ΜΑΝΙΤΑΚΗΣ: Την ευθύνη για όλες αυτές τις θλιβερές και ανησυχητικές εξελίξεις τη φέρει τελικά η πολιτική εξουσία και κυρίως η αξιωματική αντιπολίτευση. Εχει ευθύνη για τη διχαστική πολιτική στάση της και τον πολωμένο λόγο της, που συστηματικά εκφέρει και καλλιεργεί. Τον μόνιμα καταγγελτικό, αρνητικό, εμμονικό που προμηνύει ως άλλη Κασσάνδρα μόνο δεινά και καταστροφές για τη χώρα και τον λαό. Λες και η ίδια έχει τη δύναμη και την ικανότητα, μόνη αυτή, μόλις βγει στην εξουσία, ως διά μαγείας, να τα εξαλείψει, και τον ιό της πανδημίας και τον ιό της βίας. Μακριά, πολύ μακριά από τα μεγάλα και σοβαρά διακυβεύματα της εποχής μας, σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, μετά τις κοσμογονικής σημασίας αλλαγές που συντελούνται στην εργασία, στην οικονομία, στην τεχνολογία. Το βάρος πάντως και την ευθύνη των πολιτικών εξελίξεων φέρει η κυβερνητική πλειοψηφία, γιατί αυτή κυβερνά, αυτή διαχειρίζεται τα προβλήματα και παίρνει τις αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον του τόπου. Οφείλει να αντιμετωπίσει τη βία και να εξασφαλίσει τη δημόσια τάξη και ασφάλεια με την ίδια αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα που αντιμετώπισε την πανδημία, χωρίς όμως να ξυπνά μνήμες του παρελθόντος της. Πρέπει να δείχνει έμπρακτα ότι έχει απαρνηθεί τον παλιό κακό και αυταρχικό εαυτό της και ότι ξέρει να αποφεύγει την περιττή, υπέρμετρη και αδικαιολόγητη αστυνομική βία....

Aπό "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 12-14/03/21

Ουδέν δεινότερον της πανδημίας, 

όταν συγκατοικεί με τη βία

ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΜΑΝΙΤΑΚΗ

Δεν μας έφθαναν ο τρόμος και η απελπισία της θανατηφόρας πανδημίας, μας προέκυψε και η βία. Βία και κακοποίηση σεξουαλική, ενδοοικογενειακή, έμφυλη, διαδεδομένη και συγκαλυμμένη σε χώρους κυρίως αθλητικούς και θεατρικούς. Βία στους δρόμους, στις πλατείες, στα πανεπιστήμια. Βία αστυνομική, περιττή και αδικαιολόγητη, βία από οργισμένους νέους, ανεξέλεγκτη και τυφλή. Βία σωματική και βία λεκτική. Η δεύτερη χειρότερη από την πρώτη και πιο επικίνδυνη, διότι υποθάλπει, συντηρεί και ενίοτε προξενεί την πρώτη.

Και όλα αυτά διυλίζονται, διαμεσολαβούνται και συνήθως διογκώνονται και παραμορφώνονται από τα ΜΜΕ και τα άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που διαμορφώνουν ούτως ή άλλως μια παραζαλισμένη κοινή γνώμη, καλλιεργώντας την κατάθλιψη και την απελπισία.

Το χειρότερο όμως είναι ότι τα προηγούμενα παίρνουν διαστάσεις πολιτικές και γίνονται αντικείμενο φτηνής και ξεδιάντροπης κομματικής και πολιτικής εκμετάλλευσης. Ο κομματικός και πολιτικός λόγος, όταν μάλιστα εκφέρεται τηλεοπτικά με τρόπο σχηματικό και θεατρινίστικο, διυλίζει και τελικά εξανεμίζει την κοινωνική και πολιτισμική ουσία τους. Συσκοτίζει και παρακωλύει την υπεύθυνη, νηφάλια, οργανωμένη και συστηματική από τους αρμόδιους φορείς αντιμετώπισή τους.

Εχουμε συνηθίσει δυστυχώς δεκαετίες τώρα να ερμηνεύουμε και να αντιμετωπίζουμε φαινόμενα κοινωνικά, πολιτισμικά ή και φυσικά, όπως είναι η πανδημία, μέσα από ένα πρίσμα αποκλειστικά κομματικό ή ιδεολογικό.

Η υπόθεση της συστηματικής σεξουαλικής βίας και κακοποίησης και ειδικά της παιδοφιλίας με επίκεντρο τις καταγγελίες για τον Λιγνάδη κόντεψε να χάσει τη σοβαρότητά της με την κομματικοποίησή της και την αναζήτηση ευθυνών για τις παραλείψεις και τις άστοχες δηλώσεις της υπουργού Πολιτισμού. Από την άλλη, η υπόθεση της απεργίας πείνας κατάδικου πολυϊσοβίτη για εγκλήματα τρομοκρατίας δεν θα έπαιρνε τέτοιες διαστάσεις αν δεν είχε την κάλυψη και ανοικτή στήριξη της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Με πρόσχημα την προστασία της ζωής ως υπέρτατου αγαθού νεκραναστήθηκαν φαντάσματα του παρελθόντος, που είχαν καταδικαστεί αμετάκλητα πολιτικά από όλες τις πολιτικές δυνάμεις και είχαν περιπέσει στην αφάνεια και στην πλήρη ανυποληψία. Απίστευτη πολιτική οπισθοδρόμηση. Κάτι ανάλογο συνέβη και με τις καταλήψεις στα πανεπιστήμια. Μια χρόνια παθογένεια του ελληνικού πανεπιστημίου, που δεν στάθηκε δυνατόν να αντιμετωπιστεί δεκαετίες τώρα, παρόλο που η πανεπιστημιακή κοινότητα σύσσωμη την καταδίκαζε στα λόγια. Οι πρυτανείες φοβούνταν και δεν τολμούσαν να αναλάβουν τις ευθύνες τους για την προστασία του ασύλου. Η συνέχιση αυτής της μοναδικής στα ευρωπαϊκά πανεπιστημιακά δεδομένα βίαιης πρακτικής ήταν καιρός να λάβει ένα τέλος. Με τη συναίνεση όλων. Αν σήμερα πήρε διαστάσεις ηρωικές, είναι επειδή οι καταληψίες, μικρές ομάδες φοιτητών και μη φοιτητών, βρήκαν ανοιχτή κομματική και πολιτική στήριξη με πρόσχημα την αποφυγή βιαιοτήτων.

Την ευθύνη για όλες αυτές τις θλιβερές και ανησυχητικές εξελίξεις τη φέρει τελικά η πολιτική εξουσία και κυρίως η αξιωματική αντιπολίτευση. Εχει ευθύνη για τη διχαστική πολιτική στάση της και τον πολωμένο λόγο της, που συστηματικά εκφέρει και καλλιεργεί. Τον μόνιμα καταγγελτικό, αρνητικό, εμμονικό που προμηνύει ως άλλη Κασσάνδρα μόνο δεινά και καταστροφές για τη χώρα και τον λαό. Λες και η ίδια έχει τη δύναμη και την ικανότητα, μόνη αυτή, μόλις βγει στην εξουσία, ως διά μαγείας, να τα εξαλείψει, και τον ιό της πανδημίας και τον ιό της βίας. Μακριά, πολύ μακριά από τα μεγάλα και σοβαρά διακυβεύματα της εποχής μας, σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, μετά τις κοσμογονικής σημασίας αλλαγές που συντελούνται στην εργασία, στην οικονομία, στην τεχνολογία.

Το βάρος πάντως και την ευθύνη των πολιτικών εξελίξεων φέρει η κυβερνητική πλειοψηφία, γιατί αυτή κυβερνά, αυτή διαχειρίζεται τα προβλήματα και παίρνει τις αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον του τόπου. Οφείλει να αντιμετωπίσει τη βία και να εξασφαλίσει τη δημόσια τάξη και ασφάλεια με την ίδια αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα που αντιμετώπισε την πανδημία, χωρίς όμως να ξυπνά μνήμες του παρελθόντος της. Πρέπει να δείχνει έμπρακτα ότι έχει απαρνηθεί τον παλιό κακό και αυταρχικό εαυτό της και ότι ξέρει να αποφεύγει την περιττή, υπέρμετρη και αδικαιολόγητη αστυνομική βία.

Ο τόπος έχει ανάγκη σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, από ηρεμία και ασφάλεια, από ήπιο και συναινετικό πολιτικό κλίμα, από πολιτική συνεννόηση και όχι από συνεχή, στείρα και εξυπνακίστικη πολιτική αντιπαράθεση με λόγια κούφια και πολιτικά χρεοκοπημένα. Χρειαζόμαστε έναν λόγο διαφορετικό και νεωτερικό, που θα δίνει σημάδια πολιτικού πολιτισμού και όχι πολιτικής χυδαιότητας. Λόγο πολιτικό, μεστό, που θα ενθαρρύνει και θα δίνει κουράγιο και ελπίδα και όχι απογοήτευση.


Εχουμε χρόνο και για τη σύγκρουση, και για νέο εμφύλιο λεκτικό σπαραγμό, όταν και αν επιβιώσουμε και ξεπεράσουμε τον λοιμό που έχουμε και τον λιμό που ακολουθεί. Εχουμε δώσει ευτυχώς δείγματα αντοχής και υπευθυνότητας. Μην ξεχνάμε ότι από τη μία κρίση περάσαμε στην άλλη ύστερα από δέκα χρόνια ασήκωτα. Αντέξαμε την πρώτη, ζούμε με άγχος και αγωνία τη δεύτερη και αναμένουμε με σφιγμένη ψυχή την τρίτη, με την ανεργία και τις νέες ανισότητες. Ολα αυτά τα χρόνια μάθαμε να ζούμε και να επιβιώνουμε με απελπισμένους και αγανακτισμένους, με οργισμένους νέους, με λαϊκισμό και δημαγωγία, με απεργίες, πορείες και καταλήψεις, με τον ανορθολογισμό και τις παιδικές ιδεοληψίες μας. Και τα αντιμετωπίσαμε όλα με μέσα δημοκρατικά.

Ο λαός επέδειξε, συνολικά, όλο αυτό το διάστημα, εντυπωσιακή καρτερικότητα, υπομονή και στο τέλος αξιοθαύμαστη πολιτική ωριμότητα. Και με την πανδημία, ατομική και κοινωνική υπευθυνότητα.

Αρκεί να μάθουμε να ζούμε με την κρίση, ως κατάσταση κανονικότητας και όχι ως εξαιρετικό και πρόσκαιρο γεγονός. Οπως μάθαμε να ζούμε και να αντιμετωπίζουμε λοιμούς, λιμούς, σεισμούς και καταποντισμούς και όπως ζήσαμε και ξεπεράσαμε διχόνοιες και εμφυλίους, φυσικές καταστροφές και δικτατορίες. Εχουμε την αναγκαία δύναμη, έχουμε τα πικρά αλλά και λαμπρά διδάγματα της ιστορίας μας και την αναγκαία γνώση. Και είμαστε πολλοί, οι περισσότεροι που μπορούμε να επιβάλλουμε τα αυτονόητα και μόνο με τον λόγο μας, λόγο της κοινής λογικής και της ευθύνης.

-Ο Αντώνης Μανιτάκης είναι ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ, πρόεδρος του επιστημονικού συμβουλίου της Νομικής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας

 τα εγκλήματα σε ατάκες και πόζες. Είτε όσοι έχουν μάτια μόνο για τον αστυνομικό βαφτίζοντας αναρχικό όποιον διαμαρτύρεται στην Αστυνομία. Δεν θα τους κάνουμε τη χάρη. Και αν ο Μητσοτάκης και ο Τσίπρας κλείνουν το μάτι στον διχασμό ώστε η πόλωση να γίνει το όχημα για τα διλήμματα μιας εκλογικής αναμέτρησης στο μέλλον, θα μας βρουν απέναντι. Μητσοτάκης και Τσίπρας θα είναι τα ονοματεπώνυμα των υπευθύνων για το χάος. Για την επιστροφή σε όρους αντιπαράθεσης που θυμίζουν το 2010-15. Και ναι! Θα έχουμε αποστάσεις από τις ακραίες πολιτικές επιλογές. Δεν ξέρω αν είναι ίσες, μικρές ή μεγάλες προς κάθε εταίρο του νέου διχαστικού δικομματισμού. Θα είναι όμως σαφείς αποστάσεις από ακρότητες. Γιατί ακρότητα είναι το non paper της ΝΔ με το «καρφί» Κυρανάκης να δίνει στη δημοσιότητα το όνομα και την πολιτική ταυτότητα του συλληφθέντος φοιτητή προκειμένου να αποδείξει ότι είναι ένας αριστεριστής και όχι ένας «νοικοκυραίος». Γιατί ακρότητα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ να καλεί μετά σε διαδηλώσεις ενώ καραδοκεί η πανδημία και τα σενάρια με τις προβοκάτσιες. Οσοι μάς θεωρούν απλά μετριοπαθείς, δηλαδή κάτι σαν μέτριους, κάνουν λάθος. Η μετριοπάθειά μας είναι δύναμη. Είναι δύναμη αντίκρουσης της βίας, του μίσους, του φανατισμού.

Οσοι μετατρέπουν τις ιδεολογικές και πολιτικές τους επιλογές σε δόγματα με κλειστούς ορίζοντες που τελειώνουν σε μερικά συνθήματα είναι οι αδύναμοι και οι ανίσχυροι. Γιατί μετατρέπουν τον φιλελευθερισμό σε μια καρικατούρα με σερίφηδες και την αριστερή στάση σε μπάχαλο. Η ατζέντα «τάξη και ασφάλεια» είναι σοβαρή. Είναι χρήσιμη. Το ζήτημα είναι να μην εργαλειοποιείται, να μην αποκτά λαϊκίστικα συμφραζόμενα. Το ίδιο και η πολιτική διαμαρτυρία. Είναι αναγκαία στη δημοκρατία, αρκεί να μη μετατρέπεται σε τυφλή αναμέτρηση στους δρόμους.


Το καθαρό μυαλό πρέπει να επικρατήσει. Οι πολίτες έχουν μπροστά το φονικό τρίτο κύμα της πανδημίας. Εχουν μπροστά τους μία νέα οικονομική κρίση με λουκέτα και ανεργία. Οι κοινωνικές ανισότητες θα χτυπήσουν συναγερμό. Μία μερίδα των χαμένων της παγκοσμιοποίησης, των αδύναμων ανθρώπων θα αναζητήσει απαντήσεις στον λαϊκισμό και στην άρνηση. Κάνει λάθος ο ΣΥΡΙΖΑ αν επενδύει σε αυτή την εξέλιξη. Το πιο πιθανό είναι να έχει βαθιά συντηρητικά, τραμπικά χαρακτηριστικά. Κάνει λάθος όποιος στη ΝΔ για να συγκαλύψει τις δυσκολίες και τις αποτυχίες της κυβέρνησης για την πανδημία και την οικονομική κρίση ανεβάζει το έργο «κλέφτες κι αστυνόμοι».

Θα τους σταματήσουμε. Η πολιτική ζωή δεν είναι ο Κουφοντίνας και η δύναμη του κλομπ. Θα μας βρουν σκληρά απέναντι. Να το ξέρουν καλά.

-Ο Θόδωρος Μαργαρίτης είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του Κινήματος Αλλαγής