"...Τρεις μπάχαλοι καθόντανε, στην άκρη και γελούσανε. Δηλαδή, τι σόι πολιτική βούληση χρειάζεται για να εφαρμοστούν οι νόμοι του κράτους σε όλη την επικράτεια, και συνεπώς στα ΑΕΙ; Και τι συνεργασία των ιδρυμάτων μπορεί να υπάρξει με τις αρμόδιες αρχές, όταν τα ιδρύματα είναι όμηροι αυτών των μπάχαλων;..."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 29/06/19

"...Οταν οι άνθρωποι δεν μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα, αλλάζουν τις λέξεις, έλεγε στο μεταίχμιο του 19ου με τον 20ό αιώνα ο Ζαν Ζορέ. Η φράση του συμπυκνώνει τα τεσσεράμισι χρόνια αριστερής διακυβέρνησης. Το λεξικό του ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβάνει μια σειρά από λήμματα και σχεδόν σε όλα οι σύντροφοι φρόντισαν να αλλάξουν, αν όχι να διαστρεβλώσουν, το νόημά τους. Η ανάλυση της γλώσσας τους δεν αποκαλύπτει απλά τη μυθολογία τους, όπως θα παρατηρούσε ένας φιλόσοφος. Υπογραμμίζει την ίδια τους την πολιτική προσωπικότητα...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 29-30/06/19

ΤΗΣ ΚΑΡΟΛΙΝΑΣ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ

Πολύ πριν ο ΣΥΡΙΖΑ μπει στο Μαξίμου κι ανακαλύψει ο Πρωθυπουργός πως είχε αυταπάτες, ένας γάλλος Σοσιαλιστής πολιτικός είχε διαγνώσει τον τρόπο που κυβέρνησε η ελληνική πρώτη φορά Αριστερά. Οταν οι άνθρωποι δεν μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα, αλλάζουν τις λέξεις, έλεγε στο μεταίχμιο του 19ου με τον 20ό αιώνα ο Ζαν Ζορέ. Η φράση του συμπυκνώνει τα τεσσεράμισι χρόνια αριστερής διακυβέρνησης. Το λεξικό του ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβάνει μια σειρά από λήμματα και σχεδόν σε όλα οι σύντροφοι φρόντισαν να αλλάξουν, αν όχι να διαστρεβλώσουν, το νόημά τους. Η ανάλυση της γλώσσας τους δεν αποκαλύπτει απλά τη μυθολογία τους, όπως θα παρατηρούσε ένας φιλόσοφος. Υπογραμμίζει την ίδια τους την πολιτική προσωπικότητα. Ιδού ένα μικρό απάνθισμα από όσα εισήγαγαν στον δημόσιο διάλογο οι της Κουμουνδούρου.

Δημιουργική ασάφεια. Την οφείλουμε στον Γιάνη. Θα ήταν, όμως, άδικο να αποδώσουμε την ευθύνη της μόνο σε εκείνον. Το κομματικό έντυπο, «Η Αυγή», τον στήριζε πλήρως το μακρινό 2015, γράφοντας για τον «εφευρέτη» της Χένρι Κίσινγκερ. «Ορισε», ανέφερε, «ως δημιουργική ασάφεια σε μια συμφωνία την ηθελημένα ασαφή ή αμφίσημη με αφαίρεση των σημείων αιχμής διατύπωση, ώστε όλες οι εμπλεκόμενες πλευρές να μπορούν να δώσουν τη δική τους ερμηνεία για το περιεχόμενο και άρα να γίνει δυνατόν να την υπογράψουν». Ο όρος ήταν το εργαλείο που οι αριστεροί χρησιμοποίησαν για να δικαιολογήσουν την επιλογή της σύγκρουσης με τους δανειστές. Μιας σύγκρουσης που διαφήμισαν ως κίνηση χωρίς συνέπειες. Η συριζαϊκή χρήση της δημιουργικής ασάφειας, άρα, καμία σχέση δεν είχε με τον κισινγκερικό πραγματισμό.

Θεσμοί. Προτού φθάσουμε εκεί, βέβαια, το κόμμα είχε προλάβει, για να το πούμε με ένα βαρουφακικό τσιτάτο (που δεν επιβεβαίωσε ποτέ η πλευρά Ντεϊσελμπλούμ), να σκοτώσει την τρόικα. Μετονομάζοντάς τη σε θεσμούς. Το κόλπο είναι παλιό και στη γλωσσολογία λέγεται ευφημισμός. Είναι η θάλασσα επικίνδυνη; Την ονομάζεις Εύξεινο Πόντο και δίνεις την αίσθηση πως τα νερά της υποδέχονται γαλήνια τους ξένους.

Κωλοτούμπα. Το 2013 ως εκπρόσωποι της αξιωματικής αντιπολίτευσης στα τηλεοπτικά πάνελ μιλούσαν διαρκώς για την κυβίστηση της κυβέρνησης Σαμαρά. Ηταν μια κομψή διατύπωση της κωλοτούμπας. Τον Ιούλιο του 2015, μετά το δημοψήφισμα, ο Αλέξης Τσίπρας πήγε την έννοια στην άκρη της. Πήρε το Οχι που επιτακτικά ζητούσε από το εκλογικό σώμα και το έκανε Ναι. Ηταν μια απόφαση που κράτησε τη χώρα στην ΕΕ, αλλά έβαλε τη λέξη kolotoumba στις σελίδες όλου του ξένου Τύπου. Οπότε δικαιούται να πει κάποιος πως είναι το λήμμα που περιεκτικότερα περιγράφει τι μεσολάβησε από τότε που ήρθε η συριζαϊκή ελπίδα τον Ιανουάριο του 2015 μέχρι σήμερα που φεύγει.

Ηθικό πλεονέκτημα. Ηθική, σύμφωνα με το λεξικό Τριανταφυλλίδη, είναι: «1α. το σύνολο των θεσμοθετημένων κανόνων μιας κοινωνίας που καθορίζουν τη συμπεριφορά των ατόμων με βάση το κοινωνικά αποδεκτό, το καλό και το κακό. β. υποκειμενική αντίληψη και ατομική στάση απέναντι στη συγκεκριμένη κοινωνική ηθική». Στα χρόνια της κυβερνώσας Αριστεράς η έννοια συνδέθηκε και με τις ιδεολογικές προτιμήσεις του καθενός. Οι του ΣΥΡΙΖΑ είχαν, όπως επαναλάμβαναν μονότονα, το ηθικό πλεονέκτημα. Ηταν δηλαδή πιο ηθικοί από τους επάρατους προηγούμενους, ακόμη κι όταν παραβίαζαν γραπτούς ή άγραφους κανόνες. Οπως την τελευταία εβδομάδα λειτουργίας της Βουλής, όταν τακτοποιήθηκαν οι ροζ ημέτεροι. Ή όταν κυριαρχούσαν στην επικαιρότητα το σκάνδαλο ΔΕΠΑ, η υπόθεση Πετσίτη, η πώληση των βλημάτων στη Σαουδική Αραβία και οι μεσάζοντες, η εξαγορά από τη ΔΕΗ της ζημιογόνου εταιρείας του αντιπροέδρου της Βόρειας Μακεδονίας κ.ά.

Νεοφιλελεύθερη Ακροδεξιά. Ο επιθετικός προσδιορισμός «ακροδεξιός» χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από το κυβερνών κόμμα. Οποιος δεν συμφωνούσε μαζί τους ήταν αυτομάτως τέτοιος. Η επίκληση του φαντάσματος της Ακροδεξιάς γινόταν μέχρι και στο πλαίσιο της κριτικής τους στους πολιτικούς αντιπάλους - ειδικά τη ΝΔ - σε θέματα οικονομίας. Εξού κι ο νεολογισμός ακροδεξιός νεοφιλελευθερισμός ή νεοφιλελεύθερη Ακροδεξιά. Το παράδοξο, ωστόσο, δεν ήταν μόνο η συσχέτιση του όρου με οικονομικές προτάσεις. Ηταν κυρίως ότι τον απηύθυνε ως κατηγορία ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ για μια τετραετία συγκυβερνούσε με ένα συντηρητικό εθνικιστικό κόμμα σαν τους ΑΝΕΛ. Ενα κόμμα οι βουλευτές του οποίου εξέφρασαν αρκετές φορές ρατσιστικές, ομοφοβικές και αντισημιτικές θέσεις.

Προοδευτική συμμαχία. Από την προαναφερθείσα ΚΟ του Πάνου Καμμένου κάποιοι έκαναν με μελισσανιδική ευκολία το ιδεολογικό άλμα στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ φέτος. Ελενα Κουντουρά, Τέρενς Κουίκ, Βασίλης Κόκκαλης, Μαρίνα Χρυσοβελώνη, Κώστας Ζουράρις. Οι μεταγραφές από τη λαϊκή Δεξιά δεν έμειναν εκεί. Στα αποκτήματα πρέπει να προστεθεί κι η Κατερίνα Παπακώστα. Τα προαναφερθέντα ονόματα φιγουράρουν κάτω από το νέο λογότυπο του αριστερού κόμματος που είναι «ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία» και υιοθετήθηκε από την προεκλογική περίοδο της ευρωκάλπης προκειμένου να σηματοδοτηθεί ο αγώνας κατά της Ακροδεξιάς, σύμφωνα με όσα έλεγε τότε η Κουμουνδούρου. Κι έπειτα για να υπογραμμιστεί το άνοιγμα στην Κεντροαριστερά μέσω των γεφυροποιών. Το κόμμα, με άλλα λόγια, έγινε τόσο προοδευτικό όσο κολυμπούσε στη θάλασσα το κατσίκι που βάφτιζαν οι μοναχοί ψάρι.

Αψύς (Σφακιανός). Ακούστηκε από τα τσιπρικά χείλη, ήταν η υπερασπιστική γραμμή για την επίθεση του υπουργού του στον Στέλιο Κυμπουρόπουλο: ο Παύλος Πολάκης είναι ένας αψύς Σφακιανός. Η κυβέρνηση, επομένως, διά του επικεφαλής της δικαιολόγησε με αυτόν τον τρόπο το ύφος της πολιτικής αντιπαράθεσης που σχεδόν σύσσωμη καθιέρωσε, της ασύντακτης με πεζοκεφαλαία επίθεσης στους αντιπάλους με χαρακτηρισμούς που ξεπερνούν τα όρια της λεκτικής βίας. Ολη η συριζαϊκή αλαζονεία μοιάζει να χώρεσε στο συγκεκριμένο επίθετο. Το θυμικό τους υπερτερεί των κανόνων του πολιτισμένου διαλόγου που βασίζεται σε επιχειρηματολογία. Η πολιτική μετατρέπεται σε καβγά οδηγών στη διασταύρωση επειδή έτσι θέλουν εκείνοι.

Παλαιοκομματικό σύστημα. Το κλισέ εντάχθηκε στον πολιτικό τους λόγο από την εποχή των εδράνων της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρότι ιδρύθηκε το 2004 ως συνέχεια του Συνασπισμού που ιδρύθηκε το 1989, πλασαρίστηκε σαν το νέο. Και τα στελέχη του έθεταν διαρκώς εαυτούς σε αντίστιξη με τους εκπροσώπους του παλιού κομματικού συστήματος. Μια διαγώνια ματιά στις συμπεριφορές και τη ρητορική που υιοθέτησαν την κυβερνητική τους περίοδο αρκεί φυσικά για να τσαλακώσει το «επιχείρημα» περί φρεσκάδας. Εξάλλου, το κατέρριψε ήδη η ετυμηγορία της κάλπης την 26η Μαΐου και παρά την επιμονή των συριζαίων να το χρησιμοποιούν και στην τρέχουσα προεκλογική περίοδο οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν πως δεν πουλάει πια.

Ολιγαρκής αφθονία. Τον Μάρτιο ο Πρωθυπουργός τιτίβισε πως ονειρεύεται «ένα νέο μοντέλο βιώσιμης ανάπτυξης και ολιγαρκούς αφθονίας». Ηταν ένα απόσπασμα από ομιλία του στο Σταύρος Νιάρχος προς τιμήν του Εβο Μοράλες. Η αντιφατική περίφραση «ολιγαρκής αφθονία» επινοήθηκε από τον γάλλο οικονομολόγο Σερζ Λατούς και την εκστόμισε ο Τσίπρας προκειμένου να απεικονίσει την οικονομική κατάσταση του μέσου πολίτη στη Βολιβία. Σε απλά ελληνικά, τη φτώχεια στη χώρα του ριζοσπάστη αριστερού προέδρου που χτίζει για προεδρικό μέγαρο έναν ουρανοξύστη 29 ορόφων. Τι κρύβει; Τον θαυμασμό που ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ και οι ομοϊδεάτες του ποτέ δεν έκρυψαν για το λατινοαμερικανικό υπόδειγμα. Ολιγάρκεια για τους πολλούς, η αφθονία στην εξουσία.

"...Όμως η κυβέρνηση θα πιέσει τον Εισαγγελέα να προσβάλει το βούλευμα ενώπιον του Εφετείου. Αλλά και πάλι, στις 9 Αυγούστου, τρεις άλλοι γενναίοι Εφέτες, ο Αριστείδης Οικονόμου, ο Εμμανουήλ Αντωνιάδης και ο Ιωάννης Δυοβουνιώτης θα απορρίψουν την ανακοπή και θα επικυρώσουν το ιστορικό βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών με παρόμοιο σκεπτικό. Η κυβέρνηση αντέδρασε με αναμενόμενο τρόπο. Στις 16 Αυγούστου ο Υπουργός Δικαιοσύνης Βασίλειος Νικολόπουλος θα μεταθέσει τον Σπυρίδωνα Μαυρομμάτη στην Σπάρτη (και αργότερα στη Λαμία) και τον Θεόφιλο Φραγκόπουλο στην Κυπαρισσία (και έπειτα στη Σύρο). Στις 20 Αυγούστου θα μεταθέσει τους Εφέτες Αριστείδη Οικονόμου και Εμμανουήλ Αντωνιάδη στο Ναύπλιο και τον Ιωάννη Δυοβουνιώτη στην Πάτρα. Και οι πέντε δικαστές που υπερασπίστηκαν την ελευθερία του λόγου και του Τύπου θα επανέλθουν στην Αθήνα με απόφαση του, πρωθυπουργού πλέον, Χαρίλαου Τρικούπη στις αρχές Μαΐου του 1875. Με την ίδια απόφασή του ο Τρικούπης θα μεταθέσει τον Λουριώτη και τον Κριεζή στο Ναύπλιο (ο Θανόπουλος είχε ήδη παραιτηθεί και δικηγορούσε). ..."

Από τον ιστότοπο "ΠΡΟΤΑΓΟΝ"

ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΧΑΤΖΗ

Το Σάββατο 29η Ιουνίου 1874 η εφημερίδα «Καιροί» δημοσίευσε ένα ανώνυμο κύριο άρθρο με τον τίτλο «Τις πταίει;». Ο στόχος του άρθρου ήταν να καυτηριάσει την πολιτική του Παλατιού, κυρίως την πρακτική διορισμού κυβερνήσεων μειοψηφίας που μπορούσε ο Θρόνος να ελέγχει ευκολότερα. Το άρθρο ενεργοποίησε μια σειρά γεγονότων που οδήγησαν στην αρχή της δεδηλωμένης και την πολιτική κυριαρχία του Χαρίλαου Τρικούπη για την επόμενη εικοσαετία. Σήμερα έχουμε την επέτειο των 145 χρόνων από τη δημοσίευση του σημαντικότερου πολιτικού άρθρου που έχει δημοσιευθεί στον ελληνικό Τύπο. Αλλά ενώ αυτά τα γεγονότα είναι αρκετά γνωστά, όπως και το πολιτικό τους αποτέλεσμα, ο Λόγος του Θρόνου έναν χρόνο μετά, μάλλον δεν θα γνωρίζετε τι συνέβη στην Ελλάδα εκείνο το καυτό καλοκαίρι του 1874, αμέσως μετά τη δημοσίευση του πολύκροτου άρθρου. 

Εκείνον τον Ιούνιο, ο διευθυντής της εφημερίδας, ο Πέτρος Κανελλίδης βρισκόταν σε ολιγοήμερες θερινές διακοπές στη Ζάκυνθο. Έτσι άφησε στο πόδι του έναν συνεργάτη του, τον νεαρό φοιτητή Νομικής, Γεώργιο Τσιάκο. Ο Κανελλίδης ζήτησε, πριν φύγει, από τον 42χρονο πολιτικό και φίλο του Χαρίλαο Τρικούπη να βοηθήσει γράφοντας μερικά κύρια άρθρα για την εφημερίδα. Έτσι ο Τρικούπης έγραψε το «Τις πταίει;» στο οποίο υποστήριζε την αρχή της δεδηλωμένης, την αρχή δηλαδή που υποχρεώνει τον ανώτατο άρχοντα να διορίζει μόνο κυβερνήσεις που συγκεντρώνουν την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας των βουλευτών. Ο Τρικούπης έλπιζε ότι η εφαρμογή της αρχής θα οδηγούσε την Ελλάδα από την ακυβερνησία του πολιτικού κατακερματισμού σε έναν υγιή, ευρωπαϊκού τύπου, δικομματισμό. («Ας αφεθή να λειτουργήση το πολίτευμα εν τη βεβαιότητι ότι εκ της πλειονοψηφίας της βουλής μορφόνεται [σχηματίζεται] η κυβέρνησις και ταχέως θα ίδωμεν την βουλήν συντασσομένην εις δύο κόμματα.»). Ποιος έφταιγε λοιπόν για τον Τρικούπη; Μα το Παλάτι! (“Η ευθύνη άρα πάσα της καταστάσεως ταύτης ανήκει εις τους παραβιάζοντας την κοινοβουλευτικήν αρχήν του σχηματισμού των κυβερνήσεων εκ της πλειονοψηφίας της βουλής […] δεν πταίει το έθνος. Αλλού έγκειται το κακόν και εκεί πρέπει να ζητηθή η θεραπεία.»). Ο Τσιάκος παρέλαβε το άρθρο από τον Τρικούπη και το έστειλε στο τυπογραφείο για εκτύπωση. 

Όπως θα φαντάζεστε έγινε χαλασμός μόλις κυκλοφόρησε η εφημερίδα. Το άρθρο είχε προφανώς στόχο τον Θρόνο. Το συγκεκριμένο φύλλο κατασχέθηκε με βάση το άρθρο 14 του Συντάγματος του 1864 που προστάτευε ικανοποιητικά την ελευθερία του Τύπου αλλά καθιέρωνε δύο εξαιρέσεις: την προσβολή της χριστιανικής θρησκείας και την προσβολή του προσώπου του Βασιλέως. Μόλις ο Κανελλίδης επέστρεψε από τη Ζάκυνθο συνελήφθη, διότι ήταν ο διευθυντής της εφημερίδας. Αλλά ο Τρικούπης έσπευσε να αναλάβει την ευθύνη στις 4 Ιουλίου ενημερώνοντας τον Εισαγγελέα Εφετών. Έτσι ο Κανελλίδης αφέθηκε ελεύθερος και ο Τρικούπης συνελήφθη στη θέση του. Ο Τρικούπης ήταν ήδη ένας γνωστός πολιτικός. Οι συλλήψεις ενός πολιτικού και ενός διευθυντή εφημερίδας για τη δημοσίευση άρθρου γνώμης δεν ήταν συμβατή με ένα φιλελεύθερο δημοκρατικό πολίτευμα. Υπήρχαν βέβαια νόμοι και πρακτικές που επιχειρούσαν να περιορίσουν τον Τύπο αλλά υπήρχαν και μαχητικοί δημοσιογράφοι και πολιτικοί που δεν φιμώνονταν εύκολα. Το πολιτικό κόστος για το Παλάτι και την διεφθαρμένη Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη θα ήταν μεγάλο. 

Το φύλλο των «Καιρών» της 29ης Ιουνίου 1874 βρίσκεται στη Βουλή των Ελλήνων 

Oμως, ο Εισαγγελέας Εφετών Επαμεινώνδας Λουριώτης, μετά από κυβερνητικές πιέσεις, αποφάσισε να παραπέμψει τον Τρικούπη, τον Κανελλίδη και τον Τσιάκο στο Κακουργιοδικείο για προσβολή του προσώπου του Βασιλέως και απόπειρα προτροπής του λαού σε στάση για την ανατροπή του πολιτεύματος, δηλαδή για εσχάτη προδοσία! (με βάση οθωνικούς νόμους του 1837 και 1850 που ρύθμιζαν ζητήματα εξύβρισης δια του Τύπου και το συντηρητικό άρθρο 129 του Ποινικού Νόμου του 1834). Στις 7 Ιουλίου ο Τρικούπης προφυλακίστηκε. Θα μείνει προφυλακισμένος μέχρι τις 10 Ιουλίου, μέχρι, δηλαδή, να καταβάλει υψηλή εγγύηση 2.000 δραχμών που ισοδυναμούσε με τη μισή ετήσια βουλευτική αποζημίωση της εποχής. 

Στο μεταξύ οι «Καιροί» δημοσιεύουν και δεύτερο άρθρο του Τρικούπη, το «Παρελθόν και ενεστώς» (9 Ιουλίου 1874). Εκεί εκθέτει με περισσότερες λεπτομέρειες τη θεσμική παθογένεια της Ελλάδας («O νόμος, αντί να εκτιμάται παρά των προσωπικών κυβερνήσεων ως εγγύησις της τάξεως, θεωρείται ως αυθάδης περιορισμός της ελευθέρας ασκήσεως της εξουσίας και αθετείται διά τούτο και μόνον ότι είναι νόμος»). Και γράφει κάτι πολύ επικίνδυνο: «Την ευθύνην των επαναστάσεων φέρουσιν ουχί οι εκτελούντες, αλλ’ οι καθιστώντες αυτάς αναποδράστους.» 

Αυτά ακριβώς θα πει και στους δύο Εισαγγελείς (Επαμεινώνδα Λουριώτη και Γεώργιο Θανόπουλο και τον ανακριτή Βασίλειο Κριεζή, στη διάρκεια της ανάκρισης. Θα προσθέσει αυτά τα λόγια: «Εν δεσποτικώς κυβερνωμέναις επικρατείαις το μόνον αντίδοτον κατά της αυθαιρεσίας είναι η επανάστασις αλλ’ εν επικρατείαις ένθα ανθούσιν φιλελεύθεροι θεσμοί, ισχυροτέρα των επαναστάσεων είναι η ειρηνική και νόμιμος ενέργεια της κοινής γνώμης […] Και εν ταις υπό δεσποτικού και εν ταις υπό φιλελευθέρου πολιτεύματος διεπομέναις επικρατείαις όταν το κακόν υπερβή όριον τι, επέρχεται κατά φυσικόν και ανεπίδραστον νόμον μεταβολή. Η μεταβολή όμως αύτη έχει εν ταις δεσποτικαίς επικρατείαις, ως αντίτιμον την επανάστασιν ήτις ουδέποτε είναι αμιγής κακών, ενώ εν ταις επικρατείαις ένθα επιτρέπεται εις την κοινήν γνώμην να φωτίζηται να μορφούται και να λειτουργή εν τη ελευθερία κατωρθοί εκείνη νομίμως ειρηνικής αταράχως ότι αλλαχού κατορθούται δια των επαναστάσεων». 

Τι θα έκαναν οι Δικαστές; Η εφημερίδα «Αιών» στις 8 Ιουλίου τόνιζε στο κύριο άρθρο της: 

«Η δικαστική εξουσία ετίμησε μέχρι στιγμής την Ελλάδα και εδίδαξε τους διωκομένους ότι δύνανται να εύρωσιν εις τους κόλπους της ανεξαρτησίας αυτής λιμένα ασφαλή κατά των επιδρομών της πολιτικής διαφθοράς». 

Μετά το τέλος της ανάκρισης, ο Εισαγγελέας Γεώργιος Θανόπουλος υπέβαλε στο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών την πρότασή του. Ζήτησε να απαλλαγούν οι Κανελλίδης και ο Τσιάκος αλλά να παραπεμφθεί σε δίκη για εσχάτη προδοσία ο Χαρίλαος Τρικούπης για το «αξιοκατάκριτο άρθρο» του. Κυρίως γιατί «σκοπόν μόνον κύριον είχε να διαγείρη το μίσος και την αγανάκτησιν κατά της Βασιλείας […] θέλων να μεταβληθή το καθεστώς δια βιαίων μέσων». 

Ο Χαρίλαος Τρικούπης, 32 ετών, δέκα χρόνια πριν τη δημοσίευση του άρθρου. 

Η φωτογραφία βρίσκεται στη Βουλή των Ελλήνων. 

Στις 23 Ιουλίου 1874 ο Τρικούπης και οι συγκατηγορούμενοί του θα απαλλαγούν από όλες τις κατηγορίες με βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών που υπογράφουν δύο γενναίοι Δικαστές: Ο Σπυρίδων Μαυρομμάτης (πρόεδρος) και ο Θεόφιλος Φραγκόπουλος. Το υπογράφει βέβαια και το τρίτο μέλος, ο ανακριτής Βασίλειος Κριεζής, που μειοψήφησε. 

Ας δούμε μερικά αποσπάσματα αυτού του συγκλονιστικού απαλλακτικού βουλεύματος (που αναφέρεται στη γαλλική νομολογία και θεωρία αλλά ακόμα και στον μεγάλο βρετανό νομικό William Blackstone διότι τονίζει ότι ο Τρικούπης γνωρίζει καλά το βρετανικό συνταγματικό δίκαιο και το άρθρο του το έλαβε υπόψη!): 

«Προκειμένου περί αδικημάτων, διαπραττομένων δια του προφορικού λόγου, ου μην αλλά και δια του τύπου η ποινική δικαιοδοσία οφείλει να λάβη υπ’ όψιν, πρώτον, ότι τα όρια, εντός των οποίων περιορίζεται η έννομος ενέργια αυτής εισί λίαν πεπερασμένα εν όσω μόνον πρόκειται περί εξελέγξεως της διανοίας του λογικού και ελευθέρου ανθρώπου, ίσως διαφεύγει τον έλεγχον της ανθρωπίνης δικαιοσύνης και περί ης ουδείς δύναται να ζητηθή λόγος, μη υποκειμένης εις βάσανον ή εις οιονεί λογοκρισίαν, καθ’ ότι μόνον εφ’ όσον εξωτερικεύεται ο ενδιάθετος λόγος δια του προφορικού, και εφ’ όσον δι’ αυτού εκδηλούται να επιληφθή η ανθρώπινος δικαιοσύνη, ουχί δε να εισδύη εις τους μυχούς της εξωτερικής ανεξελέγκτου διανοίας.» 

«Το δικαστήριο τούτο δεν κέκληται το παράπαν ν’ ασχοληθή εις την ορθότητα ή μη των δοξασιών του συγγραφέως, εφ’ όσον αύται ως πολιτικαί απλώς δοξασίαι εκφέρονται. […] Περί δεν της ορθότητος των φρονημάτων του τούτων ουδεμίαν βεβαίως έχει αρμοδιότητα το συμβούλιον τούτο». 

Δια του συστήματος τούτου [εννοεί την ερμηνεία του Εισαγγελέα] ήθελεν επέλθη το άτοπον της δεσμεύσεως της ελευθερίας του φρονήματος, ην το σύνταγμα εξασφαλίζει, όταν ήθελεν απαγορευθή εις τον κατηγορούμενον, ως δημοσιογράφον, να συζητήση δια του τύπου μίαν πολιτικήν, δοξασίαν, ήν φρονεί περί του σχηματισμού των κυβερνήσεων της πατρίδος του.». 

Την απόφαση αυτή θα εκθειάσουν ακόμα και οι Times του Λονδίνου αλλά και πολλές άλλες ευρωπαϊκές εφημερίδες. 

Όμως η κυβέρνηση θα πιέσει τον Εισαγγελέα να προσβάλει το βούλευμα ενώπιον του Εφετείου. Αλλά και πάλι, στις 9 Αυγούστου, τρεις άλλοι γενναίοι Εφέτες, ο Αριστείδης Οικονόμου, ο Εμμανουήλ Αντωνιάδης και ο Ιωάννης Δυοβουνιώτης θα απορρίψουν την ανακοπή και θα επικυρώσουν το ιστορικό βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών με παρόμοιο σκεπτικό. 

Η κυβέρνηση αντέδρασε με αναμενόμενο τρόπο. Στις 16 Αυγούστου ο Υπουργός Δικαιοσύνης Βασίλειος Νικολόπουλος θα μεταθέσει τον Σπυρίδωνα Μαυρομμάτη στην Σπάρτη (και αργότερα στη Λαμία) και τον Θεόφιλο Φραγκόπουλο στην Κυπαρισσία (και έπειτα στη Σύρο). Στις 20 Αυγούστου θα μεταθέσει τους Εφέτες Αριστείδη Οικονόμου και Εμμανουήλ Αντωνιάδη στο Ναύπλιο και τον Ιωάννη Δυοβουνιώτη στην Πάτρα. 

Και οι πέντε δικαστές που υπερασπίστηκαν την ελευθερία του λόγου και του Τύπου θα επανέλθουν στην Αθήνα με απόφαση του, πρωθυπουργού πλέον, Χαρίλαου Τρικούπη στις αρχές Μαΐου του 1875. Με την ίδια απόφασή του ο Τρικούπης θα μεταθέσει τον Λουριώτη και τον Κριεζή στο Ναύπλιο (ο Θανόπουλος είχε ήδη παραιτηθεί και δικηγορούσε). 

Ο Χαρίλαος Τρικούπης στο απόγειο της πολιτικής του καριέρας. Η φωτογραφία βρίσκεται στη Βουλή των Ελλήνων. 

Εναν χρόνο μετά το καυτό καλοκαίρι του 1874, ο Βασιλεύς Γεώργιος Α′, στον Λόγο του Θρόνου (11 Αυγούστου 1875) τον οποίο συνέταξε ο ίδιος ο Χαρίλαος Τρικούπης ως Πρωθυπουργός, στην έναρξη των εργασιών της Βουλής, διάβασε αυτήν τη μνημειώδη για την ελληνική πολιτική και συνταγματική Ιστορία παράγραφο που καθιερώνει την αρχή της δεδηλωμένης: 

«Απαιτών ως απαραίτητον προσόν των καλουμένων παρ’ εμού εις την κυβέρνησιν του τόπου την δεδηλωμένην προς αυτούς εμπιστοσύνην της πλειοψηφίας των αντιπροσώπων του Έθνους, απεκδέχομαι ίνα η Βουλή καθιστά εφικτήν την ύπαρξιν του προσόντος τούτου, ου άνευ αποβαίνει αδύνατος η εναρμόνιος λειτουργία του πολιτεύματος.» 

Μετά το 1875 το ελληνικό δημοκρατικό πολίτευμα γίνεται γνήσια κοινοβουλευτικό. Ο σκληρός όμως ανταγωνισμός με το Παλάτι θα κρατήσει άλλον έναν αιώνα, θα διχάσει την Ελλάδα το 1915 και θα οδηγήσει στη δικτατορία το 1965. [Αν θέλετε να διαβάσετε ένα βιβλίο για τον Χαρίλαο Τρικούπη, αυτό θα πρέπει να είναι οπωσδήποτε το «Χαρίλαος Τρικούπης: Ο πολιτικός του “Τις πταίει;” και του “Δυστυχώς επτωχεύσαμεν”» (Πόλις, 2016) της Λύντιας Τρίχα. 

Αν όμως θέλετε να κάνετε σωστή, ολοκληρωμένη δουλειά, θα πρέπει να διαβάσετε πρώτα το prequel, «Σπυρίδων: Ο άλλος Τρικούπης, 1788-1873] (Πόλις, 2019) της ίδιας συγγραφέως, με θέμα τον πατέρα του Χαρίλαου. Ο Σπυρίδων Τρικούπης είχε παντρευτεί την αδελφή του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, την Αικατερίνη. Όπως βλέπετε τίποτε δεν είναι τυχαίο. Από το βιβλίο της Τρίχα για τον Χαρίλαο Τρικούπη πήρα πολλές πληροφορίες αλλά επίσης από κείμενα της Ήβης Μαυρομούστακου και του Γιάννη Τασόπουλου και από την πρώτη βιογραφία του Τρικούπη από τον Γεώργιο Τσοκόπουλο, που δημοσιεύθηκε τη χρονιά του θανάτου του, το 1896 – εκεί βρήκα και ολόκληρο το βούλευμα. Στο βιβλίο της Λύντιας Τρίχα θα βρείτε, στο παράρτημα, το άρθρο του Τρικούπη αλλά και τον Λόγο του Θρόνου. Το συγκεκριμένο απαλλακτικό βούλευμα που αποτελεί το κέντρο αυτού του άρθρου μου το ξαναθύμισε πρόσφατα, τονίζοντας τη σπουδαιότητά του, ο συνάδελφος και φίλος μου Γιάννης Τασόπουλος – τον ευχαριστώ πάρα πολύ γι’ αυτό.] 

* Ο Αριστείδης Χατζής είναι Καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου & Θεωρίας Θεσμών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών (ΚεΦιΜ) στο οποίο διευθύνει το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Ελλάδα 2021: 200 Χρόνια από τη Φιλελεύθερη Επανάσταση». Παράλληλα ετοιμάζει ένα βιβλίο στα αγγλικά για την Επανάσταση του 1821 που θα κυκλοφορήσει το 2021 στις HΠΑ. 

Πηγή: Protagon.gr

Ο ΑΠΟΧΩΡΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΣΙΠΡΑΣ ΣΤΟ ΑΡΜΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΤΩΝ ΗΠΑ, ΤΟ "ΚΟΝΕ" ΑΠΕΔΩΣΕ, Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ, ΚΥΡ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΣΕΙ ΑΚΑΛΥΠΤΟ ΤΟ ΚΕΝΟ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗΣ ΤΟΥ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑΝΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ,...

Από την "ΕΣΤΙΑ"

Η ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ ΩΣ Η ΒΑΡΥΤΕΡΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΤΕΤΟΙΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ....

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", και...

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 29/06/19

...από την "ΕΣΤΙΑ"

"ΕΣΤΙΑ", 29-30/06/19

Αφ' εαυτού μόνον το ΣΥΡΙΖΑίϊκο φύλλο ή/και ως εντολοδόχο επιδιώκει να υποδείξει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας το συνταγματικό του καθήκον....

Από την "Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 29-30/06/19

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 29-30/06/19

ΟΙ ΦΟΒΟΙ ΤΗΣ ΕΠΟΜΕΝΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΠΟΥ ΖΩΝΟΥΝ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ, ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΠΙ ΘΥΡΑΙΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΤΟΥ ΗΤΤΑΣ...

Από την "ΕΣΤΙΑ", κύριο θέμα

"ΕΣΤΙΑ", 29/06/19

Η "έκκλησή" τους θα είχε ουσία και αξία εάν δεν επιχειρούσαν να διασκεδάσουν το γεγονός ότι μιλούν ως ΣΥΡΙΖΑίοι, καπηλευόμενοι τα νιάτα τους, με σκοπό να αποτρέψουν την ήττα του Κόμματός τους, την επόμενη Κυριακή, στο όνομα της...Δημοκρατίας και της..."αποτροπής παλινόρθωσης του παλιού πολιτικού συστήματος". Μα καλά σε μαλάκες νομίζουν ότι απευθύνονται αυτοί οι απίθανοι τύποι; Εις ό,τι αφορά την κινδυνολογία τους γιά τη...Δημοκρατία, μάλλον τα δικά τους δημοκρατικά ανακλαστικά είναι ελαστικά ή/και διατεταγμένα, καθώς δεν δέχονται την εναλλαγή των Κομμάτων στην κυβερνητική εξουσία, κάπως ως Τσαβίστας στην Ευρώπη. Δεν τούς απασχολεί ότι γίνονται φαιδροί;Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

Από την "Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 29-30/06/19

....κι από κοντά ένα "Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλλεγγύης
Θεσσαλονίκης": άρχισαν τα όργανα

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 29-30/06/19

ΤΟ ΙΝΣΤΑΝΤΑΝΕ ΤΗΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑΣ ΜΠΑΖΙΑΝΑ ΜΕ ΤΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΦΑΚΟ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΥ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΤΗΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ, Andrea Bonetti;....

ΟΙ ΚΗΠΟΥΡΟΙ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ", 1.871 (470)

"Η ΑΥΓΗ", 29/06/19

Η ΔΥΣΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΣΥΡΙΖΑ, ΑΦΗΝΕΙ ΒΑΡΥ ΣΤΙΓΜΑ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ, ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΕΠΘ (ΚΑΙ) ΕΠΙ ΥΠΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΜΕΛΙΡΡΥΤΟΥ...

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", την "ΕΣΤΙΑ", και....

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", κύριο θέμα, 29/06/19 

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ",29/06/19

"ΕΣΤΙΑ", 29/06/19

....από την "Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ" ,
πάντως όχι γιά χαμόγελα, αλλά γιά κλάματα!

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", κύριο θέμα, 29-30/06/19

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ",  29-30/06/19

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ",  29-30/06/19

ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΛΟΦΡΟΝ ΚΛΙΜΑ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΤΟΥ 2015, ΤΗΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ ΤΩΝ fake news ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΟΧΗΣ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ, ΣΤΗ ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΗ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕ ΑΝΑΚΑΜΨΗ ΗΘΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ, ΚΑΛΥΤΕΡΗ, ΜΕΡΑ, ΑΠΟ ΜΙΑ ΘΕΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ,,,,

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 29/06/19

"...Τις νυχτερινές ώρες παρατηρείται στο Μέγαρο Μαξίμου μια εργώδης κίνηση, και ειδικότερα να φορτώνονται σε αυτοκίνητα κιβώτια εμπεριέχοντα χαρτιά. Οπως με ενημέρωσε κάτοικος της περιοχής που είχε βγάλει τον σκύλο του για βόλτα, όπως καθημερινά κάνει, παρατήρησε ένα από τα τελευταία βράδια να μεταφέρονται από την πλαϊνή πόρτα επί της οδού Βασιλέως Γεωργίου του Μεγάρου Μαξίμου κιβώτια χάρτινα σε ένα αυτοκίνητο με κανονικές πινακίδες, το οποίο είκασε ότι επρόκειτο για κρατικό αυτοκίνητο. Φυσικά, όπως και του καθενός άλλωστε που θα έβλεπε στις 11 τη νύχτα το θέαμα, ο νους του πήγε στη μετακίνηση από το Μέγαρο Μαξίμου, προς άγνωστη κατεύθυνση, φακέλων του πρωθυπουργικού γραφείου με «ευαίσθητο» περιεχόμενο. Ο άνθρωπος μου είπε ότι σκέφτηκε «να τους βγάλει φωτογραφία με το κινητό, αλλά τελικά το απέφυγε, φοβήθηκε». Τον επαίνεσα. Φωτογραφία με φλας μέσα στην άγρια νύχτα μπορεί και να σήμαινε «τραβήγματα» χωρίς λόγο...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 29-30/06/19

Ψωνίζουν με κρατικό πορτοφόλι

Επτά και μία έχουν απομείνει ως τις εκλογές της επόμενης Κυριακής, και παρατηρώ πράγματα, στο πρωθυπουργικό γραφείο, που όσο να πεις με ξενίζουν και μου δημιουργούν την αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά εκεί. Οτι έχει χαθεί πλέον κάθε αισιοδοξία, κάθε ελπίδα, και όλα δείχνουν να ακολουθούν τη μοίρα τους. Την προδιαγεγραμμένη «μαύρη» μοίρα τους. Ο άνθρωπός μου από το Μαξίμου είναι αυτός που με ενέβαλε και σε ανησυχίες. Πρωί πρωί, από ένα άσχετο e-mail μού έστειλε ένα έγγραφο.

Τι συμβαίνει, παιδιά, πίσω από τις κλειστές πόρτες του Μεγάρου Μαξίμου, πέρα από την εργώδη κίνηση που παρατηρείται, τις νυχτερινές κυρίως ώρες, μετά τις 11 ας πούμε, όταν φορτώνονται χαρτοκιβώτια σε αυτοκίνητα;

Επανέρχομαι στο έγγραφο: αυτό που μου έστειλε ο άνθρωπός μου είναι μια απόφαση του επικεφαλής των διοικητικών και οικονομικών υπηρεσιών της Γενικής Γραμματείας του Πρωθυπουργού, κυρίου Γ. Θεοχάρη. Αφορά την έγκριση δαπάνης - προσέξτε με, παρακαλώ, διότι το θέμα είναι σοβαρό - για την αγορά «φαρμακευτικού και ιατρικού υλικού». Η απόφαση του κ. Θεοχάρη είναι της 19ης Ιουνίου μ.ε. (μετά ευρωεκλογών σημαίνει αυτό) και το ποσό είναι της τάξεως των 105 ευρώ. Αποφεύγω εντελώς (παρότι με δυσκολία, ομολογώ) τον πειρασμό να αφεθώ στον σχολιασμό για το ποιος μπορεί να είναι εκείνος που αγοράζει τα φάρμακά του δαπάναις του κρατικού κορβανά και στέκομαι σε αυτό καθαυτό το γεγονός: τι είδους μπορεί να είναι αυτό το «φαρμακευτικό και ιατρικό υλικό»; Είναι παυσίπονα της σειράς ντεπόν, παναντόλ, μεσουλίντ, πονστάν για την καταπολέμηση του έντονου πονοκεφάλου που εξακολουθεί να προκαλεί το «αύριο» της 8ης Ιουλίου; Είναι τίποτε άλλο, πιο «βαρύ»; Πιο σύνθετο; Για πιο «ειδικές» περιπτώσεις, πέραν της αντιμετώπισης ενός απλού πονοκεφάλου; Απαντήσεις φυσικά δεν αναμένω - στην «τούρλα» του Σαββάτου, κατά κυριολεξία, όπου η κλεψύδρα αδειάζει επικίνδυνα, σιγά να μην έχει κανείς τη διάθεση να απαντήσει…

Τα μαζεύουν

Οπως προανέφερα, τις νυχτερινές ώρες παρατηρείται στο Μέγαρο Μαξίμου μια εργώδης κίνηση, και ειδικότερα να φορτώνονται σε αυτοκίνητα κιβώτια εμπεριέχοντα χαρτιά. Οπως με ενημέρωσε κάτοικος της περιοχής που είχε βγάλει τον σκύλο του για βόλτα, όπως καθημερινά κάνει, παρατήρησε ένα από τα τελευταία βράδια να μεταφέρονται από την πλαϊνή πόρτα επί της οδού Βασιλέως Γεωργίου του Μεγάρου Μαξίμου κιβώτια χάρτινα σε ένα αυτοκίνητο με κανονικές πινακίδες, το οποίο είκασε ότι επρόκειτο για κρατικό αυτοκίνητο.

Φυσικά, όπως και του καθενός άλλωστε που θα έβλεπε στις 11 τη νύχτα το θέαμα, ο νους του πήγε στη μετακίνηση από το Μέγαρο Μαξίμου, προς άγνωστη κατεύθυνση, φακέλων του πρωθυπουργικού γραφείου με «ευαίσθητο» περιεχόμενο. Ο άνθρωπος μου είπε ότι σκέφτηκε «να τους βγάλει φωτογραφία με το κινητό, αλλά τελικά το απέφυγε, φοβήθηκε». Τον επαίνεσα. Φωτογραφία με φλας μέσα στην άγρια νύχτα μπορεί και να σήμαινε «τραβήγματα» χωρίς λόγο.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, προσωπικά δεν μου προξένησε καμία έκπληξη το γεγονός της μεταφοράς των φακέλων. Βέβαιος ων ότι θα ακολουθήσουν και άλλες, αν δεν έχουν ακολουθήσει ήδη, έχω να πω το τετριμμένο ότι των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν…

Τελειώνει τα γεροντοπαλίκαρα

Εγώ όπως τον παρατηρώ στις τελευταίες του συνεντεύξεις τον Αλέξη τον «άχαστο», έχω καταλήξει πως έχει αποφασίσει να τελειώνει με τα βαρίδια του ΣΥΡΙΖΑ και τον μεγαλοϊδεατισμό της «πρώτη φορά Αριστεράς». Να τελειώνει, οριστικά και αμετάκλητα. Με μια προίκα της τάξεως του 25% ή μπορεί και παραπάνω, είμαι βέβαιος ότι μέσα στο καλοκαίρι θα το δουλέψει το πράγμα, ώστε τον Σεπτέμβριο - Οκτώβριο να είναι έτοιμος να προχωρήσει σε μια ολοκληρωμένη πρόταση προς το ΚΙΝΑΛ για συμπόρευση. Ή ακόμη και για συγχώνευση. Οι πληροφορίες μου αναφέρουν πως ο άνθρωπος είναι πεπεισμένος ότι το παραμύθι με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πλέον κανένα μέλλον, ότι ολοκληρώνεται στις 7 Ιουλίου και «πάμε γι' άλλα». Και επειδή το παλικάρι είναι ο ορισμός του κυνισμού, με το σκεπτικό ότι έχει μπροστά του ένα προσδόκιμο παρουσίας στην πολιτική ζωή 25 με 30 χρόνια, σου λέει με αυτά εδώ τα γεροντοπαλίκαρα που με περιστοιχίζουν δεν μπορώ να πάω πουθενά. Το πολύ πολύ μέχρι το ΚΑΠΗ της πλατείας. Καλά ήταν ως εδώ, άλλα ως εδώ! Το δρομολόγιο έφτασε στο τέρμα του.

Μεταξύ μας, δεν τον αδικώ. Αν στο μυαλό του είναι να επανέλθει, που ασφαλώς το έχει (και θα πω και μια ιστορία εν συνεχεία που κυκλοφορεί), προφανώς αυτό δεν μπορεί να γίνει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Χρειάζεται άλλη ταμπέλα το μαγαζί, χρειάζεται άλλη ταυτότητα, άλλο «πρόσωπο» για να μπορέσει να επιστρέψει. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα σέρνει πάντα μέσα του τις τραγικές γελοιότητες του πρώτου εξαμήνου του 2015, τα απίστευτα ψέματα, τους λαϊκισμούς, τις «απάτες», τις κοροϊδίες, τα ρουσφέτια, τις «ειδικές» σχέσεις με το μεγάλο κεφάλαιο. Εχει «καεί» αυτό το brand name και ο Τσίπρας, που δεν είναι κανένα κορόιδο, το έχει αντιληφθεί πρώτος και θα το παίξει σύντομα το έργο, θυμηθείτε με…

Ζωάρα

Αναφέρθηκα στο προηγούμενο σε μια ιστορία που κυκλοφορεί και που αφορά τις πρώτες ημέρες της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Η ιστορία διακινείται ως αστικός μύθος και περιγράφει το πρωτόγνωρο πάθος για την εξουσία του Αλέξη του «άχαστου» και του στενού πυρήνα που τον περιέβαλλε όλα αυτά τα χρόνια - μία ακόμη αιτία γιατί επέμενε ως το τέλος στην εξάντληση της τετραετίας. Πότε άλλοτε θα τα ξαναζήσει όλα αυτά που ζει και απολαμβάνει και αυτός και οι δικοί του;

Είναι, λέει, σε ένα από εκείνα τα πρώτα ταξίδια στις Βρυξέλλες, όπου ο Αλέξης ο «άχαστος» θα έπαιζε τα νταούλια και θα χόρευαν, υποτίθεται, στους ρυθμούς του οι ευρωπαίοι εταίροι. Επιβαίνει του πρωθυπουργικού αεροσκάφους μαζί με τον Νίκο Παππά και δυο - τρεις άλλους του στενού πυρήνα. Το αεροπλάνο είναι σε πορεία προς τις Βρυξέλλες και κάποια στιγμή η αεροσυνοδός βγαίνει και σερβίρει το μενού, που είναι και πλούσιο και γκουρμέ. Οπότε, κατενθουσιασμένος, ο Νίκος ο Παππάς απευθύνεται στον νέο Πρωθυπουργό Τσίπρα και λέει:

- Τι ζούμε, ρε... μπιιιιπ (όπου μπιιιιπ η συνηθέστερη προσφώνηση των Ελλήνων μεταξύ τους), τι ζωάρα είναι αυτή;

Οντως, ζωάρα ζήσατε, Νίκο μου, συμφωνώ. Αλλά όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν και αρχίζουν τα δύσκολα. Τα δικά σας αρχίζουν σε λίγο...

Βιβλίο για το Λεωνίδιο

Και κάτι για το καλοκαίρι που είναι εδώ και αψηφά εντελώς και την πολιτική και τους ανθρώπους της και τα «θέλω» τους. Βιβλίο θα προτείνω. Αφορά μία από τις διαλέκτους της ελληνικής γλώσσας που έχει τις ρίζες της στην αρχαιότητα - είναι το ιδίωμα που ομιλείται ακόμη και σήμερα στην ευρύτερη περιοχή της Κυνουρίας. Πρόκειται για τα λεγόμενα «τσακώνικα», τα οποία αποτελούν την αρχαιότερη ομιλούμενη ελληνική γλώσσα, καθώς θεωρείται ότι είναι κατά έναν τρόπο επιβίωση της γλώσσας που μιλούσαν οι δωριείς αρχαίοι κάτοικοι της περιοχής. Πλήθος γλωσσολόγων έχει ασχοληθεί με το θέμα τού πώς επιβίωσε αυτό το δείγμα της δωρικής διαλέκτου επί τόσους αιώνες σε αυτό το μικρό κομμάτι του Αργοσαρωνικού, και σε αυτό το πλήθος πρέπει να προστεθεί και η δουλειά δύο κυριών, της φίλης μου Πόπης Τσουκάτου του Θόδωρου και της Ζαχαρούλας Τουραλή, η οποία είναι κοινωνική ανθρωπολόγος. Η Πόπη, που έχει εξελιχθεί σε θαυμάσια φωτογράφο, «με τα πλάνα της φωτογραφικής μηχανής ανοίγει τα παράθυρα του Λεωνιδίου στον χρόνο και ξεκινά ένα ταξίδι στον μύθο και την ιστορία του τόπου».

Το βιβλίο επιγράφεται «Το Αγιελήδι τάσου από τα παναθούρια», που είναι η απόδοση του τίτλου «Το Λεωνίδιο μέσα από τα παράθυρα» στην τσακώνικη διάλεκτο. Και όπως σημειώνουν οι δύο κυρίες, «είναι ένα ταξίδι στη μνήμη, την ταυτότητα, τη συμβολή του ανθρώπου στη διαμόρφωση του τοπίου και της πολιτισμικής πραγματικότητας που δημιούργησε το κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον σε αυτήν την περιοχή της Νότιας Κυνουρίας»...

"....Οι ώρες και οι ημέρες είναι κρίσιμες για τον Αλέξη Τσίπρα και για τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο πρωθυπουργός γνωρίζει ότι το πολιτικό παιχνίδι είναι μη αναστρέψιμο, αλλά επιχειρεί να συσπειρώσει και να ενθαρρύνει τους οπαδούς του. Οι εχθροί δεν είναι μόνο ανάλγητοι, όμως, είναι και φοβισμένοι. «Καταλαβαίνουν ότι δεν αρκεί για να κερδίσεις εθνικές εκλογές μόνο φτιάχνοντας αρνητικό αφήγημα για τον αντίπαλο, αν δεν μπορείς να φτιάξεις θετικό αφήγημα για σένα», δηλώνει ο πρωθυπουργός. Δεν ακούγεται ο αντίλογος ότι πριν από τις εκλογές της 26ης Μαΐου ο ίδιος και το κόμμα του επικεντρώθηκαν σε επιθέσεις στο πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη...."

TOY NIKOY KΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑ

Το ζαλισμένο εμβατήριο του «Ροκ της Καντίνας» της Καραΐνδρου βροντάει από τους πύργους των ηχείων που πλαισιώνουν μια χαμηλή σκηνή με πλάτη τη θάλασσα. Ο Αλέξης Τσίπρας φθάνει με μια μικρή πομπή για να μιλήσει σε προεκλογική συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ, στον χώρο δίπλα στον λιμενοβραχίονα του Πειραιά όπου από το 1909 έως το 2003 στέκονταν τα κτίρια των θρυλικών «Λιπασμάτων Δραπετσώνας».

Ο πρωθυπουργός φοράει καλό λευκό πουκάμισο και μπλε παντελόνι. Χωρίς σακάκι, χωρίς γραβάτα. Σαν να σηκώθηκε από κάποιο γάμο για να μιλήσει σε φίλους συγκεντρωμένους απέξω. Τα μανίκια είναι σηκωμένα έως λίγο κάτω από τους αγκώνες.

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι χαμογελαστός. Τα στελέχη του κόμματος και οι άνθρωποι της ασφάλειας τον συνοδεύουν μέσα από τον κόσμο προς τη σκηνή. Βρίσκεται σε δικό του γήπεδο, μεταξύ δικών του ανθρώπων. Μακριά από τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν σίγουρη ήττα στις εκλογές σε λίγες ημέρες. Καμιά εικοσαριά σημαίες του ΣΥΡΙΖΑ – λευκές, κόκκινες και πορφυρές– και δυο τρεις ελληνικές, ανεμίζουν στα χέρια οπαδών μέσα στην άπνοια της νύχτας. Ισως χίλια άτομα στέκονται μπροστά στη σκηνή, ίσως λιγότερα. Παραδίπλα, πλαστικά τραπεζάκια και καρέκλες μιας καντίνας έχουν γεμίσει με παρέες και οικογένειες. Γύρω στις 9.30, μία ώρα μετά την προγραμματισμένη ώρα, αρχίζει η ομιλία του πρωθυπουργού. Πίσω του γλιστράει πάνω στα μαύρα νερά του λιμανιού μια φωτισμένη πολιτεία – το πάλλευκο «Ελευθέριος Βενιζέλος» της ΑΝΕΚ στρίβει μεγαλοπρεπώς και εξαφανίζεται προς τον νότο και την Κρήτη. Μια ριπή θαλασσινής αύρας ακουμπάει το πλήθος και εξατμίζεται.

«Σας ευχαριστώ θερμά γι’ αυτή την ανθρώπινη, αυτή τη ζεστή υποδοχή», αρχίζει ο πρωθυπουργός. Χάνεται πίσω από τα κινητά τηλέφωνα που υψώνονται για να καταγράψουν τη στιγμή.
«Βλέπω στα πρόσωπά σας την αποφασιστικότητα, βλέπω στο χαμόγελό σας την ελπίδα», συνεχίζει η αόρατη φωνή. «Ναι, είναι βέβαιο, δεν θα ξεμπερδέψουν έτσι εύκολα με την Αριστερά. Δεν θα ξεμπερδέψουν έτσι εύκολα με τη δημοκρατική, προοδευτική παράταξη στην πατρίδα μας, που άνοιξε τον δρόμο για να είμαστε σήμερα ξανά ελεύθεροι, να ατενίζουμε ένα μέλλον με μεγαλύτερη αισιοδοξία», ακούγονται οι οικείοι πλέον πρωτοπαπανδρεϊκοί χρωματισμοί και κολακείες.

«Και είναι μεγάλη πραγματικά η χαρά μου να βρίσκομαι ξανά εδώ, μαζί σας. Ξανά εδώ. Στις γειτονιές του Πειραιά, που στους εκλογικούς καταλόγους καταγράφονται ως Β΄ Πειραιά, αλλά στην καρδιά μας και στην Ιστορία καταγράφονται ως οι γειτονιές της αντίστασης και της πάλης για ελευθερία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη». Μόνο ο ομιλητής αναγνωρίζει την πραγματική αξία των αδικημένων. Και αυτή υπάρχει επειδή συνδέεται με αυτόν.

«Εμείς, εσείς, όλοι μαζί ελευθερώσαμε τη χώρα από αυτό τον ζυγό των δανειστών που ήταν για 8 ολόκληρα χρόνια, και το πετύχαμε αυτό με την κοινωνία όρθια».

Οι ώρες και οι ημέρες είναι κρίσιμες για τον Αλέξη Τσίπρα και για τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο πρωθυπουργός γνωρίζει ότι το πολιτικό παιχνίδι είναι μη αναστρέψιμο, αλλά επιχειρεί να συσπειρώσει και να ενθαρρύνει τους οπαδούς του. Οι εχθροί δεν είναι μόνο ανάλγητοι, όμως, είναι και φοβισμένοι.

«Καταλαβαίνουν ότι δεν αρκεί για να κερδίσεις εθνικές εκλογές μόνο φτιάχνοντας αρνητικό αφήγημα για τον αντίπαλο, αν δεν μπορείς να φτιάξεις θετικό αφήγημα για σένα», δηλώνει ο πρωθυπουργός. Δεν ακούγεται ο αντίλογος ότι πριν από τις εκλογές της 26ης Μαΐου ο ίδιος και το κόμμα του επικεντρώθηκαν σε επιθέσεις στο πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Επιστρατεύοντας το επιχείρημα ότι το δικό του κόμμα «κέρδισε» 670.000 νέους ψηφοφόρους στους πέντε μήνες μεταξύ των ευρωεκλογών του 2014 και των εθνικών του 2015, ο Τσίπρας επιχειρηματολογεί ότι το ίδιο θα συμβεί και τώρα (ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται όχι σε άνοδο αλλά σε πτώση). «Γι’ αυτό τώρα ο κ. Μητσοτάκης... σπεύδει να ανασύρει από τα συρτάρια του άλλο έναν εκβιασμό. Ενα παραμύθι με δράκο, μπας και εκβιάσει τους ψηφοφόρους να τον ψηφίσουν».

Αυτός ο «εκβιασμός» είναι η προειδοποίηση του Μητσοτάκη ότι εάν δεν μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση μετά τις 7 Ιουλίου, η χώρα θα οδηγηθεί σε νέες εκλογές με την απλή αναλογική, το σύστημα που ψήφισε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Σε ό,τι λέει ο πρωθυπουργός κάποιος θα μπορούσε να αντιτείνει αυτά που έκαναν ή παρέλειψαν ο ίδιος και το κόμμα του. Και δεν είναι μόνο η απειρία διοικήσεως που μπορεί να δικαιολογήσει τα σφάλματα – πώς θα εξηγήσει κανείς την αδικαιολόγητη και βάναυση σπίλωση ανθρώπων, όπως στην υπόθεση Novartis; Ή το μείγμα ανευθυνότητας και αλαζονείας που δικαιολογήθηκαν ως αυταπάτη;

Τα επιχειρήματα του Τσίπρα και η διακυβέρνησή του θα κριθούν από τους ψηφοφόρους και από την Ιστορία. Οπως θα κριθούν και οι αντίπαλοί του. Απόψε, εδώ, μιλάει ένας στους δικούς του οπαδούς. Λέγοντας όσα θέλει να πει, όσα θέλουν να ακούσουν. Οι πολλοί είναι αλλού. Στο τέλος, το «Ροκ της Καντίνας» μπουκώνει πάλι στον αέρα – στροβιλίζεται πάνω από τα νέα τσιμεντένια μονοπάτια και τα φρεσκοφυτεμένα δενδράκια. Νέα χρήση αρχαίας γης. Δίπλα στην αμίλητη θάλασσα. 

"...Είναι σαφές ότι ο Αλέξης Τσίπρας υποτίμησε τον αντίπαλό του και φαίνεται πως στήριξε την εκστρατεία στο σκεπτικό ότι «τον έχει» εύκολα. «Δεν τον υποτιμώ, θεωρώ ότι έχει ικανότητες, ότι μπορεί να σταθεί με επάρκεια σε έναν πολιτικό διάλογο» έλεγε μέχρι προσφάτως, στην αγωνιώδη προσπάθειά του να οδηγήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη σε μονομαχία on camera. Δεν ήταν όμως μόνο ο Πρωθυπουργός. Και άλλα κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης αλαζονικά αντιμετώπισαν τον αντίπαλο. Με ειρωνείες και χλεύη και με το Μέγαρο Μαξίμου να στηρίζει τέτοιες συμπεριφορές (όπως η επίθεση του Παύλου Πολάκη στον Στέλιο Κυμπουρόπουλο κ.λπ.), προφανώς νομίζοντας ότι απολαμβάνει τη στήριξη της κοινωνίας.

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 29-30/06/19

ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΔΗΜΟΥ

Ισχυρή παράσταση νίκης συνοδεύει τη ΝΔ τις τελευταίες εβδομάδες ως αβαντάζ της πρωτιάς της στις δύο πρόσφατες αναμετρήσεις. «Είναι απόρροια του πραγματικού εκλογικού αποτελέσματος» σχολιάζουν πηγές της Πειραιώς με γνώση της επικοινωνιακής στρατηγικής του Κυριάκου Μητσοτάκη. Οι δημοσκοπήσεις παράλληλα δείχνουν γαλάζια αυτοδυναμία στις εθνικές κάλπες - κάποιες, και με διψήφια διαφορά υπέρ της ΝΔ. Πίσω από αυτούς τους αριθμούς όμως κρύβονται γεγονότα, συμπεριφορές, επικοινωνιακές τακτικές και ατζέντες, που εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια διαμορφώνουν την πολιτική της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, προκαλώντας σταδιακά το αντι-ΣΥΡΙΖΑ ρεύμα και τη διεύρυνση της ψαλίδας, που εμφατικά αποτυπώθηκαν στην ευρωκάλπη.

Είναι οι 6+1 λόγοι που οδηγούν πλέον τον Κυριάκο Μητσοτάκη στην πόρτα του Μεγάρου Μαξίμου, μέσα από τις κάλπες της 7ης Ιουλίου: η έμφαση στην ανάπτυξη της χώρας και στην… τσέπη του πολίτη, η ανάδειξη της ασφάλειας, η υποτίμηση του αντιπάλου από τον Πρωθυπουργό, το Μακεδονικό, η μεσαία τάξη, η πάλη αλαζονείας και μετριοπάθειας, ακόμα και η υπόθεση Novartis. Ισως το πιο κομβικό στοιχείο για το γαλάζιο επιτελείο, που όπως λένε οι γνωρίζοντες προέκυπτε διαρκώς από μετρήσεις και αναλύσεις στοιχείων, είναι ότι «ο κόσμος ήθελε να αφήσει πίσω του την εποχή της κρίσης μαζί με τα κόμματα - παράγωγα της κρίσης». Γι' αυτό η ΝΔ πόνταρε σχεδόν αποκλειστικά στο «θετικό μήνυμα», μακριά από την πόλωση.

1. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έριξε από την αρχή στην οικονομία το βάρος της πολιτικής του. Η καμπάνια της ΝΔ χτίστηκε πάνω σε ό,τι μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη - νέες δουλειές, προσέλκυση επενδυτών, φοροελαφρύνσεις. «Σε αυτό που είναι ζητούμενο για τη χώρα δηλαδή», όπως σχολιάζει έγκυρη πηγή της Πειραιώς. «Μιλάω για τη μείωση των φόρων από το 2016. Δεν είναι κάτι που ανακάλυψα τώρα. Στην πρώτη ΔΕΘ περιέγραψα το σχέδιό μου» είπε προ ημερών ο πρόεδρος της ΝΔ, τονίζοντας ότι θα χτίσει την αξιοπιστία που χρειάζεται για την Ευρώπη. «Ο ΣΥΡΙΖΑ ανακάλυψε ξαφνικά την πολιτική μείωσης των φόρων» πρόσθεσε. Και πριν από τις ευρωεκλογές ο Κυριάκος Μητσοτάκης τόνιζε τις διαφορές της οικονομικής πολιτικής του, κάνοντας λόγο για «πραγματικό προϊόν» (το δικό του) και «απομίμηση» (του ΣΥΡΙΖΑ).

2. Στιγμιότυπο του παρελθόντος: Ιούλιος του 2016, οδός 3ης Σεπτεμβρίου. Με φόντο μια κλούβα της ΕΛ.ΑΣ., ο Κυριάκος Μητσοτάκης ενημερώνεται από τους αστυνομικούς για την αυξημένη παραβατικότητα. Κάτοικοι του κέντρου τού μεταφέρουν τα προβλήματά τους. Και ο ίδιος μιλάει για «γειτονιές σε ιδιότυπο καθεστώς αποκλεισμού» και για «πολίτες που είναι όμηροι των "γνωστών αγνώστων", οι οποίοι - λόγω της έλλειψης πολιτικής βούλησης - εξακολουθούν να αλωνίζουν». Για τη ΝΔ η δημόσια τάξη τέθηκε σε προτεραιότητα. «Δεν υπάρχει ελευθερία εάν δεν υπάρχει ασφάλεια των πολιτών» είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης και δεσμεύτηκε για προμήθεια νέων περιπολικών (μέσα σε ένα έτος) και αλεξίσφαιρων γιλέκων, προσλήψεις 1.500 αστυνομικών, επαναδημιουργία της Ομάδας ΔΕΛΤΑ, ενίσχυση της ΔΙΑΣ.

3 .Ως «παγίδα» που πήγε να στήσει ο Πρωθυπουργός αλλά έπεσε μέσα ο ίδιος, καθώς διευρύνθηκε ένα ψυχικό χάσμα το οποίο προϋπήρχε μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και της πλειονότητας των πολιτών, περιγράφουν το Μακεδονικό έγκυρες πηγές. Οπως σχολιάζουν, οι χειρισμοί της υπόθεσης από την κυβέρνηση της προκάλεσαν οριζόντια φθορά. «Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι κακή (…) Ο κ. Τσίπρας περιφρόνησε τον λαό και τις ευαισθησίες του (…) Αγνόησε προκλητικά σύσσωμη την αντιπολίτευση και τη Βουλή» έλεγε τότε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. «Θέλει να διχάσει τη χώρα προκειμένου να μη φανεί ο εσωκομματικός της διχασμός» απαντούσε ο Αλέξης Τσίπρας. Πέρυσι τέτοια εποχή πάντως δημοσκόπηση έδειχνε ξεκάθαρη διεύρυνση της διαφοράς της ΝΔ έναντι του ΣΥΡΙΖΑ.

4. Οι περισσότεροι θέλουν να ανήκουν εκεί. Σύμφωνα με αναλυτές και επικοινωνιολόγους, η πλειονότητα του πληθυσμού δηλώνει «μεσαία τάξη», ακόμα και αν αντικειμενικά δεν ανήκει σε αυτήν. Οπως και να έχει, η αντιμετώπισή της υπήρξε καθοριστική. Είναι ενδεικτικές οι αναλύσεις από ξένα δημοσιεύματα. «Προσπάθησε να δαιμονοποιήσει τον Μητσοτάκη, αλλά απέτυχε» έγραψαν οι «Financial Times», κάνοντας λόγο για κόπωση της μεσαίας τάξης. «Χτυπήθηκαν σκληρά από τις απότομες αυξήσεις των φόρων, αδιαφορούν από την ήπια οικονομική ανάπτυξη της κυβέρνησης Τσίπρα και τον εγκατέλειψαν». Μέσα στην εβδομάδα ήρθε πάντως μια παραδοχή Τσίπρα: «Δεν καταφέραμε να βγάλουμε από τη μεσαία τάξη όλο το βάρος που σήκωσε». Να αναγνωρίζεις το λάθος σου, θα έλεγε κανείς, είναι σημαντικό βήμα. Ακόμα σημαντικότερο είναι όμως να το κάνεις έγκαιρα και να επανορθώνεις.

5 . Απέναντι στον διχαστικό λόγο και στα συνθήματα «με τους πολλούς ή με την ελίτ», ο πρόεδρος της ΝΔ επένδυσε στη μετριοπάθεια και την ενωτική γραμμή. Εξάλλου πολιτικοί αναλυτές και επικοινωνιολόγοι είχαν δει έγκαιρα ότι η όξυνση δεν έχει πια θέση στην κοινωνία. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης απομακρύνθηκε από την αντιπαράθεση με τον Αλέξη Τσίπρα και άρχισε να διαδίδει το δικό του θετικό μήνυμα για την επόμενη μέρα. Στηρίχθηκε στο πρόγραμμά του και στο πώς θα το περάσει αποτελεσματικά σε όλες τις κατηγορίες πολιτών. Ισως η τελευταία φορά που αναφέρθηκε στα «δίπολα» ήταν δύο εβδομάδες πριν από τις ευρωεκλογές. «Είμαι με όλους» είχε πει, σημειώνοντας ότι ο Τσίπρας «ήρθε στην καρότσα ενός αγροτικού φωνάζοντας "go back, κυρία Μέρκελ" και φεύγει καπνίζοντας πούρα σε σκάφη» (μετά την εικόνα του χαλαρού Πρωθυπουργού στο κότερο).

6.  Είναι σαφές ότι ο Αλέξης Τσίπρας υποτίμησε τον αντίπαλό του και φαίνεται πως στήριξε την εκστρατεία στο σκεπτικό ότι «τον έχει» εύκολα. «Δεν τον υποτιμώ, θεωρώ ότι έχει ικανότητες, ότι μπορεί να σταθεί με επάρκεια σε έναν πολιτικό διάλογο» έλεγε μέχρι προσφάτως, στην αγωνιώδη προσπάθειά του να οδηγήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη σε μονομαχία on camera. Δεν ήταν όμως μόνο ο Πρωθυπουργός. Και άλλα κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης αλαζονικά αντιμετώπισαν τον αντίπαλο. Με ειρωνείες και χλεύη και με το Μέγαρο Μαξίμου να στηρίζει τέτοιες συμπεριφορές (όπως η επίθεση του Παύλου Πολάκη στον Στέλιο Κυμπουρόπουλο κ.λπ.), προφανώς νομίζοντας ότι απολαμβάνει τη στήριξη της κοινωνίας.

7. Στο κενό έπεσε η προσπάθεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ να σκάσει τη βόμβα της Novartis, εμπλέκοντας συγκεκριμένα πρόσωπα, όπως ο πρώην πρωθυπουργός και πρώην πρόεδρος του ΣτΕ Παναγιώτης Πικραμμένος (επικεφαλής πλέον του ψηφοδελτίου Επικρατείας της ΝΔ). Στοιχεία δεν υπήρξαν, η βόμβα δεν έσκασε, αλλά η ΝΔ δεν θα αφήσει στο παρελθόν τους χειρισμούς της κυβέρνησης. Θέλει να αποδείξει ότι επρόκειτο για πολιτική σκευωρία. «Η υπόθεση θα φτάσει στην επόμενη Βουλή» έχει πει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, προαναγγέλλοντας Εξεταστική Επιτροπή, από τη στιγμή που εμπλέκονται υπουργοί.