"...Η Αχτσιόγλου βρέθηκε από τη μία πλευρά του τραπεζιού επειδή κάποτε ήταν από την άλλη. Από αυτήν την άποψη, η σκηνή που έζησε στο υπουργικό της γραφείο δεν ήταν παρά η δραματοποιημένη εκδοχή της πορείας όλων των συριζαίων. Του γεγονότος ότι η μελετημένη τους οργή, οι συνδικαλιστικές τους φωνές και τα κομματικά τους ουρλιαχτά, αμπαλαρισμένα από ένα καθόλου αυτονόητο για άλλες ευρωπαϊκές χώρες «αντιμνημόνιο», τους οδήγησαν στην εξουσία. Λιγότερο αυτονόητη, πάλι, ήταν η αντίδραση της Αχτσιόγλου. Σε σχέση με την αμυντική στάση τής αναπληρώτριας Θεανώς Φωτίου που αποτυπώθηκε στα σταυρωμένα χέρια της στο στήθος, η στάση της υπουργού ήταν μάλλον μια στάση σθένους. Τόσο ψύχραιμη για να τη συγκρατήσει από έναν αντιαισθητικό για τον θεσμικό της ρόλο καβγά όσο και αποφασιστική για να πει «όχι, δεν το παίρνω πίσω». Σε αυτή τη φράση μπορεί να διακρίνει κανείς την προσήλωση της υπουργού σε έναν υψηλό στόχο, σε ένα ιδανικό. Εστω κι αν αυτός τώρα πια είναι οι μνημονιακές της υποχρεώσεις..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ", το "ΕΘΝΟΣ" και το "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 11/01/18

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΗΣ

Του Μιχάλη Μητσού

Θα μπορούσε να είναι μια σκηνή από την προαιώνια επική διαμάχη ανάμεσα σε δύο στρατόπεδα που θεωρητικά είναι ιδεολογικά συγγενή, αλλά στην πραγματικότητα τα χωρίζει χάσμα: στελέχη της δογματικής Αριστεράς υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια ή, για να είμαστε ακριβέστεροι, με λοστάρια, το ιερό δικαίωμα της απεργίας που η εκπρόσωπος της ανανεωτικής Αριστεράς ισχυρίζεται ότι προσπαθεί να εκσυγχρονίσει. Οι κατηγορίες είναι βαριές, συμβιβασμοί δεν χωρούν, οι γέφυρες έχουν κοπεί εδώ και τουλάχιστον μισό αιώνα, η σύγκρουση είναι ανελέητη.

Αλλά δεν είναι. Πρώτον, διότι η Εφη Αχτσιόγλου είναι πολύ νέα για να διατηρεί μια έστω και συναισθηματική σχέση με την ταραγμένη ιστορία του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος. Δεύτερον, διότι το κόμμα της μπορεί να προέρχεται εν μέρει από την ανανεωτική Αριστερά, αλλά δεν είχε ποτέ πρόθεση να εφαρμόσει γενναίες μεταρρυθμίσεις. Ο μοναδικός του σκοπός είναι να παραμείνει όσο το δυνατόν περισσότερο στην εξουσία, προκειμένου να λύσει παλιούς λογαριασμούς και να ανακατανείμει τα οφέλη του αθάνατου πελατειακού κράτους. Οι μεταρρυθμίσεις αποτελούν προϊόν ξένης πίεσης, η απαίτηση για ανάληψη της «ιδιοκτησίας» τους έχει εξ αρχής απορριφθεί κατηγορηματικά.

Με αυτή την έννοια, η αντιπαράθεση της υπουργού Εργασίας με τα μέλη του ΠΑΜΕ που εισέβαλαν στα γραφεία της («Πάρ' το πίσω», «Οχι, δεν το παίρνω πίσω!») δεν έχει κανένα ουσιαστικό νόημα. Ολοι ξέρουν ότι με το πολυνομοσχέδιο δεν καταργείται το δικαίωμα της απεργίας, αφού εξακολουθεί να μπορεί να προκηρύσσεται με το 25% των ταμειακώς εντάξει μελών ενός σωματείου. Και όλοι παίζουν θέατρο. Το ΚΚΕ, θέτοντας ψευδοδιλήμματα του τύπου «ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες». Και ο ΣΥΡΙΖΑ, υποστηρίζοντας μια ρύθμιση που αν την προωθούσε μια άλλη κυβέρνηση θα της βροντοφώναζε τον τίτλο που για δεύτερη φορά επέλεξε χθες ο «Ριζοσπάστης»: «Κάτω τα ξερά σας από την απεργία!».

Στην παράσταση αυτή, λαμβάνει μέρος και η αντιπολίτευση. Στο όνομα του δόγματος «τίποτα μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ», αρνούνται να ψηφίσουν τη συγκεκριμένη ρύθμιση και κόμματα που υπό άλλες συνθήκες θα την έβρισκαν ανεπαρκή. Ακόμη και Το Ποτάμι, που θεωρητικά έχει τα λιγότερα να χάσει, αμφιταλαντεύεται για το αν πρέπει να ακολουθήσει τις αρχές του ή κάποιες πολιτικές σκοπιμότητες. Η αλήθεια είναι πως όταν ο αντίπαλος επιδίδεται σε ρεσιτάλ κυνισμού σε όλα τα επίπεδα, μοιάζει λίγο αφελές να πηγαίνεις με την αγιαστούρα στο χέρι. Αλλά πάλι...

Οσο για τους θεατές, έχουν πια κουραστεί από τη συνεχή επανάληψη της ίδιας παράστασης με διαφορετικούς κάθε φορά πρωταγωνιστές. Πολύ περισσότερο που ξέρουν ότι εκείνοι θα πληρώσουν στο τέλος τη λυπητερή. Αδιαφορούν λοιπόν για τους διαλόγους και συγκεντρώνουν την προσοχή τους στις χειρονομίες. Ή στα ρούχα. Αυτή τη φορά, τουλάχιστον, δεν διαβάσαμε για «το εντυπωσιακό φόρεμα με το οποίο η Αχτσιόγλου έκλεψε την παράσταση». Επειδή δεν φορούσε φόρεμα, φυσικά.

"ΤΑ ΝΕΑ", 11/01/18

"ΤΑ ΝΕΑ", 11/01/18

Η ΛΥΣΗ ΓΙΑ

 ΤΙΣ ΠΑΣΙΟΝΑΡΙΕΣ

Του Ηλία Κανέλλη

H εισβολή συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ στο υπουργείο Εργασίας και κυρίως η είσοδός τους στο γραφείο της υπουργού Εφης Αχτσιόγλου ξύπνησε μνήμες της μνημονιακής περιόδου μέχρι την πρώτη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2015. Εως τότε τέτοιου τύπου πρακτικές ήταν καθημερινότητα, μάλιστα σε ευρεία κλίμακα, αφού διάφορες ομάδες, στο όνομα ενός αντιμνημονιακού ακτιβισμού, παρενέβαιναν συχνά με βιαιότητα εναντίον όχι μόνο πολιτικών αλλά και οποιουδήποτε στη δημόσια ζωή θεωρούνταν «μνημονιακός» - εναντίον, δηλαδή, των γερμανοτσολιάδων, των μερκελιστών, των ευρωλιγούρηδων... Το κίνημα Δεν Πληρώνω, το οποίο είχε υιοθετήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, στόχευε κατά σύστημα τα διόδια και τα μέσα μεταφοράς και διάφορες ομάδες εφορμούσαν με αβγά και γιαούρτια κατά καθηγητών και μη αρεστών δημοσιογράφων σε δημόσιες εκδηλώσεις. Δεν ξεχνώ.

Δεν ξεχνώ αλλά και δεν χαίρομαι που το ΚΚΕ μοιάζει να υιοθετεί, έστω για επικοινωνιακούς λόγους, τις πρακτικές εκείνης της δήθεν ηρωικής εποχής, που υποσχόταν σκισμένα Μνημόνια και μια παραδείσια καθημερινότητα, γεμάτη ελευθερία, δικαιώματα, δικαιοσύνη και λεφτά. Δεν είναι δημοκρατικός διάλογος ένας διάλογος που αρχίζει με την απειλή «Κάτω τα ξερά σας από τις απεργίες».

Ορισμένοι, καθησυχαστικά, παρατηρούν ότι δεν είναι παρά ενας μικρός εμφύλιος στα στρατόπεδα της κομμουνιστογενούς Αριστεράς. Οτι βρήκε ευκαιρία το ΚΚΕ να θυμίσει στην υπουργό Εργασίας Εφη Αχτσιόγλου τα όσα έλεγε όταν, μικρή Πασιονάρια, βρισκόταν στην αντιπολίτευση. «Οι Ελληνες με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα κοιμούνται δίχως άγχος στα σπίτια τους, δεν θα επιτρέψουμε στις τράπεζες να αγγίξουν την πρώτη κατοικία της μεσαίας τάξης και των εργαζομένων, κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη», έλεγε κάποτε η κυρία Αχτσιόγλου όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στον κυβερνητικό προθάλαμο. Το ίδιο διάστημα καταφερόταν κατά της κατάργησης των εργασιακών δικαιωμάτων, «αυτά είναι οι νόμοι τους, αλλά δεν είναι το δίκιο» έλεγε, διατυμπανίζοντας ότι «το δίκιο το φτιάχνουν οι λαοί, όχι οι τεχνοκράτες της τρόικας».

Αλλά έστω κι αν, μέσω της υπουργικής καρέκλας, η κυρία Αχτσιόγλου προσχώρησε στους τεχνοκράτες της τρόικας, δεν είναι λύση η δημόσια διαπόμπευσή της από τους ιδεολογικά συγγενείς της, οι οποίοι θα αναζητήσουν ψήφους στους απογοητευμένους από τις υποσχέσεις που εκείνη δεν τήρησε. Η λύση είναι οι Πασιονάριες της καρέκλας να τιμωρηθούν από ένα μεγάλο μέτωπο λογικής που θα δώσει τη δυνατότητα σε πολιτικούς οι οποίοι δεν κήρυξαν το μίσος να ανασυγκροτήσουν τη χώρα.

Η καρέκλα για τον πολιτικό δεν είναι ο σκοπός, αλλά το μέσον.

"ΕΘΝΟΣ", 11/01/18

"ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ", 11/01/18