"... Μιλώντας στον ενικό στην πρωταθλήτρια ο έλληνας Πρωθυπουργός, πιθανόν ενδομύχως, υποδηλώνει ότι είναι ανώτερός της. Ο κύριος Τσίπρας οικειοποιείται τον ρόλο ενός πατερούλη του έθνους που, ταυτόχρονα, κάνει την τιμή στους πολίτες να τους απευθύνεται σαν να είναι το ίδιο. Τιμή μας - αλλά επιλέγουμε μόνοι μας τους οικείους μας. Ο δημόσιος χώρος έχει άλλους κανόνες...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 11/08/16

Αλέξης και Αννα: "ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ",
του Ηλία Κανέλλη

«Οι σπουδαίες ικανότητες και η επιμονή σου σε οδήγησαν στην κορυφή. Συγχαρητήρια, Αννα!» Αυτά έγραψε στο twitter ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας προκειμένου να συγχαρεί την αθλήτρια Αννα Κορακάκη, η οποία στο σπορ πιστόλι από τα 25 μέτρα κέρδισε χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο. Κατ' αρχάς, δεν καταλαβαίνω γιατί ο Πρωθυπουργός και κυβερνητικά στελέχη συγχαίρουν την ολυμπιονίκη; Δεν είναι εναντίον της αριστείας; Δεν είναι υπέρ του εξισωτισμού, της εξίσωσης δηλαδή προς τα κάτω; Μέχρι και εδώ ασυνεπής, κύριε Τσίπρα - ή μήπως πιστεύετε ότι οι σπουδαίες ικανότητες είναι εκ γενετής, ότι δεν χρειάστηκε να τις αναπτύξει η αθλήτρια;
Κατά δεύτερον, απορώ από πού κι ώς πού ο έλληνας Πρωθυπουργός μιλάει για την αθλήτρια απευθυνόμενος κατευθείαν σε αυτή, στον ενικό και μάλιστα χρησιμοποιώντας το μικρό της όνομα. Από πού αντλεί αυτή την απίστευτη οικειότητα ο Πρωθυπουργός; Ξαδέρφη του είναι, συμμαθήτριά του ή παλαιά συντρόφισσά του στην ΚΝΕ; Θα πείτε, εδώ απευθύνεται σε αγνώστους του ηγέτες στον ενικό σε επίσημες συναντήσεις, εδώ είχε αποκαλέσει τον πρώην τούρκο πρωθυπουργό Αχμέτ Νταβούτογλου, «φίλο του Αχμέτ», η πρωταθλήτρια Αννα Κορακάκη θα του γλίτωνε;

Κάνουμε συχνά το λάθος να θεωρούμε ότι οι τύποι δεν έχουν σημασία - εμείς, άλλωστε, είναι γνωστό ότι είμαστε ξεχωριστοί, η περίφημη «αστική ευγένεια» δεν μας ταιριάζει. Αυτό ωστόσο δεν είναι και τόσο τρομερό, η υπέρβαση των τύπων, η διεκδίκηση της οικειότητας όταν μιλάμε στους άλλους είναι χαρακτηριστικό της ιδιοπροσωπίας μας.

Μπορεί να συνιστά ιδιοπροσωπία η αγένεια; Ασφαλώς. Είναι όμως έλλειμμα, ένα από τα πολιτιστικά ελλείμματα του εξαιρετισμού μας. Μιλώντας στον ενικό στην πρωταθλήτρια ο έλληνας Πρωθυπουργός, πιθανόν ενδομύχως, υποδηλώνει ότι είναι ανώτερός της. Ο κύριος Τσίπρας οικειοποιείται τον ρόλο ενός πατερούλη του έθνους που, ταυτόχρονα, κάνει την τιμή στους πολίτες να τους απευθύνεται σαν να είναι το ίδιο. Τιμή μας - αλλά επιλέγουμε μόνοι μας τους οικείους μας. Ο δημόσιος χώρος έχει άλλους κανόνες.


ΥΓ: Και ο Σταύρος Θεοδωράκης χρησιμοποίησε τον ενικό. Αλλά στην περίπτωσή του, τον παρέσυρε η ποίηση.