ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑΣ Ο ΜΠΑΛΤΑΣ, ΣΚΙΑΜΑΧΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΑΠΟ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΥΠΕΡΠΥΡΕΞΙΑ...

Από το  ημερολόγιό μου  στο fb

προ έξι ετών

Αιέν αχρηστεύειν: Οι “ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΕΣ” του Δημοσθένη Κούρτοβικ

Όσο παράξενο και αν φανεί, εγώ θα δώσω δίκιο στον κ. Αριστείδη Μπαλτά γι'αυτά που είπε περί αριστείας. Η πίεση του αριστεύειν είναι πράγματι αγχογόνος παράγονταςγια τους μαθητές και μπορεί να πνίξει τη χαρά της μάθησης, όπως επίσης να οδηγήσεισε δηλητηριώδεις αντιζηλίες. Οταν οι επικριτές του υπουργού επικαλούνται το ομηρικά«αιέν αριστεύειν”, αποσιωπούν το συμπλήρωμα αυτής της παραίνεσης, την οποία απευθύνειο Πηλέας στον γιο του. τον Αχιλλέα:«... και υπείροχον έμμεναι άλλων”. Η αριστεία,δηλαδιί, δεν νοείται απλώς ως επιτυχία αλλά και ως απόλαυση της υπεροχής έναντιτων άλλων. Οχι τυχαία, τα καλύτερα εκπαιδευτικά συστήματα του κόσμου, αυτά των σκανδιναβικώνχωρών, δεν δίνουν έμφαση στην αριστεία αλλά στην παρότρυνση του μαθητή να ανακαλύψεικαι να καλλιεργήσει τα ενδιαφέροντα του. Η αριστεία θα έρθει αργότερα, για όσουςείναι ικανοί.

Είναι γνωστό ότι το ελληνικό κράτος δεν ευνοεί την αριστεία. Ωστόσο συντηρείστη μέση εκπαίδευση μια εκφυλισμένη, εξαχρειωτική και επιπλέον ακραία αγχωτική μορφήτης πίεσης για αριστεία: τη βαθμοθηρία. Και αυτή δεν έχει να κάνει με τα πρότυπακαι τα πειραματικά σχολεία, που θέλει να καταργήσει ο κ. Μπαλτάς. Εχει να κάνειμε τη γενικό απαξίωση της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Αν τον ενδιέφερε πράγματιμια υγιέστερη σχέση του μαθητή με το σχολείο, θα ξεκινούσε αλλάζοντας το καθεστώςτης υπερφορτωμένης, σε μεγάλο βαθμό άχρηστης διδακτικός ύλης, της παπαγαλίας καιτων πολλών, αλλά ουσιαστικά εικονικών εξετάσεων, το οποίο οδηγεί στο κυνήγι βαθμώνερήμην της γνώσης και, πολύ περισσότερο, της χαράς της γνώσης

Αλλά φαίνεταιπως το πρόβλημα για τον κ. Μπαλτά δεν είναι παιδαγωγικό. Είναι ιδεολογικό. Η αριστεία,που σημαίνει ατομική διάκριση, θα τον ενοχλεί επειδή τον παραπέμπειστην αριστοκρατία, ως κοινωνική ομάδα. Και η ιδέα μιας αριστοκρατίας, ακόμη καιμε την έννοια της πνευματικής ή της καλλιτεχνικής ελίτ, είναι κόκκινο πανί για τηνεξισωτική ελληνική Αριστερά (παρότι και το δικό της όνομα έχει την ίδια ετυμολογικήρίζα, έστω ως ευφημισμός). Ο κ. Αριστείδης Μπαλτάς, μέλος ο ίδιος μιας πνευματικήςαριστοκρατίας, σκιαμαχεί με τις λέξεις από ιδεολογική υπερπυρεξία

 Η ελληνική Αριστερά έχει άλλωστε ιδιαίτερη έφεση σετέτοιες σκιαμαχίες, που αχρηστεύουν τα όπλα της ως δύναμης αλλαγής. Παράδειγμα,η λέξη “λαός”. Καμιά άλλη Αριστερά στην Ευρώπη δεν τη χρησιμοποιεί ως αναλυτικόεργαλείο. Σ' εμάς έχει υποκαταστήσει την ταξική ανάλυση. Ολες οι κοινωνικές ομάδες,με εξαίρεση μια ολιγάριθμη κάστα ολιγαρκών, συναιρούνται στην έννοια –“λαός», έναομοιογενές σύνολο που αναξιοπαθεί και έχει δίκαια αιτήματα. Η αντίληψη αυτή έχειδιαποτίσει την κοινωνία σε τέτοιον βαθμό ώστε οι περισσότεροι Ελληνες αισθάνονταισχεδόν προλετάριοι και κάποιος με ετήσιο εισόδημα 50.000 ευρώ ή ακίνητη περιουσία400.000 ευρώ θεωρεί, τώρα και με κυβερνητική βούλα, ότι δεν βρίσκεται σε πολύ καλύτερημοίρα από έναν άνεργο ή έναν άστεγο. Η ρητορική της «ανθρωπιστικής κρίσης», απότοκοςαυτής της αντίληψης, αμβλύνει στην κοινή συνείδηση τη δραματικότητα της κατάστασηςτων κατεξοχήν θυμάτων της κρίσης.

Ενας άλλος όρος τοτέμ είναι η εθνική κυριαρχία. Τηθέλουμε απαραβίαστη, αδιάφορο πώς λειτουργεί. Το ελληνικόκράτος χρωστάει τη δημιουργίατου στην παραβίαση τηςκυριαρχίας ενός άλλου κράτους στο Ναυαρίνο. Αυτό είναιόμωςάλλου παπά ευαγγέλιο. Εμείς δεν θέλουμε να χώνουνοι ξένοι τη μύτη τους στα εσωτερικάμας, ούτε καν για ναμας πιέσουν να περιστείλουμε την ασυδοσία της ολιγαρχίαςμας.Γιατί είναι η δική μας ολιγαρχία και μπορεί να (μας)κάνει ό,τι θέλει.

                    Αιέν αριστεϋειν;Ποτέ! Εμείς είμαστετου αιέν αχρηστεύειν.