Τρίτη 9 Μαρτίου 2021

Τόσο απελπισμένη αλλά και απελπιστική είναι η Αριστερά στην Ελλάδα σήμερα; Περιέργως ο πιο ευεργετημένος από την ελληνική Αριστερά κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης υπήρξε η Δεξιά: επωφελήθηκε και της λύσης του Μακεδονικού στο οποίο η ίδια είχε παγιδευτεί με τραγελαφικό τρόπο και της πλήρους αδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ να ανατρέψει, όπως είχε με στόμφο προαναγγείλει, τα Μνημόνια στα οποία, αν μη τι άλλο, δεν οδήγησε αυτός τη χώρα. Μακριά από την εγελιανή διαλεκτική θέσης/αντίθεσης, η συμβολή ελληνικής Δεξιάς και Αριστεράς στην ιστορία του 21ου αιώνα πλησιάζει περισσότερο ένα γκραουτσο-μαρξιστικό καλαμπούρι: Πολιτική αποτυχία/Αποτυχία στη διαχείριση της πρώτης αποτυχίας/Σύνθεση. Ως εδώ τα πράγματα είναι διαχειρίσιμα, με γέλια και με κλάματα. Η ηρωοποίηση όμως μιας οργάνωσης της οποίας το μοναδικό έργο υπήρξε η δημιουργία ορφανών παιδιών και χηρών μανάδων μεταφέρει αυτό το θέατρο παραλόγου σε ένα επικίνδυνα ολισθηρό πεδίο όπου πρώτο ατύχημα θα είναι η παντελής αναξιοπιστία της ελληνικής Αριστεράς. Η Αριστερά δεν έχει το προνόμιο της καρδιάς. Ούτε η Δεξιά, της αριστοκρατίας. Μοιράζονται εξίσου το προνόμιο της γελοιότητας μέσα από τέτοιες θέσεις....

Από "ΤΑ ΝΕΑ", και...

"ΤΑ ΝΕΑ", 08/03/21

ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Κάθε μέρα που περνά, τα προσχήματα του Κουφοντίνα υποχωρούν. Σε νέα συνέντευξή της η δικηγόρος του καταδικασμένου δολοφόνου της 17Ν μας αποκάλυψε τον πραγματικό λόγο του αιτήματός του: δεν βολεύεται στον Δομοκό. «Μεταφέρθηκε σε κελί με δύο συγκρατουμένους», είπε η κυρία Κούρτοβικ, «όπου υπήρχε ένα περιβάλλον στο οποίο δεν μπορεί να σταθεί και συνθήκες στενότητας χώρου, όπου δεν μπορεί να διαβάσει βιβλίο, ούτε ραδιόφωνο να ακούσει». Δεν μπορεί, δηλαδή, ο Κουφοντίνας να επιτελέσει το πνευματικό έργο του στον Δομοκό, την παρακαταθήκη που θα αφήσει στις επόμενες γενιές - εκτός από τους έντεκα νεκρούς από το χέρι του. (Θυμίζω ότι ο Κουφοντίνας έχει ήδη συγγράψει τρία βιβλία, το τελευταίο των οποίων έχει τον περισπούδαστο τίτλο «Η γεωπολιτική της 17Ν»…)

Η δικηγόρος είπε επίσης ότι ο κρατούμενος μπορεί να επιλέγει πού θα κρατείται. «Οι αιτήσεις μεταγωγής τι είναι; Ο κρατούμενος επιλέγει και το κελί του», υποστήριξε. Δεν είναι έτσι όμως, διότι η κυρία Κούρτοβικ συγχέει σκοπίμως το αίτημα με το δικαίωμα. Προφανώς ο κάθε κρατούμενος μπορεί να αιτείται ό,τι του κατεβαίνει. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι έχει και το αντίστοιχο δικαίωμα στην ικανοποίηση του αιτήματός του. Αν ευσταθούσε ο ισχυρισμός της δικηγόρου του Κουφοντίνα, το Σωφρονιστικό Σύστημα θα είχε προ πολλού καταρρεύσει εξαιτίας της προσπάθειας των υπαλλήλων να ταιριάξουν τους κρατουμένους κατά τη βολή και το κέφι του καθενός τους.

Ο κόσμος, φυσικά, δεν εξαπατάται από τέτοια σαθρά επιχειρήματα. Το 62,9% απαντά «όχι και μάλλον όχι» στο ερώτημα αν η κυβέρνηση πρέπει να κάνει δεκτό το αίτημα του Κουφοντίνα, όπως έδειξε η δημοσκόπηση της GPO για «ΤΑ ΝΕΑ». Το εκπληκτικό δε είναι ότι η τάση αυτή διαπιστώνεται και στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ: το 32,5% αυτών απαντά «όχι» στο ίδιο ερώτημα και ένα ποσοστό 4,8% «μάλλον όχι». Στον ΣΥΡΙΖΑ, όμως, οι ιθύνοντες δεν θορυβούνται από παρόμοιες ενδείξεις, διότι είναι πρόδηλο πια ότι, για την ηγεσία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αυτό που προέχει είναι η ικανοποίηση του σκληρού πυρήνα του 4%, από το οποίο ξεκίνησαν: επιστροφή στη μήτρα του κινήματος.

Εν πάση περιπτώσει, η παλινδρόμηση για τον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να θεωρηθεί ως και φυσιολογική. Ηταν η συγκυρία και τα λάθη των συστημικών κομμάτων που τους έφεραν στην εξουσία. Οι συνθήκες αυτές δύσκολα επαναλαμβάνονται, όσο και αν προσπαθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ, όμως, γιατί κολλάει από πίσω; Γιατί σπεύδει να συνταχθεί με το 30,7% που απαντά «ναι και μάλλον ναι» (20,9% και 9,8% αντιστοίχως) στο ερώτημα για τον Κουφοντίνα, όταν προσπαθεί να πείσει τους ψηφοφόρους ότι αντιπροσωπεύει την Κεντροαριστερά της λογικής και του μέτρου; Το Κέντρο βρίσκεται μάλλον στο 62,9% που δεν θέλει να γίνει το χατίρι του δολοφόνου. Φαίνεται όμως ότι το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ ψαρεύει στους απογοητευμένους αριστερούς του ΣΥΡΙΖΑ.

Μας το δείχνει εξάλλου και η πρόσφατη απόφαση της προέδρου Φώφης να αναθέσει, όπως διαβάζω στη σχετική ανακοίνωση του κόμματος, «τον πανελλαδικό συντονισμό της αξιοποίησης στελεχών του ευρύτερου προοδευτικού χώρου» στην Τόνια την Αντωνίου! Κατ' αρχάς, τα καλά νέα είναι ότι η κυρία Αντωνίου υπάρχει ακόμη στην πολιτική. Αν όμως η περίφημη διεύρυνση του ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ στον προοδευτικό χώρο τίθεται υπό την ευθύνη της Τόνιας της Αντωνίου, καταλαβαίνουμε τι χαρακτήρα θα έχει - αν βέβαια γίνει, που δεν το βλέπω. Η Τόνια η Αντωνίου, να θυμίσω, ήταν η κατεξοχήν οπαδός του Ακη του Τσοχατζόπουλου στη Νεολαία ΠΑΣΟΚ, μαζί με τον αλησμόνητο Νίκο τον Μαδεμλή. Ο τελευταίος, σήμερα, αν δεν κάνω λάθος, έχει αναλάβει την αναδιοργάνωση της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ - αυτής της νεολαίας που διαδηλώνει σήμερα πίσω από το πανό «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη». Ας προσέξουν στο ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ μην τυχόν η Τόνια η Αντωνίου καταλήξει και αυτή στον ΣΥΡΙΖΑ...

"ΤΑ ΝΕΑ", 08/03/21

Αριστερός είμαι στη Γαλλία, όχι στην Ελλάδα

ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΔΕΡΒΙΤΣΙΩΤΗ-ΜΠΟΥΡΝΙΑ

Η ηρωοποίηση ενός σίριαλ κίλερ από ένα μέρος της ελληνικής νεολαίας με την ανοχή της αξιωματικής αντιπολίτευσης προσυπογράφει την παραίτηση της ελληνικής Αριστεράς από τον χώρο του πολιτικού στίβου και τη μετακόμισή της σε αυτόν της δύσοσμης θρησκευτικής μυθοπλασίας.

Η πολιτική αυτό το κοινό έχει με τον ερωτισμό: αντίθετα με την επικρατούσα άποψη αποκλειστικό μονοπάτι προς το προσδοκώμενο αποτέλεσμα είναι η ψυχραιμία· το πάθος μόνο για εγκλήματα πάθους είναι ικανό. Δείχνοντας ανεκτικότητα σε φασιστικού τύπου δηλώσεις υψηλόβαθμου στελέχους ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αποκαλύπτει, στην καλύτερη περίπτωση, πλήρη απώλεια πολιτικής ψυχραιμίας. Οι ανάρμοστοι συνοδοιπόροι διαγράφονται, γρήγορα και χωρίς να τρέμει το χέρι, να ένα τουλάχιστο μάθημα που αποκόμισε ο Τζέρεμι Κόρμπιν από την προσωπική του πτώση.

Απελπισμένη και απελπιστική

Τόσο απελπισμένη αλλά και απελπιστική είναι η Αριστερά στην Ελλάδα σήμερα; Περιέργως ο πιο ευεργετημένος από την ελληνική Αριστερά κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης υπήρξε η Δεξιά: επωφελήθηκε και της λύσης του Μακεδονικού στο οποίο η ίδια είχε παγιδευτεί με τραγελαφικό τρόπο και της πλήρους αδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ να ανατρέψει, όπως είχε με στόμφο προαναγγείλει, τα Μνημόνια στα οποία, αν μη τι άλλο, δεν οδήγησε αυτός τη χώρα.

Μακριά από την εγελιανή διαλεκτική θέσης/αντίθεσης, η συμβολή ελληνικής Δεξιάς και Αριστεράς στην ιστορία του 21ου αιώνα πλησιάζει περισσότερο ένα γκραουτσο-μαρξιστικό καλαμπούρι: Πολιτική αποτυχία/Αποτυχία στη διαχείριση της πρώτης αποτυχίας/Σύνθεση. Ως εδώ τα πράγματα είναι διαχειρίσιμα, με γέλια και με κλάματα. Η ηρωοποίηση όμως μιας οργάνωσης της οποίας το μοναδικό έργο υπήρξε η δημιουργία ορφανών παιδιών και χηρών μανάδων μεταφέρει αυτό το θέατρο παραλόγου σε ένα επικίνδυνα ολισθηρό πεδίο όπου πρώτο ατύχημα θα είναι η παντελής αναξιοπιστία της ελληνικής Αριστεράς.

Η Αριστερά δεν έχει το προνόμιο της καρδιάς. Ούτε η Δεξιά, της αριστοκρατίας. Μοιράζονται εξίσου το προνόμιο της γελοιότητας μέσα από τέτοιες θέσεις.

Ο καπιταλισμός ωστόσο έχει ιστορικά το προνόμιο της παραγωγικότητας. Και η Αριστερά, των κοινωνικών κατακτήσεων χωρίς τις οποίες δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε σήμερα τη ζωή μας: ανεκτά ωράρια εργασίας, πληρωμένες διακοπές, κάλυψη εργατικών ατυχημάτων, δικαιώματα των γυναικών στην ψήφο, στο διαζύγιο, στην άμβλωση, απεξάρτηση από τις θρησκείες, σεβασμός στις διαφορές χρώματος και σεξουαλικών προτιμήσεων, όλα αυτά είναι αποτελέσματα αγώνων της Αριστεράς

Αρχίστε να διαβάζετε

Αν είστε νέοι έλληνες αριστεροί και ενδιαφέρεστε να συνεχίσετε αυτούς τους αγώνες, σταματήστε να φωνάζετε και αρχίστε να διαβάζετε. Διαβάστε με πάθος τον μεγαλύτερο οικονομολόγο και ψυχολόγο που έδωσε η Γαλλία από τον 19ο αιώνα, τον Ονορέ ντε Μπαλζάκ. Πέρα από την ηδονή της ανάγνωσης θα μάθετε από πρώτο χέρι πώς δημιουργήθηκε ο καπιταλισμός, αυτή η καραμέλα που πιπιλάτε και με μίσος και με άγνοια. Πάνω απ' όλα θα βιώσετε τη συνθετότητα της ανθρώπινης φύσης που ξεπερνά ιδεολογίες και εποχιακούς δικτατορίσκους της σκέψης: ο βασιλικός Μπαλζάκ υπήρξε ο αγαπημένος συγγραφέας του Μαρξ.

Διαβάστε το «Μαρξ, στοχαστής της τεχνικής» του Κώστα Αξελού. Και μελετήστε, με χαρτί και μολύβι τον Τομά Πικετί.

Ακούστε αυτή την εγελιανή φράση: Τραγωδία είναι η σύγκρουση του δικαίου με το δίκαιο. Συνειδητοποιήστε ότι ο εμφύλιος πόλεμος ήταν τραγικός. Και ότι τελείωσε. Εξοντώνοντας τους παππούδες σας, δεξιούς και αριστερούς.

Μελετήστε τα εγκλήματα του Στάλιν. Η Αριστερά είναι ένα φρούτο που τρώγεται με τα κουκούτσια του που πάμπολλες φορές υπήρξαν μεγαλύτερα απ' το φρούτο.

Οι σιωπηλότατες λέξεις είναι εκείνες που φέρνουν την καταιγίδα έλεγε ο Νίτσε.

Οι δικοί σας αγώνες μόνο σιωπηλά και μόνο με τη γνώση πρέπει να μπολιαστούν για να καρποφορήσουν. Οχι με τη σκόνη και τον θόρυβο της οποιασδήποτε στείρας βίας. Ετσι μόνο θα βοηθήσετε και μένα να ξανααισθανθώ, κάποτε, αριστερός στην Ελλάδα.

-Ο Διονύσης Δερβιτσιώτης-Μπουρνιάς είναι ελληνογάλλος αρχιμουσικός