ΑΦ' ΕΝΟΣ:Το έργο της «πολιτικής διαπραγμάτευσης» ανεβάζεται κάθε φορά που γίνεται αξιολόγηση των πεπραγμένων της κυβέρνησης με βάση όσα η ίδια έχει συμφωνήσει και έχει υπογράψει. Τότε τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ παίρνουν πάλι τις ρούγες για να διακηρύξουν στον ελληνικό λαό πως φτιάχνουν «συμμαχίες του Νότου», «διαιρούν τον Βορρά», «όπου να ’ναι κερδίζουν οι Σοσιαλδημοκράτες» και αν έχουμε εμπιστοσύνη στους μέχρι χθες καφενόβιους, δεν πρέπει να κάνουμε τίποτε. Ετσι κι αλλιώς οι αντιθέσεις στον καπιταλισμό οξύνονται και, όταν η γη θα γίνει κόκκινη από ζωή, οι Ελληνες θα βγαίνουν στη σύνταξη μόλις κλείσουν το 38ο έτος της ηλικίας τους. ΑΦ' ΕΤΕΡΟΥ: αποφεύγοντας το κιτς και τον ευτελισμό της Ακρόπολης και άλλων μνημείων, τα μέλη του ΚΑΣ ως οι κατεξοχήν ειδικοί θα μπορούσαν σταδιακά να άρουν αυτά τα σχεδόν ειδωλολατρικά στεγανά. Η προβολή από τέτοιου είδους επικερδείς εκδηλώσεις (ίσως όχι ακριβώς επίδειξη μόδας, αλλά κάποια άλλου είδους εμπορική αξιοποίηση) είναι σημαντική για την Αθήνα και η αρτηριοσκληρωτική προσκόλληση στο άβατο της Ακρόπολης κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Είναι, δε, ενδεικτική του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνεται η χώρα μας την αρχαία κληρονομιά της.

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 16/02/17

 Ακριβοί ερασιτεχνισμοί

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Την εποχή της περήφανης διαπραγμάτευσης με τα πουκάμισα έξω, η οποία –ας μην το ξεχνάμε– μας κόστισε 85 δισ.–, ο κ. Αλέξης Τσίπρας επισκεπτόταν διάφορες πρωτεύουσες και διαπίστωνε πως η Ευρώπη αλλάζει, σαν κοιτάζει τη δική μας μελαγχολία. Eβλεπε κύμα συμπαράστασης των λαών κι ας μαζεύονταν όπου πήγαινε καμιά δεκαριά πικραμένοι αριστεριστές. Eβρισκε ψίχουλα συμπαράστασης στους Die Linke της Γερμανίας, σ’ αυτούς που καταψήφιζαν όλα τα προγράμματα διάσωσης και φυσικά τα δανεικά που πήγαιναν πακέτο με αυτά.

Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έφτιαχνε με τα λόγια συμμαχίες του Νότου για να κάνει πίσω (go back) η μαντάμ Μέρκελ και τα άλλα ψυχρόαιμα θεριά της λιτότητας. Οι γραφικοί του υπουργικού συμβουλίου ορκίζονταν στα τηλεπαραθύρια, ότι «όπου να ’ναι η διαπραγμάτευση τελειώνει», ότι οι λαοί με την έγνοια μας κοιμούνταν και ξυπνούσαν, ότι διαρκώς πίεζαν τις κυβερνήσεις τους να πληρώσουν περισσότερους φόρους για να μας δανείσουν περισσότερα λεφτά. Αυτά που μετά θα τους ξεπληρώναμε με αέρα. Ενα είχαν σίγουρο οι με γα λ ο δια π ρα γ ματ ευ τάδες :« Θα μας πληρώσουν. Δεν τους συμφέρει να μην μας πληρώσουν...».

Το έργο της «πολιτικής διαπραγμάτευσης» ανεβάζεται κάθε φορά που γίνεται αξιολόγηση των πεπραγμένων της κυβέρνησης με βάση όσα η ίδια έχει συμφωνήσει και έχει υπογράψει. Τότε τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ παίρνουν πάλι τις ρούγες για να διακηρύξουν στον ελληνικό λαό πως φτιάχνουν «συμμαχίες του Νότου», «διαιρούν τον Βορρά», «όπου να ’ναι κερδίζουν οι Σοσιαλδημοκράτες» και αν έχουμε εμπιστοσύνη στους μέχρι χθες καφενόβιους, δεν πρέπει να κάνουμε τίποτε. Ετσι κι αλλιώς οι αντιθέσεις στον καπιταλισμό οξύνονται και, όταν η γη θα γίνει κόκκινη από ζωή, οι Ελληνες θα βγαίνουν στη σύνταξη μόλις κλείσουν το 38ο έτος της ηλικίας τους.

Με αυτά κι αυτά ο καιρός περνάει. Η αξιολόγηση που ήταν να κλείσει πριν από ένα χρόνο (και μετά θα έκλεινε τον Μάιο του 2016, και μετά τον Οκτώβριο, και μετά θα καιγόμασταν αν δεν έκλεινε τον Δεκέμβριο ενώ τώρα πρέπει να τρέξουμε να κλείσει τον Φεβρουάριο) μάλλον θα πάει τον Μάιο του 2017 ή μπορεί και το φθινόπωρο, αφού τελειώσουν οι ευρωπαϊκές εκλογές. Τα στελέχη των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, προκειμένου να παίζουν τον καμπόσο στα τηλεπαραθύρια, βρίσκουν συμμάχους σε εκείνους που μας παρηγορούν, αλλά ταυτοχρόνως μας λένε να μην χρονοτριβούμε στην υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων. Προφανώς, έχουν επιλεκτική ακοή. Φέρονται σαν εκείνους τους μωρούς που τρώνε τη χυλόπιτα με κάτι σαν «έχεις καλή καρδιά, αλλά ρε παιδάκι μου κοιτάχτηκες ποτέ στον καθρέφτη να δεις πώς είσαι;» και μετά πάνε στην παρέα τους και λένε «έτοιμη την έχω» ή στην ορολογία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ «υπάρχει πρόοδος στις διαπραγματεύσεις».

Ετσι θα καταλήξουμε μία ακόμη φορά να στραγγίξει η αγορά από χρήμα, οι τράπεζες από καταθέσεις και οι δημόσιοι οργανισμοί από αποθεματικά, αυτά που κρατούν για να αγοράζουν γάζες ή να συντηρούν τα μηχανήματά τους. Τα στελέχη της κυβέρνησης αντί να κάνουν καμιά δουλειά θα γυρνούν στα τηλεοπτικά πάνελ εξηγώντας τι ήθελε να πει ο Μοσκοβισί και τι ψιθύρισε ο Πιτέλα, αλλά η χώρα θα πληρώνει και πάλι ακριβά τους ερασιτεχνισμούς τους και τα μεγάλα οράματά τους, που συνοψίζονται σε διορισμούς ημετέρων με τα λεφτά των άλλων.

Γιατί παραμένουμε προσκολλημένοι στην αποστειρωμένη έννοια της ιερότητας του βράχου και δεν εντάσσουμε την Ακρόπολη στην καθημερινότητα της Αθήνας και της Ελλάδας; Δεν λέω απαραίτητα ότι η πρόταση του ιταλικού οίκου μόδας ήταν καλή, δεν τη γνωρίζω, μπορεί όντως η αισθητική να ήταν αγοραία, νεόπλουτη, ασύμβατη με την αρχιτεκτονική λιτότητα του μνημείου κ.λπ. Παρατηρώ όμως το εξής: κάθε φορά που τίθεται ένα τέτοιο ζήτημα υπάρχει μια εμμονική άρνηση του ΚΑΣ και κανένας φορέας δεν κρίνεται άξιος να του παραχωρηθεί η Ακρόπολη, όπως επισήμανε και ο καθηγητής Μανόλης Κορρές στη σχετική συζήτηση. Πέρα από το γνωστό ιστορικό παράδειγμα της φωτογράφου Nelly’s, υπάρχει διεθνής εμπειρία χορηγιών μνημείων από επιχειρηματικούς κολοσσούς, ειδικά στην Ιταλία. Το Κολοσσαίο ξανάνοιξε μετά τη μερική αποκατάστασή του με μια συναυλία υπό την αιγίδα της Tod’s, παρουσία του πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι και του διευθύνοντος συμβούλου της εταιρείας. Η Bulgari ανέλαβε το κόστος ανακαίνισης της Φοντάνα ντι Τρέβι και η Diesel της γέφυρας Ριάλτο στη Βενετία. Προφανώς, όλα αυτά έγιναν με ανταλλάγματα. Τα στελέχη των οίκων μόδας και τα brand names θα διαφημιστούν ως μαικήνες και τα μνημεία θα αποκατασταθούν χωρίς να κληθούν να πληρώσουν οι φορολογούμενοι.

Υπό όρους, αποφεύγοντας το κιτς και τον ευτελισμό της Ακρόπολης και άλλων μνημείων, τα μέλη του ΚΑΣ ως οι κατεξοχήν ειδικοί θα μπορούσαν σταδιακά να άρουν αυτά τα σχεδόν ειδωλολατρικά στεγανά. Η προβολή από τέτοιου είδους επικερδείς εκδηλώσεις (ίσως όχι ακριβώς επίδειξη μόδας, αλλά κάποια άλλου είδους εμπορική αξιοποίηση) είναι σημαντική για την Αθήνα και η αρτηριοσκληρωτική προσκόλληση στο άβατο της Ακρόπολης κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Είναι, δε, ενδεικτική του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνεται η χώρα μας την αρχαία κληρονομιά της. Ως κάτι απρόσιτο, μουσειακό, ξεκομμένο από τη σύγχρονη ζωή και τη λειτουργικότητα της πόλης. Το νέο Μουσείο της Ακρόπολης άλλαξε σε μεγάλο βαθμό αυτή τη νοοτροπία. Ανθρωποι, ξένοι και ντόπιοι, πάνε κι έρχονται, πίνουν τον καφέ τους, κόβουν βόλτες απέξω, ρίχνουν κέρματα για γούρι στις ανασκαφές, παιδιά ψάχνουν τον χαμένο θησαυρό στα εκθέματα. Μνημεία, που μένουν μακριά από την αληθινή ζωή και απαιτούν σεβασμό και ψίθυρο, πεθαίνουν με τον χρόνο.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 16/02/17