πολύ λίγα πράγμα­τα χρειάζονται γιά νά ξεπερα­σθούν οι κακοδαιμονίες. Τό πρώτο είναι νά αποδεχθούμε όλοι τήν ανάγκη νά υπάρχει αμυντική βιομηχανία (κρατική καί ιδιωτική) ώς μέρος τής συ­νολικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας της χώρας. Κατά δεύτε­ρον πρέπει νά παύσει ή «πο­λυαρχία», ή συνυπευθυνότης δηλαδή ετεροκλήτων υπουρ­γείων. Πρέπει νά αναδημιουρ­γηθεί μιά σύγχρονης μορφής ΥΠΟΒΙ πού θά αναλάβει τόν εποπτικό καί συντονιστικό ρό­λο. Μιά τέτοια υπηρεσία θά μπορούσε νά αναλάβει τήν επι­λογή διοικήσεων τών κρατικών βιομηχανιών, έπί θητεία, ώστε νά τους δοθεί ό χρόνος νά κα­ταρτίσουν σχέδια καί νά φέ­ρουν αποτελέσματα/Άνθρωποι σάν τόν πτέραρχο Βαγιακάκο υπάρχουν καί σήμερα."Αν θέ­λουν οι κυβερνήσεις μπορούν νά τους «ανακαλύψουν». Δέν θά ισχυρισθούμε ότι τά πράγματα είναι ρόδινα, ή ότι δέν έχουν γίνει λάθη. Θά ανα­φέρουμε μόνον τό γεγονός ότι κατά τήν δεκαετία τοΰ '90 ολο­κληρώσαμε ένα τεράστιο εξο­πλιστικό πρόγραμμα, χωρίς νά επωφεληθεί επαρκώς ή εγχώ­ρια αμυντική βιομηχανία. Αντι­στοίχως όμως έχουμε καί τήν πρώτη ναυτιλία στον κόσμο καί έχουμε καταφέρει νά οδη­γήσουμε σέ διάλυση τά μεγά­λα ναυπηγεία μας...

Από την "ΕΣΤΙΑ"

"ΕΣΤΙΑ", 10-11/04/21

 ΤΟΥ ΕΥΘ.Π.ΠΕΤΡΟΥ

ΓΙΑ μιά χώρα σάν τήν Ελλάδα πού στηρίζει τήν ασφάλεια της σέ ενα δόγμα άμυντικό-άποτρεπτικό, ή ϋπαρξις ύγιοϋς αμυντικής βιομηχανίας είναι βασικός πυλώνας. Τόσο διό­τι ουσιαστικώς συντελεί τήν εφαρμογή τοϋ δόγματος, όσο και διότι, άφ' εαυτής συνιστά ενα μήνυμα γιά τόν αντίπαλο. Ή αποτροπή γίνεται αναξιό­πιστη όταν δέν υποστηρίζε­ται άπό μιαν ισχυρή βιομηχα­νική βάση. Καί όλα αυτά πέρα άπό τήν συμβολή τοϋ βιομηχα­νικού αυτού κλάδου στην γε-νικώτερη οικονομική ανάπτυ­ξη τής χώρας.

Ορισμένοι μπορεί νά δυ­σκολεύονται νά τό πιστέ­ψουν, άλλα άπό τά πρώτα της βήματα ώς ελεύθερο κράτος ή Ελλάς διέθετε αμυντική βι­ομηχανική υποδομή. Ή προ­σπάθεια γιά τήν συντονισμέ­νη ανάπτυξη της έγινε τό 1975 μέ τήν ίδρυση τής Υπηρεσίας Πολεμικής Βιομηχανίας (ΥΠΟΒΙ) στό υπουργείο Εθνικής 'Αμύνης. Ή όργάνωσίς της οφείλεται σέ μεγάλο βαθμό στον δεύτερο διευθυντή της, τόν πτέραρχο μηχανικό Γεώρ­γιο Βαγιακάκο. Ό φωτισμένος αυτός άνθρωπος είχε τήν «τύ­χη» νά απομακρυνθεί τής υπη­ρεσίας άπό τό στρατιωτικό κα­θεστώς οπότε καί εργάσθηκε στον ιδιωτικό τομέα αποκτώντας πολύτιμη πείρα. Επανερ­χόμενος λοιπόν, πέρα άπό τήν γνώση τών αναγκών τών 'Ενό­πλων Δυνάμεων, είχε εικόνα καί τοΰ κόσμου τών επιχειρή­σεων καί μπορούσε ώς έκ τού­του νά δημιουργήσει σταθερά θεμέλια γιά τόν εκσυγχρονι­σμό τής ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας.

'Εκείνη τήν εποχή δημιουρ­γήθηκε ή 'Ελληνική Βιομηχα-νία'Όπλων γιά νά λειτουργήσει συμπληρωματικά μέ τήν ΠΥΡ-ΚΑΛ, ή Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία, ή Steyr Hellas πού μετεξελίχθηκε στην Ελληνι­κή Βιομηχανία Οχημάτων. Πα­ραλλήλως τά ήδη υπάρχοντα ναυπηγεία τοΰ Σκαραμαγκά καί τής Έλευσΐνος άνελάμ-βανον ολοκληρωμένες κατα­σκευές πλοίων γιά τό Πολε­μικό Ναυτικό. Γύρω άπό τις μεγάλες αυτές βιομηχανίες άνρπτύσσοντο πολυάριθμες μικρές παραγωγικές μονά­δες πού αργότερα όργανώθηκαν στον Σύνδεσμο 'Ελλήνων Κατασκευαστών Πολεμικού Υλικού (ΣΕΚΠΥ). Οι μονάδες αυτές, αναλαμβάνοντας στην αρχή ύποκατασκευαστικό έργο, αναπτύχθηκαν καί πολ­λές κατέστησαν αυτόνομες εξασφαλίζοντας σταδιακά μία θέση μεταξύ τών βασικών εξα­γωγέων τής χώρας.

