"...Πολλοί θεωρούν σπατάλη χρόνου (και χώρου στις εφημερίδες) να ασχολούμαστε με τα καραγκιοζιλίκια του ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί να έχουν δίκιο, τουλάχιστον με την «προσαρμοσμένη» στο σήμερα λογική του Γεωργίου Παπανδρέου: «Ποιος το είπε αυτό; Υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ; Δεν έχει σημασία». Μόνο που τα καραγκιοζιλίκια πληρώνονται ακριβά και όχι από αυτούς. Πληρώνονται σε όρους υπανάπτυξης μιας χώρας που χρειάζεται λεφτά για να στηριχθεί η οικονομία της και στέλνει 115 εκατ. ετησίως για να σπουδάζουν τα παιδιά στο εξωτερικό (Ερευνα Κέντρου Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ, «Καθημερινή» 16.5.2018). Σε δέκα χρόνια που θα ξανασυζητηθεί η συνταγματική αναθεώρηση του άρθρου 16 αυτό το ποσό θα ξεπερνά το 1,1 δισ. ευρώ...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

                                          "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 16/02/19

"ΑΠΟΓΡΑΦΕΣ",

του Πάσχου Μανδραβέλη

Μπορεί να μην είναι γνωστός για το επιστημονικό του έργο, αλλά ο καθηγητής κ. Γιώργος Κατρούγκαλος θα μείνει στην ιστορία για τις φαεινές ιδέες του. Κάποιες από αυτές τις λούστηκε κυριολεκτικώς, όπως π.χ. την απίστευτη δικαιολόγηση των χουλιγκανισμών κατά υπουργών. Ενώ το 2014 έλεγε ότι «μόνο η κοινωνία βάζει το όριο της παραβατικότητας», όταν υβρίστηκε στην Καλαμάτα και στην Κομοτηνή μιλούσε για φασιστικά στοιχεία και την ανάγκη προάσπισης της Δημοκρατίας.

Τώρα, ο κ. Κατρούγκαλος, συνεπικουρούμενος από άλλους φωστήρες του ΣΥΡΙΖΑ, ανακάλυψε ότι η αλλαγή του άρθρου 16 μπορεί να οδηγήσει τα νοικοκυριά σε υπερχρέωση. Αν και υπάρχει πράγματι πρόβλημα με τον υπερδανεισμό των φοιτητών στις ΗΠΑ, όπου και τα δημόσια (πολιτειακά), και τα μη κρατικά-μη κερδοσκοπικά, και τα ιδιωτικά ΑΕΙ χρεώνουν δίδακτρα, η θέση Κατρούγκαλου, Γαβρόγλου και Σία θυμίζει το γνωστό ανέκδοτο με τον γρύλο: θα δημιουργηθούν μη κρατικά πανεπιστήμια· αυτά θα έχουν δίδακτρα· όλοι θα θέλουν να φοιτήσουν εκεί αλλά δεν θα έχουν να πληρώσουν· αναγκαστικά θα στραφούν στις τράπεζες για δάνεια (ποιες τράπεζες, ποια δάνεια; Αλλά τέλος πάντων)· η δανειοδότηση θα αυξηθεί πολύ και τσουπ θα γίνουμε Αμερική με το 1,5 τρισ. δολ. δανεισμού των φοιτητών. Επομένως, ας τους αφήσουμε να σπουδάζουν «Μουσική τεχνολογία» στη Κεφαλονιά. Δεν θα βρουν δουλειά, αλλά δεν θα είναι υπερχρεωμένοι.

Οσοι πάλι έχουν λεφτά ή μπορούν να δανειοδοτηθούν, όπως οι γονείς των κ.κ. Κατρούγκαλου, Γαβρόγλου και Σία, δύνανται να στείλουν τα παιδιά τους σε μη κρατικά πανεπιστήμια του εξωτερικού. Και μην ακούσουμε τίποτε για υποτροφίες, διότι σύμφωνα με τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλέξανδρο Τριανταφυλλίδη, «οι υποτροφίες είναι ΔΑΝΕΙΑ-απαιτητά» (Τwitter 14.2.2019).

Πολλοί θεωρούν σπατάλη χρόνου (και χώρου στις εφημερίδες) να ασχολούμαστε με τα καραγκιοζιλίκια του ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί να έχουν δίκιο, τουλάχιστον με την «προσαρμοσμένη» στο σήμερα λογική του Γεωργίου Παπανδρέου: «Ποιος το είπε αυτό; Υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ; Δεν έχει σημασία». Μόνο που τα καραγκιοζιλίκια πληρώνονται ακριβά και όχι από αυτούς. Πληρώνονται σε όρους υπανάπτυξης μιας χώρας που χρειάζεται λεφτά για να στηριχθεί η οικονομία της και στέλνει 115 εκατ. ετησίως για να σπουδάζουν τα παιδιά στο εξωτερικό (Ερευνα Κέντρου Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ, «Καθημερινή» 16.5.2018). Σε δέκα χρόνια που θα ξανασυζητηθεί η συνταγματική αναθεώρηση του άρθρου 16 αυτό το ποσό θα ξεπερνά το 1,1 δισ. ευρώ.

Να σημειώσουμε, δε, ότι από την ίδια έρευνα προκύπτει ότι το ποσοστό των ιδιωτικών δαπανών για την ανώτερη εκπαίδευση είναι μεγαλύτερο των δημόσιων: 50,6% και 49,4%, αντιστοίχως. Και φαινόμενα υπερχρέωσης δεν παρατηρήθηκαν...

                                                   "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 16/02/19

"ΜΑΣΚΕΣ",

του Μιχάλη Τσιντσίνη

Από όλες τις επιλογές προσώπων που έχει κάνει τελευταία ο Τσίπρας, η έσχατη ήταν και η πιο αρμόζουσα: ως εισηγητής του ΣΥΡΙΖΑ στη συνταγματική αναθεώρηση ο Γιώργος Κατρούγκαλος εκπροσωπούσε αυθεντικά την κουλτούρα της συριζαϊκής μαγειρικής με το Σύνταγμα. Ως υπουργός Εξωτερικών ενσαρκώνει τη φυσιογνωμία της ύστερης κυβερνητικής εκδοχής του ΣΥΡΙΖΑ με πρώην ΑΝΕΛ και πρώην ΚΙΔΗΣΟ.

Ούτε πια κομμουνιστής ούτε ακόμη δανδής, ο Κατρούγκαλος δίνει το προσήκον κοστούμι σε ένα κόμμα του οποίου η «ωρίμανση» σταμάτησε στον γιακά· η θεσμική του συνείδηση χώρεσε, διπλωμένη, στο πέτο· και η σοσιαλδημοκρατικοποίησή του κρεμάστηκε εντέλει στο μπατζάκι του Ακη.

Ο Κατρούγκαλος ήταν πρόδρομος του ιδεολογικού συρμού που οδήγησε σε αυτή την αναθεώρηση. Ηταν ο πρώιμος φορέας των θεωριών του μοδάτου αντικοινοβουλευτισμού – που, κάπως ευφημιστικά, ονομάζουμε λαϊκισμό. Εκείνος κήρυττε στις πλατείες το δόγμα ότι η Βουλή είναι μηχανή συγκάλυψης σκανδάλων και εκκολαπτήριο μιας σάπιας ελίτ. Εκείνος ήταν από τους πρώτους που επιχείρησε να δώσει συνταγματολογική φενάκη στη θεωρία ότι τα μνημόνια κατέλυαν τον καταστατικό χάρτη. Εκείνος χοροστατούσε στην προσπάθεια διάρρηξης του ορίου μεταξύ της πλατείας Συντάγματος και του ίδιου του Συντάγματος.

Εκτός από τέτοιες περγαμηνές, ο Κατρούγκαλος κατάφερε πάντως να κουβαλήσει και πολλά καρπούζια. Σύμφωνα με τον πιο φιλοπαίγμονα από τους βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο Κατρούγκαλος δεν ασχολήθηκε με μία, αλλά με δύο αναθεωρήσεις: μία εδώ και μία στα Σκόπια. Το άλλο που του αναγνωρίζεται είναι ότι, ηθελημένα ή από εκπυρσοκροτήσεις του κατακλυσμιαίου βερμπαλισμού του, ο Κατρούγκαλος υπήρξε ο πιο ειλικρινής. Σε δύο περιστάσεις αποκάλυψε τι πραγματικά εννοεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως αναθεώρηση.

Η πρώτη ήταν όταν ομολόγησε ότι τα άρθρα που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εξίσου σημαντικά με τα άρθρα που δεν προτείνει. Ακόμη κι αν δεν επιτύχουμε, είχε πει, να περάσουμε στην επόμενη Βουλή τις αλλαγές που επιθυμούμε, θα έχουμε επιτύχει να αποτρέψουμε αυτές που δεν επιθυμούμε για τουλάχιστον μία δεκαετία. Η δεύτερη έκλαμψη ειλικρίνειας ήταν όταν προχθές στη Βουλή υπαινίχθηκε ότι μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να κρατήσει κάποιους βουλευτές του προκειμένου να μην ψηφιστούν οι ίδιες οι προτάσεις του κόμματος με 180· προκειμένου να μην μπορεί ο Μητσοτάκης να αλλάξει όπως θέλει την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Ο πρώτος χρησμός ήδη εκπληρώνεται. Ο δεύτερος, του τορπιλισμού της αναθεωρητικής πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ από τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, περιμένει τη δεύτερη ψηφοφορία στη Βουλή. Ούτως ή άλλως, ο τελευταίος υπουργός όρισε την επισφαλώς μερεμετισμένη εξουσία στην οποία μετέχει: δεν μένει μέχρι να φύγει. Μένει με την αξίωση να καθορίσει μια γενιά μετά τη φυγή της.