Τρία κείμενα παρέμβασης, από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
Προέχει η ασφάλεια:
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 13-14/08/16 |
Προέχει η ασφάλεια:
Του Αλέξη Παπαχελά
Η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να αντικαταστήσει το ελληνικό κράτος σε ορισμένες βασικές του υποχρεώσεις. Η προσφυγική/μεταναστευτική κρίση δεν έχει σε καμία περίπτωση τελειώσει. Πολλοί πιστεύουν μάλιστα ότι η συμφωνία Ε.Ε. - Τουρκίαε κρέμεται από μια κλωστή και πως ο πρόεδρρος Ερντογάν θα χρησιμοποιήσει το άνοιγμα της «κάνουλας» ως μοχλό πίεσης απέναντι σε μια εμφανώς αδύναμη Ευρώπη. Οι αρμόδιοι δεν θέλουν καν να σκεφθούν τι θα συμβεί εάν το καταστροφικό αυτό σενάριο επαληθευθεί.
Και έτσι όπως είμαστε, όμως, η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή. Το ελληνικό Δημόσιο και η κυβέρνηση έχουν επιδείξει μεγάλη ανεπάρκεια. Κονδύλια υπάρχουν και μάλιστα πολλά. Είναι όμως αδύνατον έως τώρα να απορροφηθούν. Εξαιρετικά έμπειρες ευρωπαϊκές κυβερ-νητικές οργανώσεις δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι μια ευρωπαϊκή χώρα παρουσιάζει τέτοια δυσλειτουργία. Ακόμη και η δημιουργία δομών φιλοξενίας σε σημεία που έχουν προεπιλεχθεί αποδεικνύεται σχεδόν αδύνατη λόγω γραφειοκρατίας και νομικών κωλυμάτων.
Η Ελλάδα όμως πρέπει να λάβει τα μέτρα της και στον τομέα της ασφάλειας Ο κ. Μουζάλας προφανώς αυτό είχε στο μυαλό του όταν εκστόμισε το περίφημο mea culpa. Εχει έλθει η στιγμή να ξεπεράσει τις όποιες αναστολές της η κυβέρνηση, να δημιουργήσει κλειστά και φυλασσόμενα κέντρα για τους παράνομους μετανάστες. Η συνεχής ανάμειξη τους με τους πρόσφυγες δημιουργεί εκρηκτικές καταστάσεισ και το υπόστρωμα για τη ριζοσπαστικοποίηση πολλών εξ αυτών. Θα έλθει η στιγμή που θα έχουμε κάποιο επεισόδιο σαν και αυτά που συμβαίνουν πλέον κάθε τόσο στην υπόλοιπη Ευρώπη. Οι μηχανισμοί ασφαλείας της χώρας είναι απελπιστικά πιεσμένοι και πιθανότατα ανέτοιμοι να αντιμετωπίσουν παρόμοια σενάρια. Είναι λάθος να θεωρούμε ότι η χώρα μας έχει ασυλία έναντι της ισλαμικής τρομοκρατίας ή των παραφρόνων μοναχικών λύκων. Η σημερινή κατάσταση δεν έχει καμία σχέση με τη δεκαετία του '80, όταν η Ελλάδα απολάμβανε μια ιδιότυπη προστασία.
Πρέπει να προλάβουμε εξελίξεις που θα έχουν μεγάλο οικονομικό κόστος και απρόβλεπτες πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες.
Οσοι γνωρίζουν τα θέματα αυτά ανησυχούν βαθύτατα. Δεν πρόκειται για κινδυνολογία αλλά για λογική συνέπεια των όσων συμβαίνουν γύρω μας. Βρισκόμαστε σε μικρή απόσταση από καυτές εστίες δράσης και κέντρα εφοδιασμού τζιχαντιστών. Το πέρασμα από τα σύνορα είναι πολύ εύκολο στην ευρύτερη «γειτονιά» μας και κανείς δεν ξέρει πόσοι και ποιοι τα έχουν διασχίσει τον τελευταίο χρόνο. Και επειδή στη χώρα μας λείπουν η κουλτούρα ασφάλειακ, η μεθοδικότητα και ο σχεδιασμός, καλό θα είναι να ετοιμασθούμε για τα χειρότερα, μήπως και τα αποφύγουμε.
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ",13-14/08/16
Σε πρωτοφανή αστάθεια ο πλανήτης:
Του Άγγελου Στάγκου
Το βασικό χαρακτηριστικό της διεθνούς σκηνής σήμερα είναι η ρευστότητα που προκαλείται από την έλλειψη σταθερών. Το φαινόμενο προέκυψε με την κατάρρευση και τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης και του κομουνιστικού μπλοκ στο τέλος της δεκαετίας του '80 και στην αρχή της δεκαετίαςτου '90, όταν ο κόσμος άρχισε να μεταλλάσσεται περνώντας από διάφορες φάσεις με μεγάλη ταχύτητα. Η παγκοσμιοποίηση, η ανάδειξη νέων μεγάλων οικονομικών δυνάμεων, η πτώση κοσμικών καθεστώτων στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, τα γεγονότα που προκαλούν μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών, ο ρόλος των λεγόμενων ανατολικών χωρών στην Ευρώπη, η αλματώδης ανάπτυξη της τεχνολογίας δημιούργησαν νέα δεδομένα και πολλές ανατροπές. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια τη συνέχεια, αλλά είναι σαφές ότι η αστάθεια κλιμακώνεται, τόσο στο εσωτερικό διαφόρων χωρών όσο και στις διακρατικές σχέσεις. Προφανώς θα απαιτηθεί χρόνος μέχρις ότου βρεθούν νέες ισορροπίες.
Για όποιον χρειάζεται συγκεκριμένες αναφορές για να πεισθεί, στην Ασία οι γείτονες της Κϊνας (Ιαπωνία, Βιετνάμ) αντιμετωπίζουν με δέος τις προσπάθειες του Πεκίνου να επιβάλει την ισχύ του στην περιοχή. Λίγο πιο πέρα, οι σχέσεις της Ινδίας με το Πακιστάν βρίσκονται πάντα σε τεντωμένο σχοινί, με το δεύτερο να παραδέρνει μεταξύ ακραίου ισλαμισμού και συνεπειών από τη διαρκή αναταραχή στο Αφγανιστάν. Στη Μέση Ανατολή η ένταση αφανίζει χώρες (Συρία), διατηρεί σε κατάσταση αποσύνθεσηε όμορες (Ιράκ), πυροδοτεί και πυροδοτείται από την αντιπαλότητα σιιτών - σουνιτών (Ιράν - Σαουδική Αραβία), απειλεί κάποιεε άλλες (Αίγυπτο), με αποκορύφωμα την εμφάνιση του Ισλαμικού Κράτουε με όλες τις γνωστές συνέπειες όχι μόνο στην περιοχή, αλλά και στη Δύση. Ταυτόχρονα, το Παλαιστινιακό δεν ηρεμεί και η Βόρεια Αφρική (Λιβύη, κυρίως) βρίσκεται σε ανάλογο αναβρασμό.
Η κατάσταση στη Μέση Ανατολή έχει τον αντίκτυπο της στην Τουρκία, που επίσης δοκιμάζεται από αστάθεια εξαιτίας εσωτερικών προβλημάτων (Κουρδικό) και επειδή η Αγκυρα ακολούθησε πολιτική εμπλοκής στη Μέση Ανατολή. Χωρίς να παραγνωρίζονται οι επιπτώσει; από τη γειτνίαση της με τη Συρία (πρόσφυγες). Η Ευρώπη από την πλευρά της περνάει από κρίση σε κρίση και με τα προβλήματα να ανακύπτουν το ένα μετά το άλλο. Προβλήματα οικονομίας, Βrexit, μεγάλης έξαρσης δεξιού και αριστερού εθνικολαϊκισμού, με ενίσχυση των φυγόκεντρων τάσεων από το ένα έως το άλλο άκρο της ηπείρου. Επιπλέον ζει με τον φόβο της ισλαμιστικής τρομοκρατίας αντιμετωπίζει με αμηχανία και χωρίς κοινή πολιτική τα προσφυγικά κύματα από τη Μέση Ανατολή, την Αφρική, την Ασία, εξαρτάται από τις διαθέσεις της Τουρκίας κινδυνεύει να παρασυρθεί σε θερμή σύγκρουση στην Ουκρανία, μπήκε σε περίοδο ψυχρών σχέσεων και αλληλοκυρώσεων με τη Ρωσία. Οι οιωνοί δεν είναι καλύτεροι για το υπόλοιπο του 2016, όπως και για το 2017, ιδιαίτερα αν η Λεπέν κερδίσει τις εκλογές στη Γαλλία.
Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η ηγετική δύναμη της Δύσης έχει τα δικά της προβλήματα ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου. Πιεσμένες από την παγκοσμιοποίηση, οι μάζες των μικρομεσαίων λευκών συσπειρώνονται γύρω από τον Ντόναλντ Τραμπ, παρά την εμφανή ασυναρτησία που τον διακρίνει, και χωρίς να πτοούνται από τις αντιδράσει του αμερικανικού κατεστημένου, που είναι σαφές ότι δεν μπορεί να ανεχθεί έναν αλλοπρόσαλλο άνθρωπο ως αρχηγό του κράτους. Το πιθανότερο είναι ότι θα εκλεγεί η Χίλαρι Κλίντον, αλλά ούτε αυτή η εκδοχή καθησυχάζει. Η πολιτική προϊστορία της και το γεγονός ότι στον κύκλο της υπάρχουν αρκετοί νεοσυντηρητικοί «ιέρακες» προκαλούν φόβους επεμβάσεων και εντάσεων, ιδιαίτερα με τη Ρωσία, όπου και εκεί έχει αναπτυχθεί ένας ιδιότυπος ορθόδοξος εθνικισμός. Ταυτόχρονα, πάντως, θα πρέπει να ασχοληθεί με τη δυσφορία των μέσων Αμερικανών με το κατεστημένο της χώρας τους. Φυσικά, οποιαδήποτε πρόβλεψη για το τι θα συμβεί αν εκλεγεί ο Ντόναλντ Τραμπ είναι αδύνατη.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πολιτική και οικονομική εικόνα του πλανήτη δεν είναι καλή στη σημερινή συγκυρία. Πολλοί θεωρούν ότι δεν υπάρχουν πια μεγάλοι ηγέτεε, ωστόσο είναι τέτοια η πολυπλοκότητα των σχέσεων, τόσο γρήγορες οι εξελίξει και τέτοια η ταχύτητα της τεχνολογίας, ιδιαίτερα με τον αποφασιστικό ρόλο που παίζουν οι διάφορες μορφές του Διαδικτύου, που είναι πολύ δύσκολη η εμφάνιση ηγετών μεγάλου βεληνεκούς και συνέχειας Ακόμη περισσότερο, τα προβλήματα και οι αντιδράσει θα πολλαπλασιάζονται όσο καθυστερεί η αναδιάρθρωση (reset) του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος.
Η περίπτωση Τραμπ:
Η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να αντικαταστήσει το ελληνικό κράτος σε ορισμένες βασικές του υποχρεώσεις. Η προσφυγική/μεταναστευτική κρίση δεν έχει σε καμία περίπτωση τελειώσει. Πολλοί πιστεύουν μάλιστα ότι η συμφωνία Ε.Ε. - Τουρκίαε κρέμεται από μια κλωστή και πως ο πρόεδρρος Ερντογάν θα χρησιμοποιήσει το άνοιγμα της «κάνουλας» ως μοχλό πίεσης απέναντι σε μια εμφανώς αδύναμη Ευρώπη. Οι αρμόδιοι δεν θέλουν καν να σκεφθούν τι θα συμβεί εάν το καταστροφικό αυτό σενάριο επαληθευθεί.
Και έτσι όπως είμαστε, όμως, η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή. Το ελληνικό Δημόσιο και η κυβέρνηση έχουν επιδείξει μεγάλη ανεπάρκεια. Κονδύλια υπάρχουν και μάλιστα πολλά. Είναι όμως αδύνατον έως τώρα να απορροφηθούν. Εξαιρετικά έμπειρες ευρωπαϊκές κυβερ-νητικές οργανώσεις δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι μια ευρωπαϊκή χώρα παρουσιάζει τέτοια δυσλειτουργία. Ακόμη και η δημιουργία δομών φιλοξενίας σε σημεία που έχουν προεπιλεχθεί αποδεικνύεται σχεδόν αδύνατη λόγω γραφειοκρατίας και νομικών κωλυμάτων.
Η Ελλάδα όμως πρέπει να λάβει τα μέτρα της και στον τομέα της ασφάλειας Ο κ. Μουζάλας προφανώς αυτό είχε στο μυαλό του όταν εκστόμισε το περίφημο mea culpa. Εχει έλθει η στιγμή να ξεπεράσει τις όποιες αναστολές της η κυβέρνηση, να δημιουργήσει κλειστά και φυλασσόμενα κέντρα για τους παράνομους μετανάστες. Η συνεχής ανάμειξη τους με τους πρόσφυγες δημιουργεί εκρηκτικές καταστάσεισ και το υπόστρωμα για τη ριζοσπαστικοποίηση πολλών εξ αυτών. Θα έλθει η στιγμή που θα έχουμε κάποιο επεισόδιο σαν και αυτά που συμβαίνουν πλέον κάθε τόσο στην υπόλοιπη Ευρώπη. Οι μηχανισμοί ασφαλείας της χώρας είναι απελπιστικά πιεσμένοι και πιθανότατα ανέτοιμοι να αντιμετωπίσουν παρόμοια σενάρια. Είναι λάθος να θεωρούμε ότι η χώρα μας έχει ασυλία έναντι της ισλαμικής τρομοκρατίας ή των παραφρόνων μοναχικών λύκων. Η σημερινή κατάσταση δεν έχει καμία σχέση με τη δεκαετία του '80, όταν η Ελλάδα απολάμβανε μια ιδιότυπη προστασία.
Πρέπει να προλάβουμε εξελίξεις που θα έχουν μεγάλο οικονομικό κόστος και απρόβλεπτες πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες.
Οσοι γνωρίζουν τα θέματα αυτά ανησυχούν βαθύτατα. Δεν πρόκειται για κινδυνολογία αλλά για λογική συνέπεια των όσων συμβαίνουν γύρω μας. Βρισκόμαστε σε μικρή απόσταση από καυτές εστίες δράσης και κέντρα εφοδιασμού τζιχαντιστών. Το πέρασμα από τα σύνορα είναι πολύ εύκολο στην ευρύτερη «γειτονιά» μας και κανείς δεν ξέρει πόσοι και ποιοι τα έχουν διασχίσει τον τελευταίο χρόνο. Και επειδή στη χώρα μας λείπουν η κουλτούρα ασφάλειακ, η μεθοδικότητα και ο σχεδιασμός, καλό θα είναι να ετοιμασθούμε για τα χειρότερα, μήπως και τα αποφύγουμε.
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ",13-14/08/16
Σε πρωτοφανή αστάθεια ο πλανήτης:
Του Άγγελου Στάγκου
Το βασικό χαρακτηριστικό της διεθνούς σκηνής σήμερα είναι η ρευστότητα που προκαλείται από την έλλειψη σταθερών. Το φαινόμενο προέκυψε με την κατάρρευση και τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης και του κομουνιστικού μπλοκ στο τέλος της δεκαετίας του '80 και στην αρχή της δεκαετίαςτου '90, όταν ο κόσμος άρχισε να μεταλλάσσεται περνώντας από διάφορες φάσεις με μεγάλη ταχύτητα. Η παγκοσμιοποίηση, η ανάδειξη νέων μεγάλων οικονομικών δυνάμεων, η πτώση κοσμικών καθεστώτων στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, τα γεγονότα που προκαλούν μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών, ο ρόλος των λεγόμενων ανατολικών χωρών στην Ευρώπη, η αλματώδης ανάπτυξη της τεχνολογίας δημιούργησαν νέα δεδομένα και πολλές ανατροπές. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια τη συνέχεια, αλλά είναι σαφές ότι η αστάθεια κλιμακώνεται, τόσο στο εσωτερικό διαφόρων χωρών όσο και στις διακρατικές σχέσεις. Προφανώς θα απαιτηθεί χρόνος μέχρις ότου βρεθούν νέες ισορροπίες.
Για όποιον χρειάζεται συγκεκριμένες αναφορές για να πεισθεί, στην Ασία οι γείτονες της Κϊνας (Ιαπωνία, Βιετνάμ) αντιμετωπίζουν με δέος τις προσπάθειες του Πεκίνου να επιβάλει την ισχύ του στην περιοχή. Λίγο πιο πέρα, οι σχέσεις της Ινδίας με το Πακιστάν βρίσκονται πάντα σε τεντωμένο σχοινί, με το δεύτερο να παραδέρνει μεταξύ ακραίου ισλαμισμού και συνεπειών από τη διαρκή αναταραχή στο Αφγανιστάν. Στη Μέση Ανατολή η ένταση αφανίζει χώρες (Συρία), διατηρεί σε κατάσταση αποσύνθεσηε όμορες (Ιράκ), πυροδοτεί και πυροδοτείται από την αντιπαλότητα σιιτών - σουνιτών (Ιράν - Σαουδική Αραβία), απειλεί κάποιεε άλλες (Αίγυπτο), με αποκορύφωμα την εμφάνιση του Ισλαμικού Κράτουε με όλες τις γνωστές συνέπειες όχι μόνο στην περιοχή, αλλά και στη Δύση. Ταυτόχρονα, το Παλαιστινιακό δεν ηρεμεί και η Βόρεια Αφρική (Λιβύη, κυρίως) βρίσκεται σε ανάλογο αναβρασμό.
Η κατάσταση στη Μέση Ανατολή έχει τον αντίκτυπο της στην Τουρκία, που επίσης δοκιμάζεται από αστάθεια εξαιτίας εσωτερικών προβλημάτων (Κουρδικό) και επειδή η Αγκυρα ακολούθησε πολιτική εμπλοκής στη Μέση Ανατολή. Χωρίς να παραγνωρίζονται οι επιπτώσει; από τη γειτνίαση της με τη Συρία (πρόσφυγες). Η Ευρώπη από την πλευρά της περνάει από κρίση σε κρίση και με τα προβλήματα να ανακύπτουν το ένα μετά το άλλο. Προβλήματα οικονομίας, Βrexit, μεγάλης έξαρσης δεξιού και αριστερού εθνικολαϊκισμού, με ενίσχυση των φυγόκεντρων τάσεων από το ένα έως το άλλο άκρο της ηπείρου. Επιπλέον ζει με τον φόβο της ισλαμιστικής τρομοκρατίας αντιμετωπίζει με αμηχανία και χωρίς κοινή πολιτική τα προσφυγικά κύματα από τη Μέση Ανατολή, την Αφρική, την Ασία, εξαρτάται από τις διαθέσεις της Τουρκίας κινδυνεύει να παρασυρθεί σε θερμή σύγκρουση στην Ουκρανία, μπήκε σε περίοδο ψυχρών σχέσεων και αλληλοκυρώσεων με τη Ρωσία. Οι οιωνοί δεν είναι καλύτεροι για το υπόλοιπο του 2016, όπως και για το 2017, ιδιαίτερα αν η Λεπέν κερδίσει τις εκλογές στη Γαλλία.
Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η ηγετική δύναμη της Δύσης έχει τα δικά της προβλήματα ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου. Πιεσμένες από την παγκοσμιοποίηση, οι μάζες των μικρομεσαίων λευκών συσπειρώνονται γύρω από τον Ντόναλντ Τραμπ, παρά την εμφανή ασυναρτησία που τον διακρίνει, και χωρίς να πτοούνται από τις αντιδράσει του αμερικανικού κατεστημένου, που είναι σαφές ότι δεν μπορεί να ανεχθεί έναν αλλοπρόσαλλο άνθρωπο ως αρχηγό του κράτους. Το πιθανότερο είναι ότι θα εκλεγεί η Χίλαρι Κλίντον, αλλά ούτε αυτή η εκδοχή καθησυχάζει. Η πολιτική προϊστορία της και το γεγονός ότι στον κύκλο της υπάρχουν αρκετοί νεοσυντηρητικοί «ιέρακες» προκαλούν φόβους επεμβάσεων και εντάσεων, ιδιαίτερα με τη Ρωσία, όπου και εκεί έχει αναπτυχθεί ένας ιδιότυπος ορθόδοξος εθνικισμός. Ταυτόχρονα, πάντως, θα πρέπει να ασχοληθεί με τη δυσφορία των μέσων Αμερικανών με το κατεστημένο της χώρας τους. Φυσικά, οποιαδήποτε πρόβλεψη για το τι θα συμβεί αν εκλεγεί ο Ντόναλντ Τραμπ είναι αδύνατη.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πολιτική και οικονομική εικόνα του πλανήτη δεν είναι καλή στη σημερινή συγκυρία. Πολλοί θεωρούν ότι δεν υπάρχουν πια μεγάλοι ηγέτεε, ωστόσο είναι τέτοια η πολυπλοκότητα των σχέσεων, τόσο γρήγορες οι εξελίξει και τέτοια η ταχύτητα της τεχνολογίας, ιδιαίτερα με τον αποφασιστικό ρόλο που παίζουν οι διάφορες μορφές του Διαδικτύου, που είναι πολύ δύσκολη η εμφάνιση ηγετών μεγάλου βεληνεκούς και συνέχειας Ακόμη περισσότερο, τα προβλήματα και οι αντιδράσει θα πολλαπλασιάζονται όσο καθυστερεί η αναδιάρθρωση (reset) του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος.
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ",13-14/08/16 |
Του Κώστα Ιορδανίδη
Ενίοτε το αντιπροσωπευτικό σύστημα επιφυλάσσει ενδιαφέρουσες ή ανεπιθύμητες εκπλήξεις για την εκάστοτε καθεστηκυία τάξη πραγμάτων. Αυτή είναι η περίπτωση του υποψηφίου των Ρεπουμπλικάνων για το προεδρικό αξίωμα των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ. Ανάλογες διεργασίες βρίσκονται εν εξελίξει στην Ευρώπη.
Σε αυτές τις περιπτώσει διεκδικητών της εξουσίας προσάπτεται συνήθως η κατηγορία ότι μετέρχονται «λαϊκιστικών μεθόδων», δια των οποίων παραπλανώνται οι πολίτες και αναδεικνύουν ως ηγέτες τούς «επικίνδυνους», τους «ακατάλληλους», τους κάθε είδους «αντισυμβατικούς» και «ανεύθυνους».
Από μιαν άποψη, όμως, πρόκειται απλώς για εκδίκηση των πολιτών, οι οποίοι λειτουργούντες με τιμωρητική διάθεση ευθέως αποδοκιμάζουν μια δεδομένη τάξη πραγμάτων, που έχει από καιρού απολέσει κάθε δυναμική, βυθίστηκε στη διαφθορά, διέψευσε τις ελπίδες των πάσης φύσεως ψηφοφόρων.
Η ισχύς του κ. Τραμπ οφείλεται εν μέρει στην πολεμική που του ασκούν τα ΜΜΕ αλλά και το κατεστημένο των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων, που όμως αντιμετωπίζονται απαξιωτικά από τους πολίτες. Το ενδιαφέρον είναι ότι ενώ έως τώρα η αναμέτρηση διεξαγόταν με όρους συμβατικούς, με σκηνοθετημένες τηλεμαχίες να αναδεικνύουν τον νέο ηγέτη, ο κ. Τραμπ κατήργησε τους «ενδιάμεσους» και ετέθη ενώπιος ενωπίω με τον Αμερικανό ψηφοφόρο, δημιουργώντας μία σχέση οικειότητος ή αποστροφής, κατά περίπτωση. Αλλαξε εν ολίγοίς τους όρους της πολιτικής μάχης.
Ισως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά, εάν αντίπαλος του κ. Τραμπ δεν ήταν η κ. Χίλαρι Κλίντον, μία πολιτικός που με τον έναν ή άλλον τρόπο βρίσκεται στο προσκήνιο από το 1993, πρόσωπο πράγματι του παρελθόντος, με ό,τι αυτό σημαίνει σε μία χώρα της αλλαγής και της νεότητος, και η οποία παρά τη σκανδαλώδη υποστήριξη των πάντων δεν έχει εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη των Αμερικανών ψηφοφόρων με τρόπο αδιαμφισβήτητο.
Το αποτέλεσμα είναι ότι την ανάσχεση τη; πορείας του κ. Τραμπ προς τον Λευκό Οίκο ανέλαβε το κατεστημένο των Ρεπουμπλικάνων, σε πείσμα της ετυμηγορίας των οπαδών του κόμματος, που έδειξαν σαφώς εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του. Από μιαν άποψη το συντηρητικό κόμμα των ΗΠΑ πληρώνει το τίμημα απομιμήσεως των Δημοκρατικών στο θέμα εκλογής υποψηφίου για το προεδρικό αξίωμα των ΗΠΑ.
Επισημαίνεται ότι στο παρελθόν τον υποψήφιο των Ρεπουμπλικάνων όριζε το κονκλάβιο. Με αυτόν τον τρόπο είχε πάρει το χρίσμα ο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ. Αίσθημα μειονεξίας, όμως, ώθησε τους Αμερικανούς συντηρητικούς να μιμηθούν τους πολιτικούδ αντιπάλους τους.
Αλλά οι Ρεπουμπλικάνοι, όπως κάθε δεξιό κόμμα, ενσωματώνουν τον σκληρό πυρήνα ενός έθνους, και σε περιόδουε κρίσεως η τάση επιβεβαιώσεως της παραταξιακής ιδιαιτερότητος ενίοτε προσλαμβάνει ακραίες διαστάσείσ. Αυτό ήταν το περιεχόμενο του κινήματος του Τea Ρarty. Αυτή ήταν η περίπτωση του Μπάρι Γκολντγουότερ στο παρελθόν στην αναμέτρηση του με τον Λίντον Τζόνσον το 1964. Παρεμπίπτόντως η κ. Κλίντον στα χρόνια της νεότητος της είχε υπο στηρίξει μαχητικά τον τότε ακραίο υποψήφιο των Ρεπουμπλικάνων. *
Δεν είμαστε αρμόδιοι να κρίνουμε την επυανδυνότητα της εκλογής του κ. Τραμπ στο προεδρικό αξίωμα των ΗΠΑ. Το βέβαιον είναι ότι το αμερικανικό κατεστημένο αισθάνεται απειλούμενο και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα σπαράσσεται. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και σε ορισμένες χώρες της Ευρώπης. Η πολιτική τάξη διασαλεύθηκε, ως φαίνεται, επικίνδυνα.
Ενίοτε το αντιπροσωπευτικό σύστημα επιφυλάσσει ενδιαφέρουσες ή ανεπιθύμητες εκπλήξεις για την εκάστοτε καθεστηκυία τάξη πραγμάτων. Αυτή είναι η περίπτωση του υποψηφίου των Ρεπουμπλικάνων για το προεδρικό αξίωμα των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ. Ανάλογες διεργασίες βρίσκονται εν εξελίξει στην Ευρώπη.
Σε αυτές τις περιπτώσει διεκδικητών της εξουσίας προσάπτεται συνήθως η κατηγορία ότι μετέρχονται «λαϊκιστικών μεθόδων», δια των οποίων παραπλανώνται οι πολίτες και αναδεικνύουν ως ηγέτες τούς «επικίνδυνους», τους «ακατάλληλους», τους κάθε είδους «αντισυμβατικούς» και «ανεύθυνους».
Από μιαν άποψη, όμως, πρόκειται απλώς για εκδίκηση των πολιτών, οι οποίοι λειτουργούντες με τιμωρητική διάθεση ευθέως αποδοκιμάζουν μια δεδομένη τάξη πραγμάτων, που έχει από καιρού απολέσει κάθε δυναμική, βυθίστηκε στη διαφθορά, διέψευσε τις ελπίδες των πάσης φύσεως ψηφοφόρων.
Η ισχύς του κ. Τραμπ οφείλεται εν μέρει στην πολεμική που του ασκούν τα ΜΜΕ αλλά και το κατεστημένο των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων, που όμως αντιμετωπίζονται απαξιωτικά από τους πολίτες. Το ενδιαφέρον είναι ότι ενώ έως τώρα η αναμέτρηση διεξαγόταν με όρους συμβατικούς, με σκηνοθετημένες τηλεμαχίες να αναδεικνύουν τον νέο ηγέτη, ο κ. Τραμπ κατήργησε τους «ενδιάμεσους» και ετέθη ενώπιος ενωπίω με τον Αμερικανό ψηφοφόρο, δημιουργώντας μία σχέση οικειότητος ή αποστροφής, κατά περίπτωση. Αλλαξε εν ολίγοίς τους όρους της πολιτικής μάχης.
Ισως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά, εάν αντίπαλος του κ. Τραμπ δεν ήταν η κ. Χίλαρι Κλίντον, μία πολιτικός που με τον έναν ή άλλον τρόπο βρίσκεται στο προσκήνιο από το 1993, πρόσωπο πράγματι του παρελθόντος, με ό,τι αυτό σημαίνει σε μία χώρα της αλλαγής και της νεότητος, και η οποία παρά τη σκανδαλώδη υποστήριξη των πάντων δεν έχει εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη των Αμερικανών ψηφοφόρων με τρόπο αδιαμφισβήτητο.
Το αποτέλεσμα είναι ότι την ανάσχεση τη; πορείας του κ. Τραμπ προς τον Λευκό Οίκο ανέλαβε το κατεστημένο των Ρεπουμπλικάνων, σε πείσμα της ετυμηγορίας των οπαδών του κόμματος, που έδειξαν σαφώς εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του. Από μιαν άποψη το συντηρητικό κόμμα των ΗΠΑ πληρώνει το τίμημα απομιμήσεως των Δημοκρατικών στο θέμα εκλογής υποψηφίου για το προεδρικό αξίωμα των ΗΠΑ.
Επισημαίνεται ότι στο παρελθόν τον υποψήφιο των Ρεπουμπλικάνων όριζε το κονκλάβιο. Με αυτόν τον τρόπο είχε πάρει το χρίσμα ο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ. Αίσθημα μειονεξίας, όμως, ώθησε τους Αμερικανούς συντηρητικούς να μιμηθούν τους πολιτικούδ αντιπάλους τους.
Αλλά οι Ρεπουμπλικάνοι, όπως κάθε δεξιό κόμμα, ενσωματώνουν τον σκληρό πυρήνα ενός έθνους, και σε περιόδουε κρίσεως η τάση επιβεβαιώσεως της παραταξιακής ιδιαιτερότητος ενίοτε προσλαμβάνει ακραίες διαστάσείσ. Αυτό ήταν το περιεχόμενο του κινήματος του Τea Ρarty. Αυτή ήταν η περίπτωση του Μπάρι Γκολντγουότερ στο παρελθόν στην αναμέτρηση του με τον Λίντον Τζόνσον το 1964. Παρεμπίπτόντως η κ. Κλίντον στα χρόνια της νεότητος της είχε υπο στηρίξει μαχητικά τον τότε ακραίο υποψήφιο των Ρεπουμπλικάνων. *
Δεν είμαστε αρμόδιοι να κρίνουμε την επυανδυνότητα της εκλογής του κ. Τραμπ στο προεδρικό αξίωμα των ΗΠΑ. Το βέβαιον είναι ότι το αμερικανικό κατεστημένο αισθάνεται απειλούμενο και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα σπαράσσεται. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και σε ορισμένες χώρες της Ευρώπης. Η πολιτική τάξη διασαλεύθηκε, ως φαίνεται, επικίνδυνα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου