ΜΙΑ ΛΑΪΤ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΚΛΗΡΗ ΕΚΔΟΧΗ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΣΤΑΣΗΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΙΜΑΙΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ...

Από το ημερολόγιό μου στο  fb

προ οκτώ ετών 

Ο ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΠΑΣ ΔΕΝ ΔΙΣΤΑΖΕΙ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΘΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΤΗΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΜΑΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ, ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΙΜΙΚΗΡΗ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΤΟΥ ΛΑΦΑΖΑΝΗ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΑΠΟΣΙΩΠΩΝΤΑΙ ΠΛΗΡΩΣ ΤΑ ΤΗΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ, ΑΛΛΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΠΛΗΡΩΣ Η ΡΩΣΙΚΗ ΣΤΑΣΗ, ΣΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΚΔΟΧΗ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΟΥ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΝΩΣΤΩΝ ΛΟΙΠΩΝ ΑΦΟΡΙΣΜΩΝ...ΟΜΙΧΛΗ ΚΑΙ ΑΜΗΧΑΝΙΑ, ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΠΕΡΙΠΛΟΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΟΠΟΥ ΣΥΓΚΡΟΥΟΝΤΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ...

 

Ιμπεριαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο!

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 09-09/03/13

Τάσος Παππας, από την "Εφ.Συν-ΣΑΒΒΑΥΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

Δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός που να μην έχει επικαλεστεί δικαιολογία προκειμένου να καμουφλάρει την επιθετικότητα ίου. Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός υποτίθεται ότι υπερασπιζόταν τη φιλελεύθερη δημοκρατία από την κομμου­νιστική απειλή και έτσι «ανα­γκάστηκε» να επέμβει στην Κορέα, το Βιετνάμ, τη Χιλή, την Ελλάδα και αλλού. Ο σοβιετικός ιμπεριαλισμός υποτίθεται ότι υπερασπιζόταν τον σοσιαλισμό από τη βουλιμία της  καπιταλιστικής Δύσης και από τις ντόπιες αντεπαναστατικές δυνάμεις που πρακτόρευ­αν τα συμφέροντα της και γι' αυτό, εκπληρώvovτας το διεθνιστικό καθήκον του, έστειλε τα στρατεύματα στη Βουδαπέστη, στην Πράγα, στο Αφγανιστάν για να αποκαταστήσουν τη σοσιαλιστική τάξη. Ακόμη και ο χυδαιότερος και ο ωμότερος όλων, ο ναζιστικός ιμπερια­λισμός , είχε προβάλει προσχήματα

Μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου το ιδεολογικό πλαίσιο άλλαξε. Περιλαμβάνει: την προστασία των μειονοτήτων, τα ανθρώ­πινα δικαιώματα, την αποτροπή γενοκτονιών, την τιμωρία αυταρχικών και διεφθαρμένων καθεστώτων που συνιστούν κίνδυνο για την παγκόσμια ειρήνη. Η πολιτική του «ένοπλου ανθρωπισμού» εφαρμόστηκε από τις μεγάλες δυνάμεις σε πολλές  περιοχές του πλα­νήτη. Με αφορμή την κρίση στην Ουκρανία και την εμπλοκή της Ρωσίας  στην Κριμαία, αναζωπυρώθηκε η συζήτηση σχετικά με το πότε και υπό ποιές προϋποθέσει είναι δικαι­ολογημένη η στρατιωτική βία.

Ο καθηγητής Ευρωπαϊκών Σπουδών στην Οξφόρδη Τίμοθι Γκάρτον As αναφέρει ότι πριν από μια δεκαετία μια ανεξάρτητη διεθvής επιτροπή που επεξεργάστηκε την ιδέα «της ευθύνης να παρέχουμε προστασία» κατέληξε σε έξι κριτήρια: χρησιμοποίηση ms εντολής, δίκαιη αιτία, σωστές προθέσεις, τε­λευταία επιλογή, αναλογικά μέσα και λογικές πιθανότητες επιτυχίας («Το Βήμα» 6-3-2011). Σε καμία περίπτωση διεθνούς επέμβασης δεν συνέτρεχαν και τα έξι κριτήρια. As δούμε τι απ' όλα ισχύει στην περίπτωση της Κριμαίας:

1.Χρησιμοποίηση ms εντολής: Προφανώς δεν υπάρχει καμία εντολή από διεθνή όρ­γανα στη Ρωσία για να επέμβει στην Κριμαία. Η μόνη «εντολή» είναι αυτή που εξασφάλισε ο Πούτιν από τη ρωσική Δούμα. Συνεπώς η διεθνής  νομιμοποίηση απουσιάζει. Η διεθvήs νομιμοποίηση απουσίαζε ομοίως όταν οι Αμερικανοί, οι Γάλλοι και οι Βρετανοί και οι πρόθυμοι σύμμαχοί τους  αποφάσιζαν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα με τη βία, παρακάμπτοντας  τον OHE και παραβιάζοντας το Διεθνές Δίκαιο.

2. Δίκαιη αιτία: Οταν δεν υπάρχει, φροντί­ζουν να την κατασκευάσουν, όπως έκαναν οι Αμερικανοί με τα ανύπαρκτα πυρηνικά του πρώην φίλου τους  Σαντάμ. Το ρωσικό καθεστώς επικαλείται τις διώξει που υφίστανται οι ρωσόφωνοι της  Ouκρανίας και της Kριμαίας από τις κροδεξιές συμμορίες και τους  νοσταλγούς του Χίτλερ. Η εκδοχή της ρωσικής διπλωματίας έχει βάση και θα ενισχυθεί αν επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες ότι οι ελεύθεροι σκοπευτές που σκόρπι­σαν τον θάνατο στο Κίεβο ενεργούσαν όχι για λογαριασμό του Γιανουκόβιτς, αλλά της  αντιπολίτευσης. Ωστόσο, για να προωθήσει τη στρατηγική της διόγκωσε τον ακροδεξιό κίνδυνο

3. Σωστές προθέσεις: Κριτήριο aσαφές. Ποιές είναι οι προθέσεις και ποιός  είναι εξουσιοδοτημένος va τις διερευ­νήσει; Για παράδειγμα, όταν οι Ρώσοι παραπέμπουν τους Δυτικούς στο Κόσοβο έχουν δίκιο; Toυs λένε, δηλαδή, ότι ενώ εσείς βο­ηθήσατε τoυs Αλβανούς του Κοσόβου που δεν ήθελαν να συνυπάρχουν με τους  Σέρβous σ' ένα ομοσπονδιακό κράτος, ασκώντας κάθε είδους πίεση στο Βελιγράδι και αγνοώντας την ιστορική σημασία που είχε για τη Σερβία η περιοχή, έτσι και εμείς στηρίζουμε την επιθυμία των κατοίκων της Κριμαίας για αυτοδιάθεση, κάτι που θα επιβεβαιωθεί στο επικείμενο δημοψήφισμα. Πλειοψηφία είναι οι Αλβανοί στο Κόσοβο, πλειοψηφία είναι οι Ρώσοι στην Κριμαία. Αυτονομία είχε το Κό­σοβο, αυτονομία είχε και η Κριμαία. Η λογική της  αμοιβαιότητας

4.Τελευταία επιλογή: Για την ώρα δεν έχουμε κλασικού τύπου στρατιωτική επέμβαση, αλλά προσπάθεια δημιουργίας τετελεσμένων από την πλευρά της Ρωσίας. Οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες και η διπλωμα­τία δεν πρόλαβε να εξαντλήσει όλα τα μέσα. Ενδεχομένως να τα καταφέρει η οικονομία. Τα συμφέροντα και στις δύο πλευρές είναι μεγάλα και ήδη παρεμβαίνουν εντατικά συστήνοντας σύνεση και μετριοπάθεια για το καλό των λαών -για το καλό των κερδών τους θα ήθελαν να πουν, αλλά συγκρατούνται. Ο καπιταλισμός δεν προκαλεί μόνο πολέμους, ενίοτε πασχίζει vα τους αποτρέψει, όταν εκτι­μά ότι η ζημιά θα είναι μεγαλύτερη.

