, με την οποία επιχείρησε να ταυτίσει την πρωθυπουργική θητεία του. Και όπως κάθε συνεπής παλαιοκομματικός, άνοιξε την κάνουλα των κρατικών παροχών. Η ιδεολογία του, δηλαδή, ήταν ο κρατισμός. Δεν είναι τυχαίο ότι ξεκίνησε την πρωθυπουργική του θητεία προσλαμβάνοντας μεσήλικους αγροφύλακες σε μια δουλειά που δεν χρειαζόταν - και άρα δεν χρειαζόταν να κάνουν τίποτ' άλλο από το να περιμένουν τη σύνταξη. Ούτε είναι τυχαίο ότι τελείωσε την κυβερνητική θητεία του εσπευσμένα, ώστε η χρεοκοπία να μη σκάσει στα δικά του χέρια.

Τι έκανε ως πρωθυπουργός ο Καραμανλής; Απλώς, διαχειρίστηκε την ευμάρεια. Εισέπραξε τα κρέντιτς των Ολυμπιακών Αγώνων χωρίς να ενσωματώσει τα όποια οφέλη στη χώρα (γι' αυτό, άλλωστε, οι περισσότερες ολυμπιακές υποδομές ρήμαξαν), φόρτωσε το ελληνικό Δημόσιο με νέα χρέη (την εξαετία 2004-2009 το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά περίπου 120 δισ. ευρώ) εκτινάσσοντας τις δαπάνες της γενικής κυβέρνησης και παρέδωσε σε συνθήκη αναπτυξιακής επιβράδυνσης. Ατολμος και αναποφάσιστος, διαχειρίστηκε με τον χειρότερο τρόπο την κρίση μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, επιτρέποντας τη βίαιη αποσάθρωση του κέντρου της πρωτεύουσας, την επιχειρηματική ερημοποίησή της, καταλείποντας ταυτόχρονα ένα κίνημα ριζοσπαστισμού και μηδενιστικών καταστροφών στο όνομα του αντικαπιταλισμού - τη μαγιά της πολιτικής βίας για τα χρόνια που ακολούθησαν.

Με τον ίδιο τρόπο, ως αναποφάσιστος, πολιτεύτηκε και στην εξωτερική πολιτική, εμπιστευόμενος το λεγόμενο δόγμα Μολυβιάτη και τον φυσικό φορέα του. Η πολιτική αυτή μεταφράζεται στην τακτική της ακινησίας: να κερδίζουμε χρόνο να περνάει ο καιρός αφήνοντας τα ζητήματα για το μέλλον, όταν καλυτερεύσουν οι συνθήκες. Εγκαταλείποντας τη στρατηγική του Ελσίνκι (ο Κώστας Σημίτης περιέγραψε το τι και το πώς στο συζητημένο άρθρο του στα «ΝΕΑ»), απεμπόλησε την ευκαιρία, άφησε την ευνοϊκή για την ελληνική στρατηγική συγκυρία να περάσει. Και συνέβαλε στην παράταση του Κυπριακού, προκειμένου να μη δυσαρεστηθεί ο κύπριος πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος, η άρνηση από τον οποίο του σχεδίου Αναν είχε περιβληθεί με πατριωτική αιτιολόγηση.

Αλλά το χειρότερο απ' όλα δεν ήταν η στήριξη του κύπριου προέδρου που ισχυριζόταν δακρυσμένος ότι «παρέλαβε κράτος και δεν θα παραδώσει κοινότητα». Ηταν ο τρόπος με τον οποίο τον στήριξε. Στη διαπραγμάτευση του Απριλίου 2014, στο Μπούργκενστοκ της Ελβετίας, ο Κώστας ήταν εξαφανισμένος στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, στη σκιά του δραστήριου κύπριου προέδρου ο οποίος είχε σχεδιάσει το επόμενο βήμα, την απόρριψη του σχεδίου Αναν μέσω δημοψηφίσματος. Οταν επισημοποιήθηκε η αποτυχία της μεσολαβητικής προσπάθειας του ΟΗΕ, έκανε μια λιτή δήλωση («η τελική κρίση ανήκει στον κυπριακό λαό και στην ηγεσία του») και εξαφανίστηκε. Η Ελλάδα απείχε από την ιστορική δυνατότητα να συμβάλει στη δίκαιη λύση του Κυπριακού, κρυμμένη πίσω από την επιθυμία του ελληνοκυπριακού εθνικισμού να μην ευνοήσει ομοσπονδιακή λύση με δύο κοινότητες. Μεγάλο εθνικό έργο. Σήμερα η ρεαλιστική λύση κάνει λόγο για δυο ανεξάρτητα κράτη.

Δύσκολο να δοξαστείς κρυπτόμενος.

....από την επιμένουσα "ΕΣΤΙΑ"