Οι φωτογραφίες των επιγραφών από όπου απουσιάζει το όνομα της κ. Μενδώνη δεν αποδεικνύουν ότι η υπουργός δεν σκέφτηκε κάποια στιγμή να προσθέσει και το δικό της όνομα. Της πέρασε η ιδέα από το μυαλό ή δεν της πέρασε; Προφανώς, κάτι θα ξέρει ο κ. Τσίπρας για να το λέει. Ο πολιτικός αυτός ηγέτης δεν λέει ό,τι του κατέβει. Ειδικά όταν αναφέρεται σε θέματα που ο ίδιος έχει αποδείξει πως τον απασχολούν σοβαρά, όπως είναι η Ακρόπολη. Την έχει μελετήσει ως μηχανικός, ξέρει ότι έχει κολόνες και ότι βρίσκεται στην Αθήνα, λίγο πιο κάτω από το Σύνταγμα, κατεβαίνοντας προς Συγγρού. Αν, λοιπόν, η κ. Μενδώνη θέλει να γλιτώσει από την κοινωνική κατακραυγή, θα πρέπει να μας αποδείξει ότι δεν της πέρασε ποτέ από το μυαλό η φριχτή αυτή ιδέα. Πώς θα γίνει αυτό δεν ξέρω. Ισως με μια δημόσια εξομολόγηση, όμως και πάλι, πώς μπορείς να είσαι σίγουρος ότι, αν έχει μπει μέσα της το πνεύμα του πονηρού, δεν της υπαγορεύει αληθοφανή ψεύδη...

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

μνημονεύονται οι ιδιώτες χορηγοί των έργων που διευκολύνουν την πρόσβαση των ΑμεΑ στον Ιερό Βράχο; Ιδιαίτερα όταν ακούς τις παρατυχούσες Αναγνωστοπούλου του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες βέβαια ξεχνούν πως ο ανελκυστήρας στην τετραετία που μας κυβέρνησαν λειτουργούσε μία στις δεκαπέντε. Αρκεί να μην έβρεχε, να μην είχε ζέστη και να μην έκανε κρύο. Το ζήτημα θα κατέληγε στον κάλαθο της γενικής αντιπολιτευτικής μπουρδολογίας αν ο αρχηγός τους δεν προσέθετε ένα ακόμη ψέμα στην πλούσια συλλογή του. Είπε ότι η κ. Μενδώνη ζήτησε το όνομά της να συντροφεύει τους χορηγούς του έργου στην επιγραφή. Η κ. Μενδώνη το διέψευσε με τον απλούστερο τρόπο: δημοσίευσε φωτογραφίες των επιγραφών. Ομως, τι να τα κάνεις τα μάτια σου όταν έχεις ιδέες; Και στην περίπτωση, έχουμε να κάνουμε με έναν πραγματικό πόλεμο ιδεών.

⇒ Διαβάστε επίσης: Πρόσκληση Μενδώνη σε Τσίπρα για ξενάγηση στην Ακρόπολη

Οι φωτογραφίες των επιγραφών από όπου απουσιάζει το όνομα της κ. Μενδώνη δεν αποδεικνύουν ότι η υπουργός δεν σκέφτηκε κάποια στιγμή να προσθέσει και το δικό της όνομα. Της πέρασε η ιδέα από το μυαλό ή δεν της πέρασε; Προφανώς, κάτι θα ξέρει ο κ. Τσίπρας για να το λέει. Ο πολιτικός αυτός ηγέτης δεν λέει ό,τι του κατέβει. Ειδικά όταν αναφέρεται σε θέματα που ο ίδιος έχει αποδείξει πως τον απασχολούν σοβαρά, όπως είναι η Ακρόπολη. Την έχει μελετήσει ως μηχανικός, ξέρει ότι έχει κολόνες και ότι βρίσκεται στην Αθήνα, λίγο πιο κάτω από το Σύνταγμα, κατεβαίνοντας προς Συγγρού. Αν, λοιπόν, η κ. Μενδώνη θέλει να γλιτώσει από την κοινωνική κατακραυγή, θα πρέπει να μας αποδείξει ότι δεν της πέρασε ποτέ από το μυαλό η φριχτή αυτή ιδέα. Πώς θα γίνει αυτό δεν ξέρω. Ισως με μια δημόσια εξομολόγηση, όμως και πάλι, πώς μπορείς να είσαι σίγουρος ότι, αν έχει μπει μέσα της το πνεύμα του πονηρού, δεν της υπαγορεύει αληθοφανή ψεύδη. Εχοντας, δε, εμπειρία από ηθοποιούς ως υπουργός Πολιτισμού, μπορεί να βάλει και τα κλάματα για να μας εξαπατήσει.

Το ζήτημα είναι περιπεπλεγμένο, όπως συνήθως συμβαίνει στον κόσμο των ιδεών. Ας θυμηθούμε μόνο τις ατέρμονες συζητήσεις για το φύλο των αγγέλων ή για τη σχέση του Οξαποδώ με τις μαύρες γάτες. Οφείλω, πάντως, να αναγνωρίσω στον ΣΥΡΙΖΑ πως προσφέρει ευγενή παραμυθία ανάγοντας την πολιτική σε πόλεμο ιδεών. Μια με τον Κουφοντίνα, μια με τις επιγραφές, ξεφεύγουμε από τη μουντάδα των λοιμωξιολόγων.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 08/04.21

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Η αντίδραση ήταν αντανακλαστική. Οταν φάνηκε ότι η Siemens δεν μετείχε στον διαγωνισμό για τα self-tests, ο οποίος υποτίθεται ότι είχε στηθεί για χάρη της, οι γιδοκυνηγοί που έγραφαν επί δύο ημέρες στις ανακοινώσεις τους ότι είχαν πιάσει τον πρωθυπουργό με τη γίδα στην πλάτη, απαντούσαν ενστικτωδώς: «Είδαν ότι τους πιάσαμε και έκαναν πίσω». Η γίδα ήταν εκεί, αλλά έβγαλε φτερά και πέταξε.

Την ίδια μαγεία, της καταγγελίας που εξαφανίζει το καταγγελλόμενο, επικαλέστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ και στην περίπτωση της πλάκας επί της οποίας η υπουργός Πολιτισμού θα λάξευε το όνομά της για να υφαρπάξει τη δόξα του Ικτίνου και του Καλλικράτη. Η πλάκα τελικώς δεν έγραφε «Μενδώνη», αλλά προφανώς αυτή η παράλειψη ήταν αποτέλεσμα της εγρήγορσης που επέδειξε η αντιπολίτευση της πλάκας. Είδε ότι την πιάσαμε με τη σμίλη στο χέρι και έκανε πίσω.

Η χάραξη του ονόματος της υπουργού προβλεπόταν, κατά το τυπικό, στο κείμενο της σύμβασης. Το γεγονός ότι το όνομα δεν ενεγράφη στις πινακίδες που είχαν ήδη ετοιμαστεί, δείχνει μάλλον μια κάποια αίσθηση του μέτρου, παρά το αντίθετο.

⇒ Διαβάστε επίσης: Η Μενδώνη στον πόλεμο των ιδεών

Ομως, ακόμη και αν η χοντράδα είχε διαπραχθεί, όπως την παρουσίασε η καταγγελτική φαντασία του ΣΥΡΙΖΑ, άξιζε το θέμα κάτι περισσότερο από δημόσια χλεύη; Αξιζε τα προεδρικά «κατηγορώ»· τα πρωτοσέλιδα· τις ερωτήσεις της αρμόδιας τομέαρχου Πολιτισμού στη Βουλή;

Το παράδειγμα είναι ενδεικτικό. Στην περίπτωση της Ακρόπολης, υπάρχει όντως χώρος για συζήτηση. Υπάρχει πεδίο κριτικής για το αν η παρέμβαση που επιχειρήθηκε είναι σε αισθητική αναλογία με το μνημείο· για το αν μπορούσε να επιτευχθεί ο χρηστικός σκοπός με πιο λιτά μέσα. Αυτή ακριβώς τη θεμιτή συζήτηση ευτελίζει πρώτη η αντιπολίτευση, υποβιβάζοντάς τη σε ξεμάλλιασμα για το ενδεχόμενο μιας μαρκίζας.

Το παράδειγμα είναι ενδεικτικό για τον επιπλέον λόγο, ότι δείχνει τα συμπτώματα αυτής της μετα-ιδεολογικής αντιπολίτευσης. Στόχοι της δεν είναι τα θέματα, αλλά τα πρόσωπα.

Η Μενδώνη ενδείκνυται γιατί δεν είναι πολιτικός. Και γιατί όταν η ίδια αξιώνει να μπει στην αντιπαράθεση, φανερώνει την έλλειψη επικοινωνιακών δεξιοτήτων. Η υπερεπένδυση, όμως, στον εύκολο στόχο εκθέτει και την εμμονή των επιτιθέμενων. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, προσφέρεται μια πλάκα αναθέματος για τη Μενδώνη – την ώρα που η «πραγματική πραγματικότητα» κοχλάζει.

Προκειμένου να βρεθεί σε θέση βολής, ο ΣΥΡΙΖΑ της μετα-ιδεολογικής καταγγελίας γλιστράει ακόμη και στην αρχαιολαγνική ορθοδοξία υπέρ βωμών που έχουμε μάθει να χρεώνουμε στην αντίπαλη παράταξη. Η Αριστερά καταλήγει να φωνάζει «εκάς οι βέβηλοι».

Ετσι, το δόγμα «πες κάτι αριστερό» έχει αντικατασταθεί από το «πες κάτι αντικυβερνητικό» – ό,τι να ’ναι. Το κόμμα μεταλλάσσεται σε μηχανισμό σκανδαλοθηρίας.