Τί έγινε λοιπόν αυτό τό success story; Πώς άπό εκείνη τήν εποχή τοϋ αναπτυξιακού οργασμού έφθάσαμε νά κα­τηγορείται ή ελληνική αμυντι­κή βιομηχανία ότι είναι αντι­παραγωγική καί νά είναι ζημι­ογόνος;

Γιά νά βάλουμε μερικά πράγματα στην θέση τους νά τονίσουμε ότι δέν είναι 

καθό­λου αντιπαραγωγική καί δέν είναι τόσο ζημιογόνος όσο θέ­λουν ορισμένοι νά κάνουν νά πιστεύουμε. Μόλις αυτές τίς ήμερες ή Ελληνική Αεροπο­ρική Βιομηχανία άνεκοίνωσε εκατοντάδες προσλήψεων προσωπικού, το οποίο χρειά­ζεται γιά νά ανταποκριθεί σέ ανειλημμένα έργα, τόσο έπ' ωφελεία τών Ενόπλων Δυνά­μεων όσο καί γιά πελάτες τοΰ εξωτερικού.

Τό βασικό πρόβλημα είναι οι γραφειοκρατικές καί άλλες αγκυλώσεις τίς όποίες είναι υποχρεωμένες νά εφαρμό­ζουν οι κρατικές αμυντικές βι­ομηχανίες. Τό ίδιο τό Κράτος δηλαδή, ό ιδιοκτήτης τους, τούς επιβάλλει διαδικασίες οι όποίες αποτελούν τροχοπέ­δη στην ομαλή διεκπεραίωση τοΰ έργου τους. Καί έρχεται έκ τών υστέρων νά τίς εγκαλέσει ώς ανακόλουθες! Στην παγία αυτή προβληματική κατάστα­ση έρχεται νά προστεθεί καίτό γεγονός τών συχνών αλλαγών διοικήσεως τών μεγάλων έταιρειών.Όχι μόνον όταν αλλάζει κυβέρνησις άλλα ενίοτε όταν αλλάζει ό αρμόδιος υπουρ­γός, γίνεται κοσμογονία. Νέοι πρόεδροι, διευθύνοντες, διοικητικά συμβούλια κ.λπ. Πού σημαίνει, ολα άπό τήν αρχή. Πώς μπορεί, ύπό τίς συνθήκες αυτές, νά γίνουν καί νά τεθούν σέ εφαρμογή μακροπρόθεσμα επιχειρηματικά σχέδια καί πα­ραγωγικά πλάνα, ώστε νά κα­ταστούν ο'ι βιομηχανίες πά­λι κερδοφόρες; Τό Κράτος τό ίδιο είναι δηλαδή πού δέν επι­τρέπει στίς εταιρείες νά ανα­πτυχθούν καί έρχεται έκ τών υστέρων νά τίς εγκαλέσει. Μέ τόν τρόπο αυτό βεβαίως δίδο­νται δικαιολογίες ακόμη καί γιά «αρπαγή» περιουσιακών στοι­χείων τών εταιρειών μέ τήν δι­καιολογία ότι ούτως ή άλλως «χρωστάνε» στό Δημόσιο.

Εύκολα καταλαβαίνει κα­νείς, ότι πολύ λίγα πράγμα­τα χρειάζονται γιά νά 

ξεπερα­σθούν οι κακοδαιμονίες. Τό πρώτο είναι νά αποδεχθούμε όλοι τήν ανάγκη νά υπάρχει αμυντική βιομηχανία (κρατική καί ιδιωτική) ώς μέρος τής συ­νολικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας της χώρας. Κατά δεύτε­ρον πρέπει νά παύσει ή 

«πο­λυαρχία», ή συνυπευθυνότης δηλαδή ετεροκλήτων υπουρ­γείων. Πρέπει νά αναδημιουρ­γηθεί μιά σύγχρονης μορφής ΥΠΟΒΙ πού θά αναλάβει τόν εποπτικό καί συντονιστικό ρό­λο. Μιά τέτοια υπηρεσία θά μπορούσε νά αναλάβει τήν επι­λογή διοικήσεων τών κρατικών βιομηχανιών, έπί θητεία, ώστε νά τους δοθεί ό χρόνος νά κα­ταρτίσουν σχέδια καί νά φέ­ρουν αποτελέσματα/Άνθρωποι σάν τόν πτέραρχο Βαγιακάκο υπάρχουν καί σήμερα."Αν θέ­λουν οι κυβερνήσεις μπορούν νά τους «ανακαλύψουν».

Δέν θά ισχυρισθούμε ότι τά πράγματα είναι ρόδινα, ή ότι δέν έχουν γίνει λάθη. Θά ανα­φέρουμε μόνον τό γεγονός ότι κατά τήν δεκαετία τοΰ '90 ολο­κληρώσαμε ένα τεράστιο εξο­πλιστικό πρόγραμμα, χωρίς νά επωφεληθεί επαρκώς ή εγχώ­ρια αμυντική βιομηχανία. Αντι­στοίχως όμως έχουμε καί τήν πρώτη ναυτιλία στον κόσμο καί έχουμε καταφέρει νά οδη­γήσουμε σέ διάλυση τά μεγά­λα ναυπηγεία μας...

Ας τά σκεφθούν ολα αυτά εκείνοι πού μιλούν άπαξιωτι-κά γιά τήν ελληνική αμυντική βιομηχανία. Ή όποία μέ πολύ άπλές κινήσεις μπορεί νά ανα­κάμψει.