Τέσσερα κείμενα παρέμβασης,
από "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"
Η χαμένη τιμή της ενημέρωσης:
Του Σήφη Πολυμίλη
Επιτέλους οι έλληνες πολίτες μπορούν πλέον να κοιμούνται ήσυχοι. Χάρις στις άοκνες προσπάθειες των κ.κ. Τσίπρα και Παππά, το τέρας της διαπλοκής εξοντώθηκε και μπορούμε να απολαύσουμε πλέρια ενημέρωση χωρίς παραμορφωτικούς φακούς, με την ευγενή χορηγία αγνών και αμόλυντων επιχειρηματιών που έσπευσαν να αποδεχθούν τα κελεύσματα του λαοπρόβλητου ηγέτη και των εκλεκτών συνεργατών του.
Διότι δεν νομίζω να αμφιβάλλει κανείς ότι το νέο τηλεοπτικό τοπίο που έρχεται θα προσφέρει υποδειγματική ενημέρωση αφού είναι πέραν πάσης αμφιβολίας ότι οι νέοι καναλάρχες μας κατέθεσαν από αγνό και μόνο πατριωτισμό τα δεκάδες εκατομμύριά τους, δεν εξυπηρετούν συμφέροντα και δεν ενδιαφέρονται για κέρδη, τα οποία είναι προφανές άλλωστε ότι δεν μπορούν να υπάρξουν.
Η επιτυχία Τσίπρα και Παππά είναι δεδομένη. Τουλάχιστον σε ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας που ταυτίζει συλλήβδην μέσα ενημέρωσης, εκδότες και δημοσιογράφους με ό,τι κακό έχει συμβεί σε αυτόν τον τόπο. Το ότι οι νέοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης μπορεί να είναι χειρότεροι από τους προηγούμενους ούτε τους προβληματίζει ούτε τους αφορά. Αλλωστε είχε φροντίσει όλο το σύστημα της ενημέρωσης να αυτοαπαξιωθεί και έτσι η χρόνια προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ είχε πρόσφορο έδαφος για να ανθίσει.
Το ότι μπορεί ξαφνικά να πέσει μαύρο σε 3-4 κανάλια και μερικές εκατοντάδες δημοσιογράφοι και τεχνικοί να βρεθούν άνεργοι, μάλλον ικανοποίηση παρά απέχθεια προκαλεί. Ευτυχώς βγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα και ζήτησε από την... κυβέρνηση να πάρει «πρωτοβουλίες αρωγής, ενίσχυσης και στήριξης». Καλή η προσπάθεια αλλά θα μπορούσαν να το προχωρήσουν ένα βήμα παραπέρα: να ζητήσουν να προσληφθούν όλοι στην ΕΡΤ για να λυθεί το πρόβλημα επιβίωσης που θα αντιμετωπίσουν.
Μια κοινωνία διχασμένη, διαποτισμένη από θεωρίες συνωμοσίας, με διαλυμένο κάθε κοινωνικό ιστό, μια αντιπολίτευση απαξιωμένη, με αντανακλαστικά παλαιών εποχών, παρακολουθούν ανίκανες να αντιδράσουν την επέλαση του ΣΥΡΙΖΑ σε όλο το φάσμα των δημοκρατικών θεσμών. Από τη Δικαιοσύνη και την Παιδεία μέχρι τα Μέσα Ενημέρωσης βλέπουμε να επιχειρείται μια στοχευμένη καθεστωτική επέλαση χωρίς ουσιαστική αντίδραση. Θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας αν συνεχίσουμε να την παρακολουθούμε άβουλοι και εγκλωβισμένοι στην γκρίζα καθημερινότητά μας...
Τι θα έπρεπε να είχαμε προσέξει: Συνδικαλιστικά
Του Γιάννη Μαρίνου
Καθώς ήδη έχει κληθεί από τους δανειστές μας η κυβέρνηση να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις στα Εργασιακά, είναι επίκαιρο να υπενθυμίσω μερικές προ 20ετίας σχετικές διαπιστώσεις μου. Εγραφα: «Οι διάφορες κινητοποιήσεις που οργανώνουν οι συνδικαλιστές έχουν και κάποια επτασφράγιστα μυστικά. Ας πάρουμε για παράδειγμα τις πρόσφατες κινητοποιήσεις των αγροτών. Ανεξάρτητα από τα υπαρκτά προβλήματά τους και την αγροτική κρίση, που συνεχώς θα επιδεινώνεται αν δεν αντιμετωπιστούν με δομικές αλλαγές τα σημερινά αδιέξοδα, οι αστέρες που ηγούντο της πανθεσσαλικής επιτροπής είχαν στο μυαλό τους και τις επικείμενες εκλογές στις αγροτικές οργανώσεις. Ετσι και η Νέα Δημοκρατία αλλά κυρίως το ΚΚΕ θεώρησαν την αγροτική δυσφορία ως μοναδική ευκαιρία να ωθήσουν σε κινητοποιήσεις, ώστε προβαλλόμενοι αυτοί ως οι ηγέτες των αγροτών να εξασφαλίσουν στις προσεχείς αρχαιρεσίες το πλεονέκτημα της δημοσιότητας. Συνεπώς μπορεί οι αγρότες να κέρδισαν ελάχιστα ή και τίποτε και να υποχώρησαν ταπεινωμένοι. Ομως οι κ.κ. Πατάκης, Μπούτας, κ.λπ. σίγουρα θα διεκδικήσουν με μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας την ηγεσία του αγροτικού κινήματος ολόκληρης της Ελλάδας. (Η πρόβλεψή μου επαληθεύτηκε πανηγυρικά με την εκλογή του Πατάκη ως ευρωβουλευτή και του Μπούτα ως βουλευτή του ΚΚΕ. Ο τελευταίος μάλιστα ήδη ηγείται και σήμερα του αγροτικού κινήματος.) Αυτή η πολύ λογική και απλή διαπίστωση δεν επισημάνθηκε σχεδόν καθόλου από τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα αλλά ούτε και από τον Τύπο.
Για τα πρώτα μάλιστα γνωρίζω και τον λόγο. Αν κάποιος τηλεοπτικός σταθμός δεν προέβαλλε μόνο τις εικόνες και τις απόψεις που διατύπωναν οι ηγούμενοι των κινητοποιήσεων ή έδειχνε εικόνες που διέψευδαν τη μαζικότητα ή υπογράμμιζε τις βιαιότητες που διέπρατταν κάποιοι εξεγερμένοι αγρότες, επικρεμόταν η ποινή του αποκλεισμού από την τηλεοπτική απεικόνιση των κινητοποιήσεων.
Συχνά ακούγεται και φαίνεται εύλογη η απορία:
- Αφού τελικά η κυβέρνηση υποχωρεί στα αιτήματα της όποιας εξεγερμένης τάξεως, γιατί δεν έδινε εκ των προτέρων αυτά που τελικά έδωσε, ώστε τουλάχιστον να αποφευχθεί η καμιά φορά μεγαλύτερη ζημιά από την απεργία, τα μπλόκα ή τις καταλήψεις; Ομως οι συνδικαλιστές ιδιαίτερα του δημόσιου τομέα ζουν και καπηλεύονται το σλόγκαν «τίποτα δεν κατακτιέται χωρίς αγώνες». Αφού δεν αγωνίζονται για τις αιτούμενες παροχές πώς θα αποδείξουν ότι αυτές είναι προϊόν αγώνα;
Και εις απόδειξη επικαλούμαι την ακόλουθη ιστορία. Οταν ήταν υπουργός Πολιτισμού η αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη μια κατηγορία εργαζομένων πίεζε με στάσεις εργασίας και απεργίες για την ικανοποίηση ενός όντως δίκαιου αιτήματός τους. Η Μελίνα πείστηκε από τον διευθυντή του σχετικού οργανισμού να επιλύσει και άλλα εκκρεμούντα προβλήματα. Ενθουσιασμένος ο διευθυντής ανακοίνωσε το ευχάριστο γεγονός στους συνδικαλιστές. «Και ποιος σου είπε, κύριε διευθυντά, να διαπραγματευτείς τη λύση και για τα προβλήματα αυτά χωρίς μάλιστα να μας ρωτήσεις;
Εμείς θα πρέπει προηγουμένως να κάνουμε αγώνα σκληρό για να αναγκασθεί έτσι η κυβέρνηση να μας τα δώσει. Τίποτα δεν κατακτιέται χωρίς αγώνες»! Αποτέλεσμα: Η Μελίνα οργισμένη πήρε πίσω όλες τις λύσεις που είχε αποδεχθεί και χρειάστηκε να περάσουν χρόνια με αγώνες για να ικανοποιηθούν τα αιτήματα των συνδικαλιστών. («Το Βήμα», 23/7/1997)
Διαπλοκή; Σώπα!
Του Νότη Παπαδόπουλου
Είναι προφανές ότι οι νέοι καναλάρχες κ.κ. Μαρινάκης και Καλογρίτσας που πήραν δύο άδειες τηλεοπτικών σταθμών έναντι 73,9 εκατ. ευρώ και 52,6 εκατ. ευρώ το έκαναν είτε επειδή έχουν ψώνιο να βγαίνουν στην τηλεόραση είτε επειδή θεωρούν ότι θα βάλουν σε νέα βάση την ενημέρωση του ελληνικού λαού.
Γιατί να περιμένουν κέρδη από την επιχειρηματική τους αυτή κίνηση φαίνεται μάλλον απίθανο. Μιλώντας με ειδικούς της τηλεοπτικής αγοράς αντιλαμβάνεται κανείς ότι η άσκηση δεν βγαίνει με τίποτα.
Προσέξτε: μόνο για το δικαίωμα να εκπέμπουν οι δύο νέοι καναλάρχες θα πρέπει να πληρώνουν στα 10 χρόνια που ισχύει η αδειοδότηση κατά μέσο όρο 7,39 εκατ. και 5,26 εκατ. ευρώ ετησίως. Αλλο αν στην πραγματικότητα είναι υποχρεωμένοι να καταβάλουν ολόκληρο το τίμημα στα επόμενα δύο χρόνια.
Οι μισθοί των 400 εργαζομένων μίνιμουμ που από τον νέο νόμο πρέπει να απασχολεί κάθε κανάλι φτάνουν - στην καλύτερη περίπτωση - γύρω στα 10 εκατ. ευρώ τον χρόνο (μέσος όρος μηνιαίου μισθού 1.750 ευρώ μεικτά μαζί με τις ασφαλιστικές κρατήσεις).
Ακόμη γύρω στα 10 εκατ. ευρώ τον χρόνο είναι οι δαπάνες για πρόγραμμα και περίπου 2 εκατ. ευρώ τον χρόνο οι διάφορες προμήθειες απαραίτητες για τη λειτουργία ενός καναλιού.
Δηλαδή συνολικό κόστος με τις πιο ευνοϊκές συνθήκες μεταξύ 27,5 και 29,5 εκατ. ευρώ το κάθε κανάλι - χωρίς να πληρώσει Εφορία (περίπου 10 εκατ. ευρώ) και χωρίς να υπολογίσει κανείς το νοίκι για μηχανήματα, στούντιο και κτιριακές εγκαταστάσεις.
Η ετήσια διαφημιστική δαπάνη είναι γύρω στα 200 εκατ. ευρώ τον χρόνο. Εκ της οποίας περίπου το 70% (δηλαδή 140 εκατ. ευρώ) εκτιμάται ότι θα πάρουν τα δύο γνωστά και δοκιμασμένα κανάλια (Σκάι και Antenna). Οπως λένε οι ειδικοί, χρειάζεται χρόνια παρουσία στο τηλεοπτικό τοπίο για να μπορέσεις να πάρεις κάποιο σημαντικό μερίδιο της διαφημιστικής πίτας.
Αρα μένουν με το ζόρι 30 εκατ. ευρώ διαφήμιση τον χρόνο για καθένα από τα δύο νέα κανάλια, με τα οποία δεν καλύπτουν ούτε καν τα κόστη τους!
Είπαμε, η άσκηση δεν βγαίνει. Παρά μόνο αν οι δύο νέοι καναλάρχες μπήκαν στην πανάκριβη αυτή διαδικασία στήριξης της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ με κανάλια-φερέφωνα περιμένοντας κάποια γενναία ανταλλάγματα από τον κ. Τσίπρα.
Μα αυτό λέγεται διαπλοκή της πρώτη φορά Αριστεράς με επιχειρήσεις! Σώπα!
Παραλογισμοί: Του Γιώργου Παπαϊωάννου
Μια από τις πρώτες εξαγγελίες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όταν ήλθε στην εξουσία ήταν - και πολύ σωστά - ότι πρέπει να μπει τάξη στο τηλεοπτικό τοπίο: να πάρουν τα κανάλια άδειες και να πληρώσουν για τις συχνότητες που χρησιμοποιούν, οι οποίες αποτελούν δημόσιο αγαθό. Αρχικά, με την αμφισβητούμενη μελέτη του Ινστιτούτου Φλωρεντίας, υποστήριξε ότι στην ελληνική αγορά για τεχνικούς λόγους μπορούν να υπάρξουν μόνο τέσσερις τηλεοπτικοί σταθμοί υψηλής ευκρίνειας.
Οταν όμως αποδείχθηκε ότι μπορούν να υπάρχουν πολλαπλάσια κανάλια, η κυβέρνηση επέμεινε στις τέσσερις άδειες, αλλάζοντας όμως επιχειρηματολογία. Υποστήριξε ότι τόσες σηκώνει μια αγορά με διαφημιστική πίτα της τάξεως των 180-200 εκατ. ευρώ, όπως η ελληνική. Διότι, όπως έλεγε ο Νίκος Παππάς, διαφορετικά τα κανάλια δεν θα βγαίνουν οικονομικά, θα καταφύγουν σε δάνεια που δεν θα μπορούν να εξυπηρετήσουν και θα καταστούν προβληματικά.
Δηλαδή στη λογική του κ. Παππά και του Αλέξη Τσίπρα δεν υπάρχει η έννοια του ανταγωνισμού που αποτελεί βασική αρχή στη λειτουργία μιας ελεύθερης οικονομίας. Υπέθεταν ότι και τα τέσσερα κανάλια θα είχαν πάνω-κάτω ισόποσα έσοδα από τη διαφημιστική πίτα και έτσι όλα θα ήταν βιώσιμα. Δεν ελάμβαναν υπόψη το ενδεχόμενο κάποιο ή κάποια κανάλια να είχαν ελκυστικότερο πρόγραμμα και ως εκ τούτου υψηλότερη τηλεθέαση και περισσότερη ή ακριβότερη διαφήμιση. Οτι δηλαδή στο πλαίσιο του ανταγωνισμού κάποια κανάλια μπορεί να έπαιρναν τη μερίδα του λέοντος από τη συγκεκριμένη διαφημιστική πίτα με αποτέλεσμα κάποια άλλα να μην ήταν βιώσιμα. Πρόκειται για έναν βασικό κανόνα της ελεύθερης οικονομίας, που όμως στα μυαλά όσων σκέφτονται με όρους κεντρικού σχεδιασμού, όπως αποδείχθηκε ότι σκέφτονται οι κ.κ. Τσίπρας και Παππάς, δεν υπάρχει.
Στο πλαίσιο λοιπόν του κεντρικού σχεδιασμού και της λογικής ότι η διαφημιστική πίτα των 180-200 εκατ. ευρώ δικαιολογεί μόνο τέσσερα βιώσιμα κανάλια, η κυβέρνηση έκανε τη μαραθώνια δημοπρασία των αδειών που απροσδόκητα έφερε στο δημόσιο ταμείο 246 εκατ. ευρώ. Δηλαδή οι καναλάρχες έδωσαν 246 εκατ. ευρώ για να διεκδικήσουν κομμάτι από τη διαφημιστική πίτα των 180-200 εκατ. ευρώ!
Εύλογα λοιπόν τίθεται το ερώτημα: Θα είναι βιώσιμα τα κανάλια που εξασφάλισαν τις άδειες; Και αν για τον Σκάι και τον Antenna θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι πλήρωσαν 43,6 εκατ. ευρώ και 75,9 εκατ. ευρώ αντιστοίχως για να υπερασπιστούν την επένδυση που έχουν κάνει, για τους Χρήστο Καλογρίτσα και Βαγγέλη Μαρινάκη που δεν διαθέτουν υποδομή και θα πρέπει να επενδύσουν άλλα 20-25 εκατ. ευρώ για να στήσουν κανάλι, το εγχείρημα μόνο επιχειρηματική λογική δεν φαίνεται να έχει.
Διότι με τις σημερινές αξίες και με βάση τις κεφαλαιοποιήσεις των εισηγμένων, με 100 εκατ. ευρώ αγοράζει κανείς τα νοσοκομεία Ιατρικό Κέντρο (52 εκατ. ευρώ) και Υγεία (45 εκατ. ευρώ) μαζί, τις ιχθυοκαλλιέργειες Νηρέα (44 εκατ. ευρώ) και Σελόντα (36 εκατ. ευρώ) και του περισσεύουν και 20 εκατ. ευρώ, ενώ με τα 246 εκατ. ευρώ που έδωσαν και οι τέσσερις αποκτά σχεδόν όλο τον ΟΛΠ (312 εκατ. ευρώ) ή τη μισή ΕΥΔΑΠ (585 εκατ. ευρώ).
Είναι προφανές ότι τα ποσά που πληρώθηκαν για τις τηλεοπτικές άδειες δεν ανταποκρίνονται στις αξίες της αγοράς. Αλλωστε και ο ίδιος ο κ. Παππάς παραδέχθηκε ότι δεν περίμενε να συγκεντρωθούν τόσα χρήματα για τις τέσσερις άδειες. Και αυτός είναι λόγος προβληματισμού και όχι πανηγυρισμού. Διότι όταν τα νούμερα βγαίνουν παράλογα, αυτό δεν είναι καλό σημάδι για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στο μέλλον.
από "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 04/09/16 |
Του Σήφη Πολυμίλη
Επιτέλους οι έλληνες πολίτες μπορούν πλέον να κοιμούνται ήσυχοι. Χάρις στις άοκνες προσπάθειες των κ.κ. Τσίπρα και Παππά, το τέρας της διαπλοκής εξοντώθηκε και μπορούμε να απολαύσουμε πλέρια ενημέρωση χωρίς παραμορφωτικούς φακούς, με την ευγενή χορηγία αγνών και αμόλυντων επιχειρηματιών που έσπευσαν να αποδεχθούν τα κελεύσματα του λαοπρόβλητου ηγέτη και των εκλεκτών συνεργατών του.
Διότι δεν νομίζω να αμφιβάλλει κανείς ότι το νέο τηλεοπτικό τοπίο που έρχεται θα προσφέρει υποδειγματική ενημέρωση αφού είναι πέραν πάσης αμφιβολίας ότι οι νέοι καναλάρχες μας κατέθεσαν από αγνό και μόνο πατριωτισμό τα δεκάδες εκατομμύριά τους, δεν εξυπηρετούν συμφέροντα και δεν ενδιαφέρονται για κέρδη, τα οποία είναι προφανές άλλωστε ότι δεν μπορούν να υπάρξουν.
Η επιτυχία Τσίπρα και Παππά είναι δεδομένη. Τουλάχιστον σε ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας που ταυτίζει συλλήβδην μέσα ενημέρωσης, εκδότες και δημοσιογράφους με ό,τι κακό έχει συμβεί σε αυτόν τον τόπο. Το ότι οι νέοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης μπορεί να είναι χειρότεροι από τους προηγούμενους ούτε τους προβληματίζει ούτε τους αφορά. Αλλωστε είχε φροντίσει όλο το σύστημα της ενημέρωσης να αυτοαπαξιωθεί και έτσι η χρόνια προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ είχε πρόσφορο έδαφος για να ανθίσει.
Το ότι μπορεί ξαφνικά να πέσει μαύρο σε 3-4 κανάλια και μερικές εκατοντάδες δημοσιογράφοι και τεχνικοί να βρεθούν άνεργοι, μάλλον ικανοποίηση παρά απέχθεια προκαλεί. Ευτυχώς βγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα και ζήτησε από την... κυβέρνηση να πάρει «πρωτοβουλίες αρωγής, ενίσχυσης και στήριξης». Καλή η προσπάθεια αλλά θα μπορούσαν να το προχωρήσουν ένα βήμα παραπέρα: να ζητήσουν να προσληφθούν όλοι στην ΕΡΤ για να λυθεί το πρόβλημα επιβίωσης που θα αντιμετωπίσουν.
Μια κοινωνία διχασμένη, διαποτισμένη από θεωρίες συνωμοσίας, με διαλυμένο κάθε κοινωνικό ιστό, μια αντιπολίτευση απαξιωμένη, με αντανακλαστικά παλαιών εποχών, παρακολουθούν ανίκανες να αντιδράσουν την επέλαση του ΣΥΡΙΖΑ σε όλο το φάσμα των δημοκρατικών θεσμών. Από τη Δικαιοσύνη και την Παιδεία μέχρι τα Μέσα Ενημέρωσης βλέπουμε να επιχειρείται μια στοχευμένη καθεστωτική επέλαση χωρίς ουσιαστική αντίδραση. Θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας αν συνεχίσουμε να την παρακολουθούμε άβουλοι και εγκλωβισμένοι στην γκρίζα καθημερινότητά μας...
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 04/09/16 |
Του Γιάννη Μαρίνου
Καθώς ήδη έχει κληθεί από τους δανειστές μας η κυβέρνηση να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις στα Εργασιακά, είναι επίκαιρο να υπενθυμίσω μερικές προ 20ετίας σχετικές διαπιστώσεις μου. Εγραφα: «Οι διάφορες κινητοποιήσεις που οργανώνουν οι συνδικαλιστές έχουν και κάποια επτασφράγιστα μυστικά. Ας πάρουμε για παράδειγμα τις πρόσφατες κινητοποιήσεις των αγροτών. Ανεξάρτητα από τα υπαρκτά προβλήματά τους και την αγροτική κρίση, που συνεχώς θα επιδεινώνεται αν δεν αντιμετωπιστούν με δομικές αλλαγές τα σημερινά αδιέξοδα, οι αστέρες που ηγούντο της πανθεσσαλικής επιτροπής είχαν στο μυαλό τους και τις επικείμενες εκλογές στις αγροτικές οργανώσεις. Ετσι και η Νέα Δημοκρατία αλλά κυρίως το ΚΚΕ θεώρησαν την αγροτική δυσφορία ως μοναδική ευκαιρία να ωθήσουν σε κινητοποιήσεις, ώστε προβαλλόμενοι αυτοί ως οι ηγέτες των αγροτών να εξασφαλίσουν στις προσεχείς αρχαιρεσίες το πλεονέκτημα της δημοσιότητας. Συνεπώς μπορεί οι αγρότες να κέρδισαν ελάχιστα ή και τίποτε και να υποχώρησαν ταπεινωμένοι. Ομως οι κ.κ. Πατάκης, Μπούτας, κ.λπ. σίγουρα θα διεκδικήσουν με μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας την ηγεσία του αγροτικού κινήματος ολόκληρης της Ελλάδας. (Η πρόβλεψή μου επαληθεύτηκε πανηγυρικά με την εκλογή του Πατάκη ως ευρωβουλευτή και του Μπούτα ως βουλευτή του ΚΚΕ. Ο τελευταίος μάλιστα ήδη ηγείται και σήμερα του αγροτικού κινήματος.) Αυτή η πολύ λογική και απλή διαπίστωση δεν επισημάνθηκε σχεδόν καθόλου από τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα αλλά ούτε και από τον Τύπο.
Για τα πρώτα μάλιστα γνωρίζω και τον λόγο. Αν κάποιος τηλεοπτικός σταθμός δεν προέβαλλε μόνο τις εικόνες και τις απόψεις που διατύπωναν οι ηγούμενοι των κινητοποιήσεων ή έδειχνε εικόνες που διέψευδαν τη μαζικότητα ή υπογράμμιζε τις βιαιότητες που διέπρατταν κάποιοι εξεγερμένοι αγρότες, επικρεμόταν η ποινή του αποκλεισμού από την τηλεοπτική απεικόνιση των κινητοποιήσεων.
Συχνά ακούγεται και φαίνεται εύλογη η απορία:
- Αφού τελικά η κυβέρνηση υποχωρεί στα αιτήματα της όποιας εξεγερμένης τάξεως, γιατί δεν έδινε εκ των προτέρων αυτά που τελικά έδωσε, ώστε τουλάχιστον να αποφευχθεί η καμιά φορά μεγαλύτερη ζημιά από την απεργία, τα μπλόκα ή τις καταλήψεις; Ομως οι συνδικαλιστές ιδιαίτερα του δημόσιου τομέα ζουν και καπηλεύονται το σλόγκαν «τίποτα δεν κατακτιέται χωρίς αγώνες». Αφού δεν αγωνίζονται για τις αιτούμενες παροχές πώς θα αποδείξουν ότι αυτές είναι προϊόν αγώνα;
Και εις απόδειξη επικαλούμαι την ακόλουθη ιστορία. Οταν ήταν υπουργός Πολιτισμού η αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη μια κατηγορία εργαζομένων πίεζε με στάσεις εργασίας και απεργίες για την ικανοποίηση ενός όντως δίκαιου αιτήματός τους. Η Μελίνα πείστηκε από τον διευθυντή του σχετικού οργανισμού να επιλύσει και άλλα εκκρεμούντα προβλήματα. Ενθουσιασμένος ο διευθυντής ανακοίνωσε το ευχάριστο γεγονός στους συνδικαλιστές. «Και ποιος σου είπε, κύριε διευθυντά, να διαπραγματευτείς τη λύση και για τα προβλήματα αυτά χωρίς μάλιστα να μας ρωτήσεις;
Εμείς θα πρέπει προηγουμένως να κάνουμε αγώνα σκληρό για να αναγκασθεί έτσι η κυβέρνηση να μας τα δώσει. Τίποτα δεν κατακτιέται χωρίς αγώνες»! Αποτέλεσμα: Η Μελίνα οργισμένη πήρε πίσω όλες τις λύσεις που είχε αποδεχθεί και χρειάστηκε να περάσουν χρόνια με αγώνες για να ικανοποιηθούν τα αιτήματα των συνδικαλιστών. («Το Βήμα», 23/7/1997)
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 04/09/16 |
Του Νότη Παπαδόπουλου
Είναι προφανές ότι οι νέοι καναλάρχες κ.κ. Μαρινάκης και Καλογρίτσας που πήραν δύο άδειες τηλεοπτικών σταθμών έναντι 73,9 εκατ. ευρώ και 52,6 εκατ. ευρώ το έκαναν είτε επειδή έχουν ψώνιο να βγαίνουν στην τηλεόραση είτε επειδή θεωρούν ότι θα βάλουν σε νέα βάση την ενημέρωση του ελληνικού λαού.
Γιατί να περιμένουν κέρδη από την επιχειρηματική τους αυτή κίνηση φαίνεται μάλλον απίθανο. Μιλώντας με ειδικούς της τηλεοπτικής αγοράς αντιλαμβάνεται κανείς ότι η άσκηση δεν βγαίνει με τίποτα.
Προσέξτε: μόνο για το δικαίωμα να εκπέμπουν οι δύο νέοι καναλάρχες θα πρέπει να πληρώνουν στα 10 χρόνια που ισχύει η αδειοδότηση κατά μέσο όρο 7,39 εκατ. και 5,26 εκατ. ευρώ ετησίως. Αλλο αν στην πραγματικότητα είναι υποχρεωμένοι να καταβάλουν ολόκληρο το τίμημα στα επόμενα δύο χρόνια.
Οι μισθοί των 400 εργαζομένων μίνιμουμ που από τον νέο νόμο πρέπει να απασχολεί κάθε κανάλι φτάνουν - στην καλύτερη περίπτωση - γύρω στα 10 εκατ. ευρώ τον χρόνο (μέσος όρος μηνιαίου μισθού 1.750 ευρώ μεικτά μαζί με τις ασφαλιστικές κρατήσεις).
Ακόμη γύρω στα 10 εκατ. ευρώ τον χρόνο είναι οι δαπάνες για πρόγραμμα και περίπου 2 εκατ. ευρώ τον χρόνο οι διάφορες προμήθειες απαραίτητες για τη λειτουργία ενός καναλιού.
Δηλαδή συνολικό κόστος με τις πιο ευνοϊκές συνθήκες μεταξύ 27,5 και 29,5 εκατ. ευρώ το κάθε κανάλι - χωρίς να πληρώσει Εφορία (περίπου 10 εκατ. ευρώ) και χωρίς να υπολογίσει κανείς το νοίκι για μηχανήματα, στούντιο και κτιριακές εγκαταστάσεις.
Η ετήσια διαφημιστική δαπάνη είναι γύρω στα 200 εκατ. ευρώ τον χρόνο. Εκ της οποίας περίπου το 70% (δηλαδή 140 εκατ. ευρώ) εκτιμάται ότι θα πάρουν τα δύο γνωστά και δοκιμασμένα κανάλια (Σκάι και Antenna). Οπως λένε οι ειδικοί, χρειάζεται χρόνια παρουσία στο τηλεοπτικό τοπίο για να μπορέσεις να πάρεις κάποιο σημαντικό μερίδιο της διαφημιστικής πίτας.
Αρα μένουν με το ζόρι 30 εκατ. ευρώ διαφήμιση τον χρόνο για καθένα από τα δύο νέα κανάλια, με τα οποία δεν καλύπτουν ούτε καν τα κόστη τους!
Είπαμε, η άσκηση δεν βγαίνει. Παρά μόνο αν οι δύο νέοι καναλάρχες μπήκαν στην πανάκριβη αυτή διαδικασία στήριξης της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ με κανάλια-φερέφωνα περιμένοντας κάποια γενναία ανταλλάγματα από τον κ. Τσίπρα.
Μα αυτό λέγεται διαπλοκή της πρώτη φορά Αριστεράς με επιχειρήσεις! Σώπα!
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 04/09/16 |
Μια από τις πρώτες εξαγγελίες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όταν ήλθε στην εξουσία ήταν - και πολύ σωστά - ότι πρέπει να μπει τάξη στο τηλεοπτικό τοπίο: να πάρουν τα κανάλια άδειες και να πληρώσουν για τις συχνότητες που χρησιμοποιούν, οι οποίες αποτελούν δημόσιο αγαθό. Αρχικά, με την αμφισβητούμενη μελέτη του Ινστιτούτου Φλωρεντίας, υποστήριξε ότι στην ελληνική αγορά για τεχνικούς λόγους μπορούν να υπάρξουν μόνο τέσσερις τηλεοπτικοί σταθμοί υψηλής ευκρίνειας.
Οταν όμως αποδείχθηκε ότι μπορούν να υπάρχουν πολλαπλάσια κανάλια, η κυβέρνηση επέμεινε στις τέσσερις άδειες, αλλάζοντας όμως επιχειρηματολογία. Υποστήριξε ότι τόσες σηκώνει μια αγορά με διαφημιστική πίτα της τάξεως των 180-200 εκατ. ευρώ, όπως η ελληνική. Διότι, όπως έλεγε ο Νίκος Παππάς, διαφορετικά τα κανάλια δεν θα βγαίνουν οικονομικά, θα καταφύγουν σε δάνεια που δεν θα μπορούν να εξυπηρετήσουν και θα καταστούν προβληματικά.
Δηλαδή στη λογική του κ. Παππά και του Αλέξη Τσίπρα δεν υπάρχει η έννοια του ανταγωνισμού που αποτελεί βασική αρχή στη λειτουργία μιας ελεύθερης οικονομίας. Υπέθεταν ότι και τα τέσσερα κανάλια θα είχαν πάνω-κάτω ισόποσα έσοδα από τη διαφημιστική πίτα και έτσι όλα θα ήταν βιώσιμα. Δεν ελάμβαναν υπόψη το ενδεχόμενο κάποιο ή κάποια κανάλια να είχαν ελκυστικότερο πρόγραμμα και ως εκ τούτου υψηλότερη τηλεθέαση και περισσότερη ή ακριβότερη διαφήμιση. Οτι δηλαδή στο πλαίσιο του ανταγωνισμού κάποια κανάλια μπορεί να έπαιρναν τη μερίδα του λέοντος από τη συγκεκριμένη διαφημιστική πίτα με αποτέλεσμα κάποια άλλα να μην ήταν βιώσιμα. Πρόκειται για έναν βασικό κανόνα της ελεύθερης οικονομίας, που όμως στα μυαλά όσων σκέφτονται με όρους κεντρικού σχεδιασμού, όπως αποδείχθηκε ότι σκέφτονται οι κ.κ. Τσίπρας και Παππάς, δεν υπάρχει.
Στο πλαίσιο λοιπόν του κεντρικού σχεδιασμού και της λογικής ότι η διαφημιστική πίτα των 180-200 εκατ. ευρώ δικαιολογεί μόνο τέσσερα βιώσιμα κανάλια, η κυβέρνηση έκανε τη μαραθώνια δημοπρασία των αδειών που απροσδόκητα έφερε στο δημόσιο ταμείο 246 εκατ. ευρώ. Δηλαδή οι καναλάρχες έδωσαν 246 εκατ. ευρώ για να διεκδικήσουν κομμάτι από τη διαφημιστική πίτα των 180-200 εκατ. ευρώ!
Εύλογα λοιπόν τίθεται το ερώτημα: Θα είναι βιώσιμα τα κανάλια που εξασφάλισαν τις άδειες; Και αν για τον Σκάι και τον Antenna θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι πλήρωσαν 43,6 εκατ. ευρώ και 75,9 εκατ. ευρώ αντιστοίχως για να υπερασπιστούν την επένδυση που έχουν κάνει, για τους Χρήστο Καλογρίτσα και Βαγγέλη Μαρινάκη που δεν διαθέτουν υποδομή και θα πρέπει να επενδύσουν άλλα 20-25 εκατ. ευρώ για να στήσουν κανάλι, το εγχείρημα μόνο επιχειρηματική λογική δεν φαίνεται να έχει.
Διότι με τις σημερινές αξίες και με βάση τις κεφαλαιοποιήσεις των εισηγμένων, με 100 εκατ. ευρώ αγοράζει κανείς τα νοσοκομεία Ιατρικό Κέντρο (52 εκατ. ευρώ) και Υγεία (45 εκατ. ευρώ) μαζί, τις ιχθυοκαλλιέργειες Νηρέα (44 εκατ. ευρώ) και Σελόντα (36 εκατ. ευρώ) και του περισσεύουν και 20 εκατ. ευρώ, ενώ με τα 246 εκατ. ευρώ που έδωσαν και οι τέσσερις αποκτά σχεδόν όλο τον ΟΛΠ (312 εκατ. ευρώ) ή τη μισή ΕΥΔΑΠ (585 εκατ. ευρώ).
Είναι προφανές ότι τα ποσά που πληρώθηκαν για τις τηλεοπτικές άδειες δεν ανταποκρίνονται στις αξίες της αγοράς. Αλλωστε και ο ίδιος ο κ. Παππάς παραδέχθηκε ότι δεν περίμενε να συγκεντρωθούν τόσα χρήματα για τις τέσσερις άδειες. Και αυτός είναι λόγος προβληματισμού και όχι πανηγυρισμού. Διότι όταν τα νούμερα βγαίνουν παράλογα, αυτό δεν είναι καλό σημάδι για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στο μέλλον.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου