Τρία κείμενα παρέμβασης, από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
Φαρ Ουέστ: Του Αλέξη Παπαχελά
Κάθε χώρα έχει αυτό που ονομάζουμε ένα «αστικό καθεστώς» ή, άλλως, κατεστημένο. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα γράψει κάποτε για το πώς μια ομάδα νεαρών αριστερών ακτιβιστών μπόρεσε να ξεδοντιάσει ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού αστικού καθεστώτος. Είχε με το μέρος της θράσος και μια κοινωνία που έφτασε στα όρια των αντοχών της. Δεν έφταναν, όμως, αυτά. Το ελληνικό κατεστημένο αποδείχθηκε πολύ λίγο και αδύναμο. Είχε άλλωστε από καιρό σκάψει τον λάκκο του. Το ευαγγέλιο του ακραίου λαϊκισμού, της δικαιολόγησης κάθε ακραίας πράξης διαμαρτυρίας κ.λπ. διαβαζόταν καθημερινά από τον άμβωνα των δικών του τηλεοπτικών καναλιών. Στην ιδιωτική τηλεόραση ανδρώθηκε και δοξάστηκε ο σημερινός κυρίαρχος πολιτικός λόγος. Η δικαιολογία, απλή: «Τι να κάνουμε αφού αυτό πουλάει και θέλει ο κόσμος;». Οπως έστρωσες θα κοιμηθείς, λέει ο σοφός λαός.
Το ούτως αποκαλούμενο κατεστημένο έτρεξε όμως να κάνει τις συμφωνίες του και τα παρασκηνιακά deals από το 2012 και μετά. Ο καθένας είχε τον λόγο του. Αλλος φοβόταν για να μη βγουν στη φόρα οι σκελετοί του. Αλλος ήθελε να πάρει την εκδίκησή του επειδή ένιωσε απόβλητος των αθηναϊκών σαλονιών. Κάποιοι ακολουθούσαν την πάγια αρχή που δίδαξε ο μακαρίτης Μποδοσάκης, που επέβαλλε ότι «πρέπει να τα έχουμε καλά με το γκουβέρνο». Από όλες αυτές τις περίφημες συμφωνίες, ελάχιστες τηρήθηκαν. Λίγη Ιστορία να είχε διαβάσει κανείς, θα ήξερε ότι αυτού του τύπου οι συμφωνίες και λυκοφιλίες δεν κρατούν πολύ.
Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Ενα κομμάτι του ελληνικού κατεστημένου είχε ήδη σαπίσει πολύ. Η κρίση το αποτελείωσε, αλλά ήταν και πριν «στον αέρα». Οι υπερβολές, η παντελής έλλειψη κανόνων διακυβέρνησης επιχειρήσεων, η απουσία σεβασμού στους θεσμούς είχαν οδηγήσει σε ένα Φαρ Ουέστ νεοελληνικού τύπου.
Οι επελαύνοντες βρήκαν όμως πολύτιμα στηρίγματα σε ένα κομμάτι του αστικού πολιτικού κόσμου, το οποίο για δικούς του λόγους έδωσε όλη τη σχετική τεχνογνωσία της διακυβέρνησης των σκληρών μηχανισμών του κράτους. Επαιξαν και αυτοί οι άνθρωποι τον ρόλο τους.
Σήμερα λοιπόν έχουμε μια μεγάλη αλλαγή σκηνικού, ένα ξαναμοίρασμα της πίτας ισχύος και χρήματος. Η Ελλάδα περνάει τέτοιες φάσεις κάθε 30-40 χρόνια. Μετά την κρίση του 2009, ήταν αναπόφευκτο να έχουμε ακόμη έναν τέτοιο κύκλο.
Θα προκύψει, λοιπόν, ένα καλύτερο, υγιέστερο κατεστημένο; Φοβούμαι ότι μπορεί να φτάσουν, ακόμη και οι σημερινοί κυβερνώντες, να νοσταλγήσουν κάποια στιγμή το... παλιό, τη δοκιμασμένη διαπλοκή περασμένων εποχών, που ήταν (τουλάχιστον) προβλέψιμη και είχε και κανένα-δύο δικούς της κανόνες. Το νεοπλουτίστικο Φαρ Ουέστ του 2000 μπορεί να εξελιχθεί σε πραγματικό, με καουμπόηδες, πιστόλια και άγριους τσακωμούς σε σαλούν... Θα το γευθεί αυτό σύντομα η παρέα των αριστερών ακτιβιστών που γκρέμισε ένα κομμάτι του κατεστημένου και τώρα θέλει να δημιουργήσει το δικό της.
