ΔΗΛΑΔΗ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΡΙΠΟΥ ΥΠΟΛΟΓΟΙ...Ασφαλώς και δεν θα πρέπει να ανεχόμαστε τουρκικές αυθαιρεσίες, αρκεί να γνωρίζουμε τα όρια των δικαιοδοσιών μας. Και εδώ, υπεισέρχεται η θεμελιακή κυβερνητική ευθύνη και υποχρέωση. Εχει πέρα από πολιτικό και εθνικό χρέος η κάθε κυβέρνηση να ενημερώνει με ειλικρίνεια, διαφάνεια και αντικειμενικότητα την κοινή γνώμη για τα εθνικά διακυβεύματα. Οφείλει να διαφωτίζει και όχι ν' αποπροσανατολίζει. Η αυτογνωσία είναι ο θεμέλιος λίθος κάθε κοινωνίας που θέλει να θεωρείται πολιτισμένη. Τρέφοντας το τέρας του εθνικισμού, είναι μία τριτοκοσμική και πολύ επικίνδυνη πρακτική, ίσως πρόσκαιρα εξυπηρετική, αποδεδειγμένα όμως με ολέθριες μακροχρόνιες συνέπειες.

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 06-07/02/21

ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗ

Θεωρώ ότι οι πρόσφατες «διερευνητικές επαφές», απλά επιβεβαίωσαν ότι υπάρχει επικοινωνιακό αδιέξοδο και αδυναμία διαλόγου με την Τουρκία. Και αυτό είναι απόρροια δύο κυρίως παραγόντων. Ο πρώτος είναι η γνωστή και χρόνια εγγενής φοβική αντιμετώπιση του διαλόγου με την Τουρκία, αναγόμενη σε ιστορικά κατάλοιπα. Ο δεύτερος όμως και σοβαρότερος, είναι το γενικότερο κλίμα καχυποψίας και εχθρότητας που έχει καλλιεργηθεί με την, επί σειρά ετών, παραπληροφόρηση της κοινής γνώμης, σχετικά με την αντικειμενική διάσταση των ελληνοτουρκικών διενέξεων. Εχοντας πάντα ως γνώμονα το πολιτικό όφελος, παραδοσιακά οι κυβερνήσεις καταφεύγουν στο «χάιδεμα των αφτιών» με, πολλές φορές, ανυπόστατες θέσεις, τις οποίες και φυσικά στη συνέχεια αδυνατούν να υπερβούν

Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να συνδιαλεχτούμε με την Τουρκία όσο παραμένουμε εγκλωβισμένοι σε παρωχημένα βιώματα και ξεπερασμένες αντιλήψεις. Ασφαλώς και η Τουρκία δεν είναι ο καλύτερος γείτονας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι περιμένει υπομονετικά την ιστορική συγκυρία για να μας καθυποτάξει εκ νέου, αρχίζοντας μάλιστα από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Διανύουμε πια τον 21ο αιώνα και δεν θα έπρεπε να μας καταδυναστεύουν ακόμα τα βιώματα του 17ου.

Στην προσπάθειά μας δε να αιτιολογήσουμε αυτές τις πεποιθήσεις, αναπόφευκτα στρουθοκαμηλίζουμε, αρνούμενοι ν' αποδεχτούμε, δημόσια τουλάχιστον, στοιχειώδεις αντικειμενικές πραγματικότητες.

Δεν αναγνωρίζουμε ότι, έως ότου και εάν ποτέ, αποφασίσουμε την επέκταση των χωριών μας υδάτων, μέχρι τότε, πάνω από το 60% του θαλάσσιου χώρου του Αιγαίου θα αποτελεί διεθνή ύδατα. Ακόμα και με επέκταση, θα υπάρχουν διεθνή ύδατα. Στα διεθνή ύδατα, πρέπει να το γνωρίζουν και πρωτοετείς φοιτητές, η οποιαδήποτε χώρα του πλανήτη έχει το ελεύθερο και να κινείται και να ασκείται, χωρίς αυτό να θεωρείται πρόκληση. Επίσης δεν αποδεχόμαστε ότι δεν μπορούμε σήμερα να έχουμε αναγνωρισμένα δικαιώματα υφαλοκρηπίδας, πέραν των χωρικών μας υδάτων. Πλέον η υφαλοκρηπίδα αποτελεί αναπόσπαστο υποσύνολο συμπαρασυρόμενο από τις ΑΟΖ, τις οποίες ακόμα δεν έχουμε και απ' ό,τι φαίνεται δεν προβλέπεται, να οριοθετήσουμε. Στον αέρα προκαλούμε ανούσιες προστριβές, αφενός αρνούμενοι να δεχτούμε ότι παρατυπούμε, σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, διατηρώντας αυθαίρετα εναέριο χώρο κατά 4 ναυτικά μίλια μεγαλύτερο του προβλεπόμενου και αφετέρου μη δεχόμενοι ότι σύμφωνα με τον ICAO, τα μαχητικά αεροσκάφη γενικώς (συνιστάται μεν) δεν υποχρεούνται να υποβάλλουν σχέδια πτήσεως όταν εισέρχονται στα ανά τον κόσμο FIR, των Αθηνών συμπεριλαμβανομένου.

Για να αναφερθώ μόνο ενδεικτικά στα πιο εξόφθαλμα παραδείγματα προστριβών που ευθύνονται για τη χρόνια αντιπαλότητα, ένταση, καχυποψία και ασυνεννοησία στο Αιγαίο.

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι και η Τουρκία δεν υστερεί ούτε σε σύγχρονα ούτε σε ιστορικά συμπλέγματα, γεγονός που της υπαγορεύει μία στάση η οποία δεν βοηθάει καθόλου τις προσπάθειες εξομάλυνσης και προσέγγισης. Επιδίδεται με μία αντιδεοντολογικά επιθετική διάθεση στη διεκδίκηση των διαφόρων βλέψεών της και αντιμετωπίζει τις δικές μας προαναφερθείσες παρατυπίες με έναν αχρείαστα εχθρικό, επιθετικό και προκλητικό τρόπο. Είναι επίσης γεγονός ότι οραματιζόμενη την αναβίωση της υπεροπτικής υπόστασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ακολουθεί την πρακτική των μεγάλων δυνάμεων, ασπαζόμενη το «δίκαιο του ισχυρότερου» και αγνοώντας, κατά το δοκούν, διατάξεις των διεθνών Συνθηκών.

Επιχειρώντας όμως μία αποστασιοποιημένη, νηφάλια, μακράν εθνικών σκοπιμοτήτων και κατά το δυνατόν αντικειμενική ανάλυση των τουρκικών προθέσεων, η πλέον ορθολογική κατάληξη είναι ότι το γενεσιουργό αίτιο της όλης αυτής στάσης δεν είναι η απώτερη επιθυμία υποδούλωσης της χώρας μας, όπως μάθαμε να πιστεύουμε. Στην Τουρκία ενυπάρχει έντονη υποβόσκουσα εσωτερική της ανάγκη να αναχθεί σε μια κυρίαρχη τοπική δύναμη με ευρύτερη επιρροή τόσο στην Κεντρικο-Ανατολική Μεσόγειο όσο και στην Ασία. Για λόγους που απαιτούν εκτεταμένη ανάλυση, καλώς ή κακώς, η Τουρκία θεωρεί ότι αυτό το δικαιούται, βασιζόμενη στη γεωγραφική της θέση, στην έκτασή της, στον πληθυσμό της και στον ρόλο που οραματίζεται ως ηγέτιδα δύναμη του μουσουλμανικού κόσμου. Ισως υπερφίαλες φιλοδοξίες, θεμιτές όμως για κάθε χώρα, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θίγουν τα κεκτημένα των γειτόνων τους.

Γι' αυτό και ασφαλώς και δεν θα πρέπει να ανεχόμαστε τουρκικές αυθαιρεσίες, αρκεί να γνωρίζουμε τα όρια των δικαιοδοσιών μας. Και εδώ, υπεισέρχεται η θεμελιακή κυβερνητική ευθύνη και υποχρέωση. Εχει πέρα από πολιτικό και εθνικό χρέος η κάθε κυβέρνηση να ενημερώνει με ειλικρίνεια, διαφάνεια και αντικειμενικότητα την κοινή γνώμη για τα εθνικά διακυβεύματα. Οφείλει να διαφωτίζει και όχι ν' αποπροσανατολίζει. Η αυτογνωσία είναι ο θεμέλιος λίθος κάθε κοινωνίας που θέλει να θεωρείται πολιτισμένη. Τρέφοντας το τέρας του εθνικισμού, είναι μία τριτοκοσμική και πολύ επικίνδυνη πρακτική, ίσως πρόσκαιρα εξυπηρετική, αποδεδειγμένα όμως με ολέθριες μακροχρόνιες συνέπειες.

Δεν αμφισβητώ τις καλές προθέσεις για διάλογο και ειρηνική συνύπαρξη. Θεωρώ όμως ότι δεν στεκόμαστε στο ύψος των περιστάσεων, επιτρέποντας στις πολιτικές σκοπιμότητες και τον λαϊκισμό ν' αποτελούν κυρίαρχα μελήματα, προκειμένου να βγαίνουμε πολιτικά αλώβητοι από τις όποιες ελληνοτουρκικές επαφές. Ο θυμόσοφος λαός το παροτρύνει πολύ εύστοχα με τη ρήση «εάν δεν σπάσεις αβγά, ομελέτα δεν γίνεται».

Θα ματαιοπονούμε εσαεί και θα αιμορραγούμε οικονομικά, όσο τέτοιες ατελέσφορες νοοτροπίες εξακολουθούν να μας διαφεντεύουν. Ας ελπίσουμε όχι για πολύ.

-Ο Αντώνης Αντωνιάδης είναι επίτιμος αρχηγός ΓΕΝ