Από "ΤΑ ΝΕΑ"
Η συνωμοσιολογία είναι ακροδεξιά
ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ
Δεν ξέρω αν και πόσο καιρό ακόμα μπορεί να αντέξει η προβολή στην κοινή γνώμη της δήθεν απόκρυψης του ξυλολίου που δήθεν υπήρχε στο τρίτο βαγόνι της εμπορικής αμαξοστοιχίας, η οποία συγκρούστηκε τον Φεβρουάριο του 2023 στα Τέμπη. Ούτε πόσο μπορεί να αντέξει η προβολή στην κοινή γνώμη του στόρι της δήθεν απόκρυψης από την κυβέρνηση του δήθεν υψηλά ιστάμενου λαθρέμπορου ξυλολίου προς νόθευση καυσίμων, όπως δίδαξε πρώτος στη Βουλή ο γνωστός ακροδεξιός συνωμοσιολόγος και δήθεν Επιστολογράφος του Ιησού.
Παρά τα πολλά δήθεν αυτής της ιστορίας, η ουσία είναι ότι, όπως σας τα έλεγα από την ημέρα των μεγάλων συλλαλητηρίων για τα Τέμπη, οι πολίτες για ακόμα μία φορά έπεσαν θύματα μιας επιδέξια διατυπωμένης πολιτικής ρητορικής που φούντωσε τα δημοσκοπικά ποσοστά των άκρων. Της Ακροδεξιάς και της Αριστεράς – ή, προκειμένου για τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, μιας οιονεί Αριστεράς. Που για ακόμα μία φορά συγκλίνουν, υποτίθεται, σε ένα αντισυστημικό μέτωπο, όπως συνέβη και στις αρχές της δεκαετίας του 2010, όταν το αντιμνημονιακό στρατόπεδο αποδέχτηκε και ενέκρινε την πολιτική συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ.
Οπως τότε αναδύθηκαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, έτσι και τώρα συμπλέουν η Αριστερά με την Ακροδεξιά, με συνεκτικό ιστό ένα χημικό στοιχείο που το ήξεραν μόνο οι χημικοί: το ξυλόλιο. Η αποδοχή, δηλαδή, από την Αριστερά (και από το ΠΑΣΟΚ, ιδίως από το ΠΑΣΟΚ) της κινηματικής δημαγωγίας, δήθεν για να τιμωρηθούν οι ανάλγητοι υπηρέτες συμφερόντων που έστειλαν 57 ανθρώπους, κυρίως νέους, με τρένα τα οποία δεν παρέχουν ασφάλεια, ουσιαστικά υιοθέτησε και νομιμοποίησε ηθικά την ιδεολογική εκδοχή της Ακροδεξιάς του Βελόπουλου. Η εκδοχή αυτή δεν είναι απλώς μια προσωρινή διάρρηξη της εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς. Είναι κάτι πολύ πιο διαλυτικό: είναι η υιοθέτηση ως πολιτικής μεθόδου της αντισυστημικής συνωμοσιολογίας. Για να το πω ωμά, η αποδοχή από την Αριστερά (συμπεριλαμβανομένου του ΠΑΣΟΚ) των μυθευμάτων περί ξυλολίου είναι προσχώρηση στην ακροδεξιά συνωμοσιολογία.
Η κινηματική/αριστερή αντιπολίτευση (μαζί με το ΠΑΣΟΚ) χρησιμοποίησε τις κοινωνικές κινητοποιήσεις, περισσότερο ή λιγότερο αυθόρμητες, προς ίδιον όφελος – με στόχο την ηθική πρωτίστως κατάρρευση της κυβέρνησης, χωρίς να υπάρχει εναλλακτικό πειστικό σχέδιο για τη χώρα. Ουσιαστικά, εμπορεύτηκε εν γνώσει της τον ανθρώπινο πόνο.
Ο κυνισμός του «συστήματος», τον οποίο παρουσίασαν οι αντιπολιτεύσεις στους πολίτες, ακόμα κι αν υπάρχει, δεν αντιμετωπίζεται με περισσότερο κυνισμό, που υπάρχει στην εξύμνηση και την εργαλειοποίηση των «κινημάτων». Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Η συγκίνηση δεν είναι πολιτικό μέγεθος, δεν οδηγεί σε πολιτικά προγράμματα. Η επανενεργοποίηση των πολιτών στα δημόσια πράγματα εξαιτίας των συναισθημάτων τους δεν είναι πολιτική στάση, γι’ αυτό και επιτρέπει την άνοδο αυταρχικών και ακροδεξιών λύσεων. Η αγανάκτηση του 2011 έφερε τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κι έκανε υπολογίσιμη δύναμη τη ρατσιστική βία της ριζοσπαστικής Ακροδεξιάς, της Χρυσής Αυγής.
Η κινηματική δημαγωγία, αντίθετα από ό,τι φαίνεται να πιστεύουν οι αριστεροί ή νεοαριστεροί οπαδοί της, δεν οδηγεί σε μια προσδοκώμενη νέα πολιτικοποίηση, αλλά στον απολιτικό μηδενισμό και στην ακόμα μεγαλύτερη κοινωνική εξατομίκευση, διαλύοντας τον κοινωνικό δεσμό μέσα σε εφήμερους μύθους. Γι’ αυτό, ως σήμερα, χάνουν δημοσκοπικά ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ και νικάνε η Κωνσταντοπούλου, που εναλλάσσει καρδούλες με εκρήξεις επιτηδευμένης οργής, και η Λατινοπούλου, που προβάλλει έναν διεθνή τραμπισμό, έναντι του καθαρόαιμου επαρχιωτισμού του Βελόπουλου. ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ έβαλαν τα χέρια τους κι έβγαλαν τα μάτια τους.
Η δημοκρατία της συγκίνησης
Ο όρος «δημοκρατία της συγκίνησης» είναι όρος του καθηγητή Πολιτικών Επιστημών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Ανδρέα Πανταζόπουλου, για να εξηγήσει την αντίδραση στις επιλογές της κυβέρνησης Σημίτη, μετά την κρίση στα Ιμια και με τον Οτσαλάν. Ο Πανταζόπουλος υποστήριξε ότι η θερμότητα των μαζικών πολιτικών και κοινωνικών αντιδράσεων που προκλήθηκαν, με αφορμή τους συγκεκριμένους κυβερνητικούς χειρισμούς, αποκάλυψε ότι η εθνικιστική και η αντιεκσυγχρονιστική διαμαρτυρία κρύφτηκαν πίσω από τη συγκίνηση («Η δημοκρατία της συγκίνησης», εκδ. Πόλις, 2002).
Η συγκίνηση είναι απολιτικό μέγεθος και όπου δέσποσε, στη Μεταπολίτευση, έκανε μεγάλο κακό. Στα μεγάλα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό με το εμπνεύσεως Σαμαρά σύνθημα «Η Μακεδονία είναι ελληνική», η Ελλάδα κατάφερε να γίνει το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης, βάζοντας την εξωτερική πολιτική της να ασχολείται ουσιαστικά με ένα μη θέμα. Στην απόπειρα της κυβέρνησης Σημίτη (διά του νομοσχεδίου Τάσου Γιαννίτση) να διευθετήσει το ασφαλιστικό, το συνδικαλιστικό πάθος έκρυψε τη λογική, με αποτέλεσμα λίγα χρόνια μετά (μετά και την άφρονα πολιτεία του Κώστα Καραμανλή) τη χρεοκοπία. Το δάκρυ του προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου στην Κύπρο απέτρεψε την οριστική, ομοσπονδιακή λύση του Κυπριακού, στο πλαίσιο της Ενωμένης Ευρώπης. Και βέβαια, ένα άλλο συναίσθημα, η αγανάκτηση, παραλίγο να οδηγήσει την Ελλάδα στον όλεθρο μιας αλλαγής καθεστώτος. Γι’ αυτό η πολιτική δεν πρέπει να υποχωρεί στα συναισθήματα.
Δηλώνω και εγώ την περιέργειά μου αναφορικά με την προθεσμιακή παραίτηση διά… προαναγγελίας του υφυπουργού Χρήστου Τριαντόπουλου. Τι είναι αυτό; Πότε έχει ξαναγίνει στο παρελθόν κάτι ανάλογο; Κι αν ο Τριαντόπουλος αναγγείλει ότι παραιτείται στις… 30 Φεβρουαρίου; Να πει, παιδιά, ένα όπα, έλεγα να παραιτηθώ σύντομα, αλλά καλύτερα να ορίσω ημερομηνία: 30 Φεβρουαρίου. Δηλαδή ποτέ!
Τι θα του πουν; Εφυγες;
Αλλά του Τριαντόπουλου δεν είναι λιγάκι επικίνδυνο να του πεις «έφυγες»; Τώρα που το θέμα των Τεμπών βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη;
Και αν του γυρίσει το μυαλό του υφυπουργού και αρχίσει τίποτε… τσάμικα, τι γίνεται;
Η παραίτηση δεν ήταν… αυθόρμητη
Επισημαίνω αυτό το σημείο, διότι καθ’ α πληροφορήθηκα το Σαββατοκύριακο που δεν είχα τι να κάνω και πλάκωσα τα τηλέφωνα, η παραίτηση του σημερινού υφυπουργού Πολιτικής Προστασίας, έστω αυτή η κουτσή και καταφρονεμένη παραίτηση, δεν ήταν και τόσο αυθόρμητη. Για την ακρίβεια, δεν ήταν καθόλου αυθόρμητη. Ούτε του είχε περάσει από το μυαλό του ανθρώπου να δηλώσει ότι θα παραιτηθεί με το που κατατέθηκε η πρόταση για τη σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ εις βάρος του.
Αντιθέτως. Θεωρούσε (και πιθανόν θεωρεί ακόμη) ότι εντός της κυβέρνησης θα ήταν πιο καλά προστατευμένος.
Επείσθη, πληροφορήθηκα εξ εγκύρου πηγής, για το αντίθετο ύστερα από δύο τηλεφωνικές επικοινωνίες που είχε με τον πρόεδρο Κυριάκο. Ιδέα (απόφαση) του οποίου ήταν και η παραίτηση στον… καιρό, λίγο νωρίτερα από τις… 30 Φεβρουαρίου. Εχει γούστο να το επέβαλλε κιόλας, μετά τους πανηγυρισμούς του ΠΑΣΟΚ ότι η Προανακριτική του «έφαγε» τον Τριαντόπουλο, έχει γούστο…
«Στοργή και proderm»
Πάντως η συμβουλή μου είναι τον κύριο Τριαντόπουλο να τον έχουν σε κατάσταση «στοργή και proderm» γιατί άνθρωποι όπως αυτός, που έχει ελάχιστη σχέση με την πολιτική, δεν ξέρεις πώς μπορεί να λειτουργήσουν αν καταλάβουν ότι τους αφήνουν μόνους τους στον λάκκο με τα φίδια. Οτι πλημμέλημα πλημμέλημα το μπάζωμα στα Τέμπη, αλλά αν παραπεμφθεί σε Ειδικό Δικαστήριο, παρά τα όσα του έχουν υποσχεθεί (…), δεν ξέρεις, και δεν ξέρει και κανείς, πώς θα αντιδράσει. Γιατί ακούγεται σαν ανέκδοτο να πιστεύει κανείς ότι μόνος του αποφάσισε το ξεμπάζωμα και εν συνεχεία το μπάζωμα στον χώρο του δυστυχήματος, πριν καν κλείσει 24ωρο από τη σύγκρουση των δύο τρένων. Αυτά δεν τα πιστεύει ούτε παιδί του Δημοτικού…
Εξωγήινοι στα Τέμπη
Ευτυχώς όμως για τη στριμωγμένη σε μια γωνία στα σκοινιά κυβέρνηση, εμφανίστηκε σαν από μηχανής θεός δικηγόρος, ενίοτε και… στιχουργός, ονόματι Καπερνάρος. Την είχαμε χάσει αυτή τη μορφή του λαϊκού πενταγράμμου για καμιά δεκαετία (όταν έκανε καριέρα ως βουλευτής Καμμένου…), αλλά εμφανίστηκε στο προσκήνιο κομίζων τρία βίντεο τα οποία απεικονίζουν την εμπορική αμαξοστοιχία εν κινήσει. Η οποία, πάλι κατά τον «κομιστή» (τι θυμήθηκα τώρα..), είναι η αμαξοστοιχία η οποία συγκρούστηκε στα Τέμπη, με τα οδυνηρά, τραγικά αποτελέσματα, με την επιβατική.
Αλλά η αμαξοστοιχία που καταγράφουν τα βίντεο είναι μια άδεια αμαξοστοιχία. Δεν φαίνεται να μεταφέρει (όσο μπορεί να φαίνεται, τέλος πάντων, σε ένα τρένο που περνάει με ταχύτητα μπροστά από μια κάμερα) κάτι ύποπτο. Οπότε, αφού δεν μετέφερε κάτι ύποπτο, κατά τα βίντεο Καπερνάρου, είναι προφανές ότι η έκρηξη στην εμπορική αμαξοστοιχία λογικά προκλήθηκε από… μετεωρίτη!
Ή από… εξωγήινους, που την είχαν στημένη στα Τέμπη! Αλλη εξήγηση δεν υπάρχει…
Απορίες για τα βίντεο
Θα μου πει κάποιος, σηκώνει πλάκα το όλο θέμα, με 57 νεκρούς που ζητούν δικαίωση; Οχι, δεν σηκώνει. Αλλά αυτό δεν αφορά μόνο εμένα, αφορά όλους. Κι όταν λέμε όλους, εννοούμε όλους. Και κυρίως τη στριμωγμένη κυβέρνηση. Που πιστεύει ότι με κάτι τέτοια σαν τα βίντεο θα πειστεί ο κόσμος για το τι πραγματικά συνέβη εκείνο το μοιραίο βράδυ. Αν όντως η κυβέρνηση θέλει να την πάρουν στα σοβαρά οι πολίτες, ας προσπαθήσει να βρει απαντήσεις πίσω από την «πρωτοβουλία» του Καπερνάρου.
Να ρίξω μια ιδέα; Να το κάνω: πώς γίνεται υπάλληλος εταιρείας σεκιούριτι να κρατάει επί δύο χρόνια στον υπολογιστή του, ή δεν ξέρω πού αλλού, αυτά τα τρία βίντεο και να μην τα παρουσιάζει από την πρώτη στιγμή στη Δικαιοσύνη; Και γιατί μόνο τρία βίντεο, κι όχι 213 ας πούμε, αφού από τη στιγμή που έγινε το δυστύχημα γνώριζαν πολύ καλά τη σπουδαιότητα αυτών των στοιχείων για την ανάκριση;
Επίσης, μια απορία άλλη που έχω και που γεννήθηκε βλέποντας ξανά και ξανά τα επίμαχα βίντεο, πώς πιστοποιείται ότι η αμαξοστοιχία που απεικονίζεται στα βίντεο είναι αυτή που συγκρούστηκε στα Τέμπη; Γιατί, ειλικρινά, εγώ δεν κατάφερα να το καταλάβω. Δεν είμαι και ειδικός βέβαια, μια κουτή ερώτηση υποβάλλω, και αν υπάρχει κάποιος να διαφωτίσει την ασχετοσύνη μου, εδώ είμαι να τον ακούσω…
Οι πιρουέτες του απόμαχου…
Λόγω πληθώρας επίκαιρης ύλης, που λέγανε παλιά οι δημοσιογράφοι, δεν πρόλαβα να ασχοληθώ με την εκδήλωση του Ιδρύματος Τσίπρα για το κράτος δικαίου και τη δικαιοσύνη. Νομίζω όμως ότι ποτέ δεν είναι αργά να ασχοληθεί κανείς με όσα απίθανα είπε ο αρχηγός, ειδικά στο σκέλος που αφορά το δυστύχημα των Τεμπών. Ο κακομοίρης, θέλοντας να δικαιολογήσει τις 23 μονάδες που έφαγε στο κεφάλι στις εκλογές του ’23, κατηγόρησε τον Μητσοτάκη ότι – προσέξτε, τώρα, διατυπώσεις για εισαγγελέα – «ενορχήστρωσε το μπάζωμα και τη συγκάλυψη, προκειμένου να διατηρήσει την εξουσία του. Γιατί ας μην ξεχνάμε μια κρίσιμη παράμετρο: μόλις ενάμιση μήνα μετά το έγκλημα των Τεμπών, είχαμε εκλογές. Αν γίνονταν τότε γνωστά όσα έχουν αποκαλυφθεί σήμερα, δεν θα τολμούσε κανείς να χαρακτηρίσει το έγκλημα των Τεμπών απλώς δυστύχημα. Και η αναζήτηση ευθυνών δεν θα διαχεόταν στις διαχρονικές ανεπάρκειες του κράτους και του πολιτικού συστήματος, αλλά στις πολύ συγκεκριμένες ευθύνες της παρούσας κυβέρνησης. Και αναγκαστικά αυτή η συζήτηση δεν θα τελείωνε τις επόμενες ημέρες, αλλά θα έφτανε ως και τη μέρα των εκλογών. Επρεπε λοιπόν πάση θυσία να ξεχαστεί. Γι’ αυτό και οι μπουλντόζες έλαβαν εντολή να μπαζώσουν το επόμενο κιόλας πρωί. Για να θάψουν το έγκλημα»!!!
Τι καταλαβαίνουμε τώρα όλοι εμείς από αυτό; Οτι ο άνθρωπός μας, κάνοντας ακροβασίες και πιρουέτες σαν πρίμα μπαλαρίνα, μας λέει ότι κακώς έχασε, και κακώς οι αγνώμονες, αχάριστοι συριζαίοι τον θεωρούν αποτυχημένο. Ο Μητσοτάκης φταίει γιατί εκείνος τα κανόνισε έτσι, ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία. Αλλιώς θα τον… νικούσε ο απόμαχος κύριος 17%…
…και το λάθος με τη Novartis
Για να το σοβαρέψω: ο Τσίπρας κατηγορεί δηλαδή τον Μητσοτάκη για όσα εκείνος έκανε το 2017 με τη σκευωρία για τη Novartis, όταν επιχείρησε να στείλει στο Ειδικό Δικαστήριο με ταπεινωτικές κατηγορίες δύο πρώην πρωθυπουργούς, έναν αντιπρόεδρο κυβέρνησης, τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος και τέσσερις πέντε υπουργούς των δύο μεγαλύτερων κομμάτων τής επί των ημερών του αντιπολιτεύσεως!
Θρασύτατος, αλλά δεν φταίει κανείς άλλος, ο Μητσοτάκης ευθύνεται. Που δεν έστειλε στον φυσικό δικαστή τους σκευωρούς της Novartis και πρώτα απ΄ όλα εκείνον ως επικεφαλής των σκευωρών. Τώρα καλά κάνει και υποστηρίζει όσα υποστηρίζει. Δεν τον κατηγορώ. Καθόλου δε.
«Τροφή» για νέα εκδήλωση
Μία απορία έχω μόνο. Ο Μίμης ο Παπαγγελόπουλος πότε θα βγει να καταγγείλει κι αυτός τον Μητσοτάκη και τη ΝουΔου για καταπάτηση των αρχών του κράτους δικαίου και καταστρατήγηση της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης; Γιατί, εν ολίγοις, σιωπά ο Μίμης; Γιατί δεν βγαίνει στον λαό να κατατροπώσει τον Μητσοτάκη και όσους συνεργάζονται μαζί του για να βιαστούν οι θεσμοί; Γιατί;
Εκτός κι αν ο Μίμης θα είναι ο επόμενος ομιλητής εκδηλώσεως με το ίδιο θέμα του Ιδρύματος Τσίπρα, τώρα που το είδωλό του άνοιξε τον χορό.
Αν δεν προετοιμάζεται ήδη η εκδήλωση, εισηγούμαι ανεπιφύλακτα να ξεκινήσει η προετοιμασία. Πώς και πώς την περιμένουμε όλοι εμείς που γνωρίσαμε τις «πρακτικές» του, στο πλαίσιο πάντα του (παρα)κράτους δικαίου…
Ακούστε, κύριε Πρωθυπουργέ
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ Ν. ΜΑΝΙΑΤΗ
Δεν ξέρω ακριβώς αυτές τις ημέρες ποιος συμβουλεύει τον Κυριάκο Μητσοτάκη εκτός του κ. Γκρίνμπεργκ, ή ποιον-α εκείνος ακούει αλλά η αρρυθμία στις στρατηγικές είναι εμφανής διά γυμνού οφθαλμού. Για την ακρίβεια, είναι η στιγμή που η κυβέρνηση βρίσκεται αξιοσημείωτα πιεσμένη και για πρώτη φορά δεν καθορίζει εκείνη το σύνολο της ατζέντας και το είδος της πολιτικής αντιπαράθεσης. Προφανώς του ενός λάθους έπονται κι άλλα και η εικόνα συγκάλυψης για την τραγωδία των Τεμπών δεν θα είναι η μόνη. Θα είναι όμως σωρευτική, διαρκής και θρυαλλίδα πολλών επιμέρους ρευμάτων δυσαρέσκειας που έχουν μαζευτεί για την κυβέρνηση.
Στο σημείο που είμαστε δεν ξέρω καν αν αρκεί η ρήση του Χένρι Ντέιβιντ Θόρω πως η πολιτική πρέπει να ακούει το εμπόριο. Αν αρκεί να έχει σφυγμό και μέτρο της αγοράς θα συμπλήρωνα ταπεινά τον μεγάλο στοχαστή της φύσης. Μια επίσης περιρρέουσα μα και διατυπωμένη στις μετρήσεις απόκλιση του Πρωθυπουργού από το κόμμα του, δηλαδή μια εικόνα πως εκείνος έχει σαφές προβάδισμα της ΝΔ, μάλλον σε μπλεξίματα τον βάζει αφού τον αναγκάζει να βγει μπροστά ως πολιτικό asset, πράγμα που έχει λανθασμένη βάση.
Θυμηθείτε και την καταστροφική του συνέντευξη στον συνάδελφο κύριο Σρόιτερ ή τα μακροσκελή μα ανούσια ποστ του κάθε Κυριακή στο fb – που επιπροσθέτως είναι το μέσο των μπούμερ και των επαγγελματιών του λυγμού. Και τι να κάνει; Να αφήνει ομάδες στα κοινωνικά δίκτυα να κανιβαλίζουν τους χαροκαμένους συγγενείς των θυμάτων ή τυχάρπαστους δημοσιολόγους να προσθέτουν οργή κατά της κυβέρνησης; Να διαμορφώσει εικόνα αναστοχασμού και ενσυναίσθησης όπως θα έλεγαν διαφημιστές παλιάς κοπής ή να επιχειρήσει να υπερβεί την ατζέντα με θετικές εκφωνήσεις των πεπραγμένων του;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου