Δεν μπορεί λοιπόν να σεμνύνεται μία κοινωνία ότι δρα σωστά με το να διασύρει καθημερινά, και με όλα τα μέσα που διαθέτει, ένα μέλος της. Ο διασυρμός στις μέρες μας δεν γίνεται ενώπιον των θεατών ενός Κολοσσαίου ή μιας γκιλοτίνας, τώρα γίνεται πανελλαδικά και με παγκόσμιες προεκτάσεις. Καλά ο εγκληματίας, οι λοιποί δικοί του, οι φίλοι του, οι γνωστοί του, πού να κρυφτούν; Από ποια σήραγγα να βγαίνουν κρυφά για να ψωνίσουν; Ποια μάσκα να φορούν για να μην αναγνωρίζονται; Εχουμε το δικαίωμα να βλάψουμε τόσους και τόσους αθώους που έτυχε να βρίσκονται δίπλα σε έναν ένοχο; Κρινόμενο το γεγονός από πλευράς της άκρας ηθικής δεοντολογίας παρουσιάζει την εξής ανακολουθία: Η κοινωνία μας έχει καταργήσει τη θανατική ποινή. Ο ακραίος, συνεχής και ανηλεής διασυρμός όμως ενός ατόμου τον εξωθεί συχνά σε αυτοκτονία. Μόνο έτσι μπορεί να λυτρωθεί ή να απαλλαγεί από το βαρύτατο κοινωνικό φορτίο. Ωστε δεν τον καταδικάζουμε σε θάνατο αλλά τον εξωθούμε προς αυτόν έμμεσα. Δεν τον καταδικάζουμε σε θάνατο αλλά τον σκοτώνουμε καθημερινά. Με λίγα λόγια, ο ακραίος διασυρμός είναι χειρότερος και από τον θάνατο....

Aπό την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", και...

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 09/03/21

1.Πολιτική πρόθεση ή αναλγησία;
ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ,  Μέλος Δ.Σ. οικοδομικού συν/σμού «Ο Ελληνικός Φοίνιξ

Κύριε διευθυντά, 

 
Η πολιτεία αποφάσισε το 1988 να ενοποιήσει έκταση που ανήκει σε πέντε (5) οικοδομικούς συνεταιρισμούς στο Πικέρμι με το Π.Δ. Αστικού Αναδασμού (ΦΕΚ 867Δ/5-12-1988) και ορίσθηκε ως ζώνη αστικού αναδασμού (ΖΑΑ).

Ο δικός μας οικοδομικός συνεταιρισμός, ο «Ελληνικός Φοίνιξ», με έτος ίδρυσης 1965, εντάχθηκε και αυτός στη ΖΑΑ και από τότε τα μέλη μας συνεχώς πληρώνουν ετήσιες συνδρομές, έκτακτες συνδρομές, ειδικές εισφορές για τεχνικές μελέτες, δικαστήρια καταπατήσεων, νομικές μελέτες κ.λπ., χωρίς κανένα απτό αποτέλεσμα στις συνεχείς και επίμονες προσπάθειές τους.

Το ελληνικό κράτος, με τη συνεχή αλλαγή της νομοθεσίας, όπως και με την αναλγησία των υπουργείων στην οικονομική αλλά και στην πολιτική πίεση που δέχονται τα μέλη μας τα τελευταία 55 (!) χρόνια από την ίδρυση του δικού μας συνεταιρισμού, δεν έχει δώσει καμία λύση, παρά μόνο άπειρες υποσχέσεις και νομοθετήματα που αλλάζουν διαρκώς. Και το μέλλον δεν φαίνεται θετικό για εμάς, λόγω των στυγερών οικονομικών απαιτήσεων επί σειρά ετών που έχουν απαιτηθεί και απαιτούνται.

Γιατί το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας δεν αναλαμβάνει να λύσει, εδώ και τώρα, το χρόνιο πρόβλημα της ΖΑΑ Πικερμίου;

Μια λύση στο πολύχρονο ζήτημα ΖΑΑ θα αποτελέσει πηγή έμπνευσης, στις 6.000 εμπλεκόμενες οικογένειες και στους Ελληνες γενικότερα, ότι το ελληνικό κράτος πράγματι πράττει δίκαια. Οτι η δόμηση αυθαιρέτων από τους οικοδομικούς συνεταιρισμούς δεν ήταν ο μοναδικός τρόπος απόκτησης της ιδιοκτησίας τους.

Οτι η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού και όχι η επιστήμη της αποφυγής ευθύνης.

2. Οι συντάξεις και ένα σύστημα λάθος
ΣΥΜΕΩΝ ΡΩΜΥΛΟΣΑγία Παρασκευή

Κύριε διευθυντά,

Διάβασα στην οικονομική «Καθημερινή» της 21.2.21 τη συνέντευξη του κ. Τάσου Γιαννίτση για τα αποτελέσματα της απραξίας και το σοκαριστικό, τραγικό, αδιανόητο, ότι η κρατική δαπάνη για συντάξεις το 2020 έφτασε το 13,5% του ΑΕΠ!!!

Παρόλο που μάλλον πρόκειται για τη συνολική δαπάνη και όχι για την κρατική επιδότηση (συντάξεις μείον εισφορές που εισπράττουν τα ταμεία), τα πιο πάνω επίθετα εξακολουθούν να μην είναι υπερβολικά.

Σε ένα βιβλίο που ετοιμάζω, εξηγώ γιατί το σύστημα είναι «λάθος» (με την έννοια του χειρότερο από έγκλημα…) από την αρχή που επινοήθηκε, έτσι όπως επινοήθηκε και, ακόμη πιο πολύ, έτσι όπως εφαρμόζεται…

Προς το παρόν, αναφέρω ότι πρέπει να διαπιστωθεί πόσοι, είτε υπέργηροι όπως εγώ, είτε «προώρως» συνταξιοδοτηθέντες, έχουμε εισπράξει συντάξεις πέρα από τις κεφαλαιοποιημένες εισφορές μας και, για όσους έχουμε φορολογητέο εισόδημα από άλλες πηγές, πάνω από κάποιο ποσό, να διακοπεί η σύνταξή μας αμέσως.

Δεν νοείται να επιδοτούνται «πλούσιοι» με το υστέρημα των βαρύτατα φορολογουμένων «φτωχών». 

3. Ετρεχον, δραμούμαι και… να συνδράμει
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΣΨυχίατρος, Αθήναι

Kύριε διευθυντά, 

 
Σε απογευματινή τηλεοπτική εκπομπή (17/2/21) σχετικά με τα μέτρα για την αντιμετώπιση της κακοκαιρίας, ακούστηκε από την τηλεπαρουσιάστρια και γράφηκε ως υπότιτλος ότι… ο Στρατός συνδράμει την Πυροσβεστική. Θα ήθελα να επισημάνω τη λανθασμένη γραφή της φράσης, διότι η λέξη συνδράμει δεν απαντάται στην οριστική έγκλιση, αλλά στην υποτακτική (αορίστου β΄) του ρήματος συν-τρέχω, με χρόνους τρέχω, έτρεχον, δραμούμαι, έδραμον. Θα ήταν ορθή η διατύπωση συντρέχει ή αλλιώς συνέδραμε, να συνδράμει, έχει συνδράμει, αλλά όχι (ο Στρατός) συνδράμει στην οριστική. 

Είναι ενθαρρυντική η αγωνία πολλών αναγνωστών της «Καθημερινής», όπως προκύπτει από την αρθρογραφία της και τις επιστολές αναγνωστών για την ωραία γλώσσα μας, που κινδυνεύει από την εισβολή ξένων λέξεων και από το ηλεκτρονικό λεξιλόγιο. 

Επιτρέψτε μου να επαναλάβω μια ευχή που είχα διατυπώσει προ ετών σε επιστολή μου στην «Καθημερινή» με τίτλο «Ο θάνατος των λέξεων»: Να καθιερωθεί στα σχολεία η διδασκαλία του λεξικού της ελληνικής γλώσσας, με την ετυμολογία των λέξεων. 

4. Ο αποτροπιασμός, τα ΜΜΕ, το κομφούζιο
ΕΡΡΙΠΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣΘεολόγος - Ιατρός Καρδιολόγος

Κύριε διευθυντά, 

Εκκληση κάνω με την επιστολή μου αυτή προς τα ΜΜΕ να σταματήσουν τον διασυρμό των συνανθρώπων. Τα εγκλήματα μπορεί να είναι αποτρόπαια αλλά και ο διασυρμός είναι έγκλημα κατά της κοινωνίας. Δεν αφορά μόνο αυτόν τούτον τον εγκληματία αλλά και όλο τον κοινωνικό του ιστό, ακόμη και εκείνους… που τυχαία ήρθαν σε στιγμιαία επικοινωνία μαζί του. Η καταιγιστική δύναμη των ΜΜΕ συμπαρασύρει τώρα και πολλούς, που θέλουν να ηρωοποιηθούν, να προσθέτουν στον κρατήρα της Αίτνας και μια χούφτα κάρβουνα από το μαγκάλι της δικής τους περιπέτειας, με αποτέλεσμα να γίνεται ένα κομφούζιο. Να αισθάνεσαι ότι οι πάντες γύρω σου απειλούν εσένα, τα παιδιά σου, τα εγγόνια σου, ότι κινδυνεύουν στο σχολείο, στα γυμναστήρια, στην εργασία τους, σε μια απλή επίσκεψη ή συναναστροφή με τον συνάνθρωπό τους.

Ως ιατρός έχω υποχρέωση να τονίσω ότι οι εγκληματίες αυτοί είναι άτομα ψυχοπαθολογικά, και ως εκ τούτου άκρως επικίνδυνα. Ο κακός, όσο και αν φαίνεται περίεργο, έχει και τον δικό του κώδικα ηθικής στον περιορισμένο του χώρο, ενώ ο ψυχοπαθής όχι. Το πάθος του «δεν πατώνει», είναι συνεχές και ατέρμον, χωρίς διακρίσεις, χωρίς επιλογές. Ο ψυχοπαθής χρειάζεται θεραπεία. Η τιμωρία έρχεται ως επακόλουθο της μη θεραπείας του, για την οποία έχουν ευθύνη και άλλοι εκτός από αυτόν. Και η τιμωρία δεν γίνεται «προς εκδίκησιν» αλλά «προς προάσπισιν» των λοιπών.

Δεν μπορεί λοιπόν να σεμνύνεται μία κοινωνία ότι δρα σωστά με το να διασύρει καθημερινά, και με όλα τα μέσα που διαθέτει, ένα μέλος της. Ο διασυρμός στις μέρες μας δεν γίνεται ενώπιον των θεατών ενός Κολοσσαίου ή μιας γκιλοτίνας, τώρα γίνεται πανελλαδικά και με παγκόσμιες προεκτάσεις. Καλά ο εγκληματίας, οι λοιποί δικοί του, οι φίλοι του, οι γνωστοί του, πού να κρυφτούν; Από ποια σήραγγα να βγαίνουν κρυφά για να ψωνίσουν; Ποια μάσκα να φορούν για να μην αναγνωρίζονται; Εχουμε το δικαίωμα να βλάψουμε τόσους και τόσους αθώους που έτυχε να βρίσκονται δίπλα σε έναν ένοχο;

Κρινόμενο το γεγονός από πλευράς της άκρας ηθικής δεοντολογίας παρουσιάζει την εξής ανακολουθία: Η κοινωνία μας έχει καταργήσει τη θανατική ποινή. Ο ακραίος, συνεχής και ανηλεής διασυρμός όμως ενός ατόμου τον εξωθεί συχνά σε αυτοκτονία. Μόνο έτσι μπορεί να λυτρωθεί ή να απαλλαγεί από το βαρύτατο κοινωνικό φορτίο. Ωστε δεν τον καταδικάζουμε σε θάνατο αλλά τον εξωθούμε προς αυτόν έμμεσα. Δεν τον καταδικάζουμε σε θάνατο αλλά τον σκοτώνουμε καθημερινά. Με λίγα λόγια, ο ακραίος διασυρμός είναι χειρότερος και από τον θάνατο.

Δεν έχω ξεχάσει το περιστατικό που έζησα μικρός. Ενα πρωινό είδα τη γάτα μας να παίζει με ένα ποντικάκι προτού το φάει. Βγήκα έξω, έπαιξα, και το μεσημέρι είδα το ποντικάκι ακόμη ζωντανό στο στόμα της γάτας να το βασανίζει. Το απόγευμα, όταν μαζεύτηκα στο σπίτι, το ποντικάκι ήταν ακόμα ζωντανό. Δεν είχε κουραστεί η γάτα μας να το βασανίζει, προτού το φάει. Και τι δεν θα έδινα να μπορούσα στη γλώσσα της να της μιλήσω και να της πω: φά’ το επιτέλους! Αυτό όμως μπορώ τώρα να το πω στους συνανθρώπους μου. Μιλάμε την ίδια γλώσσα.

....από την "ΕΣΤΙΑ"

"ΕΣΤΙΑ", 09/03/21