"...Για την πολιτική ιστορία - παρωδία του πρώην βουλευτή, έχουν ειπωθεί τα πάντα και είναι άχαρο να σχολιάζει ή να επιχειρηματολογεί κανείς για τον απόλυτο κυνισμό. Αισθάνεσαι μια βαθύτατη μελαγχολία, που ξεπερνά την παρορμητική οργή, τον θυμό και την αγανάκτηση. Κυριεύεσαι από ένα αίσθημα πνιγηρότητας και παραίτησης, ένα αίσθημα που προκαλεί η βαθύτατη σήψη και η διαστροφική διαφθορά. Η ολική έλλειψη ντροπής, η πλήρης ασυναισθησία, η καθολική απουσία μιας καθαρής κουβέντας που οφείλει ο πολιτικός αυτός στους πολίτες - ψηφοφόρους και στους συναδέλφους του, προκαλούν τον αποτροπιασμό. Έχω τη γνώμη ότι η θλιβερή κίνηση του πρώην στελέχους του ΠΑΣΟΚ να κλείσει τον λογαριασμό του στο twitter, αποτελεί μεγαλύτερο «αμάρτημα» από τις υπόλοιπες πράξεις πολιτικής συναλλαγής για τις οποίες κατηγορείται...."

Από το "Φιλελεύθερο"

Της Αλίκης Χατζή/σκίτσο Χρήστος Ζωίδης

Ο τελευταίος ανασχηματισμός, αν τον κρίνει κανείς με ιδεολογικά κριτήρια, αποτελεί μνημείο πολιτικού σουρεαλισμού. Σε αυτό δεν μπορεί να διαφωνήσει κανείς τίμιος άνθρωπος. Ακόμα κι αν επιστρατευθούν οι πλέον διαπρεπείς θεωρητικές προσωπικότητες του ΣΥΡΙΖΑ ( Ξυδάκης, Φίλης, Καρανίκας, Κυρίτσης) , είναι δύσκολο να συνταιριάξουν την παράδοση του Αντόρνο και του Γκράμσι με τον Θάνο Μωραϊτη. Όχι ότι διστάζουν να γελοιοποιηθούν, αλλά κάπου ψυχανεμίζονται ότι δεν θα τους βγει σε καλό.


Ο ΣΥΡΙΖΑ ιδεολογικά, αν είχε ποτέ ιδεολογία στα σοβαρά, μοιάζει με κάποιον που «κατεβαίνοντας από το ταξί, πληρώνει την γυναίκα του και φιλά τον ταξιτζή». Άρα ο ανασχηματισμός δεν είναι ιδεολογικός, όπως κι εμείς δεν είμαστε ελέφαντες. Αν τον κρίνουμε, από την άλλη, ως μια κίνηση πολιτικής σκοπιμότητας ενόψει εκλογών, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς το κατά πόσο ο πρώην εκλεκτός του Άκη Τσοχατζόπουλου, «σπουδαία ανακάλυψη» του Γιώργου Παπανδρέου και πιεστικός παρατρεχάμενος της Φώφης Γεννηματά για παράδειγμα συναρπάζει τους πολίτες της Κεντροαριστεράς, ώστε ο Αλέξης Τσίπρας να προσδοκά μιαν … ανατροπή. Όχι βέβαια του πολιτικού συστήματος, καθώς πλέον εκφράζει την διαπλεκόμενη του εκδοχή, αλλά σε ψήφους. Θα μετακινηθούν τα πλήθη των δυσαρεστημένων παλαιοπασόκων ψηφοφόρων προς τον ΣΥΡΙΖΑ, ακολουθώντας τον Θάνο Μωραϊτη;

Είναι άραγε μια υφυπουργοποίηση που προσδοκά να δώσει μια νέα πολιτική ταυτότητα, που επιχειρεί ένα άνοιγμα προς την Σοσιαλδημοκρατία ας πούμε - για να πούμε; Είναι μια προσπάθεια συγκρότησης του περίφημου αντιδεξιού μετώπου; Είναι μια νέα πρόταση απέναντι στο παλιό και φθαρμένο; Είναι μια κίνηση που απευθύνεται στον ορθολογισμό και την κοινή λογική των ψηφοφόρων; Το συγκεκριμένο, τουλάχιστον, πρόσωπο, φαίνεται ότι δεν βοηθά στο να εμπεδωθεί μια παρόμοια αντίληψη.

Ο Θάνος Μωραϊτης μπλέχθηκε με την πολιτική και τον … χώρο της διαφήμισης ως μέλος του περιβάλλοντος του Άκη Τσοχατζόπουλου, στάθηκε απέναντι στον Κώστα Σημίτη και τους «εκσυγχρονιστές» του ΠΑΣΟΚ όσο ο τότε ισχυρός Άκης τον διόριζε σε κρατικές θέσεις και τον βοηθούσε να καθιερωθεί … επαγγελματικά, μετά κόλλησε στο περιβάλλον του Γιώργου Παπανδρέου και έγινε υφυπουργός στο Υπουργείο Περιβάλλοντος της Τίνας Μπιρμπίλη. Ως τέτοιος, πολέμησε τους «Βενιζελικούς», ακολούθησε … πρώτος από όλους τον Γιώργο Παπανδρέου στην δημιουργία του ΚΙΔΗΣΟ κι επειδή δεν βγήκε βουλευτής … προσέγγισε το περιβάλλον της Φώφης Γεννηματά. Στην Δημοκρατική Συμπαράταξη και στο Κίνημα Αλλαγής, διακρίθηκε για τους κρυφούς και φανερούς εκβιασμούς, που όλοι (μα όλοι) στόχευαν να τον βοηθήσουν να εκλεγεί εκ νέου βουλευτής στην Αιτωλοακαρνανία. «Χτυπήθηκε» ακόμη και με το σύνολο της κομματικής στελεχιακής ομάδας Αγρινίου, προκειμένου να τα καταφέρει να εξοντώσει τον βουλευτή Δημήτρη Κωνσταντόπουλο, αρχικά, και τον υποψήφιο βουλευτή Βασίλη Αντωνόπουλο στην συνέχεια.

Στα … «χτυπηματάκια» αυτά, είχε την στήριξη του πρώην Πασόκου Υπουργού της παρέας του Μαξίμου, Χρήστου Σπίρτζη, και όχι του Παναγιώτη Κουρουμπλή, όπως γράφτηκε! Ο Υπουργός Μεταφορών τον έσπρωξε στην κυβέρνηση… και όχι μόνο, αλλά προς το παρόν αποφεύγουμε τις λεπτομέρειες, οι οποίες πλήττουν σοβαρά το περίφημο ηθικό πλεονέκτημα του ΣΥΡΙΖΑ. Για σκεφτείτε μόνο… τί έγιναν όλοι αυτοί οι φωστήρες της Κεντροαριστεράς και αναγκάζεται ο Αλέξης Τσίπρας να προστρέχει στον Μωραϊτη, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω, καθύβριζε όσο ελάχιστοι στο Κίνημα Αλλαγής τον πρωθυπουργό; Δεν βρέθηκε ένας άξιος αριστερός να συμμετέχει στον ανασχηματισμό και προτιμήθηκε ο … διαφημιστής;

Για την πολιτική ιστορία - παρωδία του πρώην βουλευτή, έχουν ειπωθεί τα πάντα και είναι άχαρο να σχολιάζει ή να επιχειρηματολογεί κανείς για τον απόλυτο κυνισμό. Αισθάνεσαι μια βαθύτατη μελαγχολία, που ξεπερνά την παρορμητική οργή, τον θυμό και την αγανάκτηση. Κυριεύεσαι από ένα αίσθημα πνιγηρότητας και παραίτησης, ένα αίσθημα που προκαλεί η βαθύτατη σήψη και η διαστροφική διαφθορά. Η ολική έλλειψη ντροπής, η πλήρης ασυναισθησία, η καθολική απουσία μιας καθαρής κουβέντας που οφείλει ο πολιτικός αυτός στους πολίτες - ψηφοφόρους και στους συναδέλφους του, προκαλούν τον αποτροπιασμό. Έχω τη γνώμη ότι η θλιβερή κίνηση του πρώην στελέχους του ΠΑΣΟΚ να κλείσει τον λογαριασμό του στο twitter, αποτελεί μεγαλύτερο «αμάρτημα» από τις υπόλοιπες πράξεις πολιτικής συναλλαγής για τις οποίες κατηγορείται.

Ο Θάνος Μωραϊτης δικαιώνει με την πράξη του την πάνδημη αποστροφή προς τους … πρόθυμους, παθιασμένους με την … εξουσία. Αποδείχτηκε ανάξιος ακόμα και στην ύστατη ευκαιρία που του παρέχει το δημοκρατικό πολίτευμα να διασώσει προσχηματικά την όποια αξιοπρέπεια του έχει απομείνει: να επωμισθεί τις ευθύνες του. Ο ίδιος προτίμησε να ενταχθεί στην θλιβερή θεατρική παράσταση του Μαξίμου, θύμα της οποίας υπήρξε και ο ίδιος. Η περίπτωση του , αποτελεί έναν ακόμα αντιαισθητικό επίλογο μιας εποχής που έσπειρε όνειρα και θερίζει εφιάλτες.