 5. Αναλογικά μέσα: Στην πίεση που δέχο­νται οι Ρώσοι της Ουκρανίας η Ρωσία έχει αντιτάξει χαμηλής εντάσεως πίεση, καταλαμβάνοντας νευραλγικά πόστα στην Κριμαία, χωρίς να έχει καταφύγει μέχρι τώρα σε υπέρμετρη βία. Ωστόσο, η επιμονή της ότι στην Ουκρανία με τη συνδρομή των ΗΠΑ και της Ε.Ε. έγινε πραξικόπημα, καθώς και η άρ­νησή της να αναγνωρίσει τη νέα κατάσταση, δείχνουν ότι είναι διατεθειμένη, αν χρειαστεί, να κλιμακώσει, αδιαφορώντας για την αρχή της αναλογικότητας

6. Λογικές πιθανότητες επιτυχίας: Εκ του αποτελέσματος θα φανεί. Είναι το πιο δύσκολο κριτήριο. Αν οι Ρώσοι καταφέρουν να πετύχουν τις επιδιώξεις τους χωρίς να εμπλακούν σε μια μακροχρόνια κρίση, αν δηλαδή δεν την «πατήσουν» όπως οι Δυτικοί στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, τότε θα μιλάμε για θρίαμβο της  εξωτερικής πολιτικής τους.

 t.pappas@efsyn.gr

 

ΟΥΚΡΑΝΙΑ-ΑΝΤΙΡΩΣΙΚΟ ΠΡΟΓΕΦΥΡΩΜΑ ΚΑΙ
ΟΙ ΛΟΓΙΚΕΣ ΤΗΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ

-Μέρες ψυχρού πολέμου

Βασίλης Πριμικήρης-Από την "ΑΥΓΗ

Αυτό τον καιρό ζούμε μια παγκόσμια πραγματικότητα που κυρίαρχο χαρακτηριστικό της γνώρισμα είναι η ρευστότητα και οι ραγδαίες δραματικές εξελίξεις. Πριν από λίγο καιρό είχαμε την περίφημη "αραβική άνοιξη", που τελικά αποδείχθηκε χειμώνας με μόνους κερδισμένους όλους αυτούς που προώθησαν και στήριξαν αυτές τις εξεγέρσεις στις χώρες της Βόρ. Αφρικής με σκοπό την εξυπηρέτηση των νεοαποικιοκρατικών και ιμπεριαλιστικών τους σχεδίων.

Στην Ευρώπη σήμερα και πάλι έχουμε εξεγέρσεις, υποκινούμενες και καθοδηγούμενες από δυνάμεις που δεν έχουν τίποτα να δώσουν στους λαούς παρά μόνο αυταπάτες για μια καλύτερη, υποτίθεται, ζωή στην Ε.Ε. της ανεργίας, της φτώχειας και της διάλυσης του οποιουδήποτε κοινωνικού κράτους.

Το παράδειγμα της Ουκρανίας είναι χαρακτηριστικό. Δυνάμεις των ηγετικών κύκλων της Ευρώπης προσπαθούν να βγουν από την κρίση τους με τις παλιές καλές τους μεθόδους. Προσπαθούν να εξαγάγουν την κρίση τους δημιουργώντας καταστάσεις κρίσης σε άλλους λαούς τους οποίους θέλουν να υποτάξουν πλήρως. Στην Ουκρανία για παράδειγμα πάτησαν στην ανικανότητα και τον αντιλαϊκό αυταρχισμό της ντόπιας διεφθαρμένης κυβερνητικής ηγεσίας του Βίκτορ Γιανουκόβιτς για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους σ' αυτή τη χώρα και προπαντός στη Ρωσία, που είναι ο βασικός γεωστρατηγικός τους αντίπαλο

Σ' αυτήν την Ευρώπη της οικονομικής κρίσης και των κοινωνικών ανισοτήτων τα δημοκρατικά ελλείμματα συνεχώς διογκώνονται. Εκτός των άλλων θα πρέπει να υπογραμμιστεί, γιατί σχετίζεται άμεσα με την ουκρανική κατάσταση, ότι έχουμε και την επανεμφάνιση του πιο άγριου και απάνθρωπου κοινωνικού φαινομένου που γέννησε η Ευρώπη τον προηγούμενο αιώνα: του ναζισμού και του φασισμού.

Η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, ο Δεξιός Τομέας στην Ουκρανία, όπως και τα νεοναζιστικά και φασιστικά πολιτικά μορφώματα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, καταγράφουν δυστυχώς ότι η κρίση στην Ευρώπη σήμερα δεν είναι μόνο οικονομική και πολιτική, αλλά είναι και κρίση δημοκρατίας και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό στοιχείο της σημερινής ευρωπαϊκής πραγματικότητας. Εδώ επιβάλλεται η Ευρωπαϊκή Αριστερά να βγει από τη νάρκη της και να σημάνει συναγερμό για να σταματήσει το φασιστικό τσουνάμι που πλησιάζει.

Η νεο-ψυχροπολεμική αντιρωσική επέμβαση των ΗΠΑ και της Ε.Ε. στην Ουκρανία, με εσωτερική δύναμη κρούσης έναν συρφετό νεοναζιστικών και φιλοχιτλερικών δυνάμεων, οδηγεί την Ουκρανία στη διχοτόμηση και κινδυνεύει να δημιουργήσει ένα νέο «τείχος» στην Ευρώπη, ενώ, ακόμα χειρότερα, μπορεί να προκαλέσει μια πολεμική ανάφλεξη ανάμεσα στο ΝΑΤΟ και τη Ρωσία με εφιαλτικές συνέπειες για την Ευρώπη και τον κόσμο

Η επέμβαση πραξικοπηματικού χαρακτήρα των ΗΠΑ και της Ε.Ε. για να στηριχθεί η υποτιθέμενη εξέγερση χρησιμοποιεί τους πάντες και τα πάντα: από τον φόβο των ναζιστών της Ουκρανίας μέχρι τις χρηματιστηριακές αγορές. Η αρχική βουτιά στο χρηματιστήριο τηςΜόσχας και στο ρωσικό ρούβλι λειτούργησαν και ως σιδερένιος μοχλός πίεσης προς τη Ρωσία για να αποδεχθεί παθητικά τα ραξικοπηματικά τετελεσμένα στην Ουκρανία.

Για άλλη μια φορά επιβεβαιώθηκε ο αντιδραστικότατος ρόλος των αγορών στις πολιτικές εξελίξεις

Πρέπει να γίνει αντιληπτό, ότι παρά την οποιαδήποτε αντίθεση και αν έχουμε απέναντι σε κάθε είδους στρατιωτική επέμβαση, δεν μπορούμε να μην δούμε ότι η Ρωσία δεν έχει καμιά άλλη επιλογή από το να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της στην περιοχή απέναντι σε μια λυσσώδη αντιρωσική επιχείρηση της Δύσης που θέλει να μετατρέψει την Ουκρανία σε «αντιρωσικό προγεφύρωμα» και ταυτόχρονα να στηρίξει τα συμφέροντά της απέναντι σε μια «εγκάθετη» κυβέρνηση του Κιέβου, στην οποία κυριαρχούν ακροδεξιά, νεοναζιστικά και αντιρωσικά στοιχεία.

Ο νέος πρωθυπουργός στο Κίεβο αυτή τη στιγμή είναι ένας «καραμπινάτος» πράκτορας των Αμερικανών. Προσωρινός πρόεδρος της χώρας είναι μια μαριονέτα και για πρόεδρο που θα εκλεγεί σε περίπου τρεις μήνες η Ουάσιγκτον προωθεί τη Γιούλια Τιμοσένκο, η οποία έχει μετατραπεί σε τυφλό όργανό της. Ολοι αυτοί πολύ πιθανόν να οδηγήσουν την Ουκρανία σε μια σύγκρουση με τη Ρωσία κάποια στιγμή που θα κρίνουν ότι ο συσχετισμός δυνάμεων θα είναι πολύ δυσμενέστερος για τη Μόσχα από ό,τι σήμερα. Δεν αντιλαμβάνονται όμως αυτοί οι αχυράνθρωποι ότι η ενσωμάτωση της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και στη γερμανοκρατούμενη Ε.Ε. θα είναι η χειρότερη επιλογή για το αύριο της Ουκρανίας.

Είναι φυσιολογικό λοιπόν η Ρωσία να θέλει να υπερασπιστεί όχι μόνο τους Ρώσους πολίτες που ζουν στην Ουκρανία, αλλά και να δώσει παράλληλα ένα μήνυμα ότι ως οικονομική δύναμη με τεράστια ενεργειακά αποθέματα, αλλά και στρατιωτική υπερδύναμη, που εξακολουθεί να είναι από την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης, δεν θα ανεχτεί τέτοιου είδους εχθρικές ενέργειες.

Σ' αυτή την τραγική πραγματικότητα οι δυνάμεις της ειρήνης πρέπει να παρέμβουν. Δεν είναι δυνατόν την κρίση τους οι καπιταλιστικές δυνάμεις για μια φορά ακόμα να θέλουν να την ξεπεράσουν με έναν γενικευμένο πόλεμο.

Επιπλέον για μας τους Έλληνες είναι μεγάλης σημασίας, για πολλούς λόγους, να δοθεί μια ειρηνική διέξοδος στην ουκρανική κρίση. Ο πρώτος λόγος είναι ότι σ' αυτή τη χώρα ζουν πάνω από 100.000 Έλληνες της διασποράς που βρίσκονται εκτεθειμένοι στην ξενοφοβική ρατσιστική διάθεση των νεοναζιστών της σημερινής κυβέρνησης του Κιέβου. Ο δεύτερος είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση, παρά το ότι έχει την προεδρία της Ε.Ε. είναι, για μια ακόμη φορά, σε θέματα εξωτερικής πολιτικής ουραγός των εξελίξεων. Εξελίξεων που μπορούν να βλάψουν ποικιλοτρόπως τη χώρα μας σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς που περνάμε

Η επίσκεψη Βενιζέλου στην Ουκρανία ήταν μόνο μια επικοινωνιακή πασαρέλα, δεν είχε καμία ουσιαστική συμβολή αναφορικά με την επίλυση της κρίσης. Παράλληλα ο Έλληνας ΥΠ.ΕΞ. δεν είπε κουβέντα για τη συμμετοχή στη νεοσυσταθείσα ουκρανική κυβέρνηση νεοναζιστικών μορφωμάτων που προωθούν την κατάργηση μειονοτικών δικαιωμάτων ούτε καταδίκασε τις επιθέσεις σε πολίτες της χώρας.

Καθαρά πράγματα, ο ΥΠ.ΕΞ. της Ελλάδας δυστυχώς στην ουκρανική κρίση λειτούργησε ως «εντολοδόχος» ισχυρών γεωπολιτικών συμφερόντων, κύρια των Αμερικανών και της κ. Μέρκελ, που έρχονται σε αντίθεση με τα ελληνικά συμφέροντα. Η Ελλάδα και η περιοχή μας δεν απειλούνται (τόσο) από τον ρωσικό επεκτατισμό όσο από τους βρόμικους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και επιθετικότητα των ΗΠΑ και τη γερμανοκρατούμενηΕ.Ε.

 

* Ο Βασίλης Πριμικήρης είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