Από το διευθυντή της "ΕΣΤΙΑΣ"
Τά βλέμματα μας διασταυρώθηκαν, εκείνος ήταν μέσα από τά κάγκελα τοϋ Υπουργείου, έγώ έξω. Ήταν ή εποχή πού τού είχα γράψει κάτι πολύ σκληρό καί μάλιστα πρωτοσέλιδο. Θυμάμαι τόν τίτλο: «Τό πένθος ταιριάζει στον Παύλο Πολάκη». Τό είχα γράψει μέ αφορμή τήν δήλωσή του: «Οι νεκροί στό Μάτι θολώνουν τήν εικόνα της κρατικής μηχανής». Του είπα ξερά «καλημέρα».
- Εσύ γιά μένα πολλά γράφεις χωρίς νά ξέρεις τό ποιόν μου! μού σχολίασε μέ ελαφρά επιθετικότητα καί μέ τόνο φωνής γάργαρο σάν τοϋ Σπύρου Καλογήρου, στην ταινία μέ τους Φουρτουνάκηδες, ανταποδίδοντας πάντως τήν «καλημέρα».
"Αν καί πιστεύω ότι ό πληθυντικός μας φέρνει πιό κοντά καί πώς κάποια στιγμή πρέπει νά βάλουμε ένα τέλος στην τυραννία της οικειότητας, αποφάσισα νά τού απαντήσω όπως μού μίλησε: Στον ενικό.
- Μέ έχεις βρει σέ καμμιά λίστα τοϋ ΚΕΕΛΠΝΟ νά εισπράττω χρήματα ώς φυσικό πρόσωπο ή ώς ιδιοκτήτης site, υπουργέ; Ρώτησα.
-'Όοοοχι, απάντησε μονολεκτικά.
-Έ, γι' αυτό μπορώ καί στά γράφω! Καί μέ τήν ευκαιρία νά σού πώ ότι από ιδία αντίληψη γνωρίζω ότι γίνεται πολύ καλή δουλειά στον «Ευαγγελισμό», τό «Άρεταίειο» καίτό «Άγία Όλγα», τό Κωνσταντοπούλειο της Νέας Ιωνίας. Ιατροί καί νοσηλευτές είναι ήρωες.
Τόν είδα ξανά μετά άπό καιρό στό ATM της Βουλής. Μέ τό ϊδιο μπεζ λαδί παντελόνι, ζωσμένος μιά «μπανάνα» -αυτές πού φορούν οι μοτοσυκλεττιστές, νά παίρνει χρήματα άπό τό «διαβολομηχάνημα».
Πρίν υπεισέλθω στην ουσία, αφήνω εκτός συζήτησης τήν εντύπωση πού προκαλούν τά πέτσινα μπουφάν ώς υπουργικό ένδυμα κατά τήν διάρκεια κοινοβουλευτικού ελέγχου, ό φραπές μέ τό καλαμάκι «πουρφάν» στά έδρανα, ή συνήθως άκούρευτη χαίτη του. Παραπέμπουν περισσότερο στους ενδυματολογικούς κώδικες της δεκαετίας τοϋ 1980. Τό ϊδιο ισχύει καί γιά τό λεξιλόγιο τοϋ αύριανισμοϋ καί τήν καταγγελτική συμπεριφορά του πού θυμίζει ακατέργαστο Ευάγγελο Γιαννόπουλο 80's, χωρίς κοστούμι καί γραβάτα. Τό μόνο πού τού λείπει γιά νά μοιάσει στον συγχωρεμένο είναι νά αποκτήσει εκπομπή στην τηλεόραση.
Αν θέλει νά αξιολογήσει κανείς τόν Πολάκη ώς πολιτικό πρόσωπο νομίζω πώς πρέπει νά σταθεί σέ τρία πράγματα: Σέ αυτά πού εκπέμπει. Σέ αυτά πού κάνει. Καί σέ αυτά πού λέει.
Αυτό πού εκπέμπει είναι κίτς καί μπρουτάλ. Δέν πρόκειται γιά υπουργό Ευρωπαϊκού κράτους άλλα γιά πολιτευτή της βαθειάς Ανατολίας. Δέν έχει κανείς άπό αυτόν απαίτηση νά αλλάξει, -δικαίωμα του- θά είναι κωμικό άλλωστε τό θέαμα ενός Πολάκη μέ γραβάτα καί φράκο. Αλλά δέν πρέπει νά έχει καί ό ϊδιος ό Πολάκης τήν απαίτηση άπό τόν κόσμο νά επικροτεί τήν αισθητική του ή νά συμβιβάζεται μέ αυτήν. Ή αισθητική είναι μία αντίληψη καί γιά τήν ζωή άλλα καί γιά τήν πολιτική.
Ό Μιττεράν -αν τόν έχει ύπ' όψιν του- μιλούσε γιά τήν αξία των συμβολισμών στην πολιτική. Καί άπό τήν στιγμή πού εκπροσωπείς τήν Ελληνική Δημοκρατία καί οχι τά (όμορφα) μιτάτα στά ΚρητικάΌρη, οφείλεις νά ξέρεις πώς θά κριθείς αυστηρά άπό τόν κόσμο γιά τίς επιλογές σου.
Αυτά πού λέει ό Πολάκης πάλι, είτε αφορούν τόν εαυτό του εϊτε τόν Πρωθυπουργό του, είναι συνήθως εξοργιστικά. Στό Μάτι ξεπέρασε κάθε όριο στην προσπάθεια του νά δικαιολογήσει τά αδικαιολόγητα της κυβερνήσεως του. Στενοχωρήθηκε, επειδή ό μαύρος καπνός «σκέπασε» τήν έξοδο άπό τά μνημόνια.
Στην περίπτωση τοϋ διοικητή μέ τά τέσσερα πλαστά πτυχία πού διόρισε στό Νοσοκομείο Νικαίας, προσέφυγε σέ φθηνές δικαιολογίες. Στην πραγματικότητα διακατέχεται άπό έναν κακώς εννοούμενο κομματικό πατριωτισμό. Ό ΣΥΡΙΖΑ δέν φταίει γιά τίποτε, όλοι έχθρεύονται τόν ΣΥΡΙΖΑ.
Στην Κεντρική Επιτροπή τοϋ κόμματός του είπε τό περίφημο «δέν κερδίζουμε εκλογές αν δέν βάλουμε κανέναν φυλακή». Ούτε αυτή είναι συμπεριφορά υπουργού Ευρωπαϊκού κράτους δικαίου. Πολύ δέ περισσότερο οι δημόσιες ονομαστικές επιθέσεις του σέ δικαστές όταν υπάρχει θεσμικός δρόμος αντιμετώπισης τέτοιων φαινομένων μέ βάση τό Σύνταγμα. Ανάγκασε έως καί τόν Πρωθυπουργό νά τόν αποδοκιμάσει εμμέσως.
Καί, τέλος, υπάρχουν καί αυτά πού κάνει. Τό καταναλωτικό δάνειο άπό τήν Attica. Ή υπόθεση μέ τήν αναισθησιολόγο ανιψιά του στό Νοσοκομείο Κρήτης. Τό τσιγάρο στον Κραουνάκη καί πάει λέγοντας. Ό ίδιος θεωρεί οτι αυτά είναι ασήμαντες λεπτομέρειες μπροστά στίς μείζονες υποθέσεις διαχείρισης δημοσίου χρήματος όπως ή Novartis καίτό ΚΕΕΛΠΝΟ.Ίσως.
Ό ϊδιος θεωρεί οτι επί Σημίτη «ζήσαμε έναν μεσαίωνα καθώς τό μαϋρο χρήμα ήταν νόμος κίνησης της κοινωνίας ». Αν αποδειχθεί καί άπό τήν δικαστική έρευνα, πιθανότατα. Ποιος αντιλέγει;
Όταν όμως ζοϋμε σέ εποχές πού ή κοινωνία έχει εκπαιδευτεί νά περνά τόν πολιτικό άπό τήν τρϋπα της βελόνας, ό κ. υπουργός εντέλλεται νά κατανοεί ότι μικρότερης σημασίας υποθέσεις διαφθοράς ή κακοδιαχείρισης αποβαίνουν έν τέλει ισοδύναμες επικοινωνιακά καί πολιτικά μέ ένα τεράστιο σκάνδαλο τοϋ παρελθόντος.
Τίποτε δέν τόν νομιμοποιεί, λοιπόν, νά επαναλαμβάνει συμπεριφορές πού προκαλούν αποστροφή. Ή κοινωνία έχει λυμένα τά ζωνάρια.Όταν στό παρελθόν έπλήγη κυβέρνηση επειδή ένας υπουργός απασχολούσε ανασφάλιστο Πακιστανό σέ αναψυκτήριο, επειδή ένας άλλος επιδίωξε τήν μετεγγραφή τοϋ παιδιού του σέ ΑΕΙ των Αθηνών καί επειδή ένας Γενικός Γραμματέας έπεσε άπό τό μπαλκόνι (έκβιαζόμενος άπό τήν γραμματέα του πού δέν διόριζε τότε), δέν μπορεί νά μήν καταλαβαίνει σήμερα ένας υπουργός, ακόμη καί αν είναι ό πολλά βαρύς Πολάκης, οτι πολιτική γίνεται διά τοϋ παραδείγματος.Όσο άξεστος καί αν είναι.
"ΕΣΤΙΑ", 19/02/19
Πρίν υπεισέλθω στην ουσία, αφήνω εκτός συζήτησης τήν εντύπωση πού προκαλούν τά πέτσινα μπουφάν ώς υπουργικό ένδυμα κατά τήν διάρκεια κοινοβουλευτικού ελέγχου, ό φραπές μέ τό καλαμάκι «πουρφάν» στά έδρανα, ή συνήθως άκούρευτη χαίτη του. Παραπέμπουν περισσότερο στους ενδυματολογικούς κώδικες της δεκαετίας τοϋ 1980. Τό ϊδιο ισχύει καί γιά τό λεξιλόγιο τοϋ αύριανισμοϋ καί τήν καταγγελτική συμπεριφορά του πού θυμίζει ακατέργαστο Ευάγγελο Γιαννόπουλο 80's, χωρίς κοστούμι καί γραβάτα. Τό μόνο πού τού λείπει γιά νά μοιάσει στον συγχωρεμένο είναι νά αποκτήσει εκπομπή στην τηλεόραση.
Αν θέλει νά αξιολογήσει κανείς τόν Πολάκη ώς πολιτικό πρόσωπο νομίζω πώς πρέπει νά σταθεί σέ τρία πράγματα: Σέ αυτά πού εκπέμπει. Σέ αυτά πού κάνει. Καί σέ αυτά πού λέει.
Αυτό πού εκπέμπει είναι κίτς καί μπρουτάλ. Δέν πρόκειται γιά υπουργό Ευρωπαϊκού κράτους άλλα γιά πολιτευτή της βαθειάς Ανατολίας. Δέν έχει κανείς άπό αυτόν απαίτηση νά αλλάξει, -δικαίωμα του- θά είναι κωμικό άλλωστε τό θέαμα ενός Πολάκη μέ γραβάτα καί φράκο. Αλλά δέν πρέπει νά έχει καί ό ϊδιος ό Πολάκης τήν απαίτηση άπό τόν κόσμο νά επικροτεί τήν αισθητική του ή νά συμβιβάζεται μέ αυτήν. Ή αισθητική είναι μία αντίληψη καί γιά τήν ζωή άλλα καί γιά τήν πολιτική.
Ό Μιττεράν -αν τόν έχει ύπ' όψιν του- μιλούσε γιά τήν αξία των συμβολισμών στην πολιτική. Καί άπό τήν στιγμή πού εκπροσωπείς τήν Ελληνική Δημοκρατία καί οχι τά (όμορφα) μιτάτα στά ΚρητικάΌρη, οφείλεις νά ξέρεις πώς θά κριθείς αυστηρά άπό τόν κόσμο γιά τίς επιλογές σου.
Αυτά πού λέει ό Πολάκης πάλι, είτε αφορούν τόν εαυτό του εϊτε τόν Πρωθυπουργό του, είναι συνήθως εξοργιστικά. Στό Μάτι ξεπέρασε κάθε όριο στην προσπάθεια του νά δικαιολογήσει τά αδικαιολόγητα της κυβερνήσεως του. Στενοχωρήθηκε, επειδή ό μαύρος καπνός «σκέπασε» τήν έξοδο άπό τά μνημόνια.
Στην περίπτωση τοϋ διοικητή μέ τά τέσσερα πλαστά πτυχία πού διόρισε στό Νοσοκομείο Νικαίας, προσέφυγε σέ φθηνές δικαιολογίες. Στην πραγματικότητα διακατέχεται άπό έναν κακώς εννοούμενο κομματικό πατριωτισμό. Ό ΣΥΡΙΖΑ δέν φταίει γιά τίποτε, όλοι έχθρεύονται τόν ΣΥΡΙΖΑ.
Στην Κεντρική Επιτροπή τοϋ κόμματός του είπε τό περίφημο «δέν κερδίζουμε εκλογές αν δέν βάλουμε κανέναν φυλακή». Ούτε αυτή είναι συμπεριφορά υπουργού Ευρωπαϊκού κράτους δικαίου. Πολύ δέ περισσότερο οι δημόσιες ονομαστικές επιθέσεις του σέ δικαστές όταν υπάρχει θεσμικός δρόμος αντιμετώπισης τέτοιων φαινομένων μέ βάση τό Σύνταγμα. Ανάγκασε έως καί τόν Πρωθυπουργό νά τόν αποδοκιμάσει εμμέσως.
Καί, τέλος, υπάρχουν καί αυτά πού κάνει. Τό καταναλωτικό δάνειο άπό τήν Attica. Ή υπόθεση μέ τήν αναισθησιολόγο ανιψιά του στό Νοσοκομείο Κρήτης. Τό τσιγάρο στον Κραουνάκη καί πάει λέγοντας. Ό ίδιος θεωρεί οτι αυτά είναι ασήμαντες λεπτομέρειες μπροστά στίς μείζονες υποθέσεις διαχείρισης δημοσίου χρήματος όπως ή Novartis καίτό ΚΕΕΛΠΝΟ.Ίσως.
Ό ϊδιος θεωρεί οτι επί Σημίτη «ζήσαμε έναν μεσαίωνα καθώς τό μαϋρο χρήμα ήταν νόμος κίνησης της κοινωνίας ». Αν αποδειχθεί καί άπό τήν δικαστική έρευνα, πιθανότατα. Ποιος αντιλέγει;
Όταν όμως ζοϋμε σέ εποχές πού ή κοινωνία έχει εκπαιδευτεί νά περνά τόν πολιτικό άπό τήν τρϋπα της βελόνας, ό κ. υπουργός εντέλλεται νά κατανοεί ότι μικρότερης σημασίας υποθέσεις διαφθοράς ή κακοδιαχείρισης αποβαίνουν έν τέλει ισοδύναμες επικοινωνιακά καί πολιτικά μέ ένα τεράστιο σκάνδαλο τοϋ παρελθόντος.
Τίποτε δέν τόν νομιμοποιεί, λοιπόν, νά επαναλαμβάνει συμπεριφορές πού προκαλούν αποστροφή. Ή κοινωνία έχει λυμένα τά ζωνάρια.Όταν στό παρελθόν έπλήγη κυβέρνηση επειδή ένας υπουργός απασχολούσε ανασφάλιστο Πακιστανό σέ αναψυκτήριο, επειδή ένας άλλος επιδίωξε τήν μετεγγραφή τοϋ παιδιού του σέ ΑΕΙ των Αθηνών καί επειδή ένας Γενικός Γραμματέας έπεσε άπό τό μπαλκόνι (έκβιαζόμενος άπό τήν γραμματέα του πού δέν διόριζε τότε), δέν μπορεί νά μήν καταλαβαίνει σήμερα ένας υπουργός, ακόμη καί αν είναι ό πολλά βαρύς Πολάκης, οτι πολιτική γίνεται διά τοϋ παραδείγματος.Όσο άξεστος καί αν είναι.
"ΕΣΤΙΑ", 19/02/19
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου