Δεν χρειάζεται να φας ξύλο. Ξέρεις τι πρέπει να (μην) κάνεις για να αποφύγεις το ξύλο. Δεν χρειάζεται να δοκιμάσεις, ας πούμε, να εμποδίσεις τους αφισοκολλητές. Ξέρεις τι θα σου συμβεί αν τους εμποδίσεις. Δεν χρειάζεται να δεις δημοσιευμένη μαύρη λίστα ανεπιθύμητων ομιλητών. Ξέρεις ποιοι «απαγορεύεται» να πατήσουν σε πανεπιστημιακό χώρο. Αυτός ο ίσκιος της πολιτικής βίας είναι εμπεδωμένος εθιμικά σε τέτοιο βαθμό ώστε να βρίσκει ανάμεσα στα θύματά του και πρόθυμους απολογητές. Βρίσκει μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας έτοιμα να εξωραΐσουν την αυθαιρεσία περίπου ως δίδυμη ημιαδελφούλα της ελευθερίας. Ο Βούτσης έχει τουλάχιστον το ελαφρυντικό του μπαμπά....

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ",και..

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 06-07/02/21

Πολιτική καραντίνα

Το σκηνικό δείχνει να αγριεύει μέσα στον Φεβρουάριο - σε σημείο που οι εξελίξεις να επικαλύψουν κορωνοϊούς, καραντίνες και νέα σκληρότερα lockdown. Το Μαξίμου μπορεί να εκπέμπει μηνύματα ότι η αναχαίτιση της πανδημίας και ο δρόμος προς την κανονικότητα είναι τα βασικά ζητήματα που απασχολούν τον πρωθυπουργικό στρατηγικό σχεδιασμό, παράλληλα με το νέο τοπίο που διαμορφώνεται στα ελληνοτουρκικά και όσα δρομολογούνται στο Κυπριακό. Αλλά υπάρχει μια παράλληλη ατζέντα που θα ανοίξει με το βλέμμα στα εσωτερικά.

Είναι προφανές ότι και σε αυτό το πεδίο η κυβέρνηση επιδιώκει αν δεν καθορίσει, τουλάχιστον να ελέγξει τις εξελίξεις. Αυτή η ατζέντα δεν έχει να κάνει, βέβαια, με τις παρεμβάσεις για ασφαλέστερο οδικό δίκτυο κατά την προσεχή δεκαετία ή με τις αλλαγές στα ΑΕΙ - που, κατά πάγια κατάσταση, κάποια στιγμή θα αλλάξουν ξανά - ή ακόμη και με τις παρεμβάσεις του Κυριάκου Πιερρακάκη για τον ψηφιακό μετασχηματισμό του κράτους ή τον νέο εκλογικό νόμο στους ΟΤΑ. Αλλά πρωτίστως με τον σχεδιασμό της αντιπαράθεσης στον άξονα κυβέρνησης - αξιωματικής αντιπολίτευσης για τον χρόνο που ήδη τρέχει. Στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν γίνει από την πρωτοχρονιά ειδικές συσκέψεις γι΄ αυτή την ατζέντα, αφού το βασικό ζητούμενο είναι να παραμείνει καθηλωμένη η αντιπολίτευση τουλάχιστον έως το φθινόπωρο - και όχι λόγω κορωνοϊού. Ο «παλλαϊκός ξεσηκωμός» που οραματίζεται ο Αλέξης Τσίπρας αποτελεί εν πολλοίς μια αντίδραση σε όσα αντιλαμβάνονται και στην Κουμουνδούρου ότι έπονται - μια σπασμωδική προσπάθεια απεγκλωβισμού από το πολιτικό δόκανο που προκαλεί ήδη αιμορραγία.

Το παιχνίδι ξεκινά χωρίς καθυστερήσεις. Την προσεχή εβδομάδα η κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα καταλήξει προς ποια κατεύθυνση θα κινηθεί στην υπόθεση Καλογρίτσα - και η προανακριτική επιτροπή για τον ρόλο του Νίκου Παππά φαίνεται να προκρίνεται για πολιτικούς και νομικούς λόγους. Η εξεταστική θα μπορούσε να στοχεύσει στην ανάδειξη πολιτικών ευθυνών από την πλευρά του Τσίπρα, αλλά η προανακριτική συνεπάγεται ένα εισαγγελικό έργο στη Βουλή με μάρτυρες που θα δείχνουν ποινικές ευθύνες. Δίπλα στις εξηγήσεις, στον έβδομο όροφο της Κουμουνδούρου θα πρέπει να πάρουν ξανά στις πλάτες τους και τον Παππά, προκαλώντας άλλου είδους κραδασμούς. Η τοξικότητα του πρώην υπουργού ΨΗΠΤΕ και νυν τομεάρχη Μεταφορών καταγράφεται επί μήνες σχεδόν σε κάθε συνεδρίαση των κομματικών οργάνων. Οι καταγγελίες Καλογρίτσα θα επανέλθουν, δοκιμάζοντας αντοχές και δηλητηριάζοντας σχέσεις ακόμη και στο στενό προεδρικό σύστημα.

Επιπλέον, ας μην ξεχνιόμαστε: Το 2021 αναμένεται να έχει και Ειδικά Δικαστήρια, που επίσης θα συμπιέσουν την Κουμουνδούρου. Προς το Πάσχα αναμένεται να ολοκληρωθεί το ανακριτικό έργο για τον Δημήτρη Παπαγγελλόπουλο -που, βοηθούντος του Σάμπυ Μιωνή, στην άκρη του εδωλίου θα φέρει, ατύπως, και τον Νίκο Παππά. Ο φίλος - και μέχρι πρότινος εξ' απορρήτων - του Αλέξη Τσίπρα θα εξακολουθήσει να παραμένει και αυτή τη χρονιά μια ανοικτή πληγή.

Το ζητούμενο είναι πώς θα τα διαχειρισθεί όλα αυτά ο πρώην πρωθυπουργός, την ώρα που σχεδόν μετά βεβαιότητας μεταφέρει στους συνομιλητές του την εκτίμηση ότι ο Μητσοτάκης θα επιδιώξει έναν εκλογικό αιφνιδιασμό. Αν ο «παλλαϊκός ξεσηκωμός» δεν ξεκινήσει ποτέ, οι καταγγελίες ότι η κυβέρνηση στοχεύει σε μια πολύμηνη ομηρεία της αξιωματικής αντιπολίτευσης πιθανότατα δεν θα συγκινούν κανένα. Η εσωτερική συζήτηση για την ανάγκη μιας προεδρικής «αποκήρυξης» του Παππά, ενδεχομένως να επανέλθει.

Το μήνυμα μιας αποστασιοποίησης με τη μετακίνηση Παππά στον τομέα των Μεταφορών έχει καταγραφεί και ίσως προσεχώς ακολουθήσει μια έξοδος από τη «σκιώδη κυβέρνηση» του Τσίπρα, αν αποφασισθεί ένας νέος εσωτερικός ανασχηματισμός. Επίσης, η ομάδα του Τζανακόπουλου και η νεότευκτη ΡΕΝΕ του Κοτσακά κάνουν ό,τι μπορούν για να τραβήξουν στελέχη από την ομάδα Παππά - Σπίρτζη που από τετραετίας προετοιμαζόταν για τη μετά Τσίπρα εποχή. Τότε που ο Παππάς, το «πρώτο βιολί» των προεδρικών, αισθανόταν κυρίαρχος και αναλάμβανε κάθε αποστολή. Το πρόβλημα είναι ότι αυτές οι αποστολές μπορεί, μέσα στο 2021, να εκδικηθούν τον Τσίπρα.

...από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

                                    "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 06-07/02/21


ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Ηταν αστείο. Και ίσως όχι ακούσια. Μπορεί να το εννοούσε έτσι και ο ίδιος ο Νίκος Βούτσης, ημιαστεία και ημιτρυφερά, σαν πατρικό υποκοριστικό προς τον υιό του, εκείνο το «ημιπιτσιρικάδες».

Δεν είναι ξένη, άλλωστε, προς τον πολιτισμό μας αυτή η γονεϊκή επιείκεια που απαλλάσσει τα τέκνα από το βάρος της ενηλικίωσης – από το βάρος των πράξεών τους. Η χρήση του όρου «παιδί» στα ελληνικά αφήνει πάντα άδηλη την ηλικία.

Αξίζει να αναρωτηθεί κανείς πόσο κάτι τόσο κοινό και αθώο προκάλεσε τόσο πολλά και τόσο οργισμένα σχόλια. Αξίζει να αναρωτηθεί πώς μια ατάκα από μια διαδικτυακή συζήτηση, ανηρτημένη προ 50 ημερών στη σελίδα του ΣΥΡΙΖΑ Καισαριανής στο Facebook, έγινε θρυαλλίδα για να αναζωπυρωθεί μια συζήτηση για τα όρια του ακτιβισμού και της πολιτικής βίας· και κυρίως, για την πολιτική διαπαιδαγώγηση που επιφυλάσσει η Αριστερά στους βλαστούς της.

Η συζήτηση είναι μπανάλ. Σχεδόν μισό αιώνα συζητάμε τα ίδια και τα ίδια, στον βαθμό που συλλαμβάνει κανείς τον εαυτό του να μηρυκάζει τα αυτονόητα, συρόμενος σε έναν διάλογο κωφών με τα μηρυκαστικά της άλλης πλευράς.

Η συζήτηση είναι μπανάλ, αλλά δεν είναι ανεπίκαιρη. Της ξαναδίνει νόημα το νομοσχέδιο για τα πανεπιστήμια. Ο στερεότυπος ισχυρισμός που ακούγεται από τους πολέμιους του σχεδίου είναι ότι τα περιστατικά βίας είναι περιστασιακά. Δεν ορίζουν αυτά τον βίο των ιδρυμάτων.

Στην πραγματικότητα, περιστασιακές –αν και όχι σπάνιες– είναι οι βίαιες εκδηλώσεις της πολιτικής κουλτούρας που περισφίγγει διαρκώς την ακαδημαϊκή ελευθερία.

Τα κτισίματα, οι σακούλες σκουπιδιών πάνω στα πρυτανικά γραφεία, η ολοκληρωτικής αισθητικής διαπόμπευση των ταμπελοφόρων πρυτάνεων, οι μολότοφ του Σαββατοκύριακου: όλα αυτά είναι φαντεζί εκδοχές μιας αθόρυβης αλλά αέναης κατάληψης. Είναι απλώς οι μιντιακώς εκμεταλλεύσιμες εξάρσεις ενός καθεστώτος που, όπως όλα τα χρονίζοντα καθεστώτα, είναι τόσο ισχυρό που δεν χρειάζεται να εξωτερικεύει καθημερινά την ισχύ του.

Δεν χρειάζεται να φας ξύλο. Ξέρεις τι πρέπει να (μην) κάνεις για να αποφύγεις το ξύλο. Δεν χρειάζεται να δοκιμάσεις, ας πούμε, να εμποδίσεις τους αφισοκολλητές. Ξέρεις τι θα σου συμβεί αν τους εμποδίσεις. Δεν χρειάζεται να δεις δημοσιευμένη μαύρη λίστα ανεπιθύμητων ομιλητών. Ξέρεις ποιοι «απαγορεύεται» να πατήσουν σε πανεπιστημιακό χώρο.

Αυτός ο ίσκιος της πολιτικής βίας είναι εμπεδωμένος εθιμικά σε τέτοιο βαθμό ώστε να βρίσκει ανάμεσα στα θύματά του και πρόθυμους απολογητές. Βρίσκει μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας έτοιμα να εξωραΐσουν την αυθαιρεσία περίπου ως δίδυμη ημιαδελφούλα της ελευθερίας.

Ο Βούτσης έχει τουλάχιστον το ελαφρυντικό του μπαμπά.