"...Όλα αυτά εν συνόλω συνιστούν ένα ιδιαιτέρως πολύπλοκο διεθνές γεωπολιτικό σύστημα στον περίγυρο τις Ελλάδος. Καί τούτο δημιουργεί ανάγκη ηύξημένης εγρηγόρσεως γιά την ελληνική διπλωματική υπηρεσία. Διότι η χώρα μας τώρα πρέπει να επιδείξει ψυχραιμία και σταθερότητα σε μία εξωτερική πολιτική που δεν πρέπει να επηρεάζεται από παρορμήσεις της στιγμής, αλλά ούτε από άστοχες ενέργειες που μπορεί νά εξυπηρετούν βραχυπρόθεσμες καταστάσεις, αλλά σε βάθος χρόνου θα αποδειχθούν εξαιρετικά επιβλαβείς. Η Τουρκία, με την τακτική των διπλωματικών ακροβασιών, κινδυνεύει ακριβώς νά δημιουργήσει τά αδιέξοδα στα οποία η ίδια θά εγκλωβισθεί, στό όχι πολύ μακρινό μέλλον..."

Από την "ΕΣΤΙΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"


                                   "ΕΣΤΙΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 13-14/08/16

Οι τουρκικές ακροβασίες:

Του Ευθ. Π. Πέτρου

ΜΠΟΡΕΙ κάποιες από τις πρόσφατες ενέργειες του Ερντογάν να θεωρούνται βεβιασμένες, όμως και αυτές εντάσσονται σε έναν άξονα σταθερών στρατηγικών στόχων πού παραμένει απαράλλακτος. Είτε
με τον κεμαλικό μανδύα του κοσμικού κράτους, είτε
με τον Ισλαμικό, είτε με τον νέο-οθωμανικό, η Τουρκία επιδιώκει σταθερά νά παγιώσει τήν θέση της ως περιφερειακής δυνάμεως στην πρόσω Ασία. Στον βαθμό που αυτό αφορά στην Ελλάδα, εξ ίσου σταθερά η Άγκυρα επιμένει στις διεκδικήσεις της εις βάρος της Ελλάδος καί στον απόλυτο έλεγχο της βορείου Κύπρου. Αυτό το τελευταίο μάλιστα, κατά τρόπο που να καθιστά υποχείρια της καί την ελεύθερη
Κυπριακή Δημοκρατία.

Δεν πρέπει νά ξεχνούμε οτι ουδέποτε η Άγκυρα διαφοροποίησε έστω κατ' ελάχιστον τις απαιτήσεις της είς βάρος τής χώρας μας. Ούτε κατά τίς ήμερες τής επίπλαστης ευφορίας πού δημιουργήθηκε κατά τήν επίσκεψη Τσίπρα στην Τουρκία έγινε μία δήλωσις διαλλακτικότητος. Απεναντίας, ο Έλλην πρωθυπουργός προέβη τότε σε αλλεπάλληλες δηλώσεις που συνιστούσαν σοβαρή υποχώρηση ως προς την παγία εθνική πολιτική. Αν το έκανε με την προσδοκία αναλόγων υποχωρήσεων από τον Αχμέτ Νταβούτογλου (τότε ομόλογό του), θα πρέπει να έχει απογοητευθεί...

Ομοίως, εάν αναμένει κάποια αυτού του τύπου ανταπόκριση από την ταχύτατη έκφραση συμπαραστάσεως προς τον Ταγίπ Έρντογάν την νύκτα του πραξικοπήματος, μάλλον και πάλι θα απογοητευθεί.

Αλλά, ενώ ο μακροπρόθεσμος στόχος της τουρκικής πολιτικής παραμένει αμετάβλητος, αυτό που έχει αλλάξει είναι η πολιτική γιά τήν επίτευξή του. Μέχρι πρό τινος η Τουρκία καλλιεργούσε την εικόνα του αξιόπιστου συμμάχου του ΝΑΤΟ και μιάς χώρας με προοπτικές εντάξεως στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Η μεταναστευτική κρίσις αναζωπύρωσε την προσέγγιση με την Ευρώπη, που γιά μιά περίοδο είχε περάσει στο περιθώριο, αλλά ή προσπάθεια προσεγγίσεως προς την Ρωσία θέτει σεσοβαρή δοκιμασία τις σχέσεις της Τουρκίας με το ΝΑΤΟ.

Πρέπει να επισημάνουμε εδώ οτι δεν ήταν το πραξικόπημα ο παράγων που εξώθησε την Άγκυρα να πλησιάσει την Μόσχα. Η προσέγγισις είχε αρχίσει πολύ πριν την 15η Ιουλίου, ταυτοχρόνως σχεδόν μέ τήν προσπάθεια επαναπροαεγγίσεως με το Ισραήλ. Καί τούτο διότι η Τουρκία έβλεπε ότι η όξύτης απέναντι στίς δύο αυτές χώρες είχε εξανεμίσει τις βλέψεις της να παίξει τον ρόλο που επεδίωκε στον Καύκασο και στις περιοχές της Συρίας και του Ιράκ. Οι εξελίξεις την έφεραν να χρησιμοποιεί το ρωσικό χαρτί εκβιαστικά προς την Δύση. Μπορεί ο πρωθυπουργός Γιλντιρίμ να το αρνείται, αλλά η συμπεριφορά του Έρντογάν αναδεικνύει την εκβιαστική πρακτική του. Και βεβαίως ο πρόεδρος Πούτιν δεν έχει κανένα λόγο να μην υποστηρίξει την Τουρκία σε αυτό το παίγνιο. Κάθε ρωγμή στο ΝΑΤΟ και στις δομές της Δύσεως λειτουργεί προς όφελος των μακροπροθέσμων συμφερόντων της Ρωσίας.

Αλλά ενώ η άναθέρμανσις της σχέσεως με την Ρωσία δεν επηρεάζει κατά άμεσο τρόπο την Ελλάδα, η χώρα θα είναι η πρώτη που θα υποστεί τις συνέπειες από το άλλο εκβιαστικό «χαρτί» των Τούρκων: Τις μεταναστευτικές ροές.

Όλα αυτά εν συνόλω συνιστούν ένα ιδιαιτέρως πολύπλοκο διεθνές γεωπολιτικό σύστημα στον περίγυρο τις Ελλάδος. Καί τούτο δημιουργεί ανάγκη ηύξημένης εγρηγόρσεως γιά την ελληνική διπλωματική υπηρεσία. Διότι η χώρα μας τώρα πρέπει να επιδείξει ψυχραιμία και σταθερότητα σε μία εξωτερική πολιτική που δεν πρέπει να επηρεάζεται από παρορμήσεις της στιγμής, αλλά ούτε από άστοχες ενέργειες που μπορεί νά εξυπηρετούν βραχυπρόθεσμες καταστάσεις, αλλά σε βάθος χρόνου θα αποδειχθούν εξαιρετικά επιβλαβείς. Η Τουρκία, με την τακτική των διπλωματικών ακροβασιών, κινδυνεύει ακριβώς νά δημιουργήσει τά αδιέξοδα στα οποία η ίδια θά εγκλωβισθεί, στό όχι πολύ μακρινό μέλλον.