Αν δεν είχε υπάρξει η πανδημία, θα είχε εκλεγεί ο Μπάιντεν; Αν το Δημοκρατικό Κόμμα είχε επιλέξει άλλον υποψήφιο, θα είχαμε απαλλαγεί από τον Τραμπ; Η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι πιθανότατα αρνητική. Οσο καταστροφική κι αν ήταν στα μάτια μας η τελευταία τετραετία, οι αριθμοί της οικονομίας πριν γίνει το κακό ήταν ευνοϊκοί για τον απερχόμενο πρόεδρο. Ο Τραμπ θα μπορούσε να διαχειριστεί ακόμη και τις οικονομικές συνέπειες της πανδημίας: «Οι Κινέζοι φταίνε, όχι εγώ». Το κολοσσιαίο, σχεδόν ακατανόητο, λάθος του όμως ήταν ότι υποτίμησε τη φονική δύναμη του κορωνοϊού και επένδυσε στην ανοσία της αγέλης. Oι Αμερικανοί πέθαιναν σαν τα μυρμήγκια κι εκείνος επέμενε ότι τα μέτρα προστασίας είναι υπερβολικά και ο ιός θα φύγει μόνος του.Ο Μπάιντεν οφείλει λοιπόν τη νίκη του σε έναν κινεζικό ιό και έναν νεαρό μαύρο μάρτυρα; Οχι. Η προσωπικότητά του, το ένστικτό του και οι επιλογές του έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο. Το σύνθημα που είχε υιοθετήσει ήδη από τις αρχές του 2019 για την αποκατάσταση της «αμερικανικής ψυχής» μπορεί να ακούγεται λίγο θρησκευτικό, αλλά αποδείχθηκε πειστικό. Αντίθετα με τους ανθυποψηφίους του στις προκριματικές εκλογές, που είχαν έναν απαισιόδοξο πολιτικό λόγο, εκείνος απέφυγε να εμπλακεί σε πολιτισμικούς πολέμους και στήριξε την εκστρατεία του στο επιχείρημα ότι για να νικήσεις έναν αντίπαλο που επενδύει στα χαμηλά ένστικτα του πληθυσμού είναι αρκετό να είσαι ένας καλός άνθρωπος. Σοφή ήταν και η απόφασή του να επιλέξει τον Αύγουστο ως υποψήφια για την αντιπροεδρία μια μαύρη, νεότερή του, και εξίσου ρεαλίστρια μ' εκείνον γερουσιαστή: την Κάμαλα Χάρις. Το ηγετικό δίδυμο που ζητούσε την ψήφο του αμερικανικού λαού ήταν ισορροπημένο, μετριοπαθές, προοδευτικό, και προσανατολισμένο όχι προς μία, αλλά δύο τετραετίες...

 Από τη Γαλλική "Le Monde",και...

"Le Monde", 09/11/20

"Le Monde", 09/11/20

"Le Monde", 09/11/20

...από "ΤΑ ΝΕΑ"

                                                       "ΤΑ ΝΕΑ", 09/11/20

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΚΛΙΚΗ

Αν και με διαδικαστικές δυσκολίες, η επικράτηση του Τζο Μπάιντεν στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ είναι τελικά πραγματικότητα. Η νίκη του ήχησε σαν επαναφορά στην τάξη των πολιτικών πραγμάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον κόσμο. Η αβεβαιότητα των συμμάχων μειώνεται και η Ευρώπη αισθάνεται ότι ο νέος πρόεδρος δεν θα αποστρέψει το πρόσωπο από αυτά που την αφορούν. Εστω και αν από τις μέρες της προεδρίας Ομπάμα φαινόταν πως το ενδιαφέρον της Ουάσιγκτον είχε στραφεί πια σε πεδία πολύ πέρα από τη Γηραιά Ηπειρο. Οπως το είχε περιγράψει πριν δεκαετίες στη «Μεγάλη σκακιέρα» ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι.

Η Δύση, στο σύνολό της, υποδέχτηκε την εκλογή Μπάιντεν με τα συνηθισμένα συγχαρητήρια. Αξίζει όμως να δούμε τις λίγες λέξεις της λιτής ανάρτησης Μακρόν για τον νέο αμερικανό πρόεδρο: «Εχουμε πολλά να πράξουμε για να αντιμετωπίσουμε τις σημερινές προκλήσεις. Ας δουλέψουμε μαζί». Η στενή συνεργασία ΗΠΑ και ΕΕ ήταν αισθητά απούσα στα χρόνια της τετραετίας που λήγει στις 20 Ιανουαρίου. Οι σύμμαχοι - ακόμα και οι πιο «δεμένοι» στο αμερικανικό άρμα - βρίσκονταν σε κενό ενημέρωσης για το τι ήθελε και τι θα έπραττε η Ουάσιγκτον. Η σημερινή τροπή δίνει λαβή στη Δύση να πιστεύει πως οι καλές μέρες είναι μπροστά της. Μένει ο νέος πρόεδρος, πέρα από την επιθυμία του να επανενώσει την Αμερική, να πετύχει το ίδιο και με τη Δύση. Οι προκλήσεις είναι διάσπαρτες στην υφήλιο. Δεν εστιάζονται μόνο στην Πιονγκγιάνγκ, το Πεκίνο, τη Θάλασσα της Κίνας και την Τεχεράνη. Πολλές από αυτές είναι στα σύνορα των πιο κοντινών συμμάχων των ΗΠΑ, στα όρια της Ευρώπης. Μιας Ευρώπης που, πέρα από τη ρωσική ενεργειακή εξάρτηση, έχει να αντιμετωπίσει την επιθετική επέκταση της τουρκικής βουλιμίας σε άγνωστα, μέχρι σήμερα, νερά. Συμπράττοντας με τη Μόσχα, η Τουρκία «εγκαταστάθηκε» στη Συρία και το Ιράκ ενώ συνεργάζεται με την Τεχεράνη. Η Ουάσιγκτον, μαζί με την Ευρώπη, έχει να αντιμετωπίσει την υπαρκτή τουρκική απειλή όχι μόνο στην Ασία, αλλά και στην Ανατολική Μεσόγειο. Εμπρακτη περιφρόνηση του διεθνούς δικαίου, ένταση με το Ισραήλ, απειλές πολέμου κατά της Ελλάδας, απροσχημάτιστη καταπάτηση των δικαίων της Κύπρου, ένταση με την Αίγυπτο, επέμβαση στα εσωτερικά της Λιβύης. Με στρατό και όπλα! Και με προοπτική να εγκατασταθεί και εκεί και να απαιτεί στο εξής ρόλο ενεργό στο ενεργειακό και το Μεταναστευτικό της Λιβύης, αλλά και πολύ πέρα από αυτά. Με απαιτήσεις στην καρδιά της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Η διοίκηση Μπάιντεν δεν θα έχει το μαγικό ραβδί που θα ισορροπήσει τα πάντα. Δεν πρόκειται να συγκρουστεί με την Τουρκία. Θα προσπαθήσει μάλλον να οδηγήσει την Αγκυρα στην οδό της δυτικής ομαλότητας αποδεχόμενη ίσως κάποιες από τις τουρκικές απαιτήσεις. Η έγνοια της Αθήνας και οι προσπάθειές της από τώρα πρέπει να είναι στραμμένες προς την κατεύθυνση της συνεννόησης με τον καινούργιο πρόεδρο και το επιτελείο του ώστε οι τουρκικές απειλές και οι φόβοι μας για αναθεωρήσεις όχι απλώς να κοπάσουν, αλλά να ανατραπούν.

-Ο Γιώργος Κακλίκης είναι πρέσβης επί τιμή

"ΤΑ ΝΕΑ", 09/11/20

Γιατί νίκησε ο Μπάιντεν

Η μεγάλη επιτυχία της επικοινωνιακής στρατηγικής του Μπάιντεν ήταν οι χαμηλοί τόνοι, τονίζει ο πρόεδρος του ΚΕΦίΜ και σύμβουλος πολιτικής επικοινωνίας

Γιατί έχασε ο Τραμπ

Ο καταλυτικός λόγος της νίκης του Μπάιντεν είναι ο ίδιος ο Τραμπ και ό,τι συνοδεύει τις ιδέες του, εκτιμά ο πολιτικός επιστήμονας και μέλος του ΔΣ του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς

"ΤΑ ΝΕΑ", 09/11/20

TOY MIXAΛΗ ΜΗΤΣΟΥ

Οι πανηγυρισμοί θα κοπάσουν, η καθημερινότητα είναι δύσκολη, ο κορωνοϊός σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Οι αναλύσεις θα κρατήσουν λίγο περισσότερο, το θέμα είναι ανεξάντλητο. Και η επαγρύπνηση θα διαρκέσει μέχρι τις 20 Ιανουαρίου, όσο ο Τραμπ είναι ακόμη πρόεδρος δηλαδή και μπορεί να κάνει ζημιά. Παραμένουν δύο ρητορικά ερωτήματα. Αν δεν είχε υπάρξει η πανδημία, θα είχε εκλεγεί ο Μπάιντεν; Αν το Δημοκρατικό Κόμμα είχε επιλέξει άλλον υποψήφιο, θα είχαμε απαλλαγεί από τον Τραμπ;

Η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι πιθανότατα αρνητική. Οσο καταστροφική κι αν ήταν στα μάτια μας η τελευταία τετραετία, οι αριθμοί της οικονομίας πριν γίνει το κακό ήταν ευνοϊκοί για τον απερχόμενο πρόεδρο. Ο Τραμπ θα μπορούσε να διαχειριστεί ακόμη και τις οικονομικές συνέπειες της πανδημίας: «Οι Κινέζοι φταίνε, όχι εγώ». Το κολοσσιαίο, σχεδόν ακατανόητο, λάθος του όμως ήταν ότι υποτίμησε τη φονική δύναμη του κορωνοϊού και επένδυσε στην ανοσία της αγέλης. Oι Αμερικανοί πέθαιναν σαν τα μυρμήγκια κι εκείνος επέμενε ότι τα μέτρα προστασίας είναι υπερβολικά και ο ιός θα φύγει μόνος του.

Ο γνωστός γερμανοαμερικανός αναλυτής Γιάσα Μονκ έχει πάντως μια διαφορετική προσέγγιση. Επικαλούμενος δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών, υποστηρίζει ότι οι περισσότεροι ψηφοφόροι έδειξαν μια απροσδόκητη γενναιοδωρία απέναντι στον Τραμπ ως προς τη διαχείριση της πανδημίας. Αυτό που δεν του συγχώρησαν ήταν η αδιαλλαξία του στο φυλετικό ζήτημα. Η προσπάθειά του να εκμεταλλευθεί τον άγριο φόνο του Τζορτζ Φλόιντ είχε ως αποτέλεσμα να τον εγκαταλείψουν πολλοί από εκείνους που τον είχαν ψηφίσει το 2016.

Ο Μπάιντεν οφείλει λοιπόν τη νίκη του σε έναν κινεζικό ιό και έναν νεαρό μαύρο μάρτυρα; Οχι. Η προσωπικότητά του, το ένστικτό του και οι επιλογές του έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο. Το σύνθημα που είχε υιοθετήσει ήδη από τις αρχές του 2019 για την αποκατάσταση της «αμερικανικής ψυχής» μπορεί να ακούγεται λίγο θρησκευτικό, αλλά αποδείχθηκε πειστικό. Αντίθετα με τους ανθυποψηφίους του στις προκριματικές εκλογές, που είχαν έναν απαισιόδοξο πολιτικό λόγο, εκείνος απέφυγε να εμπλακεί σε πολιτισμικούς πολέμους και στήριξε την εκστρατεία του στο επιχείρημα ότι για να νικήσεις έναν αντίπαλο που επενδύει στα χαμηλά ένστικτα του πληθυσμού είναι αρκετό να είσαι ένας καλός άνθρωπος.

Σοφή ήταν και η απόφασή του να επιλέξει τον Αύγουστο ως υποψήφια για την αντιπροεδρία μια μαύρη, νεότερή του, και εξίσου ρεαλίστρια μ' εκείνον γερουσιαστή: την Κάμαλα Χάρις. Το ηγετικό δίδυμο που ζητούσε την ψήφο του αμερικανικού λαού ήταν ισορροπημένο, μετριοπαθές, προοδευτικό, και προσανατολισμένο όχι προς μία, αλλά δύο τετραετίες.

Η συνταγή αποδείχθηκε νικηφόρα. Ο,τι και να λέμε για τις παθογένειες της αμερικανικής δημοκρατίας, το βέβαιο είναι ότι ένας αριθμός-ρεκόρ ψηφοφόρων προσήλθε ειρηνικά στις κάλπες και αποφάσισε με μεγάλη πλειοψηφία να δώσει τέλος στην ντροπή και τον φόβο. Ο τραμπισμός ζει - αλλά μόλις δέχθηκε ένα ισχυρό ράπισμα.