ΜΕΡΚΕΛ ΚΑΙ ΣΩΥΜΠΛΕ ΜΕ ΜΟΥΣΤΑΚΙ ΧΙΤΛΕΡ 'Η Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΔΥΣΦΗΜΙΣΗ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΩΝ ΠΡΟΘΕΣΕΩΝ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ έξι ετών

Ντροπή ή περηφάνεια;

Η "Τρίτη ματιά" από την 'Αννα Δαμιανίδη,

από την "Εφ.Συν"

 

Στις συγκεντρώσεις συμπα­ράστασης στην κυβέρνηση, πλέον, εμφανίζεται γιαπολλοστή φορά πορτρέτο της Μέρκελ και του Σόιμπλε με το μουστάκι του Χίτλερ.Αγκυλωτοί σταυροί φτιαγ­μένοι από ευρώ και άλλα παρό­μοια. Οι τολμηροίοργανωτές τους δεν είχαν χρόνο να εκπαιδεύσουν τον αυθορμητισμό των οπαδών ότανήταν αντιπολίτευση. Ούτε και τώρα που γίναν κυβέρνηση φαίνεται πως έχουν χρόνο.Εστω και με περισσότερα μέσα πια στη διάθεσή τους, υπουργεία Πολιτι­σμού,Παιδείας και Θρησκευμά­των και εκπροσώπους και τόσα άλλα, αυτή τηδιαπαιδαγώγηση δεν μπορούν να την κάνουν. Ισως να είναι και δυσκολότερο τώρα,από θέση ισχύος. Αν είναι τόσο εύθραυστη η ισχύς, όπως ίσως φοβούνται, δενμπορούν να τη διακινδυνεύσουν εξηγώντας διά­φορα.

Είναι σαν να μην πέρασε μιαμέρα δηλαδή από το 1944 που νικήθηκαν οι Γερμανοί στον Δεύ­τερο ΠαγκόσμιοΠόλεμο, μέχρι τώρα που είναι η Γερμανία μεγά­λη οικονομική δύναμη στην Ευ­ρωπαϊκήΕνωση και στον κόσμο. Δεν μπήκαν οι στρατοί των συμμάχων στο Βερολίνο. Δενυπογράφηκε ανακωχή. Δεν αυτοκτόνησε ο Χίτλερ με τους συνεργάτες του στομπούνκερ. Δεν έγινε η δίκη της Νυρεμβέργης. Δεν μοιράστηκε η ηττημένη χώραανάμεσα στους νικητές, αφού πρώτα είχαν ρίξει τις βόμβες τους ακόμα και μετάτην υπογραφή της ανακωχής, οι νικητές.

Κιακόμα, δεν έγινε ποτέ η μεγάλη στροφή των ίδιων των νικητών απέναντι στιςσυμπεριφορές τους, η αυτοκριτική τους για τις αιτίες που προκάλεσαν τον πόλεμο.Δεν πήραν την απόφαση να μη συνθλίψουν ξανά τη Γερμανία, να της επιτρέψουν νασταθεί στα πόδια της, βοηθώντας μάλιστα το κομμάτι που τους αναλογούσε, τηλεγάμενη επί 45 χρόνια Δυτική Γερμανία. Σαν να μη μάθαμε, να μην ακούσαμετίποτε για όλ’ αυτά. (Κι όλα τα χρήματα που δόθηκαν στην Ελλάδα ταυτόχρονα γιανα σταθεί στα δικά της πόδια, επίσης δεν τα είδαμε ποτέ.)

Δενπληροφορηθήκαμε τον προσανατολισμό των ευρωπαϊκών χωρών σε μια καινούργια αρχή,που θα είχε στόχο την πολιτική ένωση και θα ξεκινούσε από οικονομικέςρυθμίσεις. Δεν ταξιδέψαμε ποτέ, κανείς μας, στην Ευρώπη, τότε που ήταν τοσυνάλλαγμα περιορισμένο, τα αυτοκίνητα ψάχνονταν, τα διαβατήρια σφραγίζονταν,οι βαλίτσες ανακατεύονταν.

Δενχωρίστηκε το Βερολίνο σε τέσσερις τομείς, δεν χτίστηκε ποτέ το Τείχος. Δενπροσπάθησε κανείς να περάσει από το Ανατολικό στο Δυτικό με κίνδυνο της ζωήςτου. Δεν πέρασαν εβδομήντα χρόνια από το τέλος του πολέμου, δεν έζησαν άνθρωποιεκεί, δεν δούλεψαν καν Ελληνες μετανάστες μαζί τους, δεν πρόκοψε κανείς, δενέχει δικαίωμα ούτε μια γενιά μετά, ούτε δύο και τρεις να ζητά να σταθεί χωρίςτο άγος του ναζισμού απέναντι σε τίποτε. Ο χρόνος κόλλησε για πάντα.

Δενξέρουμε ότι στα σχολεία της Γερμανίας τα παιδιά διδάσκονται πόσο μεγάλο λάθοςκαι έγκλημα ήταν ο ναζισμός, από μικρά, μέχρι σημείου να αναρωτιούνται οιψυχολόγοι αν κάτι τέτοιο μπορεί να φέρει καρπούς αυτογνωσίας ή επικίνδυνηενοχή. Τα αγνοούμε όλ’ αυτά, δεν μας αφορούν, αν και ίσως κάτι ψυχανεμίζονταιαυτοί που φτιάχνουν χιτλερικό μουστάκι στη Μέρκελ: στην ενοχή αυτή ποντάρουν.Μόνο έτσι εξηγείται αυτό το διαρκές καρναβάλι.

Προσπαθώκι εγώ να νιώσω περηφάνια, αφού τόσοι διαβεβαιώνουν ότι είναι η κυρίαρχη παροχήτης νέας κυβέρνησης σε όλους μας, ακόμα κι όσους δεν την ψήφισαν, όμως ότανβλέπω αυτές τις εικόνες το μόνο που νιώθω είναι απέραντη ντροπή.