Oταν ακούς για «ολιστικό» ή «εμπροσθοβαρές» πρόγραμμα, καλό είναι να στέκεσαι μακριά. Αν όμως σου πουν ότι είναι και «απόλυτα κοστολογημένο», τότε μπορείς να κάτσεις να χαζέψεις. Διότι θα έχεις μπροστά σου ένα ενδιαφέρον προϊόν μυθοπλασίας.
Ο Αλέξης Τσίπρας παρουσίασε το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για την ανακούφιση του ιδιωτικού χρέους, τη στήριξη των νοικοκυριών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος δεν ήταν εκεί. Βέβαια, όταν ο Τσίπρας μιλάει για ρεαλιστικά και κοστολογημένα προγράμματα, συνειρμικά ανατρέχεις στο Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Και τότε είναι σαν να ακούς το ίδιο σουξέ σε διασκευή από τον ίδιο τραγουδιστή. Θα το ακούσεις από περιέργεια, ενδεχομένως να αλλάξεις και σταθμό, αλλά το σίγουρο είναι ότι θα το ξεχάσεις.
Τι μας είπε ο Τσίπρας; Με δυο λόγια, αυτά που περιμένουμε: γενναίο κούρεμα του ιδιωτικού χρέους με ρυθμίσεις και διαγραφές. Ποιες οφειλές καλύπτουν οι προτάσεις; Αυτές που μας ενδιαφέρουν. Φόρο εισοδήματος, ΕΝΦΙΑ, ασφαλιστικές εισφορές. Η μείωση της βασικής οφειλής μπορεί να φτάσει και στο 60%. Εχει κι άλλα: μείωση ή διαγραφή χρεών προς τις τράπεζες, κρατική δανειοδότηση, ενισχύσεις, επιδότηση ασφαλιστικών εισφορών, μετατροπή του συνόλου της επιστρεπτέας προκαταβολής σε μη επιστρεπτέα, διαγραφή τέλους επιτηδεύματος, ρύθμιση οφειλών σε ΔΕΚΟ, προστασία πρώτης κατοικίας και πάει λέγοντας. Να το κάνω πιο απλό; Σκεφτείτε ένα μέτρο, μία ρύθμιση, μία παροχή που επιθυμείτε. Και μετά ρίξτε μια ματιά στις εξαγγελίες του Τσίπρα. Το πιθανότερο είναι να την περιλαμβάνουν. Από δίπλα και η πρόταση για ουσιαστική κρατικοποίηση των τραπεζών «για καλύτερο σχεδιασμό υπέρ της πραγματικής οικονομίας και των πολιτών». Παρακαλώ; Προτείνει δε και κατάργηση του νέου πτωχευτικού κώδικα, κοινώς επιστροφή στο παλιό, γνωστό μπάχαλο.
Υπάρχει μόνο ένα στοιχείο που λείπει από το γενναιόδωρο πρόγραμμα του Αλέξη Τσίπρα: από πού θα προέλθουν τα λεφτά ή πώς θα αντέξει ο κρατικός προϋπολογισμός μοιράζοντας και χαρίζοντας τόσο χρήμα. Εδώ ο Τσίπρας θα μπορούσε να πει κάτι για τα κονδύλια από το Ταμείο Ανάκαμψης, αλλά έτσι θα έβγαζε τις μερίδες με το κουτόχορτο στον πάγκο —οι πόροι του Ταμείου προορίζονται πρωτίστως για αναπτυξιακές δράσεις. Συνεπώς, ο λογαριασμός του πακέτου Τσίπρα θα έρθει είτε μέσω νέας φορολογίας, είτε διά εξωτερικού δανεισμού. Πάνε δέκα χρόνια από τότε που κόπηκε το τελευταίο λεφτόδεντρο.
Εννοείται ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που τα παίρνει στα σοβαρά όλα αυτά. Γιατί όμως ακούγονται; Επειδή έτσι πρέπει. Είναι role playing. Ο Τσίπρας οφείλει να βγει και να μοιράζει χρήμα, γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει περίπτωση να δοκιμαστεί στο πεδίο της πραγματικότητας. Πρέπει κάπως να τηρηθούν τα προσχήματα. Και το ακροατήριο αισθάνεται ότι παρακολουθεί μία παράσταση, την εκπλήρωση της τυπικής υποχρεώσης που βαραίνει τον εκάστοτε αρχηγό της αντιπολίτευσης. Απλώς πια καταντάει και λίγο αστείο.
Πηγή: Protagon.gr
Προσέξατε τους συμβολισμούς κατά τη διάρκεια παρουσίασης του «Προγράμματος επανεκκίνησης της οικονομίας» του Αλέξη Τσίπρα; Υπήρχαν Αλέξης Χαρίτσης, Εφη Αχτσιόγλου, Αιμίλιος Αυγουλέας, Λούκα Κατσέλη. Δεν υπήρχε Ευκλείδης Τσακαλώτος, που άσκησε την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ επί πενταετία, ούτε ο αντιπρόεδρος Γιάννης Δραγασάκης που έλυνε και έδενε με τις τράπεζες και το ΤΑΙΠΕΔ, ούτε ο Γιώργος Σταθάκης, που ήταν επίσης κορυφαίος υπουργός και έφτιαξε το τωρινό τους οικονομικό πρόγραμμα, ούτε ο Γιώργος Κατρούγκαλος, που έφτιαξε το Ασφαλιστικό το οποίο έστειλε τη μεσαία τάξη και τους αυτοαπασχολούμενους στην αγκαλιά του Μητσοτάκη
Η Λούκα, πάλι, είναι κάτι σαν μονοκαλλιέργεια της προστασίας πρώτης κατοικίας. Δύο φορές υπουργίνα του Γιώργου, ήταν αυτή που εμπνεύστηκε το καταστροφικό για αυτόν σύνθημα «λεφτά υπάρχουν». Εφτιαξε έναν νόμο για την προστασία της πρώτης κατοικίας με εντολή Παπανδρέου, ο εντολέας εστάλη στο πυρ το εξώτερον και τον νόμο καρπώθηκε ολοκληρωτικά ο Τσίπρας, που τότε δεν τον είχε ψηφίσει. Η Λούκα αποδείχτηκε ιδανική αυτόχειρας προς χάρη του Αλέξη. Προσχώρησε σ’ αυτόν, άφησε να χρησιμοποιούν το όνομά της και τις γνώσεις (;) της, είδε αδιαμαρτύρητα άλλους με λιγότερα προσόντα να παίρνουν την οικονομική πολιτική στις πλάτες τους κι αυτή άφησε να την παρκάρουν στην άνευ ουσίας θέση της Προέδρου της Εθνικής Τράπεζας. Τώρα που στην Κουμουνδούρου ξαναθυμήθηκαν τους πλειστηριασμούς, την έβγαλαν πάλι από τη ναφθαλίνη και την παρουσίασαν ξανά. Καλή γυναίκα η Λούκα τελικά, αλτρουίστρια…
Ο Χαρίτσης ήταν ο πολλά υποσχόμενος νεαρός υπουργός των κυβερνήσεων του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όπου αναλαμβάνει, καταφέρνει στο τέλος να αφήνει πίσω του ένα κενό. Σαν κάτι να τον εμποδίζει να δείξει τα προσόντα του και στο τελευταίο χιλιόμετρο της προσπάθειας μένει πάντα πίσω και χάνει τον αγώνα. Ως εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, αυτή την ιδιότητά του επιβεβαίωσε. Είναι συμπαθής, είναι ήπιων τόνων, είναι τεχνοκράτης, αλλά μόλις αναλάβει ένα μεγάλο project που κανονικά θα έπρεπε να τον απογειώσει, λειτουργεί σαν να έχει έναν κόφτη στο γκάζι του. Μπορεί και να κάνω λάθος, αλλά η μοίρα του πρέπει να είναι η τελική αφάνεια. Πάντως, αν πεις παραέξω Χαρίτσης, ελάχιστοι θα θυμηθούν ποιος είναι και τι είναι, ελαχιστότατοι θα εμπνευστούν από την παρουσία του στην «ομάδα σωτηρίας από τον Μητσοτάκη».
Οσο για την Εφη Αχτσιόγλου, είναι μια δυναμική νέα γυναίκα που ξεκίνησε ως συνεργάτιδα του Κατρούγκαλου και κατέληξε υπουργός στη θέση του. Μαζί έφτιαξαν το Ασφαλιστικό, πάντα απέφευγε εντέχνως να διεκδικήσει την πατρότητά του και εν τέλει, ως υπουργός, το διαχειρίστηκε ανοήτως, διότι δεν συνειδητοποίησε ότι τους κατέστρεφε εκλογικά. Εχει ένα στιλάκι ανέκφραστης σκληρής Κνίτισσας που δεν την πολυβοηθά, αλλά επ’ αυτού δεν μας πέφτει λόγος. Το βέβαιο είναι ότι, αν ο Τσίπρας βγάλει μπροστά την Εφη ως ειδήμονα περί την οικονομική πολιτική που θα απογειώσει αναπτυξιακά τη χώρα, ο μέσος ψηφοφόρος θα τον κοιτάξει με μισό μάτι, έμπλεος αμφιβολίας.
Κατά τα λοιπά, το πρόγραμμά του μια χαρά ήταν. Εδωσε 15 δισ. στα καλά καθούμενα. Και θέλουμε δύο χρόνια ακόμα έως τις εκλογές…
Πηγή: Protagon.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου