ΕΝΑΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΗΣ ΜΕΘΟΔΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΡΙΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΤΟ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΣΣΟΥ ΘΑ ΚΙΝΕΙ ΤΑ ΝΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΑΞΙΜΟΥ, ΣΕ ΡΟΛΟ ΚΟΜΙΣΑΡΙΟΥ...

Από το site "PROTAGON" και "ΤΑ NEA"

O Θανάσης Καρτερός δεν είναι ένας ακόμα έμπειρος αριστερός δημοσιογράφος, ο οποίος κλήθηκε να αντικαταστήσει τον Θοδωρή Μιχόπουλο στη θέση του υπεύθυνου Τύπου του Μαξίμου. Ο Καρτερός είναι ένας μετρ της σκληρής κομματικής προπαγάνδας. Μάστορας της στρεψοδικίας, βρίσκει τρόπο, ακόμα και στις λιγότερο υπερασπίσιμες για το κόμμα του στιγμές, να γεννήσει καταδικαστικές ευθύνες για τον αντίπαλο.

Ιδιαίτερα ευφάνταστος και ευρηματικός στην πολεμική του, ανακαλύπτει θραύσματα επιχειρημάτων όταν όλα φαίνονται χαμένα, και τα κάνει να φαίνονται πυρηνικά όπλα για τον συριζαίο που τελεί σε σύγχυση. Εξαιρετικά οξύς στους χαρακτηρισμούς του, ξέρει τον τρόπο να ποτίζει με μπόλικο θυμικό τα γραπτά του και να υποχρεώνει τον πρόθυμο αναγνώστη να θεωρεί το θέμα και δική του υπόθεση. Δεν διστάζει να κάνει εμπαθείς προσωπικές επιθέσεις, λελογισμένες διαστρεβλώσεις τής πραγματικότητας, ευφυώς ετεροβαρή ανάγνωση των πραγμάτων, αρκεί να υπηρετείται το σχέδιο. Και καμιά φορά να ρίχνει και ένα άλλοθι αντικειμενικότητας όταν μία υπόθεση έχει φουντάρει έτσι κι αλλιώς.

Την ξέρει καλά τη δουλειά της μεθοδικής προπαγάνδας ο Θανάσης Καρτερός. Σπούδασε τον φανατικό κομματικό πατριωτισμό στη μεγάλη σχολή, τον «Ριζοσπάστη», την εποχή που σφυροκοπούσε ανελέητα τους πάντες (και την «Αυγή»), και συνεχίζει με το ίδιο πάθος και αποτελεσματικότητα τώρα από τις στήλες της «Αυγής». Γιατί είναι αποτελεσματικός; Ο λόγος είναι ότι γνωρίζει καλά ότι η προπαγάνδα δεν απευθύνεται σε όλους· τα επιχειρήματά σου μπορεί να είναι ακραία, μετέωρα και εξεζητημένα αλλά ο στόχος τους είναι να κρατήσουν σε βρασμό τους δικούς σου και να προσελκύσουν κάποιους ακόμα περιφερειακούς. Τους υπόλοιπους δεν πειράζει που τους τρελαίνεις.

Το ερώτημα είναι γιατί μετατίθεται ένας δημοσιογράφος με αυτά τα χαρακτηριστικά στο Μαξίμου. Διότι ο Καρτερός δεν είναι άνθρωπος που περνά απαρατήρητος, δεν πήγε εκεί για να συμπληρώσει ένα κενό· είναι σίγουρο ότι θα δώσει ισχυρό στίγμα στην επικοινωνιακή πολιτική του πρωθυπουργικού Γραφείου. Γιατί ο Αλέξης Τσίπρας, τη στιγμή που υποτίθεται ότι φορά ένα προσωπείο επιτέλους κανονικότητας, διαλέγει έναν κατεξοχήν συγκρουσιακό, αδιάλλακτο και εχθροπαθή δημοσιογράφο να δώσει τον τόνο της επικοινωνίας στο γραφείο του;

Μα ακριβώς γιατί πρόκειται περί προσωπείου. Ο νεόκοπος φίλος των επενδύσεων, της ανάπτυξης και της Ευρώπης στην ουσία συνεχίζει τον πόλεμο εναντίον εκείνων που πραγματικά πιστεύουν σε όλα αυτά. Ο τάχα μετριοπαθής κοινοβουλευτικός του ’17 στην πραγματικότητα ουδέποτε απομακρύνθηκε από τον «ή θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν», του ’15. Και επειδή τα τρολ ξεφούσκωσαν και πελταστές τύπου Καρανίκα είναι κατηγορίας φτερού, ήρθε η στιγμή να επιστρατευτεί το βαρύ πυροβολικό. Καρτερός στο Μαξίμου σημαίνει πόλεμος χωρίς αιχμαλώτους και κακά νέα για το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης.

"TA NEA", 05/10/17

O MEΓΑΛΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ


Του Ηλία Κανέλλη


Ολες οι κοινωνίες έχουν ανάγκη από μεγάλους δασκάλους, από πρόσωπα δηλαδή η πείρα των οποίων μαζί με το ηθικό τους παράδειγμα τους αναγορεύει, σε κάποια προχωρημένη στιγμή του βίου τους, σε πρότυπα, ο λόγος και οι πράξεις των οποίων λειτουργούν ως ηθικά παραδείγματα. Οι νεότεροι κρέμονται από τα χείλη τους και οι παλαιότεροι θα ήθελαν να τους έχουν στον κύκλο τους. Αν μάλιστα οι μεγάλοι δάσκαλοι μπορούσαν να συμβουλεύουν αξιωματούχους σε κομβικά αξιώματα, τόσο το καλύτερο και για τους αξιωματούχους και για την κοινωνία.
Αραγε, τηρεί τα παραπάνω κριτήρια σεβασμού ο μεγάλος δάσκαλος της δημοσιογραφίας Θανάσης Καρτερός, ο οποίος, από την «Αυγή» όπου εσχάτως ξιφουλκούσε κατά της αντιπολίτευσης του «Κούλη», πλέον απέκτησε πολιτικό ρόλο ως σύμβουλος του Πρωθυπουργού; Πιθανόν, για εμάς (και εσάς) τους μικροαστούς να μη θεωρηθεί πρότυπο. Αλλά ο συγκεκριμένος δάσκαλος δεν ενδιαφέρεται για τους μικροαστούς. Γαλουχημένος μέσα στην επανάσταση (το διάστημα που εργάστηκε ως διευθυντικό στέλεχος ιδιωτικού ραδιοφωνικού σταθμού προφανώς πίστευε ότι «οι καπιταλιστές θα μας δώσουν μόνοι τους το σχοινί με το οποίο θα τους κρεμάσουμε»), έχει τον δικό του, τον επαναστατικό τρόπο.

Ποιος είναι αυτός ο τρόπος; Η πίστη στη δύναμη της προπαγάνδας και η υπηρέτηση του μοναδικού σκοπού που αγιάζει τα μέσα: του πάση θυσία κομματικού συμφέροντος.
Η καταξίωση του κομματικού υπέρτατου σκοπού, για τον Θανάση Καρτερό, ως γνωστόν, ήρθε μετά τη δημοσιοποίηση του πυρηνικού δυστυχήματος στο Τσερνόμπιλ. Ο «Ριζοσπάστης», τους αναγνώστες του οποίου καθοδηγούσε τότε ο μαθητευόμενος ακόμα μεγάλος δάσκαλος, έβγαινε με πρωτοσέλιδα που έκαναν λόγο για «αντισοβιετικό "νέφος"» και υποστήριζαν πως «ο Λευκός Οίκος συντονίζει την υστερική εκστρατεία» και πως «η ΕΣΣΔ δηλώνει κατηγορηματικά ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος». Ο ίδιος ο αρθρογράφος, με μεγάλη σιγουριά, μοίραζε σανό εποχής: έκανε λόγο για «επιχείρηση-απάτη» και προέτρεπε τους συντρόφους αναγνώστες να τρώνε μαρούλια για να διαψεύδουν τους εχθρούς του σοσιαλισμού.


Με τέτοια προϋπηρεσία, ο Θανάσης Καρτερός έγινε μεγάλος δάσκαλος της δημοσιογραφίας - κι από προχθές, ως κομισάριος πλέον, έχει την ευκαιρία να γίνει μεγάλος δάσκαλος και της κυβερνητικής προπαγάνδας. Ο Θόδωρος Μιχόπουλος, τον οποίο αντικατέστησε, δεν είχε φαίνεται τα παιδαγωγικά προσόντα να παρουσιάζει τον γάιδαρο να πετάει. Αλλά στην επικράτεια του σταλινογενούς εξουσιαστικού μορφώματος των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ οι μεγάλοι δάσκαλοι ξέρουν να περιμένουν υπομονετικά την ευκαιρία τους.