"...Αυτό πού οι κρίσιμες στιγ­μές επιβάλλουν είναι τούτο τό άπλά δύσκολο: Νά ξε­χάσουμε -έστω γιά λίγο- τόν κομματικό μας χρωματι­σμό. Νά γίνουμε άλλοι άπό τόν τωρινό εαυτό μας, πού προσβάλλει τήν έννοια του Έλληνος. Μιά τέτοια αλλα­γή θά γεννήσει πιθανώς μιά αφύπνιση πού θά φέρει -πρό τοϋ τόσου κινδύνου- τήν εθνική συσπείρωση. Καί τότε θά ενεργήσουμε δυναμικά καί αποτελεσματικά. Χρειάζεται πρωτίστως ισχυροποίηση του στρατού μας μέ συστηματική, έντονη καί σύγχρονη εκγύμναση. Αν ή Τουρκία επιχειρήσει νέους εκβιασμούς σέ βάρος τής Ευρώπης μέ τήν προώθηση νέου κύματος προσφύ­γων, νά τής δηλωθεί ότι αυτό θά αποτελέσει casus belli. Κι ακόμη οί διαπεραιούμενοι μέ «φουσκωτά» στίς ελλη­νικές ακτές πρόσφυγες νά μή φιλοξενούνται σέ ειδι­κά κέντρα στά νησιά καί άλλαχού, άλλα σέ ειδικώς δια­μορφωμένα παλαιά πλωτά σκάφη...."

Aπό την "ΕΣΤΙΑ"

"ΕΣΤΙΑ", 09/09/16

Η Τουρκία εν τρικυμία:
Του Σαράντου Ι. Καργάκου *


ΜΠΟΡΕΙ ό σουλτάνος-Πρόεδρος Τ. Έρντογάν νά κα­τέπνιξε τό βιαστικά οργανωμένο στρατιωτικό κίνη­μα της 15ης Ιουλίου τ.έ., μπορεί νά συνέλαβε  μεγά­λο αριθμό στρατιωτικών, δικαστικών, δημοσιογρά­φων, πανεπιστημιακών καί άλλων τινών, τούτο όμως δέν σημαίνει ότι ή θύελλα κόπασε. Οί άνεμοι της  τα­ραχής δέν μπήκαν στον ασκό του Αιόλου καί τό σκά­φος Τουρκία εξακολουθεί νά παραπαίει. Καί ασφαλώς θά αντιμετωπίσει νέους κινδύνους, όταν ξεσπάσει ή πρό πολλού αναμενόμενη οικονομική κρίση. Προς τό παρόν ό τουρκικός λαός γεύεται μία ευημερία πού δέν γνώρισε ποτέ στό παρελθόν.

Είναι, όμως, ή  ευη­μερία αυτή καρπός δανεικών χρημάτων, όπως ήταν καί ή δική μας Εμείς, ωστόσο, παρά τήν εξαετή κρί­ση, αντέχουμε καί αν είχαμε καλύτερη  διακυβέρνη­ση, θά ξεμπερδεύαμε. Ή Τουρκία δέν τό μπορεί, δι­ότι ή αναμφισβήτητη πρόοδος της σέ κάποιους το­μείς δέν μπορεί νά καλύψει τίς ανάγκες ενός συνεχώς αυξανόμενου πληθυσμού. Επί πλέον, ή τουρκική κυ­βέρνηση κάνει μιά πολυδιάστατη πολιτική, πού συνά­μα είναι άστατη πολύ. Σήμερα άλλους ευχαριστεί καί ταυτόχρονα κάποιους άλλους δυσαρεστεί. Μοιραία αυτό θά προκαλεί αναταράξεις πού εγκυμονούν ρωγ­μές στό εσωτερικό μέτωπο.

Τό πρόσφατο στρατιωτικό κίνημα δέν ήταν κάτι πρωτοφανές. Ή Τουρκία έχει μακρά παράδοση στρα­τιωτικών κινημάτων. Ό 20ός αιώνας βρίθει άπό τέτοια. ΄Εκανε «ποδαρικό» μέ τό περίφημο κίνημα τών Νεό­τουρκων, πού, αντί γιά ωφέλεια, προκάλεσε ανυπολό­γιστες βλάβες. Πίσω άπό τό κίνημα αυτό υπήρχε μιά κατηγορία αξιωματικών, πού τουλάχιστον οι πιό δυναμι­κοί ανήκαν στην κατηγορία του «ντονμέ». 

Υπενθυμίζω ότι ή τουρκική λέξη «ντονμές» σημαίνει «γυρισμένος» καί χρησιμοποιήθηκε γιά νά υποδηλώσει τήν μεταπή­δηση τών Εβραίων οπαδών του ραββίνου Σαμπεθάι Ζεβύ στον μουσουλμανισμό. Ή μετάσταση αυτή έγινε στή Θεσσαλονίκη κατά τόν 18ο αιώνα. Αργότερα «ντονμέδες» λέγονταν καί οπαδοί καί άλλων θρησκευμάτων πού ασπάστηκαν τό Ισλάμ. Δέν ήσαν ιδιαίτερα πιστοί στό νέο θρήσκευμα τους, ήσαν όμως φανατικοί εθνι­κιστές. Πρώτα Τούρκοι καί μετά ισλαμιστές. Τέτοιος ήταν ό Κεμάλ Μουσταφάς πού ξεπήδησε κι αυτός άπό τό νεοτουρκικό κίνημα.

Τώρα, όμως, τό Ισλάμ εκδι­κείται. Περίτεχνα ό Έρντογάν έσκαψε τό λάκκο του Κεμαλισμοϋ. Κανένα καθεστώς δέν βγήκε νικητής στή μά­χη του εναντίον τής θρησκείας. Όπως γράφουμε στό βιβλίο μας γιά τόν Μ. Αλέξανδρο, σέ μία σύγκρουση πά­ντα νικά αυτός πού έχει στό πλευρό τόν Θεό, τόν όποιο Θεό, κυρίως όμως τους εκπροσώπους του Θεού.

 Ή πε­ρίπτωση τοϋ Φράνκο είναι πολύ διδακτική. Τί κέρδισαν οΐ λεγόμενοι Δημοκρατικοί τής Ισπανίας πού σκότω­σαν 6.832 κληρικούς; Σήμερα, καί περισσότερο αύριο, κανείς δέν μπορεί νά ξέρει τό τί εσωτερική «ανακατω­σούρα» μπορεί νά φέρει ή νέα ισλαμική (κατ' ούσίαν  άντικεμαλική) πολιτική του Έρντογάν. Οι στρατιωτικοί δέν έχουν πει τήν τελευταία τους λέξη. Πολύ πονηρά ό νεόκοπος σουλτάνος δακτυλοδειχτεί σάν υπεύθυνο τής αναταραχής ένα γηραλέο ϊμάμη, πού έχει καταφύ­γει έδώ καί πολλά χρόνια στίς ΗΠΑ. Αλλά άν ό έν λό­γω ίμάμης άσκεί τόση στην Τουρκία επιρροή, μπορεί κάποια βραδιά νά επιστρέψει στην Αγκυρα ή στην Πό­λη, όπως ό Αγιατολλάχ Χομεϊνί στην Τεχεράνη. Καί τό­τε δυστυχώς, όπως γράφει ή λαϊκο-θρησκευτική «Αγία Γραφή», θά κολυμπήσει τό μοσχάρι στό αίμα! Ό  ανα­γνώστης άς σκεφθεί, γιατί αποσύρθηκε άπό τήν πολι­τική σκηνή ό παμπόνηρος Νταβούτογλου; Ίσως νά μήν συμμεριζόταν τίς ακρότητες του Έρντογάν, ίσως καί νά όσφραινόταν τίς αιματηρές εξελίξεις. Πάντως παραμέ­νει μιά χρυσή εφεδρεία.

Τό ζήτημα, όμως, είναι όχι τό τί θά κάνουν οί Τούρκοι, άλλα τό τί πρέπει νά κάνουμε έμείς. 

Ενδέ­χεται ό Έρντογάν ή άλλος Τούρκος μεγιστάν νά ρίξει πάνω μας άπό θάλασσα καί στεριά, σάν σμήνη ακρι­δών, νέο καί πολυπληθέστερο «άνθρωπομάνι». Καί τό­τε τί κάνουμε; Άπό τήν Ευρώπη καί τίς ΗΠΑ ασφαλώς θά έχουμε βοήθεια, ή οποία όμως θά είναι «βοήθεια λόγων». Όχι έργων αρωγής. Τό πολύ (ή μάλλον σίγου­ρα) θά εισβάλουν στή χώρα μας νέες καί ύποπτες ΜΚΟ, που θα υποκαταστήσουν τά κρατικά όργανα, θά αρχί­σουν καταλήψεις, όπως τού έπί μήνες παλαιού 

Αρσα­κείου έπί τής όδοϋ Αχαρνών, καί, σέ συνεργασία μέ τίς ομάδες έθνοκαταστροφής, θά καταλύσουν κάθε υπό­σταση ελληνικού κράτους. Αυτό πού οι κρίσιμες στιγ­μές επιβάλλουν είναι τούτο τό άπλά δύσκολο: Νά  ξε­χάσουμε -έστω γιά λίγο- τόν κομματικό μας χρωματι­σμό. Νά γίνουμε άλλοι άπό τόν τωρινό εαυτό μας, πού προσβάλλει τήν έννοια του Έλληνος. Μιά τέτοια  αλλα­γή θά γεννήσει πιθανώς μιά αφύπνιση πού θά φέρει -πρό τοϋ τόσου κινδύνου- τήν εθνική συσπείρωση. Καί τότε θά ενεργήσουμε δυναμικά καί αποτελεσματικά. 

Χρειάζεται πρωτίστως ισχυροποίηση του στρατού μας μέ συστηματική, έντονη καί σύγχρονη εκγύμναση. Αν ή Τουρκία επιχειρήσει νέους εκβιασμούς σέ βάρος τής Ευρώπης μέ τήν προώθηση νέου κύματος προσφύ­γων, νά τής δηλωθεί ότι αυτό θά αποτελέσει casus belli. Κι ακόμη οί διαπεραιούμενοι μέ «φουσκωτά» στίς  ελλη­νικές ακτές πρόσφυγες νά μή φιλοξενούνται σέ ειδι­κά κέντρα στά νησιά καί άλλαχού, άλλα σέ ειδικώς δια­μορφωμένα παλαιά πλωτά σκάφη. Τό έχουμε ξαναγρά­ψει. Κι ακόμη νά γίνονται συνεχώς ναυτικές ασκήσεις στά νερά ανάμεσα στην Τουρκία καί στά ελληνικά νη­σιά. Τό κόστος θά είναι ασφαλώς λιγώτερο άπό τό πο­σό πού διατίθεται γιά τήν περιλάλητη «φιλοξενία». Καί άς μήν ξεχνάμε: Φιλοξενία δέν σημαίνει μόνιμη εγκα­τάσταση. Καί ακόμη τούτο: Τά τεμένη είναι πρόλογος στους τεμενάδες.

*Ιστορικός, συγγραφέας
www.sarantoskargakos.gr

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Μερική μεταφορά σε μονοτονική γραφή και πρόσθετη παραγραφοποίηση