ΥΓΙΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΜΕΣΩ ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ, ΑΛΛΩΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΙΖΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ πέντε ετών

ΑΠΟ ΤΗΝ "ΕΣΤΙΑ"

 

Παρελθόντος έπικαιρότης

Γράφει ό Γ. Κ. Στεφανάκης

Ι. Ή δημαγωγία θολώνει (καί) τά αυτονόητα. Υγιής είναι ή οικονομία όταν οι εισπράξεις υπερβαίνουν τίς δαπάνες. Οί πιστώσεις είναι καλοδεχούμενες. Άρκεί νά έχουν παραγωγικό άντίκρυσμα. Φέρ' ειπείν κατασκευή συσκευαστηρίων στους τόπους παραγωγής. Αυξάνουν τήν αξία τών παραγομένων (καί συσκευαζομένων) προ­ϊόντων. Προστίθενται, άρα, (νέα) έσοδα. Δημιουργείται πλούτος. Εξοφλείται ή πίστωση γιά τήν ίδρυση συ­σκευαστηρίων. Αυξάνεται ή τοπική περιουσία. Προάγε­ται ή εθνική οικονομία. Τέτοιες άπλές είναι οι υπαγο­ρεύσεις τής κλασσικής αντίληψης.

ΙΙ. Ό οικονομικός κατακλυσμός επήλθε μέ τίς εκλογές τήν 18.10.81. Δοκιμάσαμε τότε εκτεταμένη μεταφορά τού κέντρου τής οικονομίας άπό τήν «παραγωγή» στην «ζήτη­ση». Θεώρησε ή τότε εξουσία ότι ή εντυπωσιακή αύξηση της αμοιβής τής εργασίας θά κινητοποιήσει, αντιστοίχως, τήν ζήτηση, συνακόλουθα καί τήν παραγωγή. Συνεπώς ότι έτσι θ' αυξανόταν ό εθνικός πλούτος. Θά καλυπτόντουσαν (καί) οι προεκλογικές υποσχέσεις.

Τήν πρόβλεψη διαδέχθηκε πανωλεθρία. Ή δημαγωγική ορμή είχε θολώσει τό προφανές. Ότι, δηλαδή, ήδη τό '81 ή οικονομία μας είχε ενταχθεί στην τότε ΕΟΚ. Άρα ήταν εξω­στρεφής. Οί εισαγωγές είχαν απελευθερωθεί (!). Κοντολο­γίς όλη ή αύξηση τής αμοιβής τής εργασίας διατέθηκε στην εισαγωγή προϊόντων εξωτερικού. Εξαγάγαμε, λοιπόν, τόν εθνικό μας πλούτο. Αυξήσαμε τό κόστος της εθνικής μετα­ποίησης σέ βαθμό πού τήν πτωχεύσαμε (!). Εγκαταλείφθη­κε, τότε, αντανακλαστικά καί ή γεωργική παραγωγή.

III. Τά βέλη, τελικά, ήλθαν έξ οικείων. Ό τότε διοικητής τής Τραπέζης τής Ελλάδος Δ. Χαλικιάς -διορισμένος άπό τήν κυβέρνηση-διαπιστώνει: «...Τό κύριο χαρακτηριστικό τών οικονομικών εξελίξεων στό 1985 είναι ότι σχεδόν όλα τά μακροοικονομικά μεγέθη εξελίχθηκαν χειρότερα άπ' ό,τι είχε αρχικά προβλεφθεί κι έτσι δέν επιτεύχθηκε κα­νείς άπό τους στόχους πού είχαν τεθεί (σελ. 15). Τό έλλειμμα τών τρεχουσών συναλλαγών αντί τών 2 δις δολ-, λαρίων έφθασε τά 3,3 δις! Ό πληθωρισμός αντί τού προ-βλεφθέντος 18% ύπεοέβη τό25%. Αντί τού περιορισμού τών δημοσίων ελλειμμάτων είχαμε θεαματική αύξηση μέ αποτέλεσμα τή διεύρυνση τών καθαρών δανειακών αναγκών τοϋ δημοσίου τομέα ώς ποσοστό τοϋ ακαθάρι­στου εγχώριου προϊόντος, άπό τό ήδη φοβερά υψηλό επί­πεδο τού 15,6% τού 1984 νά υπερβεί τό 17% τό 1985. Ή συνολική επέκταση έφθασε τό 1985 τό26,4% έναντι στό­χου 21,3% τοϋ νομισματικού προγράμματος. Ή αύξηση της δαπάνης, δημόσιας καί ιδιωτικής, δέν εκδηλώθηκε σέ αντίστοιχη αύξηση τής εγχώριας παραγωγής, άλλα σέ ση­μαντικό βαθμό, σέ διεύρυνση τού ελλείμματος τού ισοζυ­γίου πληρωμών (σελ. 17). Τό εξωτερικό χρέος της χώρας μας αυξήθηκε άπό 4.489 εκατ. δολλάρια στό τέλος τού 1985 μέ αποτέλεσμα τό χρέος τής κεντρικής διοίκησης νά αντιστοιχεί στό 60% περίπου τού ακαθάριστου εγχωρίου προϊόντος! (σελ. 17). Τέλος, παρά τίς προσδοκίες και τά προγράμματα απασχολήσεως αυξήθηκε αντί νά μειωθεί ή ανεργία...». Τό κράτος ήδη παγιωνόταν σέ εργοδότη τών πάντων προς απορρόφηση τής ανεργίας (!!!).

Τελική συνέπεια: σήμερα τό δημόσιο χρέος έχει υπερβεί τά 322 δις εύρώ. Αντιστοίχως τό 175% τοϋ ΑΕΠ (!!!).

IV. Στην Εύρωζώνη έχουν ενταχθεί 19 χώρες. Ή μόνη αδυνατούσα νά αύτοχρηματοδοτηθεί στό κοινό νόμισμα είναι ή Ελλάς. Τό ποιός ευθύνεται γιά τήν αποτυχία είναι προφανές. Ό κ. Τσίπρας μέ συνείδηση τού ζητήματος προσπάθησε νά δώσει στην πολιτική του διευρυμένο χα­ρακτήρα εκπροσώπησης τού Νότου. Κατήλθε στις ευρωε­κλογές, (καί) εναντίον τού κ. Juncker. Τό εγχείρημα τών ευρωεκλογών απέτυχε. Μετά τίς εθνικές εκλογές ό κ. Τσί­πρας επίσης προσπάθησε νά εκφράσει τίς χώρες τού Νό­του. Απέτυχε πάλι. Δέν τόν στήριξε ούτε ή Κύπρος.

V.Έχουμε μείνει μόνοι. Αποκλειστική διέξοδος είναι ή μείωση τής εσωτερικής δαπάνης. Έτσι θά ανακτήσουμε ανταγωνιστικότητα. Ή επιλογή έχει υψηλό κοινωνικό κό­στος. Θολώνεται δημαγωγικά ή εικόνα μέ αόριστη επίκλη­ση ανάπτυξης, άρα καί δημιουργίας εθνικού πλούτου, προς απορρόφηση (έκεί) τού χρέους. Ζήτημα είναι, όμως, ότι προς δημιουργία τού νέου αύτού πλούτου, απαιτούνται επενδύσεις. Αλλ' επενδυτές δέν εμφανίζονται σέ χώρα υψηλού κόστους, καί αντιστοίχως υψηλής φορολογίας.

Συμπέρασμα: Ανάγκη είναι νά καταστεί ή οικονομία -κλασσικώς- υγιής. Άν ναί, εφικτή θά είναι ή πραγματο­ποίηση διεθνών επενδύσεων. Άν όχι, τό παρελθόν θά συνεχίσει νά καταβροχθίζει τό μέλλον. Αυτό μέ διαρκώς αυξανόμενη βουλιμία.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΥΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΕΡΙΚΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΥΤΟΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗ ΜΟΝΟΤΟΝΙΚΗ-ΟΙ ΤΟΝΟΙ ΕΠΙ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟΥΝ ΣΕ ΠΝΕΥΜΑΤΑ Ή/ΚΑΙ ΣΕ ΤΟΝΟΥΣ

"ΕΣΤΙΑ", 15/04/15