Το ερώτημα είναι πού βρίσκεται και γιατί κρύβεται ό,τι έχει απομείνει από το μη κρατικοδίαιτο, δυναμικό, υγιές κατεστημένο της χώρας. Η αλήθεια; Εχει τρομάξει και έχει πάρει τα βουνά. Ορισμένοι έφυγαν για άλλες χώρες, άλλοι θέλουν να μην τους πιάνει κανένα ραντάρ. Αν όμως δεν παίξουν τον ρόλο τους, η χώρα θα περάσει στα χέρια πειρατών, φανατικών λειτουργών της Δικαιοσύνης με ιδιόμορφες ατζέντες, συμμοριών κάθε είδους και θα αρχίσει να ουκρανοποιείται ταχύτατα. Χρειάζονται αναχώματα, και μέσα στην ίδια την Αριστερά, για να αποτραπεί αυτή η μοιραία εξέλιξη.
Διαμόρφωση τοπίου ενόψει ΔΕΘ:
Του Άγγελου Στάγκου
Καθώς πλησιάζουν τα εγκαίνια της ΔΕΘ, που για άλλη μία φορά θα τροφοδοτήσουν τον δημόσιο πολιτικό διάλογο –παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες του δήμαρχου Θεσσαλονίκης Γ. Μπουτάρη να «αποπολιτικοποιήσει» την Εκθεση–, η κυβέρνηση κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να εμφανισθεί ότι διατηρεί την υπεροχή στην πολιτική σκηνή. Σε επίπεδο επικοινωνιακής πολιτικής τουλάχιστον, όπου πραγματικά διακρίνεται, γιατί επί της ουσίας άλλες είναι οι παράμετροι (όπως οι συντάξεις και γενικά η τσέπη) που διαμορφώνουν τις διαθέσεις της κοινής γνώμης. Και όχι ασφαλώς η δημιουργία... γραφείου πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη.
Ενόψει της ΔΕΘ λοιπόν, ο Αλ. Τσίπρας φρόντισε να κόψει μια σειρά από κορδέλες σε έργα, ασχέτως αν είχαν αρχίσει πριν αναλάβει την κυβέρνηση της χώρας, αν βρίσκονται σε εξέλιξη ή αν μπορούν να λειτουργήσουν επαρκώς, αρχίζοντας από το νοσοκομείο της Σαντορίνης, συνεχίζοντας με την επιμήκυνση του διαδρόμου στο αεροδρόμιο της Πάρου και προχθές σε τμήμα της Ολυμπίας Οδού (Κόρινθος - Πάτρα).
Παράλληλα, έστησε το γνωστό σκηνικό της χορήγησης τηλεοπτικών αδειών και η αλήθεια είναι ότι πέτυχε τους στόχους του: να προκαλέσει αμηχανία στην αντιπολίτευση, να δώσει την αίσθηση ότι βάζει τάξη στο τηλεοπτικό πεδίο και ταυτόχρονα αναγκάζει τους μεγαλόσχημους να πληρώσουν αδρά (είναι αλήθεια ότι τα 246 εκατ. ευρώ που θα πληρώσουν συνολικά οι παλαιοί και νέοι ιδιοκτήτες καναλιών ξεπέρασαν τις προσδοκίες), να αλλάξει την ατζέντα βραχυπρόθεσμα, αφού η ολοκλήρωση του διαγωνισμού συνέπεσε με την εμφάνιση των περικοπών των επικουρικών συντάξεων.
Μέσα στον ορυμαγδό του συγκεκριμένου διαγωνισμού, «έκρυψε» επίσης τη στροφή στο θέμα της ΕΛΣΤΑΤ, με τον υπουργό αναπληρωτή Γ. Χουλιαράκη να δηλώνει στη Βουλή ότι η κυβέρνηση εμπιστεύεται πλήρως τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και τη Eurostat, πάνω στα οποία διαμορφώθηκε η συμφωνία του τρίτου μνημονίου και βεβαίως σέβεται την ανεξαρτησία της! Προφανώς αυτό έγινε ύστερα από πίεση των δανειστών, αλλά είναι σίγουρο ότι θα υπάρξει και συνέχεια σχετικά με τη δίκη του Ανδ. Γεωργίου. Από την άλλη πλευρά και στο πλαίσιο της διαμόρφωσης του σκηνικού της ΔΕΘ, ο πρωθυπουργός έσπευσε να δηλώσει ότι τα χρήματα που θα πάρει το κράτος από τους «καναλάρχες» θα διατεθούν όλα για την ανακούφιση των «ευπαθών» ομάδων, ενώ παράλληλα δεν εγκαταλείπει την προσπάθειά του να πείσει ότι η χώρα έχει μπει σε τροχιά ανάπτυξης, αν και όλοι οι δείκτες το διαψεύδουν.
Εγιναν και άλλα «αξιοσημείωτα» τις τελευταίες εβδομάδες και μέρες. Ενα από αυτά είναι η διπλή γλώσσα που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση για «τους μέσα» και «τους έξω». Ο Γ. Χουλιαράκης είπε πάλι, για παράδειγμα, ότι για να επιτευχθεί ανάπτυξη 2%, πρέπει να υπάρξουν ιδιωτικές επενδύσεις από το εξωτερικό. Σε πρώτη ανάγνωση η δήλωσή του απευθυνόταν προς τους υπουργούς που με τις δηλώσεις και τη συμπεριφορά τους αποθαρρύνουν τις επενδύσεις, αλλά υπάρχει και δεύτερη ανάγνωση. Το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που καταρτίζει η κυβέρνηση έχει στόχο ανάπτυξη 3,5% στο διάστημα 2018-2020, όπως επιμένουν οι δανειστές, άρα σκληρά μέτρα. Σκληρά μέτρα που προσπαθεί ήδη να τα απαλύνει με πολιτικές στην εκπαίδευση και στη διοίκηση προς όφελος συντεχνιακών ομάδων, αδιαφορώντας αν αυτές οδήγησαν στην κατάρρευση της χώρας.
Αν προκύπτει κάποιο συμπέρασμα από τα παραπάνω, είναι ότι ο Αλ. Τσίπρας παραμένει κυρίαρχος στην επικοινωνιακή πολιτική και η κυβέρνησή του θριαμβεύει στην προπαγάνδα, είτε δημιουργώντας ψευδογεγονότα είτε χρησιμοποιώντας τη διγλωσσία ή με ενέργειες και δηλώσεις πουν θυμίζουν πυροτεχνήματα. Αυτά ίσως βοηθούν για την παράταση της παραμονής στην εξουσία. Είναι αμφίβολο όμως αν θα βοηθήσουν όταν έλθει η ώρα της κάλπης. Τότε ο μέσος πολίτης θα μετρήσει τα ευρώ που έχει στα χέρια του.
Ιδιαιτερότητες: Του Κώστα Ιορδανίδη
Οι διαδοχικές επισκέψεις των πολιτικών μας ηγετών στη Θεσσαλονίκη, εξ αφορμής των εγκαινίων της Διεθνούς Εκθέσεως, δίδουν την ευκαιρία εκφωνήσεως παραλλήλων μονολόγων, ενώπιον επιλεγμένων και διαφορετικών κατά περίπτωση ακροατηρίων. Κάτι σαν τις προ ημερησίας διατάξεως συζητήσεις στη Βουλή, δίχως τη δυνατότητα δευτερολογίας. Κάποιες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας θα οργανωθούν κατά τα ειωθότα.
Αυτά ως προς τα τυπικά, τα τελετουργικά, τα αφορώντα την επιφάνεια των πραγμάτων. Μόνον που η Βόρεια Ελλάδα είναι περιοχή με ιδιορρυθμίες. Η απόφαση του Ελευθερίου Βενιζέλου να εγκαταστήσει στη Θεσσαλονίκη το 1916 –τέσσερα χρόνια μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας– την κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης και οι επιθέσεις του εναντίον του «Κράτους των Αθηνών» δημιούργησαν συνθήκες μιας άκρως επικίνδυνης διαφορετικότητος. Ο πολιτικός Διχασμός προσέλαβε στη Βόρεια Ελλάδα και εδαφική διάσταση.
Θα υποστηρίξουν ορισμένοι ότι τα ανωτέρω αποτελούν πλέον Ιστορία, ότι οι επικρίσεις εναντίον των Αθηνών που συνεχίζονται αφορούν τους αργοσχόλους, ότι η ιδέα της δημιουργίας μιας «Λέγκας του Βορρά» –κατά τα πρότυπα της Ιταλίας– αποτελούν γραφικότητες. Δεν θα διαφωνήσουμε επ’ αυτού, αλλά ο εφησυχασμός εμπεριέχει κίνδυνο, διότι ως φαιδρότητα εμφανίσθηκε το κόμμα των «Πέντε Αστέρων» του Μπέπε Γκρίλο, που η απήχησή του στους Ιταλούς έχει προσλάβει εντυπωσιακότατες διαστάσεις. Η σημερινή συγκυρία αναδεικνύει σε όλη τη Δύση πλέον κινήματα και ηγέτες που θεωρούνται γραφικοί και του περιθωρίου και παρά ταύτα ευρίσκονται στα πρόθυρα της εξουσίας.
Ουδείς προεξοφλεί ότι πολιτικός ιός αυτού του τύπου θα σαρώσει τη Βόρεια Ελλάδα, διότι αυτό θα προϋπέθετε ότι οι κάτοικοί της είναι πολιτικά απαίδευτοι και ανεύθυνοι, πράγμα που δεν συμβαίνει. Αλλά από την εποχή κατά την οποία το ενδιαφέρον για θέματα ασφαλείας της όποιας κυβερνήσεως απορροφούσε αποκλειστικά η προσπάθεια χειραγωγήσεως της μουσουλμανικής μειονότητος στη Θράκη από την Αγκυρα –που εξακολουθεί να υφίσταται και να ισχυροποιείται– έχουν εμφανισθεί νέες προκλήσεις.
Ειδικότερα, η οικονομική κρίση έπληξε ασφαλώς βαρύτατα όλη τη χώρα και ειδικότερα τα αστικά της κέντρα. Επιχειρηματίες μεταφέρουν την έδρα τους ή τις παραγωγικές τους δραστηριότητες σε χώρες γειτονικές, προκειμένου να επιβιώσουν. Η Βουλγαρία είναι ένας ελκυστικός προορισμός. Η Τουρκία είναι γειτονική χώρα με οικονομική ευρωστία και πολύ μεγάλες δυνατότητες επενδύσεων. Η οικονομία, όπως και η φύση, δεν ανέχεται το κενό, ενώ επιπλέον η Ελλάς έχει απολύτως ανάγκη κεφαλαίων για να εξέλθει από τον φαύλο κύκλο της κρίσεως. Νέα τάξη ξένων επενδυτών έχει αρχίσει να αναδύεται στη Βόρεια Ελλάδα και η τάση αυτή θα ενισχύεται διαρκώς. Αυτή είναι η φυσική φορά των πραγμάτων.
Θα αντιτείνει κάποιος ότι αυτά συμβαίνουν σε όλη τη χώρα. Η μόνη διαφορά –διόλου επουσιώδης– είναι ότι η Βόρεια Ελλάδα από άκρη εις άκρη είναι η μόνη περιοχή της χώρας που έχει κοινά σύνορα με τέσσερα κράτη, που εάν εξαιρέσει κανείς την Τουρκία, όλα τα άλλα είναι πιο ενδεή από την Ελλάδα.
Ουδείς εχέφρων προτείνει την ανέγερση τείχους. Είναι παράλογο, αντιπαραγωγικό και ηττοπαθές. Δεν θα ήταν όμως άσκοπο εάν οι πολιτικοί ηγέτες μας, πέρα από τις κοινοτοπίες που θα εκφωνήσουν στη Θεσσαλονίκη, ελάμβαναν υπ’ όψιν και τις ιδιαιτερότητες της περιοχής.
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 04/09/16 |
Φαρ Ουέστ: Του Αλέξη Παπαχελά
Κάθε χώρα έχει αυτό που ονομάζουμε ένα «αστικό καθεστώς» ή, άλλως, κατεστημένο. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα γράψει κάποτε για το πώς μια ομάδα νεαρών αριστερών ακτιβιστών μπόρεσε να ξεδοντιάσει ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού αστικού καθεστώτος. Είχε με το μέρος της θράσος και μια κοινωνία που έφτασε στα όρια των αντοχών της. Δεν έφταναν, όμως, αυτά. Το ελληνικό κατεστημένο αποδείχθηκε πολύ λίγο και αδύναμο. Είχε άλλωστε από καιρό σκάψει τον λάκκο του. Το ευαγγέλιο του ακραίου λαϊκισμού, της δικαιολόγησης κάθε ακραίας πράξης διαμαρτυρίας κ.λπ. διαβαζόταν καθημερινά από τον άμβωνα των δικών του τηλεοπτικών καναλιών. Στην ιδιωτική τηλεόραση ανδρώθηκε και δοξάστηκε ο σημερινός κυρίαρχος πολιτικός λόγος. Η δικαιολογία, απλή: «Τι να κάνουμε αφού αυτό πουλάει και θέλει ο κόσμος;». Οπως έστρωσες θα κοιμηθείς, λέει ο σοφός λαός.
Το ούτως αποκαλούμενο κατεστημένο έτρεξε όμως να κάνει τις συμφωνίες του και τα παρασκηνιακά deals από το 2012 και μετά. Ο καθένας είχε τον λόγο του. Αλλος φοβόταν για να μη βγουν στη φόρα οι σκελετοί του. Αλλος ήθελε να πάρει την εκδίκησή του επειδή ένιωσε απόβλητος των αθηναϊκών σαλονιών. Κάποιοι ακολουθούσαν την πάγια αρχή που δίδαξε ο μακαρίτης Μποδοσάκης, που επέβαλλε ότι «πρέπει να τα έχουμε καλά με το γκουβέρνο». Από όλες αυτές τις περίφημες συμφωνίες, ελάχιστες τηρήθηκαν. Λίγη Ιστορία να είχε διαβάσει κανείς, θα ήξερε ότι αυτού του τύπου οι συμφωνίες και λυκοφιλίες δεν κρατούν πολύ.
Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Ενα κομμάτι του ελληνικού κατεστημένου είχε ήδη σαπίσει πολύ. Η κρίση το αποτελείωσε, αλλά ήταν και πριν «στον αέρα». Οι υπερβολές, η παντελής έλλειψη κανόνων διακυβέρνησης επιχειρήσεων, η απουσία σεβασμού στους θεσμούς είχαν οδηγήσει σε ένα Φαρ Ουέστ νεοελληνικού τύπου.
Οι επελαύνοντες βρήκαν όμως πολύτιμα στηρίγματα σε ένα κομμάτι του αστικού πολιτικού κόσμου, το οποίο για δικούς του λόγους έδωσε όλη τη σχετική τεχνογνωσία της διακυβέρνησης των σκληρών μηχανισμών του κράτους. Επαιξαν και αυτοί οι άνθρωποι τον ρόλο τους.
Σήμερα λοιπόν έχουμε μια μεγάλη αλλαγή σκηνικού, ένα ξαναμοίρασμα της πίτας ισχύος και χρήματος. Η Ελλάδα περνάει τέτοιες φάσεις κάθε 30-40 χρόνια. Μετά την κρίση του 2009, ήταν αναπόφευκτο να έχουμε ακόμη έναν τέτοιο κύκλο.
Θα προκύψει, λοιπόν, ένα καλύτερο, υγιέστερο κατεστημένο; Φοβούμαι ότι μπορεί να φτάσουν, ακόμη και οι σημερινοί κυβερνώντες, να νοσταλγήσουν κάποια στιγμή το... παλιό, τη δοκιμασμένη διαπλοκή περασμένων εποχών, που ήταν (τουλάχιστον) προβλέψιμη και είχε και κανένα-δύο δικούς της κανόνες. Το νεοπλουτίστικο Φαρ Ουέστ του 2000 μπορεί να εξελιχθεί σε πραγματικό, με καουμπόηδες, πιστόλια και άγριους τσακωμούς σε σαλούν... Θα το γευθεί αυτό σύντομα η παρέα των αριστερών ακτιβιστών που γκρέμισε ένα κομμάτι του κατεστημένου και τώρα θέλει να δημιουργήσει το δικό της.
Το ερώτημα είναι πού βρίσκεται και γιατί κρύβεται ό,τι έχει απομείνει από το μη κρατικοδίαιτο, δυναμικό, υγιές κατεστημένο της χώρας. Η αλήθεια; Εχει τρομάξει και έχει πάρει τα βουνά. Ορισμένοι έφυγαν για άλλες χώρες, άλλοι θέλουν να μην τους πιάνει κανένα ραντάρ. Αν όμως δεν παίξουν τον ρόλο τους, η χώρα θα περάσει στα χέρια πειρατών, φανατικών λειτουργών της Δικαιοσύνης με ιδιόμορφες ατζέντες, συμμοριών κάθε είδους και θα αρχίσει να ουκρανοποιείται ταχύτατα. Χρειάζονται αναχώματα, και μέσα στην ίδια την Αριστερά, για να αποτραπεί αυτή η μοιραία εξέλιξη.
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 05/09/16 |
Διαμόρφωση τοπίου ενόψει ΔΕΘ:
Του Άγγελου Στάγκου
Καθώς πλησιάζουν τα εγκαίνια της ΔΕΘ, που για άλλη μία φορά θα τροφοδοτήσουν τον δημόσιο πολιτικό διάλογο –παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες του δήμαρχου Θεσσαλονίκης Γ. Μπουτάρη να «αποπολιτικοποιήσει» την Εκθεση–, η κυβέρνηση κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να εμφανισθεί ότι διατηρεί την υπεροχή στην πολιτική σκηνή. Σε επίπεδο επικοινωνιακής πολιτικής τουλάχιστον, όπου πραγματικά διακρίνεται, γιατί επί της ουσίας άλλες είναι οι παράμετροι (όπως οι συντάξεις και γενικά η τσέπη) που διαμορφώνουν τις διαθέσεις της κοινής γνώμης. Και όχι ασφαλώς η δημιουργία... γραφείου πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη.
Ενόψει της ΔΕΘ λοιπόν, ο Αλ. Τσίπρας φρόντισε να κόψει μια σειρά από κορδέλες σε έργα, ασχέτως αν είχαν αρχίσει πριν αναλάβει την κυβέρνηση της χώρας, αν βρίσκονται σε εξέλιξη ή αν μπορούν να λειτουργήσουν επαρκώς, αρχίζοντας από το νοσοκομείο της Σαντορίνης, συνεχίζοντας με την επιμήκυνση του διαδρόμου στο αεροδρόμιο της Πάρου και προχθές σε τμήμα της Ολυμπίας Οδού (Κόρινθος - Πάτρα).
Παράλληλα, έστησε το γνωστό σκηνικό της χορήγησης τηλεοπτικών αδειών και η αλήθεια είναι ότι πέτυχε τους στόχους του: να προκαλέσει αμηχανία στην αντιπολίτευση, να δώσει την αίσθηση ότι βάζει τάξη στο τηλεοπτικό πεδίο και ταυτόχρονα αναγκάζει τους μεγαλόσχημους να πληρώσουν αδρά (είναι αλήθεια ότι τα 246 εκατ. ευρώ που θα πληρώσουν συνολικά οι παλαιοί και νέοι ιδιοκτήτες καναλιών ξεπέρασαν τις προσδοκίες), να αλλάξει την ατζέντα βραχυπρόθεσμα, αφού η ολοκλήρωση του διαγωνισμού συνέπεσε με την εμφάνιση των περικοπών των επικουρικών συντάξεων.
Μέσα στον ορυμαγδό του συγκεκριμένου διαγωνισμού, «έκρυψε» επίσης τη στροφή στο θέμα της ΕΛΣΤΑΤ, με τον υπουργό αναπληρωτή Γ. Χουλιαράκη να δηλώνει στη Βουλή ότι η κυβέρνηση εμπιστεύεται πλήρως τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και τη Eurostat, πάνω στα οποία διαμορφώθηκε η συμφωνία του τρίτου μνημονίου και βεβαίως σέβεται την ανεξαρτησία της! Προφανώς αυτό έγινε ύστερα από πίεση των δανειστών, αλλά είναι σίγουρο ότι θα υπάρξει και συνέχεια σχετικά με τη δίκη του Ανδ. Γεωργίου. Από την άλλη πλευρά και στο πλαίσιο της διαμόρφωσης του σκηνικού της ΔΕΘ, ο πρωθυπουργός έσπευσε να δηλώσει ότι τα χρήματα που θα πάρει το κράτος από τους «καναλάρχες» θα διατεθούν όλα για την ανακούφιση των «ευπαθών» ομάδων, ενώ παράλληλα δεν εγκαταλείπει την προσπάθειά του να πείσει ότι η χώρα έχει μπει σε τροχιά ανάπτυξης, αν και όλοι οι δείκτες το διαψεύδουν.
Εγιναν και άλλα «αξιοσημείωτα» τις τελευταίες εβδομάδες και μέρες. Ενα από αυτά είναι η διπλή γλώσσα που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση για «τους μέσα» και «τους έξω». Ο Γ. Χουλιαράκης είπε πάλι, για παράδειγμα, ότι για να επιτευχθεί ανάπτυξη 2%, πρέπει να υπάρξουν ιδιωτικές επενδύσεις από το εξωτερικό. Σε πρώτη ανάγνωση η δήλωσή του απευθυνόταν προς τους υπουργούς που με τις δηλώσεις και τη συμπεριφορά τους αποθαρρύνουν τις επενδύσεις, αλλά υπάρχει και δεύτερη ανάγνωση. Το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που καταρτίζει η κυβέρνηση έχει στόχο ανάπτυξη 3,5% στο διάστημα 2018-2020, όπως επιμένουν οι δανειστές, άρα σκληρά μέτρα. Σκληρά μέτρα που προσπαθεί ήδη να τα απαλύνει με πολιτικές στην εκπαίδευση και στη διοίκηση προς όφελος συντεχνιακών ομάδων, αδιαφορώντας αν αυτές οδήγησαν στην κατάρρευση της χώρας.
Αν προκύπτει κάποιο συμπέρασμα από τα παραπάνω, είναι ότι ο Αλ. Τσίπρας παραμένει κυρίαρχος στην επικοινωνιακή πολιτική και η κυβέρνησή του θριαμβεύει στην προπαγάνδα, είτε δημιουργώντας ψευδογεγονότα είτε χρησιμοποιώντας τη διγλωσσία ή με ενέργειες και δηλώσεις πουν θυμίζουν πυροτεχνήματα. Αυτά ίσως βοηθούν για την παράταση της παραμονής στην εξουσία. Είναι αμφίβολο όμως αν θα βοηθήσουν όταν έλθει η ώρα της κάλπης. Τότε ο μέσος πολίτης θα μετρήσει τα ευρώ που έχει στα χέρια του.
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 04/09/16 |
Ιδιαιτερότητες: Του Κώστα Ιορδανίδη
Οι διαδοχικές επισκέψεις των πολιτικών μας ηγετών στη Θεσσαλονίκη, εξ αφορμής των εγκαινίων της Διεθνούς Εκθέσεως, δίδουν την ευκαιρία εκφωνήσεως παραλλήλων μονολόγων, ενώπιον επιλεγμένων και διαφορετικών κατά περίπτωση ακροατηρίων. Κάτι σαν τις προ ημερησίας διατάξεως συζητήσεις στη Βουλή, δίχως τη δυνατότητα δευτερολογίας. Κάποιες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας θα οργανωθούν κατά τα ειωθότα.
Αυτά ως προς τα τυπικά, τα τελετουργικά, τα αφορώντα την επιφάνεια των πραγμάτων. Μόνον που η Βόρεια Ελλάδα είναι περιοχή με ιδιορρυθμίες. Η απόφαση του Ελευθερίου Βενιζέλου να εγκαταστήσει στη Θεσσαλονίκη το 1916 –τέσσερα χρόνια μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας– την κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης και οι επιθέσεις του εναντίον του «Κράτους των Αθηνών» δημιούργησαν συνθήκες μιας άκρως επικίνδυνης διαφορετικότητος. Ο πολιτικός Διχασμός προσέλαβε στη Βόρεια Ελλάδα και εδαφική διάσταση.
Θα υποστηρίξουν ορισμένοι ότι τα ανωτέρω αποτελούν πλέον Ιστορία, ότι οι επικρίσεις εναντίον των Αθηνών που συνεχίζονται αφορούν τους αργοσχόλους, ότι η ιδέα της δημιουργίας μιας «Λέγκας του Βορρά» –κατά τα πρότυπα της Ιταλίας– αποτελούν γραφικότητες. Δεν θα διαφωνήσουμε επ’ αυτού, αλλά ο εφησυχασμός εμπεριέχει κίνδυνο, διότι ως φαιδρότητα εμφανίσθηκε το κόμμα των «Πέντε Αστέρων» του Μπέπε Γκρίλο, που η απήχησή του στους Ιταλούς έχει προσλάβει εντυπωσιακότατες διαστάσεις. Η σημερινή συγκυρία αναδεικνύει σε όλη τη Δύση πλέον κινήματα και ηγέτες που θεωρούνται γραφικοί και του περιθωρίου και παρά ταύτα ευρίσκονται στα πρόθυρα της εξουσίας.
Ουδείς προεξοφλεί ότι πολιτικός ιός αυτού του τύπου θα σαρώσει τη Βόρεια Ελλάδα, διότι αυτό θα προϋπέθετε ότι οι κάτοικοί της είναι πολιτικά απαίδευτοι και ανεύθυνοι, πράγμα που δεν συμβαίνει. Αλλά από την εποχή κατά την οποία το ενδιαφέρον για θέματα ασφαλείας της όποιας κυβερνήσεως απορροφούσε αποκλειστικά η προσπάθεια χειραγωγήσεως της μουσουλμανικής μειονότητος στη Θράκη από την Αγκυρα –που εξακολουθεί να υφίσταται και να ισχυροποιείται– έχουν εμφανισθεί νέες προκλήσεις.
Ειδικότερα, η οικονομική κρίση έπληξε ασφαλώς βαρύτατα όλη τη χώρα και ειδικότερα τα αστικά της κέντρα. Επιχειρηματίες μεταφέρουν την έδρα τους ή τις παραγωγικές τους δραστηριότητες σε χώρες γειτονικές, προκειμένου να επιβιώσουν. Η Βουλγαρία είναι ένας ελκυστικός προορισμός. Η Τουρκία είναι γειτονική χώρα με οικονομική ευρωστία και πολύ μεγάλες δυνατότητες επενδύσεων. Η οικονομία, όπως και η φύση, δεν ανέχεται το κενό, ενώ επιπλέον η Ελλάς έχει απολύτως ανάγκη κεφαλαίων για να εξέλθει από τον φαύλο κύκλο της κρίσεως. Νέα τάξη ξένων επενδυτών έχει αρχίσει να αναδύεται στη Βόρεια Ελλάδα και η τάση αυτή θα ενισχύεται διαρκώς. Αυτή είναι η φυσική φορά των πραγμάτων.
Θα αντιτείνει κάποιος ότι αυτά συμβαίνουν σε όλη τη χώρα. Η μόνη διαφορά –διόλου επουσιώδης– είναι ότι η Βόρεια Ελλάδα από άκρη εις άκρη είναι η μόνη περιοχή της χώρας που έχει κοινά σύνορα με τέσσερα κράτη, που εάν εξαιρέσει κανείς την Τουρκία, όλα τα άλλα είναι πιο ενδεή από την Ελλάδα.
Ουδείς εχέφρων προτείνει την ανέγερση τείχους. Είναι παράλογο, αντιπαραγωγικό και ηττοπαθές. Δεν θα ήταν όμως άσκοπο εάν οι πολιτικοί ηγέτες μας, πέρα από τις κοινοτοπίες που θα εκφωνήσουν στη Θεσσαλονίκη, ελάμβαναν υπ’ όψιν και τις ιδιαιτερότητες της περιοχής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου