 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 13-14/08/16 |
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ο μονόδρομος του Πρωθυπουργού:
Του Αντώνη Καρακούση
Τέτοιες χρονιάρες μέρες, στα μισά του χιλιοτραγουδισμένου Αυγούστου, η χάρη της Παναγιάς περισσεύει.
Ειναι ο καιρός τόσο γλυκύς, η φύση τόσο απλόχερη και οι άνθρωποι τόσο χαλαροί που τα πάντα αμβλύνονται.
Και η ματιά μπορεί να είναι διαφορετική και οι διαθέσεις επίσης.
Θα έλεγε κανείς ότι τον Αύγουστο μπορείς να δεις το ποτήρι μισογεμάτο παρά μισοάδειο.
Η πολύπαθη οικονομία μας, για παράδειγμα, δεν είναι προς θάνατον. Σε μακροοικονομική βάση, είναι αλήθεια πως δεν περνάμε τις καλύτερες των ημερών μας, αλλά η σταθεροποίηση δεν είναι πλέον άπιαστο όνειρο.
Τα δημόσια οικονομικά μοιάζουν εν πολλοίς ελεγχόμενα, παρά τις πολλές ανησυχίες που ηγέρθησαν από την απόκλιση των εσόδων κατά περίπου 300 εκατ. ευρώ από τον φιλόδοξο στόχο που είχε τεθεί στις αρχές του χρόνου. Εχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι η Τράπεζα της Ελλάδος - που τόσο καταδιώκεται από τα κυβερνητικά στελέχη - δεν αναιρεί τις προβλέψεις της και επιμένει ότι το 2016 η δημοσιονομική διαχείριση θα αποφέρει πρωτογενές πλεόνασμα της τάξεως του 0,9% του ΑΕΠ, σημαντικά υψηλότερο του στόχου 0,5%.
Κατά τα φαινόμενα, η εφαρμογή του αυτόματου «κόφτη» δαπανών θα αποτραπεί και επιπλέον η ανάκαμψη του τουρισμού φανερώνει ότι εν τέλει και η ύφεση θα είναι εφέτος περιορισμένη, στα όρια του -0,3%.
Ακόμη δεν είναι αδιάφορο το γεγονός ότι οι ιδιωτικές καταθέσεις, παρά το βάρος των φόρων, αυξήθηκαν κατά 4,5 δισ. ευρώ από τις 24 Μαΐου και εντεύθεν, μετά δηλαδή την υπογραφή του νέου Μνημονίου με τους εταίρους και δανειστές.
Οι οικονομικές συνθήκες μάλιστα θα ήταν πολύ καλύτερες αν η κυβέρνηση ήταν στο σύνολό της προσανατολισμένη στην εφαρμογή των συμφωνηθέντων και οι περισσότεροι υπουργοί δεν έκαναν ό,τι περνάει από το χέρι τους προκειμένου να επιβεβαιώσουν το ενυπάρχον κλίμα καχυποψίας και αμφισβήτησης.
Ειναι χαρακτηριστικές και δηλωτικές του προβλήματος οι επιθέσεις που δέχεται ο επικεφαλής του ΤΑΙΠΕΔ κ. Στ. Πιτσιόρλας μετά την ολοκλήρωση κάποιας ιδιωτικοποίησης, όπως πρόσφατα συνέβη με την εξαγορά πλειοψηφικού πακέτου του ΟΛΠ από τους Κινέζους της Cosco.
Τα αποτελέσματα βεβαίως είναι αυτά τα οποία δείχνουν στον Πρωθυπουργό τον δρόμο που πρέπει να τρέξει. Και είναι αυτά που πρώτα θα φανερώσουν το πρόβλημα.
Από εδώ και πέρα είτε η κυβέρνηση θα επιχειρήσει πλήρη και ολοκληρωμένη στροφή είτε τα αποτελέσματα θα είναι αποκαρδιωτικά και ικανά να βυθίσουν το κυβερνητικό σκάφος στα λασπόνερα της στασιμότητας.
