Ολοι αντιλαμβανόμαστε ότι η χώρα είναι αντιμέτωπη με ένα ευρύτερο σχέδιο αποκεντρωμένης κι οργανωμένης αναταραχής που υποκινείται από συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους. Το ερώτημα είναι αν η αστυνομία έχει κάποια μέθοδο να το αντιμετωπίσει. Διότι φυσικά δεν αποτελεί μέθοδο να πλακώνει και να πλακώνεται στις πλατείες, δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα. Από την άλλη κανείς δεν δικαιούται να αφήσει ανεξέλεγκτα διάφορα αντικοινωνικά στοιχεία που σουλατσάρουν σε δρόμους και πλατείες φωνάζοντας «Γεννήθηκα στις 17 Νοέμβρη» ή «Εξω οι μπάτσοι από τις γειτονιές μας». Οχι φυσικά επειδή λένε ανοησίες αλλά επειδή το σουλάτσο (μεταξύ άλλων) επιβαρύνει την υγειονομική κατάσταση. Μόνο που η αντιμετώπισή τους θέλει τρόπο. Νομίζω ότι η κυβέρνηση και γενικότερα η πολιτεία έχουν υποτιμήσει ένα πράγμα: δεν έχουμε να κάνουμε με δέκα ή εκατό ταραξίες. Αλλά με ένα υπαρκτό, έστω και μικρό, κομμάτι της κοινωνίας που έχει αυτονομηθεί από κάθε πλαίσιο αναφοράς ή κανονικότητας και περιφέρει δωρεάν τη βία, την πρόκληση και την ανυπακοή από πεδίο σε πεδίο. Στα Πανεπιστήμια, τις πλατείες, τις διαδηλώσεις, τον Κουφοντίνα, τις καταλήψεις, το πέναλτι της Κυριακής. Είναι (σχηματικά) οι ίδιοι. Δεν είναι πολλοί. Αλλά αποτελούν μια παραβατική μάζα αρκετή να συντηρεί μικρές και διάσπαρτες εστίες έντασης και σύγκρουσης. Ακόμη περισσότερο που (για κάποιον λόγο) ποτέ δεν καταδικάζονται κι ούτε ένας τους δεν βρίσκεται στη φυλακή. Δεν νομίζω φυσικά ότι απειλούν τη δημοκρατία. Σίγουρα όμως απειλούν την κοινωνική ειρήνη, την υγεία και την ασφάλεια των πολιτών. Οποιος κάνει πως δεν τους βλέπει εθελοτυφλεί. Αλλά όποιος δεν ξέρει πώς να τους αντιμετωπίσει θα πρέπει να βρει άλλη δουλειά.....

"ΤΑ ΝΕΑ", 09/03/21

Ξεμπερδέματα

ΤΟΥ Ι.Κ.ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Οποιος αστυνομικός δρα παράνομα, παράτυπα ή καταχρηστικά να ελεγχθεί. Τελεία.

Οποιος πολίτης δρα παράνομα, παράτυπα ή καταχρηστικά να ελεγχθεί. Τελεία.

Εφόσον συμφωνήσουμε πως την παρανομία, την παρατυπία ή την κατάχρηση, των μεν ή των δε, θα διαπιστώσουν τα αρμόδια όργανα της πολιτείας. Οχι ο περαστικός με το κινητό, ούτε ο συνάδελφος της βάρδιας, ούτε ο ακτιβιστής υπηρεσίας.

Τα είπαμε; Τα είπαμε.

Αλλά θα πούμε και κάτι άλλο. Πως εκατέρωθεν αξιοκατάκριτα περιστατικά δεν συνιστούν λόγους να καταργηθεί η διαμαρτυρία, ούτε να παραιτηθεί η αστυνομία.

Ολοι αντιλαμβανόμαστε ότι η χώρα είναι αντιμέτωπη με ένα ευρύτερο σχέδιο αποκεντρωμένης κι οργανωμένης αναταραχής που υποκινείται από συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους.

Το ερώτημα είναι αν η αστυνομία έχει κάποια μέθοδο να το αντιμετωπίσει.

Διότι φυσικά δεν αποτελεί μέθοδο να πλακώνει και να πλακώνεται στις πλατείες, δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα.

Από την άλλη κανείς δεν δικαιούται να αφήσει ανεξέλεγκτα διάφορα αντικοινωνικά στοιχεία που σουλατσάρουν σε δρόμους και πλατείες φωνάζοντας «Γεννήθηκα στις 17 Νοέμβρη» ή «Εξω οι μπάτσοι από τις γειτονιές μας».

Οχι φυσικά επειδή λένε ανοησίες αλλά επειδή το σουλάτσο (μεταξύ άλλων) επιβαρύνει την υγειονομική κατάσταση.

Μόνο που η αντιμετώπισή τους θέλει τρόπο.

Νομίζω ότι η κυβέρνηση και γενικότερα η πολιτεία έχουν υποτιμήσει ένα πράγμα: δεν έχουμε να κάνουμε με δέκα ή εκατό ταραξίες.

Αλλά με ένα υπαρκτό, έστω και μικρό, κομμάτι της κοινωνίας που έχει αυτονομηθεί από κάθε πλαίσιο αναφοράς ή κανονικότητας και περιφέρει δωρεάν τη βία, την πρόκληση και την ανυπακοή από πεδίο σε πεδίο.

Στα Πανεπιστήμια, τις πλατείες, τις διαδηλώσεις, τον Κουφοντίνα, τις καταλήψεις, το πέναλτι της Κυριακής.

Είναι (σχηματικά) οι ίδιοι. Δεν είναι πολλοί. Αλλά αποτελούν μια παραβατική μάζα αρκετή να συντηρεί μικρές και διάσπαρτες εστίες έντασης και σύγκρουσης.

Ακόμη περισσότερο που (για κάποιον λόγο) ποτέ δεν καταδικάζονται κι ούτε ένας τους δεν βρίσκεται στη φυλακή.

Δεν νομίζω φυσικά ότι απειλούν τη δημοκρατία. Σίγουρα όμως απειλούν την κοινωνική ειρήνη, την υγεία και την ασφάλεια των πολιτών.

Οποιος κάνει πως δεν τους βλέπει εθελοτυφλεί. Αλλά όποιος δεν ξέρει πώς να τους αντιμετωπίσει θα πρέπει να βρει άλλη δουλειά.

Πολλές ευρωπαϊκές χώρες έχουν ζήσει ανάλογα φαινόμενα με μικρές αλλά επικίνδυνες ομάδες ταραχοποιών.

Ολες βρήκαν κάποιον τρόπο να τους ελέγξουν αποτελεσματικά χωρίς να καταργήσουν τη δημόσια τάξη αλλά ούτε και το κράτος δικαίου. Χαρακτηριστικό είναι πώς ξεμπέρδεψαν οι Γάλλοι με τα «κίτρινα γιλέκα» και οι Γερμανοί με τους ξενόφοβους νεοναζί.

Πόσο δύσκολο λοιπόν είναι να ξεμπερδέψουμε κι εμείς;

Ευθύνες

Του Μιχάλη Μητσού

Να διευκρινίσουμε κατ' αρχάς για τι μιλάμε - ή μάλλον για τι ΔΕΝ μιλάμε. Δεν μιλάμε για μια συγκέντρωση υπέρ του Κουφοντίνα, γενικά ο Κουφοντίνας δεν έχει σχέση με την ιστορία μας, άρα είναι εκτός θέματος και η αναφορά της κυβερνητικής εκπροσώπου στη στάση του Τσίπρα απέναντι στον Κουφοντίνα. Δεν αποκλείεται βέβαια σε μια διαδήλωση κατά της αστυνομικής βίας να παρεισφρήσουν και οπαδοί του Κουφοντίνα, οπότε η εκπρόσωπος θα θεωρήσει ότι δικαιώθηκε - αλλά θα κάνει λάθος.

Δεν μιλάμε ούτε για τη σύζυγο του Πρωθυπουργού. Το ότι η Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ μοίραζε σχετικά τρικάκια στην πλατεία της Νέας Σμύρνης δεν έχει επίσης σχέση με την ιστορία μας, άλλωστε ούτε η κυβερνητική εκπρόσωπος απέδωσε στο γεγονός αυτό την αιτία των όσων συνέβησαν στη συνέχεια. Η αιτία ήταν η αντίδραση στην προκλητική συμπεριφορά ορισμένων αστυνομικών απέναντι σε φιλήσυχους πολίτες που δεν τηρούσαν τα μέτρα για τον κορωνοϊό.

Και αυτό που συνέβη στη συνέχεια είναι το άγριο, σαδιστικό και εκδικητικό ξύλο που έφαγε τουλάχιστον ένας πολίτης, όπως φαίνεται στα βίντεο που κυκλοφόρησαν ευρύτατα στα σόσιαλ μίντια. Στα βίντεο δεν φαίνεται, αντίθετα, η επίθεση που φέρεται να έκαναν νωρίτερα 30 αντιεξουσιαστές στους αστυνομικούς, όπως υποστήριξε η αστυνομία, επανέλαβαν υπάκουα ορισμένα μέσα ενημέρωσης, δεν επανέλαβε όμως περιέργως ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη στις χθεσινές του δηλώσεις. Σύμφωνα με τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, στην πλατεία σημειώθηκαν «επεισόδια» όπου τραυματίστηκαν δύο αστυνομικοί, ενώ για το περιστατικό άσκοπης βίας εναντίον ενός συλληφθέντος - του οποίου αποκαλύφθηκε παρατύπως στη συνέχεια και η ταυτότητα - θα διεξαχθεί έρευνα για να αναδειχθεί η αλήθεια.

Το κακό είναι ότι, όπως προκύπτει και από τη δήλωση του Νίκου Αλιβιζάτου που από υπερβάλλοντα ρομαντισμό πίστεψε κάποια στιγμή ότι θα μπορούσε να συμβάλει στη βελτίωση της κατάστασης, δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο σε πολλές άλλες περιπτώσεις αστυνομικής βίας τις τελευταίες δεκαετίες. Η αλήθεια δεν αναδείχθηκε, ευθύνες δεν αποδόθηκαν, συγγνώμες δεν ζητήθηκαν. Ευλόγως λοιπόν μπορεί να υποθέσει κανείς ότι θα κουκουλωθούν οι ευθύνες τόσο για τα συγκεκριμένα «επεισόδια» (η ΕΛ.ΑΣ. τα χαρακτήρισε «συμπλοκές») όσο και για την πολύκροτη υπόθεση Ινδαρέ που αναμένεται να φτάσει αυτόν τον μήνα στα δικαστήρια.

Δύο τα συμπεράσματα. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, όπως και οι περισσότεροι προκάτοχοί του, τείνει να υποβαθμίζει τις ευθύνες των οργάνων που παρανομούν, επενδύοντας στην ανάγκη των πολιτών για νόμο και τάξη. Η κυβέρνηση, αντί να περιοριστεί στη διαβεβαίωση ότι η παραβατική συμπεριφορά θα παταχθεί και το κράτος δικαίου θα ενισχυθεί, προσπαθεί να αλλάξει τη συζήτηση και να τη στρέψει σε πεδία που, λόγω της τραγικής στάσης της αντιπολίτευσης, γνωρίζει ότι την ευνοούν.

Με άλλα λόγια, το πρόβλημα δεν είναι η αστυνομοκρατία, στους δρόμους ή στα πανεπιστήμια. Είναι η επικίνδυνη, η ακατανόητη έλξη της ασυμμετρίας.

"ΤΑ ΝΕΑ", 09/03/21

Η υποχρέωση στη μνήμη

Ο Λάζαρος ήταν νεκρός και τον ανέστησε ο Χριστός. Στον δημόσιο λόγο, ο Χριστός δεν παρεμβαίνει. Υπάρχει όμως η δημοσιότητα, σε ρόλο Χριστού, που συχνά προσπαθεί να νεκραναστήσει πρόσωπα τα οποία έχουν τροφοδοτήσει στο παρελθόν τον δημόσιο λόγο με την τοξική παρουσία τους, έχοντας συμβάλει σε καταστροφικές, ιδιοτελείς ή γελοίες συμπεριφορές, στο όνομα είτε μιας ιδεολογικοπολιτικής φενάκης που στήριξαν είτε μιας ελαφρότητας με την οποία τροφοδότησαν τη δημόσια συζήτηση.

Χρειάζεται ο άλλοτε πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών και ένα φεγγάρι υφυπουργός Παιδείας των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, Θεοδόσης Πελεγρίνης, έναν δικό του Χριστό, για να τον αναστήσει ή, έστω, να τον ξεπλύνει από την αντιμνημονιακή και, στη συνέχεια, από τη συριζαϊκή περίοδό του; Χρειάζεται επικοινωνιακή στήριξη για να ξεχάσουμε τον ρόλο του την περίοδο που γεννιόταν το κίνημα των Αγανακτισμένων, το οποίο ήταν η απαρχή της μεγάλης περιπέτειας της χώρας, με την άνοδο των άκρων, την παραλίγο έξοδο από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ενωση, και φυσικά με το τρίτο Μνημόνιο που τόσο μας κόστισε.

Ολοι χρειάζονται τη λήθη, ιδίως όταν για όσους αρνούνται να ξεχάσουν ανακαλούνται ένα σωρό οδυνηρές μνήμες. Και ο Θεοδόσης Πελεγρίνης. Αλλά όταν τον ακούω ή τον διαβάζω σήμερα, όταν διαβάζω τα ετοιματζήδικα σχήματα ενός λάιτ αριστερού, επιδιώκω να θυμάμαι ορισμένα στοιχεία του περάσματός του από τη δημόσια ζωή της χώρας. Τα θυμίζω, διότι καλό είναι να έχουμε πάντα υπόψη μας ότι δεν είναι ο μόνος που διεκδικεί τη λήθη. Στη θέση του είναι πολλοί ακόμα.

• Δεν μπορώ, λοιπόν, να ξεχάσω, τον ρόλο του στις πρώτες διαδηλώσεις Αγανακτισμένων του 2011 με δήθεν αντιμνημονιακό αίτημα. Δεν ξεχνώ τη συμμετοχή του στη μεγάλη συγκέντρωση, στην οποία οργανώτρια ήταν η Σπίθα. «Η χώρα μας βρίσκεται σε καθεστώς ανελευθερίας» δήλωνε τότε ως πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, ξεσηκώνοντας θύελλα χειροκροτημάτων από τους παρευρεθέντες, τους οποίους καλούσε να συσπειρωθούν και να αντιδράσουν, όπως έλεγαν τα ρεπορτάζ της εποχής.
• Δεν μπορώ να ξεχάσω πώς συνέβαλε στα διαλυτικά φαινόμενα στο πανεπιστήμιο, στο όνομα της υποστήριξης μιας αντιμεταρρύθμισης - για την οποία συνέβαλε αργότερα και από την πολιτική του θέση, ως υφυπουργός Παιδείας.
• Δεν μπορώ να ξεχάσω την απέχθειά του για την ελευθερία του λόγου. Την αγωγή του σε αυτή την εφημερίδα, στα «ΝΕΑ», και στον Δημήτρη Χαντζόπουλο, τότε γελοιογράφο της, επειδή σάρκασε την πολιτική του να μένει κλειστό το πανεπιστήμιό του, σε βάρος των φοιτητών του.
• Δεν ξεχνώ τον αγανακτισμένο αντιμνημονιακό που έσπευσε το φθινόπωρο του 2015 να υπηρετήσει αυτούς που υπέγραψαν το τρίτο Μνημόνιο από θέση υφυπουργού η οποία, έχοντας γρήγορα αποτύχει, παραδόθηκε στον Κώστα Ζουράρι.
• Δεν ξεχνώ τις αντισημιτικές κορόνες του, μάλιστα στη Βουλή, όπου ισχυριζόταν ότι οι ισραηλινοί λομπίστες «χρησιμοποίησαν το Ολοκαύτωμα για να κερδίσουν τη συμπάθεια».
• Ούτε ξεχνώ ότι αυτή η εφημερίδα των «συνέλαβε» στο Ελληνικό Σπίτι στο Παρίσι, το 2013, την ώρα που το εξάμηνο των φοιτητών χανόταν, στο πλαίσιο ευρωπαϊκής θεατρικής τουρνέ - όταν εκτός ρόλου αναδομούσε την τραγωδία: «Ολα όπως βλέπεις γίνονται για το μ@#νί της χάρης της ή, για να το πούμε διαφορετικά, για την ψ#$ή του Αγαμέμνονα». Αλλά τις θεατρικές επιδόσεις του παρελθόντος του λέω να τις θυμηθούμε μια άλλη φορά, αναμένοντας τις καινούργιες.

Ολοι έχουν δικαίωμα στον δημόσιο λόγο. Αλλά κι όλοι έχουμε δικαίωμα στη μνήμη.

Ο λύκος στην αναμπουμπούλα

Στη Νέα Σμύρνη, την Κυριακή το απόγευμα, καταγράφηκε ένα περιστατικό αστυνομικής βίας, στη διάρκεια μιας συμπλοκής. Ενας αστυνομικός χτύπησε έναν πολίτη, ο οποίος είχε συλληφθεί. Για το περιστατικό αυτό, διατάχθηκε ΕΔΕ, έκανε δήλωση ο Χρυσοχοΐδης, η υπόθεση παραπέμφθηκε στον Συνήγορο του Πολίτη, θα επιληφθεί και η Εισαγγελία. Υπό άλλες συνθήκες, θα λέγαμε ότι υπήρξε δημοκρατική κατακραυγή αλλά και υπεύθυνη αντίδραση από το κράτος.

Αλλά προφανώς για την αξιωματική αντιπολίτευση (αλλά και για το ΚΙΝΑΛ) δεν φτάνει. Πρέπει να ενισχυθεί το αφήγημά τους ότι ζούμε σε χούντα, ότι η Αστυνομία είναι μηχανισμός αυταρχισμού. Πρέπει να απαξιωθεί η Αστυνομία, να καλλιεργηθεί ένα κλίμα που θα επιτρέψει να υπονομευθεί η μεταρρύθμιση στα πανεπιστήμια και, γενικώς, να επανέλθει το γνώριμο κλίμα ανομίας: ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται.

Σε αυτό το υποκινούμενο κλίμα οφείλουμε να βρεθούμε απέναντι. Η Αστυνομία είναι απαραίτητη, διότι είναι το μοναδικό ανάχωμα στην κουλτούρα της ανομίας που υποθάλπεται. Κάθε βράδυ καίγονται ΑΤΜ, γίνονται επιθέσεις σε τμήματα και σε αστυνομικές περιπόλους, ενώ συντηρείται ένα κλίμα άρνησης στα μέτρα για τον κορωνοϊό. Γι' αυτά κανείς ευαίσθητος δεν μιλάει.

Δεν γίνεται να μην κατανοούμε ότι γι' αυτά, και άλλα πολλά, χρειάζεται μια δημοκρατική Αστυνομία. Που θα ελέγχεται. Αλλά και θα μπορεί να δρα.