Από "ΤΑ ΝΕΑ"
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 11/03/21 ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΥΧΟΓΙΟΥ Δεκαπέντε ημέρες πριν την επέτειο της 200ετίας, η Ελλάδα τιμά τις πολιτικές παραδόσεις της με συγκρούσεις στη Νέα Σμύρνη - μήπως πρέπει επιτέλους να συγκροτηθεί «Επιτροπή 1922-2022» να διερευνήσει τα αίτια της καταστροφής της Σμύρνης και δημιουργίας της νέας πόλεως δίπλα στην Αθήνα; Και αμέσως μετά είναι το 2023: συμπληρώνονται 200 χρόνια από το πρώτο δάνειο και τον συναφέστατο πρώτο εμφύλιο. Η πλευρά που το παρέλαβε νίκησε βεβαίως, η σύγκρουση για τη διανομή του οδήγησε στον δεύτερο εμφύλιο - οι νικητές παρέλαβαν και ξεκοκκάλισαν και το δεύτερο δάνειο. Μήπως αξίζει να γίνει επιτροπή οικονομολόγων και ιστορικών για τη σχέση εμφυλίων συγκρούσεων, πολιτικών χρηματοδοτήσεων, δανείων; Παλιές μακρινές ιστορίες - ενώ οι συγκρούσεις στη Νέα Σμύρνη είναι μόλις χθεσινές και υπάρχουν οι συνεχείς συγκρούσεις στην Αθήνα· τόσες πολλές, με τέτοια ένταση και διάρκεια, ποια να πρωτοθυμηθείς; Ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε τη λύση για να μην επαναληφθούν: «Δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να μας διχάσει» - την ίδια ώρα η ΝΔ κατέθετε πρόταση παραπομπής του Νίκου Παππά σε δίκη. Ποιους αφορούσε λοιπόν ο εγκλωβιστικός πληθυντικός «να μας διχάσει»; Δεν έχω την εντύπωση ότι οι Έλληνες πολίτες είναι διχασμένοι - οι πολιτικοί της όμως είναι· δεν ζητούν από κανέναν να τους το επιτρέψει, μόνοι τους το αποφασίζουν και το κάνουν. Ίσως επειδή η κατάκτηση του κράτους έχει πολλές ομοιότητες με την άλωση της Τριπολιτσάς και τη λαφυραγώγηση που ακολούθησε· την τιμά ο ελληνικός λαός όσο και την έξοδο του Μεσολογγίου, μάθαμε από φιλελεύθερη έρευνα. Η οποία κοσμεί τα συμπεράσματα της με φεμινιστικό πίνακα της Ασήμως Λιδωρίκη-Γκούρα: πάνω στην Ακρόπολη, να κρατά γιαταγάνι και να ποδοπατά -σχεδόν- ανδρικό κεφάλι, προφανώς του Οδυσσέα Ανδρούτσου, του διασημότερου νεκρού εκείνης της εποχή σε εκείνο το μέρος. Που, εν αγνοία της προφανώς, βασάνιζε και δολοφόνησε ο φαλλοκράτης άνδρας της για να του πάρουν τους θησαυρούς. Οι Έλληνες πολιτικοί επωφελήθηκαν από το χάος δύο παγκοσμίων πολέμων να οργανώσουν εμφύλιες συγκρούσεις και να καταλάβουν την εξουσία. Δεν νομίζω ότι αυτή τη φορά θα χρησιμοποιήσουν την παγκόσμια επιδημία για γεγονότα αντίστοιχου μεγέθους αλλά πάντως πράττουν το κατά δύναμιν: η στοιχειώδης ανάγκη ασφάλειας, αστυνόμευσης, τήρησης περιοριστικών μέτρων αποτελεί πεδίο αιματηρών συγκρούσεων. Όπως προηγουμένως συνέβη με τα μνημόνια και τη Συμφωνία των Πρεσπών. Παλιά χούγια, παλιές πολιτικές παραδόσεις αναβιώνουν στη Νέα Σμύρνη. "ΤΑ ΝΕΑ", 11/03/21  |
Τι είναι καλό, τι είναι κακό και τι τ' ανάμεσό του; Οι μέρες μετά τα επεισόδια είναι δύσκολες για τους «καταδικάζω τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται». Είναι η στιγμή που όλοι συντάσσονται μαζί τους και, εντελώς παράδοξα, όλοι στέκονται εναντίον τους.
Οταν το ξύλο το δίνουν οι αστυνομικοί, η άλλη πλευρά εξεγείρεται, και δικαίως, για τον τρόπο που επιβάλλεται η καταστολή, για τον τρόπο με τον οποίο επαγγελματίες που έχουν επιφορτιστεί με την προστασία των πολιτών στρέφονται εναντίον τους. Οταν το ξύλο το δίνουν οι διαδηλωτές, οι ίδιοι άνθρωποι που εξεγέρθηκαν ψάχνουν στις γωνίες για ελαφρυντικά, διαχωρίζουν τη θέση τους από τις εικόνες που παρακολούθησαν, αλλά συνεχίζουν να αναζητούν το σωτήριο «ναι μεν, αλλά», νταντεύοντας «τα παιδιά».
Η άλλη πλευρά, παρότι θα μπορούσε να αντιμετωπίσει από την αρχή το περιστατικό αστυνομικής αυθαιρεσίας ως αυτό που ήταν, επέλεξε να το υποβαθμίσει δίνοντας στη δημοσιότητα τα στοιχεία του ανθρώπου που έφαγε το ξύλο - πώς τα προσωπικά δεδομένα ενός πολίτη βρέθηκαν στα χέρια ενός βουλευτή, δεν μας εξήγησε ποτέ κανείς. Οταν, όμως, αντικείμενο βίας γίνονται οι αστυνομικοί, η άλλη πλευρά εξεγείρεται, και δικαίως, απέναντι σε όσους επενδύουν στον διχασμό της κοινωνίας για άλλη μια φορά, σε όσους ευελπιστούν, ίσως, πως με το ντάντεμα θα δουν την ιστορία που επαναλαμβάνεται.
Ολοι συμφωνούν με τους «ισαποστάκηδες» όταν φταίνε οι απέναντι, κανείς όταν φταίνε οι δικοί του. Γι' αυτούς που μπορούν να διαλέγουν εύκολα το δίκαιο από το άδικο ξύλο, η βία ενίοτε είναι και δικαιολογημένη και ανεκτή. Φταίει η πανδημία και το λοκντάουν του τελευταίου χρόνου ή μήπως η χρονική απόσταση από τις δύσκολες μέρες του πρόσφατου παρελθόντος; Προς Θεού, ας αποφύγουμε τα κλισέ. Η πιο τακτική συμβουλή προς τους «ισαποστάκηδες» είναι πως καλά θα κάνουν να μη γρατζουνάνε πληγές που πονάνε, να αφήσουν τα πεθαμένα στην ησυχία τους. «Τώρα έχει σημασία τι θα πεις», τους λένε. «Δεν αρκούν ειρηνικές διακηρύξεις και να μαζεύεις λουλουδάκια στους αγρούς». Και εκεί, όμως, πάλι κάτι θα ενοχλήσει - γέρνεις πιο πολύ προς την κυβέρνηση αν πιστεύεις πως ο ΣΥΡΙΖΑ φλερτάρει επικίνδυνα, για άλλη μια φορά, με την οργή. Είσαι τουλάχιστον εκτός τόπου και χρόνου αν διαφωνείς με τον τρόπο εφαρμογής του «νόμος και τάξη» της σημερινής κυβέρνησης. Βρε, μήπως δεν είσαι πραγματικός «ισαποστάκιας»;
Οι «ισαποστάκηδες», αυτό το περίεργο είδος πολιτών, έχουν πάρει θέση απέναντι στη βία εδώ και πολύ καιρό, απ' όπου κι αν προέρχεται. Εχουν πάρει θέση και για την αντιμετώπισή της. Αυτή τη θέση δεν την άλλαξαν, δεν υποχώρησαν ούτε στο ελάχιστο. Χτυπούν εδώ και μέρες το καμπανάκι του κινδύνου. Τα πεθαμένα δεν ανήκουν μόνο στα πεθαμένα: ο αστυνομικός που λιντσαρίστηκε σε μια οδό της Νέας Σμύρνης, που έλουσε με το αίμα του τον δρόμο, είναι 28 ετών. Τον Δεκέμβριο του Γρηγορόπουλου ήταν 15, τον Μάιο της Μαρφίν έκλεινε τα 17. Ο νεαρός που φώναζε «πονάω», προσπαθώντας να αποφύγει τον αστυνομικό που τον χτυπούσε είναι μόλις έναν χρόνο μεγαλύτερός του. Αυτή η γενιά, που έζησε από πρώτο χέρι τον προηγούμενο κύκλο βίας, είναι ο πρωταγωνιστής του καινούργιου που κάνει αργά και σταθερά την εμφάνισή του. Ανάμεσα στους δύο κύκλους υπάρχει ένας συνδετικός κρίκος, που αποδείχτηκε ανθεκτικότατος στον χρόνο. Και υπάρχουν κι αυτοί που θεωρούν πως τον έσπασαν απλώς και μόνο γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε τις εκλογές.
Το ημερολόγιο δείχνει 2021. Η εποχή μυρίζει επικίνδυνα μπαρούτι, αλλά ευτυχώς οι «ισαποστάκηδες» τραγουδούν ακόμα.
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 11/03/21 ΣΥΡΙΖΑ πίσω από τους μπαχαλάκηδες Ψάχνοντας για συμψηφισμούς και για ίσες αποστάσεις, μετά τα επεισόδια της Νέας Σμύρνης που είχαν αποτέλεσμα το λιντσάρισμα και τον σοβαρό τραυματισμό αστυνομικού, ο ΣΥΡΙΖΑ ξαναπαίζει ακόμα μια φορά την κασέτα της εχθροπάθειας απέναντι στην κυβέρνηση και στην αστυνομία. Είναι μια κασέτα με ακροατήριο που συνεχώς θα μειώνεται. Επειδή η πλειονότητα των αριστερών δεν πιστεύει ότι οφείλουν να ζουν συνεχώς και αδιαλείπτως με το όπλο παρά πόδα. Ούτε ότι πρέπει να πηγαίνουν και με τον διάβολο (από τον Πάνο Καμμένο στους φίλους των τρομοκρατών κι από τους μπάχαλους μέχρι τους χούλιγκαν που διέπρεψαν στη Νέα Σμύρνη) για να πετύχουν τους πολιτικούς στόχους τους. Ούτε ότι μπορούν να κρατούν συνεχώς μια χώρα σε ομηρεία, όπως συστηματικά κάνουν οι ριζοσπάστες σταλινικοί της Πλατείας Κουμουνδούρου. Ούτε ότι μπορούν να παίζουν με τη δημόσια υγεία. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ξανανεβάσει την παράσταση της βίας και της εχθροπάθειας, έχει ξαναταυτιστεί με μηδενιστές της καταστροφής, έχει ανακαλύψει και πάλι εγκληματικές συμπεριφορές. Με τον ίδιο πάντα τρόπο. Κρυμμένος πίσω από «το κίνημα», δηλαδή από τους καταστροφείς της ζωής της πόλης - με τον ίδιο τρόπο που, στο σχολείο, οι δειλοί κρύβονταν πίσω από τα φουστάνια της μαμάς. Θυμάμαι πάντα τα γεγονότα του 2008, τα λεγόμενα «νέα Δεκεμβριανά», που έβαλαν ταφόπλακα στη μικρή επιχειρηματικότητα του αθηναϊκού κέντρου, δίνοντας το έναυσμα της μετατροπής του σε πτυελοδοχείο του λεκανοπεδίου της Αττικής. Και τότε ο ΣΥΡΙΖΑ κρυβόταν πίσω από όσους βανδάλιζαν την πόλη και λεηλατούσαν τα καταστήματα. Ηταν τότε που, θέλοντας να διαλύσουν και τα Χριστούγεννα, έκαψαν το χριστουγεννιάτικο δέντρο στην Πλατεία Συντάγματος, για να στιχουργήσουν μετά οι «σατιρικοί» της κομματικής «Αυγής» (ο ένας είναι σήμερα διευθυντής της): «Ω έλατο, ω έλατο, τι ωραία που αρπάζεις»! Κι ύστερα θυμάμαι την πρώτη μεγάλη αντιμνημονιακή συγκέντρωση και πορεία στις 5 Μαΐου 2010 και τα γεγονότα της Μαρφίν, με τους τρεις νεκρούς. Οι μασκοφόροι με τις εμπρηστικές βόμβες βγήκαν μέσα από τη συγκέντρωση - αλλά την ώρα της παθιασμένης πορείας ελάχιστοι ένιωσαν την ανάγκη της συμπαράστασης σε όσους βρίσκονταν στην καιόμενη τράπεζα, για τους γνωστούς στερεότυπους λόγους της Αριστεράς απέναντι στις τράπεζες και στην εργασία. Η εχθροπάθεια κράτησε χρόνια. Θυμάμαι ότι το Mega, μαζί με τα έντυπα του τότε ΔΟΛ και τους δημοσιογράφους που επισήμαιναν την αντιδημοκρατική φασαρία του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν πάντα στο στόχαστρο: έπρεπε ή να υποταχθούν ή να κλείσουν. Θυμάμαι ότι προσπαθούσαν να μπει λουκέτο στο Mega - κι ότι, εκτός του ΣΥΡΙΖΑ, και ο νυν φυγόδικος χρυσαυγίτης Παππάς συμβόλησε το μίσος του για το κανάλι ουρώντας μπροστά από τις εγκαταστάσεις του. Η εφημερίδα στην οποία γράφω ακόμα, κάποια στιγμή κυκλοφόρησε ακόμα και με κόκκινο πρωτοσέλιδο - είχε υποταχθεί η εξουθενωμένη ιδιοκτησία, αλλά οι συντάκτες της δεν υποτάχθηκαν, κράτησαν ψηλά τη δημοκρατική κριτική. Το κίνημα «Δεν πληρώνω» διέλυσε τις δημόσιες συγκοινωνίες - αυτές που σήμερα, όσοι συνωστίζονται στις διαδηλώσεις υπέρ του Κουφοντίνα, επικρίνουν ως ανεπαρκείς. Αυτό το κρυφτούλι πρέπει να σταματήσει. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει μια απάντηση, πρώτα στον εαυτό του. Είναι δημοκρατικό κόμμα ή ένα σύμφυρμα που αντιστρατεύεται την κοινή ειρήνη και την πρόοδο του τόπου; Ως πότε θα κρύβεται πίσω από τους βολεμένους του κρατισμού και τον «στρατό τους»: μπάχαλους, κουφοντίνες, σταλινικούς, χούλιγκαν και λούμπεν Πίσω από θολές διακηρύξεις Δημοσιεύω το κείμενο επιστολής του αναγνώστη της εφημερίδας μας, Γιώργου Κατσικάρη, συνταξιούχου, που αναφέρεται στο χθεσινό κύριο σημείωμα της σελίδας που είχε τίτλο «Σαμποτάζ στη δημοκρατία». «Ετσι ακριβώς είναι τα πράγματα, ωμά και χωρίς φιοριτούρες και περικοκλάδες. Ετσι στήνεται το γνώριμο σκηνικό εδώ και 5-6 μήνες. Οποιος δεν το βλέπει απλά εθελοτυφλεί καλυπτόμενος πίσω από θολές διακηρύξεις περί δήθεν δικαιωμάτων και ευαισθησιών. Λες και αυτά είναι προνόμια που κατέχουν μόνο κάποιοι εξ ορισμού και οι άλλοι όλοι είναι αναίσθητοι, που δεν αναγνωρίζουν τα αναφαίρετα δικαιώματα των πολιτών. Επειδή διαβάζω ότι αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε μηνυτήρια αναφορά για κρατική βία, εμείς οι πολίτες δεν μπορούμε να καταθέσουμε ανάλογη αναφορά κατά φυσικών και ηθικών αυτουργών για όλες αυτές τις συγκεντρώσεις που καλούν τον κόσμο να συμμετάσχει εδώ και μήνες και που αποδεδειγμένα, κατά τους ειδικούς, είναι μεγάλες εστίες υπερμετάδοσης στην κατάρα που ζούμε εδώ και ένα χρόνο;\ Αλλά ξέχασα, το πρόβλημα είναι στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Είναι τόση η αγανάκτηση που δεν ξέρεις πού να τελειώσεις να γράφεις αυτά που ζεις, αντιλαμβάνεσαι, μαθαίνεις διαβάζεις». ΥΓ. Ευχαριστώ πολύ για την επιστολή του και τον αναγνώστη Δημ. Αντωνίου. |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου