Ο,τι κι αν πιστεύει για την τρομοκρατία ο Γιώργος Κυρίτσης ή η Αννέτα Καββαδία, έρχεται το κόμμα και τους λέει ότι η τρομοκρατία είναι κακό πράγμα. Ας τo αποδεχτούν: δεν παίρνει κανέναν πια για ήξεις αφήξεις. Ούτε υπάρχει δυνατότητα να παίρνει άδεια ο Κουφοντίνας προκειμένου, συνοδευόμενος από θαυμαστές και κάμερες, σαν να ήταν σελέμπριτι, να βολτάρει στο αθηναϊκό κέντρο επισκεπτόμενος τους τόπους όπου «εκτελούσε» τα θύματά του. Αυτά τελείωσαν. Οπως έχουν τελειώσει και τα υπόλοιπα παραμύθια που διακινούσε ο ΣΥΡΙΖΑ όσο διεκδικούσε την εξουσία. Τελείωσε ότι θα έσκιζε τα Μνημόνια, τελείωσε η κατάφαση στη βία, τελείωσε ο δήθεν φιλευρωπαϊκός αντιευρωπαϊσμός, τελείωσαν οι παρέες με τον Καμμένο και άλλους εξαίρετους κυρίους και κυρίες. Τι έχει μείνει; Ενας δήθεν σοσιαλδημοκρατικός μετασχηματισμός χωρίς σοσιαλδημοκρατία - που ανάθεμα κι αν ξέρει κανείς τι σημαίνει. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ηττημένο κουφάρι και η ηγεσία του είναι έτοιμη να συνθηκολογήσει με τη δημοκρατική επίφαση για λόγους επιβίωσης....

Από "ΤΑ ΝΕΑ", και....

"ΤΑ ΝΕΑ", 21/01/21

ΣΥΡΙΖΑ εναντίον τρομοκρατίας!

Τα καλά νέα είναι ότι μόνο δεκαεπτά συριζαίοι υπέγραψαν κείμενο συμπαράστασης στον Κουφοντίνα. Τα καλύτερα νέα είναι ότι πολλών περισσότερων η ψυχούλα είναι συντονισμένη με τα αιτήματα του πολυϊσοβίτη τρομοκράτη αλλά δεν είναι εποχές να εκδηλώνεσαι δημόσια. Γι' αυτό, άλλωστε, ο ΣΥΡΙΖΑ απάντησε πολύ γρήγορα στη σχετική ερώτηση της ΝΔ, με την οποία ερωτούνταν ο πρόεδρος Αλέξης Τσίπρας αν συμφωνεί με το κείμενο: «Η τρομοκρατία είναι απολύτως καταδικαστέα και δεν έχει καμία θέση στη Δημοκρατία. Σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος δικαίου, ο νόμος ισχύει για όλους».

Η διστακτική αυτή απάντηση, με τον διφορούμενο υπαινιγμό στο τελείωμα ότι ο νόμος ισχύει και για τον τρομοκράτη, κυκλοφόρησε χθες σχεδόν αμέσως μετά τη δικαιολογημένα προκλητική ερώτηση της ΝΔ. Πάει και τελείωσε: η τρομοκρατία είναι απολύτως καταδικαστέα, το λέει και η αξιωματική αντιπολίτευση!

Οσο εκβιασμένη από τα γεγονότα κι αν είναι αυτή η ανακοίνωση, ας τη χαιρετίσουμε. Επιβεβαιώνει άλλωστε αυτά που έγραφα τις προάλλες: ότι στη δημοκρατική συνθήκη που ζούμε δεν νοείται κοινοβουλευτικό κόμμα, και μάλιστα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, να τρέφει έστω και υπαινικτικά συμπάθεια προς τρομοκράτες δολοφόνους.

Με άλλα λόγια, ό,τι κι αν πιστεύει για την τρομοκρατία ο Γιώργος Κυρίτσης ή η Αννέτα Καββαδία, έρχεται το κόμμα και τους λέει ότι η τρομοκρατία είναι κακό πράγμα. Ας τo αποδεχτούν: δεν παίρνει κανέναν πια για ήξεις αφήξεις. Ούτε υπάρχει δυνατότητα να παίρνει άδεια ο Κουφοντίνας προκειμένου, συνοδευόμενος από θαυμαστές και κάμερες, σαν να ήταν σελέμπριτι, να βολτάρει στο αθηναϊκό κέντρο επισκεπτόμενος τους τόπους όπου «εκτελούσε» τα θύματά του. Αυτά τελείωσαν.

Οπως έχουν τελειώσει και τα υπόλοιπα παραμύθια που διακινούσε ο ΣΥΡΙΖΑ όσο διεκδικούσε την εξουσία. Τελείωσε ότι θα έσκιζε τα Μνημόνια, τελείωσε η κατάφαση στη βία, τελείωσε ο δήθεν φιλευρωπαϊκός αντιευρωπαϊσμός, τελείωσαν οι παρέες με τον Καμμένο και άλλους εξαίρετους κυρίους και κυρίες. Τι έχει μείνει; Ενας δήθεν σοσιαλδημοκρατικός μετασχηματισμός χωρίς σοσιαλδημοκρατία - που ανάθεμα κι αν ξέρει κανείς τι σημαίνει. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ηττημένο κουφάρι και η ηγεσία του είναι έτοιμη να συνθηκολογήσει με τη δημοκρατική επίφαση για λόγους επιβίωσης.

Μένουν όμως τα φραστικά κλισέ, τα πρόσωπα και οι μηχανισμοί, που ας πούμε ότι νοιάζονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα του συγκεκριμένου κατάδικου. Πώς παραβιάζονται; Καταφεύγω στην ανακοίνωσή τους. «Ο συγκεκριμένος κρατούμενος με βάση το ΦΕΚ έπρεπε να μεταφερθεί στις φυλακές Κορυδαλλού και όχι Δομοκό», γράφουν. Ποιο ΦΕΚ; Πότε εκδόθηκε αυτό το ΦΕΚ και τι ακριβώς λέει αυτό το περίφημο ΦΕΚ; Εννοούν δηλαδή ότι το κράτος δεν δικαιούται να τον μεταγάγει όπου κρίνει;


Μη γελιόμαστε. Οι συγκεκριμένοι επικαλούνται δικαιώματα αλλά στην ουσία ενδιαφέρονται για τον συγκεκριμένο τρομοκράτη. Γιατί καταδικάστηκε, άραγε, το θυμούνται; Μεταξύ άλλων, για συμμετοχή σε 11 ανθρωποκτονίες. Δεν θέλουν, λένε, να θυμόμαστε «την πράξη» (τις πράξεις, τις δολοφονικές πράξεις θέλουν να πουν). Καλό είναι να τις θυμόμαστε. Για να αποτραπούν οι μιμητές του (υπάρχουν, και εκφράζονται με χυδαίο τρόπο, μεταξύ άλλων χθες επιτέθηκαν κατά δυο βουλευτών της ΝΔ, γράφοντας μάλιστα το φρικτό σύνθημα για την Ντόρα Μπακογιάννη «Το '89 έγινε μισή δουλειά»).

Το θέμα είναι λοιπόν ακριβώς αυτό: να θυμόμαστε και να αντιτασσόμαστε σε κάθε αντιδημοκρατική πρακτική - και προφανώς στη δολοφονική βία. Η δημοκρατία δεν μπορεί να μένει ανυπεράσπιστη.

Μυθική ή πραγματική ζωή;

Διαβάζω τις ιδιότητες, τις πολιτικές και τις επαγγελματικές, των 17 συριζαίων που χθες υπέγραψαν για τον τρομοκράτη Κουφοντίνα. Μένω σε δυο, χωρίς να γράφω ονόματα, διότι δεν έχει σημασία, το θέμα που θα θίξω τους ξεπερνά. Ο ένας υπογράφει «πολιτικός κρατούμενος επί χούντας», ο άλλος «πολιτικός κατάδικος επί χούντας».

Προφανώς, τιμώ και τους δύο για τον αντιστασιακό ρόλο τους και την ανιδιοτελή θυσία τους. Αρκετές δεκαετίες μετά, όμως, ως πρόσωπα με επαγγελματική και πολιτική δράση, δεν γίνεται να επικαλούνται ως ιδιότητα που τους προσδιορίζει, επιλεκτικά, ένα τμήμα παγωμένου χρόνου: όλες και όλοι προσδιοριζόμαστε από το σύνολο της ζωής μας. Δεν είμαστε ό,τι ήμασταν ως παιδιά και νέοι, δεν είμαστε η μυθολογία μας. Είμαστε η διαδρομή μας. Σημασία έχει το ενδιάμεσο. Πώς ζήσαμε, τι προσφέραμε. Οι συγκεκριμένοι δεν έχουν λόγο να αποκρύψουν τη ζωή τους. Εζησαν τίμια, εργάστηκαν σκληρά (στον «αστικό Τύπο», αλλά δημοκρατία έχουμε, εκεί είναι οι δουλειές), υπήρξαν επιτυχημένοι στη ζωή τους και στη δουλειά τους, απ' όσο ξέρω δεν παρέβησαν τις αρχές τους, η επιτυχία τους και η εργατικότητά τους τους έδωσε την κοινωνική επιφάνεια που τους επιτρέπει να είναι πρόσωπα αναφοράς.

Η πραγματική ηρωική στιγμή μας είναι ο τρόπος που ζούμε, όχι τα ηρωικά παραμύθια της ιδεοληψίας μας. Ας μην περιφρονούμε την πραγματική ζωή.


...από το κομματικό δελτίο της "ΑΥΓΗΣ"

"Η ΑΥΓΗ", 21/01/21