Ολα τα άλλα, οι τηλεοπτικές άδειες, οι επιλεκτικές διώξεις, τα δικαστικά μέτρα και η στοχοποίηση επιχειρηματιών και εκδοτών είναι της πολιτικής τεχνουργήματα, ουδέναν συγκινούν και σίγουρα δεν αλλάζουν τις οικονομικές συνθήκες για τη χώρα και τον λαό της.
Αυτές βελτιώνονται μόνο με διαρκή και επίπονη προσπάθεια για την επικράτηση της σταθερότητας και τη διαμόρφωση συνθηκών αναδημιουργίας.
Με τις ασκήσεις καταστροφής του κ. Παππά και τις εκδικητικές νομικές κατασκευές του κ. Παπαγγελόπουλου προκοπή δεν γίνεται. Ας το καταλάβουν... έστω με τη φώτιση της Παναγιάς!
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 13-14/08/16 |
Τι θα έπρεπε να είχαμε προσέξει: Ασφαλιστικό(Β)
Του Γιάννη Μαρίνου
Περιέγραφα πριν από 20 χρόνια σε αυτή τη στήλη πώς βαθμιαία η απερίσκεπτη και ολέθρια πολιτική που ακολουθήθηκε σε βάρος της υγείας του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, και με την ενθουσιώδη στήριξη από τη συνδικαλιστική ηγεσία κάθε ιδεολογικού χρώματος, πήρε εγκληματικές διαστάσεις όταν αναδείχθηκε στην κυβέρνηση για πρώτη φορά η Αριστερά επί ΠαΣοΚ με την εφαρμογή πλήθους νέων «προοδευτικών» ιδεών για την απομύζηση των Ταμείων. Ιδού μερικές από αυτές που ανέδειξα σε αυτό το άρθρο: «Αρχισε η ένταξη στο ΙΚΑ και στα άλλα ισχυρά Ταμεία όπως το ΝΑΤ διαφόρων επαγγελματικών ομάδων που δεν ήταν ασφαλισμένες, αλλά χωρίς το κράτος να καλύπτει τις πρόσθετες πληρωμές με ισόποσες επιχορηγήσεις. Μας ήλθαν και διάφοροι ομογενείς από Αίγυπτο, Κύπρο, Κωνσταντινούπολη, ανατολικές χώρες χωρίς να έχουν πού την κεφαλήν κλίναι και χωρίς να απαιτεί η κυβέρνηση από αυτές τα ασφάλιστρα που είχαν πληρώσει ως εκεί ασφαλισμένοι.
Και να σταματούσε εδώ η εγκληματική αυτή δραστηριότητα καλά θα 'ταν. Οι κυβερνήσεις, όμως, άρχισαν να χαρίζουν τις οφειλόμενες στα Ταμεία εργοδοτικές εισφορές αλλά και τις παρακρατούμενες από τους εργοδότες εργατικές εισφορές, νομιμοποιώντας έτσι την υπεξαίρεσή τους, που είναι ποινικό αδίκημα. Ετσι φυσικό ήταν οι μεγαλύτεροι οφειλέτες των Ταμείων να αναδειχτούν οι κρατικοί οργανισμοί, οι ΔΕΚΟ και οι ποδοσφαιρικές ομάδες. Δηλαδή, οι προνομιούχες τάξεις που παρανομούν χωρίς συνέπειες και συμπεριφέρονται σαν στρατός κατοχής. Και δυστυχώς πάλι ούτε εξέγερση ασφαλισμένων είδαμε ποτέ, ούτε οι συνδικαλιστές προέβησαν σε καταλήψεις για να περιφρουρήσουν το υστέρημα του κάθε μεροκαματιάρη που καταβάλλει για να πάρει κάποτε μια συνταξούλα, ούτε τα ΜΜΕ προσπάθησαν να ανοίξουν τα μάτια των θυμάτων. Αντίθετα, υποστήριζαν ενθουσιωδώς την επέκταση των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων, ώστε να δίνεται πρόωρη σύνταξη, ταχύτερη συνταξιοδότηση των γυναικών, τα πλασματικά χρόνια ασφαλίσεως χωρίς ανάλογες κρατήσεις, το όργιο των αναπηρικών συντάξεων ακόμα και σε εν ενεργεία ποδοσφαιριστές και άλλα ανάλογα κόλπα, τα οποία απογύμνωναν ακόμα περισσότερο τα Ταμεία, ενώ η πάντα "ευαίσθητη" προοδευτική δημοσιογραφία υποστηρίζει με κάθε τρόπο τον περιορισμό των γεννήσεων, τις εκτρώσεις και την αθρόα εισροή αλλοδαπών ανέργων, οι οποίοι χωρίς ασφάλιση και χωρίς πληρωμή ασφαλίστρων συμβάλλουν στην πορεία προς τη χρεοκοπία ολόκληρου του ασφαλιστικού συστήματος.
Μια πρώτη προσπάθεια σωτηρίας που έγινε επί Νέας Δημοκρατίας κατασυκοφαντήθηκε ως απάνθρωπη, με την υπόσχεση ότι μόλις έλθει το ΠαΣοΚ στην εξουσία θα την καταργήσει. Ευτυχώς δεν καταργήθηκαν τα μέτρα Σουφλιά και Σιούφα, που έσωσαν τότε τα Ταμεία, αλλά για λίγο καιρό. Και τώρα που έχουμε πια φτάσει στα πρόθυρα της καταστροφής και οι κ.κ. Σπράος και Τήνιος προβαίνουν στην έντιμη αλλά ωμή διάγνωση του προχωρημένου καρκίνου και προτείνουν σωτήριες χειρουργικές επεμβάσεις πριν από την οριστική παύση πληρωμής κάθε συντάξεως, ήρθαν οι ως τώρα αδρανήσαντες συνδικαλιστές και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που φέρουν μαζί με το ΠαΣοΚ ακέραια την ευθύνη αυτού του καταντήματος, να καταδικάζουν ως απάνθρωπους εκείνους που τόλμησαν να αποκαλύψουν την αλήθεια και υπέδειξαν κάποιες από τις απομένουσες λύσεις σωτηρίας». («Το Βήμα», 26.10.1977)
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 13-14/08/16 |
Ο Αύγουστος των εκπλήξεων:
Του Γιάννη Καρτάλη
Είναι πολύ αμφίβολο αν το «αρχαίο πνεύμα αθάνατο» επηρέασε την πολύκροτη συνάντηση Ερντογάν - Πούτιν την περασμένη Τρίτη στην Αγία Πετρούπολη. Το μόνο βέβαιο πάντως είναι ότι η συνάντηση αυτή πραγματοποιήθηκε στην ονομαστή «ελληνική αίθουσα» του εντυπωσιακά ανακαινισμένου τσαρικού ανακτόρου «Κονσταντινέφσκι», η οποία συμβολίζει όχι μόνο την αρχαία ελληνική τέχνη, αλλά και τις δημοκρατικές αρχές της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Αρχές που κάθε άλλο ακολουθούν ο σημερινός «Τσάρος» της Μόσχας και ο νεοπαγής «Σουλτάνος» της Τουρκίας. Είναι ίσως και το μόνο κοινό σημείο που διακρίνει τους δύο άνδρες σε μια στιγμή που έρχεται να μας υπενθυμίσει τον χαρακτηρισμό «ασθενής της Ευρώπης» που είχε χρησιμοποιήσει για να περιγράψει την παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1853, τις παραμονές του Κριμαϊκού Πολέμου, ένας άλλος τσάρος, ο τσάρος Νικόλαος. Διότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην κατάσταση αυτή οδηγείται και πάλι η σημερινή Τουρκία, παρά την επίδειξη πυγμής που επιχειρεί ο πρόεδρός της.
Είναι πολύ αμφίβολο αν το «αρχαίο πνεύμα αθάνατο» επηρέασε την πολύκροτη συνάντηση Ερντογάν - Πούτιν την περασμένη Τρίτη στην Αγία Πετρούπολη. Το μόνο βέβαιο πάντως είναι ότι η συνάντηση αυτή πραγματοποιήθηκε στην ονομαστή «ελληνική αίθουσα» του εντυπωσιακά ανακαινισμένου τσαρικού ανακτόρου «Κονσταντινέφσκι», η οποία συμβολίζει όχι μόνο την αρχαία ελληνική τέχνη, αλλά και τις δημοκρατικές αρχές της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Αρχές που κάθε άλλο ακολουθούν ο σημερινός «Τσάρος» της Μόσχας και ο νεοπαγής «Σουλτάνος» της Τουρκίας. Είναι ίσως και το μόνο κοινό σημείο που διακρίνει τους δύο άνδρες σε μια στιγμή που έρχεται να μας υπενθυμίσει τον χαρακτηρισμό «ασθενής της Ευρώπης» που είχε χρησιμοποιήσει για να περιγράψει την παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1853, τις παραμονές του Κριμαϊκού Πολέμου, ένας άλλος τσάρος, ο τσάρος Νικόλαος. Διότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην κατάσταση αυτή οδηγείται και πάλι η σημερινή Τουρκία, παρά την επίδειξη πυγμής που επιχειρεί ο πρόεδρός της.
Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που μόλις λίγες εβδομάδες μετά την κατάρριψη του ρωσικού πολεμικού αεροσκάφους στα σύνορα με τη Συρία, η οποία προκάλεσε μια οξύτατη και πολύπλευρη κρίση στις ρωσοτουρκικές σχέσεις, ο Ταγίπ Ερντογάν υποχρεώθηκε να βάλει νερό στο κρασί του και να ζητήσει συγγνώμη από τον Βλαντίμιρ Πούτιν, αιτώντας παράλληλα και μια συνάντηση μαζί του, για να στείλει ένα «μήνυμα» στη Δύση, που τη φορά αυτή δεν δίστασε να επικρίνει την αντιδημοκρατική και αυταρχική συμπεριφορά που συνεχίζει να επιδεικνύει, έπειτα από ένα αμφιλεγόμενο πραξικόπημα, που του έδωσε την ευκαιρία να καθαρίσει μαζικά όλους τους αντιπάλους του. Μια ταυτόχρονη ευκαιρία παράλληλα και για τον ρώσο πρόεδρο να καλλιεργήσει ένα ρήγμα στη συνοχή της Δυτικής Συμμαχίας, τη στιγμή που σκληραίνει και πάλι τη στάση του απέναντι στην Ουκρανία, την οποία κατηγορεί τώρα για αποσταθεροποίηση της Κριμαίας με τρομοκρατικές ενέργειες.
Ολα αυτά δείχνουν ότι ξαφνικά βαραίνει και πάλι το κλίμα διεθνώς. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι βρισκόμαστε στον Αύγουστο όπου επικρατεί η λανθασμένη εντύπωση ότι δεν υπάρχουν ειδήσεις. Και όμως Αύγουστος ήταν όταν κηρύχθηκε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος ή όταν έριξαν οι Αμερικανοί την ατομική βόμβα στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, ή ακόμη και όταν επέβαλε τη δικτατορία του ο ημέτερος Μεταξάς. Οπως (και αυτό είναι που πρέπει ίσως να μας ανησυχεί περισσότερο) Αύγουστος ήταν όταν ο Πούτιν εισέβαλε στη Γεωργία. Γεγονότα που συνέπεσαν μάλιστα με τις περιόδους που διεξάγονταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Του Πεκίνου το 2008 με την εισβολή στη Γεωργία και μετά τους χειμερινούς του Σότσι το 2014 με την κατάληψη της Κριμαίας. Λέτε τώρα το Ρίο να μας επιφυλάσσει ανάλογη έκπληξη;
Ολα αυτά δείχνουν ότι ξαφνικά βαραίνει και πάλι το κλίμα διεθνώς. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι βρισκόμαστε στον Αύγουστο όπου επικρατεί η λανθασμένη εντύπωση ότι δεν υπάρχουν ειδήσεις. Και όμως Αύγουστος ήταν όταν κηρύχθηκε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος ή όταν έριξαν οι Αμερικανοί την ατομική βόμβα στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, ή ακόμη και όταν επέβαλε τη δικτατορία του ο ημέτερος Μεταξάς. Οπως (και αυτό είναι που πρέπει ίσως να μας ανησυχεί περισσότερο) Αύγουστος ήταν όταν ο Πούτιν εισέβαλε στη Γεωργία. Γεγονότα που συνέπεσαν μάλιστα με τις περιόδους που διεξάγονταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Του Πεκίνου το 2008 με την εισβολή στη Γεωργία και μετά τους χειμερινούς του Σότσι το 2014 με την κατάληψη της Κριμαίας. Λέτε τώρα το Ρίο να μας επιφυλάσσει ανάλογη έκπληξη;
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 13-14/08/16 |
Του Σήφη Πολυμίλη
Ασφαλώς το μεγάλο ζητούμενο έπειτα από έξι χρόνια κρίσης είναι να επιστρέψει επιτέλους η χώρα, η οικονομία, η κοινωνία σε μια κανονικότητα. Να ξέρεις ότι θα ξυπνάς το πρωί και δεν θα αγωνιάς για το τι θα ακούσεις ή τι θα σου συμβεί. Να ξέρουν οι επιχειρήσεις ότι υπάρχουν κοινοί κανόνες για όλους και αυτοί εφαρμόζονται. Να μπορούν να ελπίζουν οι νέοι ότι, έστω με δυσκολίες, θα βρουν μια δουλειά στον τόπο τους και δεν θα χρειαστεί να ξενιτευθούν.
Μπορεί να φαντάζουν μικρά και ασήμαντα όλα αυτά μπροστά στα μεγαλόπνοα οράματα στα οποία είχαμε συνηθίσει - και πολλοί είχαν πιστέψει - αλλά, όπως αποδείχθηκε τα τελευταία χρόνια, απαιτούν ισχυρά πολιτικά αναστήματα που δεν θα εξαντλούνται σε καιροσκοπική μικροδιαχείριση με το βλέμμα στραμμένο στις δημοσκοπήσεις και στο βόλεμα ημετέρων καρεκλοκένταυρων. Χρειαζόμαστε ηγέτες με ισχυρό αίσθημα ευθύνης που δεν θα προτάσσουν το προσωπικό και κομματικό συμφέρον, που θα τολμούν να λένε αλήθειες, έστω κι αν αυτές δυσαρεστούν νυν και μέλλοντες ψηφοφόρους.
Δεν αρκούν όμως πλέον οι εξαγγελίες και οι υποσχέσεις ούτε οι υπερβολικές προσδοκίες στο πρόσωπο ενός αρχηγού. Χρειαζόμαστε, πέρα από την αποφασιστικότητα του ηγέτη, μια ομάδα με γνώσεις, ικανότητες, πρόθυμη να πάει απέναντι στο ρεύμα, αναλαμβάνοντας το πολιτικό κόστος των επιλογών της. Για την ώρα τίποτε από όλα αυτά δεν φαίνεται ακόμη στον ορίζοντα...
Ο κ. Μητσοτάκης μπορεί να εμφανίζεται απέναντι στον κ. Τσίπρα ως ο κήρυκας της αλήθειας, ότι αποτάσσεται τον λαϊκισμό και τη δημαγωγία, ότι δεν διστάζει να αναγνωρίζει τα λάθη της παράταξής του. Οταν έρχεται η ώρα της αλήθειας, όμως, όπως στην περίπτωση του ελλείμματος και της παραπομπής Γεωργίου, προτιμά τη σιωπή για να μην ταράξει τον ύπνο του Βούδα... Εν ονόματι των κομματικών ισορροπιών επιλέγει να σφυρίζει κλέφτικα. Η ιστορία έχει αποδείξει ότι δεν γίνεται κανείς ηγέτης χωρίς να συγκρουστεί, αν χρειαστεί, ακόμη και με την ιστορία και τα τοτέμ της παράταξής του.
Η Ελλάδα δεν έχει όμως πλέον την πολυτέλεια να εμπιστευθεί την τύχη της σε διαχειριστές κομματικών σκοπιμοτήτων. Τα ζήσαμε - και τα πληρώνουμε - τα πολυσυλλεκτικά κόμματα που αφήνουν όλα τα λουλούδια να ανθίζουν προκειμένου να μαζεύουν ψήφους από παντού. Μετά τον πολιτικό... σανό του κ. Τσίπρα δεν χρειαζόμαστε μια πολιτική σούπα για να χωνέψουμε...
Του Γιώργου Παπαϊωάννου
Πριν από εννέα χρόνια τέτοιες μέρες, και συγκεκριμένα στις 16 Αυγούστου 2007, ο Κώστας Καραμανλής περνούσε το κατώφλι του Προεδρικού Μεγάρου για να παραδώσει στον Κάρολο Παπούλια την πρότασή του για διάλυση της Βουλής και διεξαγωγή πρόωρων εκλογών, επικαλούμενος την οικονομία και την κατάρτιση του προϋπολογισμού.
Στην επιστολή του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Η προσπάθεια περαιτέρω μείωσης του ελλείμματος πρέπει να συνεχιστεί απαρεγκλίτως και θα συνεχιστεί. Εφεξής όμως, με την οικονομική σταθερότητα που διασφαλίζεται και με τους ρυθμούς ανάπτυξης που έχουν επιτευχθεί και στηριχθεί σε στέρεες βάσεις (sic), είναι καθ' όλα εφικτό να εφαρμοστεί με ακόμη μεγαλύτερη ταχύτητα μακρόπνοη ορθολογική και ουσιαστική πολιτική κοινωνικού κράτους δικαίου... Με αυτά τα δεδομένα και με αυτούς τους στόχους ο προϋπολογισμός του 2008 αποκτά καίρια σημασία. Γι' αυτό είναι ανάγκη να συνταχθεί και να υποστηριχθεί από τη Βουλή και από την κυβέρνηση, η οποία έχει νωπή τη λαϊκή εντολή».
Οι εκλογές έγιναν με τη χώρα να έχει παραδοθεί στις φλόγες και τον κ. Καραμανλή, φορώντας ακόμα και βαρύ δερμάτινο τζάκετ μες το κατακαλόκαιρο, να αδυνατεί να αντιμετωπίσει οργανωμένα και αποτελεσματικά τον «στρατηγό Ανεμο». Παρότι ήταν πασιφανής η αδυναμία της κυβέρνησής του να κάνει τα στοιχειώδη, ο λαός τον επανεξέλεξε για να μην τελειώσει το πάρτι των διορισμών, της σπατάλης, της ρεμούλας. Διότι έναν χρόνο μετά την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες για την οικονομία, η οικονομία είχε τα χάλια της: το δημόσιο έλλειμμα και το χρέος τραβούσαν την ανηφόρα.
Ακόμα χειρότερο ήταν το 2009. Η δημοσκοπική κατρακύλα που προκάλεσαν τα σκάνδαλα και το σοκ από τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008 οδήγησε στην παράλυση του εισπρακτικού μηχανισμού και σε ένα όργιο προσλήψεων και ικανοποίησης πελατειακών αιτημάτων για να αποφευχθεί η εκλογική συντριβή. Με την πολιτική αυτή, οι πρωτογενείς δαπάνες αυξήθηκαν κατά 20% και πλησίασαν τα 60 δισ. ευρώ, διπλάσιες σε σύγκριση με το 2003, προτού αρχίσει η «επανίδρυση του κράτους» που ευαγγελιζόταν ο κ. Καραμανλής. Συνολικά η κυβέρνηση Καραμανλή τη διετία 2008-2009 φόρτωσε τη χώρα με χρέος 57 δισ. ευρώ.
Ωστόσο σήμερα οι άνθρωποι του Καραμανλή αισθάνονται ανακουφισμένοι μετά τη νέα δικαστική δίωξη κατά του πρώην προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου, ο οποίος κατηγορείται ότι σκοπίμως διόγκωσε το έλλειμμα του 2009 από το «χαμηλό» 13,6% του ΑΕΠ στο «υψηλό» 15,4%. «Αποκαλυπτική δημοσίευση για την υπόθεση ΕΛΣΤΑΤ - Γεωργίου. Τελικά η αλήθεια είναι σκληρή για όσους περιφρονούν την πατρίδα» έγραψε σε tweet ο Ευριπίδης Στυλιανίδης, επί υπουργίας του οποίου ο ΟΣΕ παρήγαγε πρόσθετες ζημιές ύψους 360 εκατ. ευρώ το 2009 και ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς έσπευσε να προωθήσει το σχόλιο με retweet.
Ο κ. Γεωργίου, ο άνθρωπος που αποκατέστησε την αξιοπιστία των «Greek statistics», δεν έκανε τίποτε άλλο από το να υπολογίσει το έλλειμμα σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς κανόνες και το έκανε αφού η Ελλάδα είχε ήδη υπογράψει το πρώτο Μνημόνιο, καθώς ανέλαβε καθήκοντα τον Αύγουστο του 2010, όταν συστήθηκε η ΕΛΣΤΑΤ ως ανεξάρτητη αρχή. Ωστόσο βολεύει η μετάθεση των ευθυνών σε τρίτους και εξυπηρετεί τις θεωρίες συνωμοσίας, δηλαδή ότι για την κατάστασή μας φταίνε η Μέρκελ, ο Σόιμπλε, η Λαγκάρντ, η ΕΚΤ, το ΔΝΤ και οποιοσδήποτε άλλος εκτός από εμάς και τις πολιτικές που ακολούθησαν οι κυβερνήσεις που εξέλεξε ο ελληνικός λαός.
Ωστόσο το μόνο που επιτυγχάνεται με τη στάση αυτή είναι η παράταση του φαύλου κύκλου της κρίσης. Διότι με τη νέα δίωξη κατά του κ. Γεωργίου το μήνυμα που στέλνει η κυβέρνηση (και οι λοιποί συγγενείς) στους εταίρους είναι η αμφισβήτηση του ελλείμματος, το οποίο έχει επικυρώσει η Eurostat. Οπως και το θέμα της διαγραφής του χρέους που επανέφερε ο Αλέξης Τσίπρας με αφορμή την επέτειο της διαγραφής του γερμανικού χρέους, τη στιγμή που ο ίδιος έχει αποδεχθεί ότι δεν τίθεται θέμα διαγραφής χρέους.
Και όλα αυτά σε μια φάση που είχαν αρχίσει να αποκαθίστανται οι σχέσεις εμπιστοσύνης της κυβέρνησης με τους εταίρους και λίγο πριν από την έναρξη της δεύτερης αξιολόγησης. Μέρες που είναι, τι να πει κανείς παρά... βοήθα, Παναγιά!
Στην επιστολή του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Η προσπάθεια περαιτέρω μείωσης του ελλείμματος πρέπει να συνεχιστεί απαρεγκλίτως και θα συνεχιστεί. Εφεξής όμως, με την οικονομική σταθερότητα που διασφαλίζεται και με τους ρυθμούς ανάπτυξης που έχουν επιτευχθεί και στηριχθεί σε στέρεες βάσεις (sic), είναι καθ' όλα εφικτό να εφαρμοστεί με ακόμη μεγαλύτερη ταχύτητα μακρόπνοη ορθολογική και ουσιαστική πολιτική κοινωνικού κράτους δικαίου... Με αυτά τα δεδομένα και με αυτούς τους στόχους ο προϋπολογισμός του 2008 αποκτά καίρια σημασία. Γι' αυτό είναι ανάγκη να συνταχθεί και να υποστηριχθεί από τη Βουλή και από την κυβέρνηση, η οποία έχει νωπή τη λαϊκή εντολή».
Οι εκλογές έγιναν με τη χώρα να έχει παραδοθεί στις φλόγες και τον κ. Καραμανλή, φορώντας ακόμα και βαρύ δερμάτινο τζάκετ μες το κατακαλόκαιρο, να αδυνατεί να αντιμετωπίσει οργανωμένα και αποτελεσματικά τον «στρατηγό Ανεμο». Παρότι ήταν πασιφανής η αδυναμία της κυβέρνησής του να κάνει τα στοιχειώδη, ο λαός τον επανεξέλεξε για να μην τελειώσει το πάρτι των διορισμών, της σπατάλης, της ρεμούλας. Διότι έναν χρόνο μετά την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες για την οικονομία, η οικονομία είχε τα χάλια της: το δημόσιο έλλειμμα και το χρέος τραβούσαν την ανηφόρα.
Ακόμα χειρότερο ήταν το 2009. Η δημοσκοπική κατρακύλα που προκάλεσαν τα σκάνδαλα και το σοκ από τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008 οδήγησε στην παράλυση του εισπρακτικού μηχανισμού και σε ένα όργιο προσλήψεων και ικανοποίησης πελατειακών αιτημάτων για να αποφευχθεί η εκλογική συντριβή. Με την πολιτική αυτή, οι πρωτογενείς δαπάνες αυξήθηκαν κατά 20% και πλησίασαν τα 60 δισ. ευρώ, διπλάσιες σε σύγκριση με το 2003, προτού αρχίσει η «επανίδρυση του κράτους» που ευαγγελιζόταν ο κ. Καραμανλής. Συνολικά η κυβέρνηση Καραμανλή τη διετία 2008-2009 φόρτωσε τη χώρα με χρέος 57 δισ. ευρώ.
Ωστόσο σήμερα οι άνθρωποι του Καραμανλή αισθάνονται ανακουφισμένοι μετά τη νέα δικαστική δίωξη κατά του πρώην προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου, ο οποίος κατηγορείται ότι σκοπίμως διόγκωσε το έλλειμμα του 2009 από το «χαμηλό» 13,6% του ΑΕΠ στο «υψηλό» 15,4%. «Αποκαλυπτική δημοσίευση για την υπόθεση ΕΛΣΤΑΤ - Γεωργίου. Τελικά η αλήθεια είναι σκληρή για όσους περιφρονούν την πατρίδα» έγραψε σε tweet ο Ευριπίδης Στυλιανίδης, επί υπουργίας του οποίου ο ΟΣΕ παρήγαγε πρόσθετες ζημιές ύψους 360 εκατ. ευρώ το 2009 και ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς έσπευσε να προωθήσει το σχόλιο με retweet.
Ο κ. Γεωργίου, ο άνθρωπος που αποκατέστησε την αξιοπιστία των «Greek statistics», δεν έκανε τίποτε άλλο από το να υπολογίσει το έλλειμμα σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς κανόνες και το έκανε αφού η Ελλάδα είχε ήδη υπογράψει το πρώτο Μνημόνιο, καθώς ανέλαβε καθήκοντα τον Αύγουστο του 2010, όταν συστήθηκε η ΕΛΣΤΑΤ ως ανεξάρτητη αρχή. Ωστόσο βολεύει η μετάθεση των ευθυνών σε τρίτους και εξυπηρετεί τις θεωρίες συνωμοσίας, δηλαδή ότι για την κατάστασή μας φταίνε η Μέρκελ, ο Σόιμπλε, η Λαγκάρντ, η ΕΚΤ, το ΔΝΤ και οποιοσδήποτε άλλος εκτός από εμάς και τις πολιτικές που ακολούθησαν οι κυβερνήσεις που εξέλεξε ο ελληνικός λαός.
Ωστόσο το μόνο που επιτυγχάνεται με τη στάση αυτή είναι η παράταση του φαύλου κύκλου της κρίσης. Διότι με τη νέα δίωξη κατά του κ. Γεωργίου το μήνυμα που στέλνει η κυβέρνηση (και οι λοιποί συγγενείς) στους εταίρους είναι η αμφισβήτηση του ελλείμματος, το οποίο έχει επικυρώσει η Eurostat. Οπως και το θέμα της διαγραφής του χρέους που επανέφερε ο Αλέξης Τσίπρας με αφορμή την επέτειο της διαγραφής του γερμανικού χρέους, τη στιγμή που ο ίδιος έχει αποδεχθεί ότι δεν τίθεται θέμα διαγραφής χρέους.
Και όλα αυτά σε μια φάση που είχαν αρχίσει να αποκαθίστανται οι σχέσεις εμπιστοσύνης της κυβέρνησης με τους εταίρους και λίγο πριν από την έναρξη της δεύτερης αξιολόγησης. Μέρες που είναι, τι να πει κανείς παρά... βοήθα, Παναγιά!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου