...Η εικόνα όµως της καθιστής και σιωπηρής συµµετοχής της στο δείπνο χρησιµοποιήθηκε σαν πειστήριο ελιτισµού που επέτρεψε στην οπισθοφυλακή της νεοδηµοκρατικής κοινοβουλευτικής οµάδας να χρησιµοποιήσει την Πρόεδρο σαν εξιλαστήριο θύµα. Της επέτρεψε να χτυπήσει τη Σακελλαροπούλου, επειδή δεν µπορούσε να χτυπήσει απευθείας τον Μητσοτάκη. Εκείνη η αυθόρµητη εµφάνιση –που µάλλον κατέληξε να βλάψει τον σκοπό των συνδαιτυµόνων– ήταν ταυτόχρονα η χειρότερη και η καλύτερη στιγµή της Σακελλαροπούλου στην Προεδρία. Η χειρότερη γιατί δικαίωσε όσους της χρέωναν τουλάχιστον πολιτική αφέλεια – καθώς ανέλαβε δυσανάλογο κόστος για µια χειρονοµία που θα µπορούσε εύκολα να είχε αποφύγει. Ηταν όµως και η καλύτερη λόγω του τρόπου που η Σακελλαροπούλου αντέδρασε στην υποκινούµενη κατακραυγή. Εχοντας πια αισθανθεί το πολιτικό κόστος, η Πρόεδρος δεν µάσησε. ∆εν κρύφτηκε, ούτε άρχισε να νερώνει τις απόψεις της µε απολογητικές περικοκλάδες. Εξακολουθούσε να υποστηρίζει µαχητικά αυτό που πίστευε, αψηφώντας το τοξικό νέφος που την είχε κυκλώσει. Εξακολουθούσε να διατρανώνει σε κάθε ευκαιρία ότι όταν µια µειονότητα απολαµβάνει για πρώτη φορά ένα κεκτηµένο για τους πολλούς δικαίωµα, η πλειονότητα δεν έχει κανένα λόγο να αισθάνεται ζηµιωµένη ή απειλούµενη. Η ελευθερία του άλλου δεν περιορίζει τη δική µας ελευθερία. Εκ των υστέρων µπορεί να συµπεράνει κανείς ότι το µήνυµα αυτό υστερούσε σε επικοινωνιακή εµβέλεια – ότι δεν το βοήθησε η πολιτική συγκυρία των ευρωεκλογών, ει µη και των αµερικανικών εκλογών. Η στάση όµως αυτή –µιας ηγεσίας που είναι σθεναρή χωρίς να της χρειάζεται η «πατριαρχική» πυγµή, που βασίζει το σθένος της στην πεποίθηση, χωρίς να την υποβάλλει στην κυκλοθυµία της αγοράς και στη διακύµανση των δηµοσκοπήσεων– ήταν υποδειγµατικά «Προεδρική». Ηταν αντάξια ενός θεσµού που έχει σχεδιαστεί για να στέκει υπεράνω του µικροκοµµατικού υπολογισµού και της ψηφοθηρικής φούριας...

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", και...

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 17/02/25

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 17/02/25

Η δεύτερη ανακούφιση του Ν. Ανδρουλάκη

ΤΟΥ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ


Αναμφίβολα η πρώτη ήταν όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης στις βουλευτικές εκλογές του 2023 κατέκτησε την αυτοδυναμία, απαλλάσσοντάς τον από το δίλημμα μιας νέας συγκυβέρνησης με τη Νέα Δημοκρατία. Η δεύτερη φορά που ανακουφίστηκε ο Νίκος Ανδρουλάκης ήταν προχθές, όταν ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την υποψηφιότητα για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας προσωπικότητας προερχόμενης από το δικό του κόμμα και όχι από την Κεντροαριστερά. Ετσι, θα συνεχίσει να σηκώνει ασυμβίβαστος το αντιδεξιό λάβαρο. Για σκεφτείτε, ο πρωθυπουργός να πρότεινε κάποιο προβεβλημένο στέλεχος της Κεντροαριστεράς και ο Ν. Ανδρουλάκης να ήταν υποχρεωμένος να το ψηφίσει. Για να μην αναφερθώ στην υποψηφιότητα Ευάγγελου Βενιζέλου που θα του δημιουργούσε πλείστα όσα προβλήματα με τον Γιώργο Παπανδρέου και τους προσκείμενους σε αυτόν βουλευτές, ενώ θα παρέπεμπε συνειρμικά στην περίοδο 2012-2014 την οποία η αντιδεξιά ψυχή του ΠΑΣΟΚ θέλει να ξεχάσει.

...Ο πρωθυπουργός, ως ένας ευγενικός αστός, θα πρέπει να στείλει ένα καλάθι με ακριβά ποτά στον Ν. Ανδρουλάκη. Με τα όσα υποστηρίζει του επιτρέπει να περιχαρακώνει και να ασφαλίζει την παράταξή του χωρίς νΑ φοβάται μήπως χάσει τον χώρο του μεταρρυθμιστικού Κέντρου, καθώς το ΠΑΣΟΚ δεν τον διεκδικεί. Εχει στραμμένη την προσοχή του προς τα Αριστερά, στοχεύοντας στην ενότητα του αντιδεξιού χώρου, όπως οι ίδιοι λένε. Ετσι ο πρωθυπουργός θα συνεχίσει να παίζει μπάλα σε δύο γήπεδα προσδοκώντας μόνον κέρδη. Θα συνεχίσει να ηγεμονεύει στο κεντρώο πεδίο, αφού ουδείς αμφισβητεί την ηγεμονία του...

Κάπου εδώ, ένας σχολιαστής με στοιχειώδη πολιτική σκέψη υποθέτει πως η ηγετική ομάδα του Κινήματος, εκμεταλλευόμενη την κομματική επιλογή του πρωθυπουργού, θα έκρινε πως δίνεται η ευκαιρία στο ΠΑΣΟΚ να ανακαταλάβει τον κεντρώο μεταρρυθμιστικό χώρο που είχε εκπορθήσει η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Να προσπαθήσει να διευρύνει την επιρροή του σε εκείνους τους πολίτες οι οποίοι θεώρησαν πως ο πρωθυπουργός βαδίζει στα βήματα του εκλιπόντος Κώστα Σημίτη. Προς μεγάλη έκπληξη όμως είδαμε στενούς συνεργάτες του Ν. Ανδρουλάκη να προτείνουν συνεργασία ακόμα και με τα κόμματα του Βαρουφάκη και της κυρίας Κωνσταντοπούλου, ακολουθώντας τη γραμμή που χάραξε ο ηγέτης τους όταν δήλωνε ρητά, μια μέρα πριν, πως δεν θα συνεργαστεί ποτέ με τη Δεξιά. Συγχρόνως, αναβίωσε η γνωστή φρασεολογία για «προοδευτικές» δυνάμεις, μια έκφραση που ευτελίστηκε με τον χρόνο και έχει χάσει τη σημασία της. Ετσι, συγκινεί πλέον ένα κοινό περιορισμένο, διαπαιδαγωγημένο πολιτικά σε ξεχασμένες δεκαετίες, ξεπερασμένο από τις εξελίξεις.

Νομίζω πως ο πρωθυπουργός, ως ένας ευγενικός αστός, θα πρέπει να στείλει ένα καλάθι με ακριβά ποτά στον Ν. Ανδρουλάκη. Με τα όσα υποστηρίζει του επιτρέπει να περιχαρακώνει και να ασφαλίζει την παράταξή του χωρίς νΑ φοβάται μήπως χάσει τον χώρο του μεταρρυθμιστικού Κέντρου, καθώς το ΠΑΣΟΚ δεν τον διεκδικεί. Εχει στραμμένη την προσοχή του προς τα Αριστερά, στοχεύοντας στην ενότητα του αντιδεξιού χώρου, όπως οι ίδιοι λένε. Ετσι ο πρωθυπουργός θα συνεχίσει να παίζει μπάλα σε δύο γήπεδα προσδοκώντας μόνον κέρδη. Θα συνεχίσει να ηγεμονεύει στο κεντρώο πεδίο, αφού ουδείς αμφισβητεί την ηγεμονία του.

Ολες οι στρατηγικές δικαιώνονται εκ του αποτελέσματος που φέρνουν. Και η αριστερή στρατηγική Ανδρουλάκη θα κριθεί στην πράξη. Προς το παρόν, παρατηρώ μια σύγκλιση συμφερόντων Νέας Δημοκρατίας - ΠΑΣΟΚ στο πρόσωπο του κ. Κωνσταντίνου Τασούλα. Η υποψηφιότητά του βόλεψε και τα δύο κόμματα, καθώς τα απάλλαξε από δύσκολες αποφάσεις, που μόνον προβλήματα θα δημιουργούσαν.

....από την "Εφ.Συν"

"Εφ.Συν", 17/01/25