ΜΕ ΜΟΧΛΟ ΤΟΥ ΤΟ....ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ "ΠΟΥΤΙΝΑΡΙΟ", Ο ΚΟΤΤΑΚΗΣ ΑΝΑΝΕΩΝΕΙ ΚΑΙ ΟΞΥΝΕΙ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΤΗΝ ΕΧΘΡΟΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΚΑΙ "ΠΡΟΦΗΤΕΥΕΙ" ΟΤΙ, ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΛΗΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ, "ΘΑ ΦΑΝΤΑΖΕΙ ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑ"....

 Από την "ΕΣΤΙΑ"

"ΕΣΤΙΑ", 27/11/25 1/2

"ΕΣΤΙΑ", 27/11/25 2/2

ΜΕ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΤΑΧΘΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥΣ, ΣΤΟ ΣΥΡΙΖΑ ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΕΙ "ΣΟΒΑΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΟΠΤΕΙΑΣ ΣΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ"

ΠΕΝΤΕ ΠΡΟΒΟΛΕΣ  ΓΙΑ

 ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ

ΣΕ ΠΕΔΙΟ ΒΟΛΗΣ ΣΤΗ ΡΟΔΟ

 

"ΤΑ ΝΕΑ", 27/11/25

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 27/11/25

"Εφ.Συν", 27/11/25

"Political", 27/11/25

"ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ", 27/11/25

ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΕΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΕΞΑΓΓΕΛΙΕΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ: ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΜΙΣΘΟ, ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ, ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΤΗ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ ΤΟΣΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΜΕ ΧΑΜΗΛΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ....

 Από την "Political"

Εμείς πάντως τα λέγαμε από την αρχή, ότι συγγραφέας του βιβλίου «παραμύθι με… όνομα» πρόεδρος Αλέξης εξ εφέδρων, πρέπει να προσέχει διότι από το πολύ μήκος της μύτης του που μεγαλώνει συνεχώς, σε λίγο δεν θα μπορεί να στρίψει στις γωνίες. Τώρα που κατακάθεται ο κουρνιαχτός, ένας-ένας με τη σειρά, καταλαβαίνουν ότι ο τύπος δεν έχει τσακωθεί μόνο με την αλήθεια – έχει πάρει διαζύγιο κανονικό! Ο τελευταίος που τον κατήγγειλε ανοιχτά για ψεύτη, είναι ο σύζυγος της αείμνηστης Φώφης Γεννηματά, Ανδρέας Τσούνης. Ο κύριος Τσούνης, χωρίς πολλές περιστροφές, δήλωσε ότι «ο Αλέξης Τσίπρας είναι καθ’ έξιν ψεύτης. Νομίζω είναι γνωστό πλέον και κατανοητό από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας». Αναφερόταν στο άθλιο ψέμα του αρχηγού, ότι τάχα μου είχε προτείνει στη Φώφη να συμμετάσχει σε συμμαχική κυβέρνηση, και εκείνη τάχα μου αρνήθηκε, και ως εκ τούτου τι να κάνει κι αυτός, εξαναγκάστηκε να συμμαχήσει με τον Καμμένο και να δημιουργήσουν τον αξέχαστο θίασο των μεγάλων επιτυχιών, ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Οπως ανέφερε (στον ΣΚΑΪ) «η Φώφη ήταν ενωτική και πολυσυλλεκτική. Και ο Τσίπρας αυτό το φοβόταν. Και αυτή η εκτίμησή μας βγήκε αληθινή, όταν έγινε το εθιμοτυπικό τηλεφώνημα, που κάνουν όλοι οι αρχηγοί. Ποτέ δεν έγινε τέτοια πρόταση. Ημουν μπροστά και το άκουγα αυτήκοος μάρτυρας. Και μου κάνει εντύπωση που συνεχίζει να το επικαλείται θεωρώντας ότι πες-πες, κάτι θα μείνει. Και αυτό μου δείχνει εμένα και το “ποιόν” του ανθρώπου. Δεν έχει αλλάξει, είναι ο ίδιος». Κι απαράλλαχτος, κύριε Τσούνη μου.,,,,

 Από "ΤΑ ΝΕΑ", και...

Η ζωή μετά την "Ιθάκη

Κάθε θαύμα κρατάει τρεις μέρες, και το μεγάλο τέσσερις παιδάκι μου, έλεγε η γιαγιά μου, η Αρετούλα, σοφή γυναίκα – και προκειμένου περί του βιβλίου Τσίπρα, επαληθεύεται πανηγυρικά. Δευτέρα – Τρίτη κράτησε ο πανικός. 

Χθες, Τετάρτη, κάτι μονόστηλα στις πρώτες σελίδες των εφημερίδων είδα, κι αυτά, αναφέρονταν όχι σε αυτό καθ’ εαυτό το βιβλίο, αλλά στις αντιδράσεις όσων… πλήγωσε ο «ταλαντούχος» συγγραφέας με τις απόψεις του γι’ αυτούς. Αν δεν υπήρχαν δε κι αυτές, θα είχε χαθεί το βιβλίο από τα πρωτοσέλιδα και θα ψάχναμε να το βρούμε στις μέσα σελίδες. Η ίδια κατάσταση και με τα sites. Εκεί που το έπαιζαν πρώτο θέμα, σε συνέχειες, τις δύο πρώτες ημέρες, από χθες, το πήρε η κάτω βόλτα – το σκέπασαν η κυρία Πόπη με τη Φεράρι του ΟΠΕΚΕΠΕ, ο Κυριάκος με τις δηλώσεις για το δημογραφικό, οι προσπάθειες για την ειρήνευση στην Ουκρανία, το έγκλημα της Σαλαμίνας, οι καταστροφές από τις πλημμύρες στην Ηπειρο, κι άλλα παρόμοιου ενδιαφέροντος θέματα. 

Τώρα θα έχουμε ένα καινούργιο peak την προσεχή Τετάρτη, με την ομιλία του συγγραφέα στο Παλλάς κατά την παρουσίαση του βιβλίου (ακόμη δεν μάθαμε ποιοι θα είναι στο πάνελ), και μετά για μερικούς μήνες, σιωπή. Ως το Πάσχα περίπου, όπου όπως λέγεται θα ανακοινώσει την πολιτική πρωτοβουλία του…

Το μεγάλο ψέμα

Εμείς πάντως τα λέγαμε από την αρχή, ότι συγγραφέας του βιβλίου «παραμύθι με… όνομα» πρόεδρος Αλέξης εξ εφέδρων, πρέπει να προσέχει διότι από το πολύ μήκος της μύτης του που μεγαλώνει συνεχώς, σε λίγο δεν θα μπορεί να στρίψει στις γωνίες. Τώρα που κατακάθεται ο κουρνιαχτός, ένας-ένας με τη σειρά, καταλαβαίνουν ότι ο τύπος δεν έχει τσακωθεί μόνο με την αλήθεια – έχει πάρει διαζύγιο κανονικό! Ο τελευταίος που τον κατήγγειλε ανοιχτά για ψεύτη, είναι ο σύζυγος της αείμνηστης Φώφης Γεννηματά, Ανδρέας Τσούνης. Ο κύριος Τσούνης, χωρίς πολλές περιστροφές, δήλωσε ότι «ο Αλέξης Τσίπρας είναι καθ’ έξιν ψεύτης. Νομίζω είναι γνωστό πλέον και κατανοητό από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας». Αναφερόταν στο άθλιο ψέμα του αρχηγού, ότι τάχα μου είχε προτείνει στη Φώφη να συμμετάσχει σε συμμαχική κυβέρνηση, και εκείνη τάχα μου αρνήθηκε, και ως εκ τούτου τι να κάνει κι αυτός, εξαναγκάστηκε να συμμαχήσει με τον Καμμένο και να δημιουργήσουν τον αξέχαστο θίασο των μεγάλων επιτυχιών, ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Οπως ανέφερε (στον ΣΚΑΪ) «η Φώφη ήταν ενωτική και πολυσυλλεκτική. Και ο Τσίπρας αυτό το φοβόταν. Και αυτή η εκτίμησή μας βγήκε αληθινή, όταν έγινε το εθιμοτυπικό τηλεφώνημα, που κάνουν όλοι οι αρχηγοί. Ποτέ δεν έγινε τέτοια πρόταση. Ημουν μπροστά και το άκουγα αυτήκοος μάρτυρας. Και μου κάνει εντύπωση που συνεχίζει να το επικαλείται θεωρώντας ότι πες-πες, κάτι θα μείνει. Και αυτό μου δείχνει εμένα και το “ποιόν” του ανθρώπου. Δεν έχει αλλάξει, είναι ο ίδιος». Κι απαράλλαχτος, κύριε Τσούνη μου.

Στη φυλακή για το Μάτι

Περί της επιμονής του κ. Τσίπρα να μη λέει αλήθειες, «μιλάει» διεξοδικά (ήτοι τον βρίζει ακατάπαυστα…), όπου σταθεί κι όπου βρεθεί δε, η πρόεδρος Ζωή (Κωνσταντοπούλου). Με το δίκιο της βέβαια, διότι κι ο άλλος, δεν πρόσεξε. Την έκανε κανονική «ρόμπα», που λένε κι οι πιτσιρικάδες, με όσα της έγραψε στο περιλάλητο πόνημά του, το οποίο έγινε talk of the town αλλά για τους λάθος λόγους. Ασυγκράτητη όπως είναι με κάτι τέτοια, η πρόεδρος δεν φτάνει που πήγε στη Βουλή και τον έβρισε από το βήμα του Κοινοβουλίου για να καταγράφουν όσα είπε στα Πρακτικά, να τα βλέπει έπειτα από (πολλά) χρόνια ο ιστορικός του μέλλοντος. Εχει πάρει σβάρνα και τα κανάλια και του ρίχνει για να καταλάβει έστω και όψιμα, ότι… με τη Ζωή δεν τα βάζεις – δεν σε ξεπλένει τίποτε. Χθες, πάλι η πρόεδρος πραγματοποίησε μια έκτακτη εμφάνιση (στο Kontra) και ούτε λίγο ούτε πολύ, είπε στους εμβρόντητους τηλεθεατές ότι ο Τσίπρας έπρεπε να βρίσκεται στη φυλακή για το Μάτι. Και δεν είναι. Τώρα βέβαια για να λέμε και τα πράγματα με το όνομά τους, δεν έχει άδικο, που φωνάζει, έστω και όψιμα, κάτι τέτοιο. Οπως θυμάστε ίσως, για το Μάτι, και την τρομερή καταστροφή, δεν έγινε καμία Εξεταστική. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν το θεώρησε απαραίτητο, και οι συγγενείς των θυμάτων έμειναν να αναρωτιούνται «γιατί» το έκανε αυτό ο Κυριάκος. Γιατί έδωσε συγχωροχάρτι στον Τσίπρα. Απορία που την έχουν ακόμη τώρα…

...και η επιστολή από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 27/11/25

Από τις πρώτες εβδομάδες που ανέλαβε την πρωθυπουργία ο Κυριάκος Μητσοτάκης, οι χώροι του συνδικαλισμού και των αριστερών κομμάτων άρχισαν να διεκδικούν τη χαμένη «ευμάρεια». Ηταν ανάγκη, μετά τα μνημόνια, οι εργαζόμενοι να αρχίσουν να αναπληρώνουν τα χαμένα εισοδήματα που τους στέρησαν οι σκληρές λύσεις οι οποίες επιλέχτηκαν για να αποφύγει η χώρα την άτακτη χρεοκοπία και η μακρά παράταση αυτής της κατάστασης εξαιτίας των μη λογικών αντιδράσεων των διαφόρων λαϊκιστών, δεξιών κι αριστερών. Στο πλαίσιο αυτό, κυριάρχησε ένα μόνιμο αίτημα: να υπογραφούν εκ νέου συλλογικές συμβάσεις εργασίας, να αρχίσουν να προστατεύονται οι εργαζόμενοι και τα δικαιώματά τους. Το αίτημα ήταν δίκαιο, αλλά όπως συχνά συμβαίνει με τις διεκδικήσεις δεν ήταν ρεαλιστικό. Με δεδομένη την έλλειψη λεφτόδεντρων, μια παραδοχή που μας είχε όλους γεμίσει άφατη θλίψη, για να φτάσουμε στα πριν από τη χρεοκοπία επίπεδα έπρεπε να έχει υπάρξει ανάπτυξη. Να δρομολογηθούν μεταρρυθμίσεις. Και να αλλάξει το επενδυτικό κλίμα. Τα χρόνια μετά το 2019, γεμάτα διεθνή γεγονότα που προφανώς είχαν επιπτώσεις και στη δική μας χώρα, θα περίμενε κανείς ότι η ελληνική οικονομία θα παρέμενε στάσιμη, ώστε οι οικονομικές διεκδικήσεις της αντιπολίτευσης να βρίσκουν τον στόχο τους – ένας εκ των οποίων πάντα είναι πολιτικός: η φθορά της κυβέρνησης. Παρά τη δυσμενή διεθνή συγκυρία, όμως, η Ελλάδα ανατάχθηκε και προχώρησε – και η αντιπολίτευση έψαξε να βρει αλλού ζητήματα για να πλήξει την κυβερνητική πλειοψηφία. Με αυτό το κλίμα φτάνουμε στο σήμερα και, σχεδόν επτά χρόνια μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Μητσοτάκη, γίνεται δυνατή η συνεννόηση των λεγόμενων κοινωνικών εταίρων και η δρομολόγηση εκ νέου υπογραφής συλλογικών συμβάσεων. Και όλα αυτά, με υπουργό ούτε του ΠΑΣΟΚ ούτε της Αριστεράς αλλά της ΝΔ: τη Νίκη Κεραμέως. Η οποία συνομολογεί με τους εργασιακούς εταίρους, με τη ΓΣΕΕ και τον ΣΕΒ, ό,τι προσδοκούσε ο αριστερός συνδικαλισμός: οδεύουμε προς εργασιακή ειρήνη, στο πλαίσιο της οποίας οι εργαζόμενοι διασφαλίζουν μισθούς και εργασιακά δικαιώματα. Ακουσα τις δηλώσεις της υπουργού και, χθες το απόγευμα, κατέφυγα σε ειδικούς στα εργασιακά, για να καταγράψω ακριβώς τι αλλάζει με τη νέα συμφωνία των κοινωνικών εταίρων. Είναι ενδιαφέρον ότι η συμφωνία, όταν αρχίσει να εφαρμόζεται, θα αφήσει πίσω της τις αρρύθμιστες εργασιακές σχέσεις της εποχής των μνημονίων – και σηματοδοτεί το τέλος τους. Αναμένεται ακόμα να διευκολύνει τη σύναψη και την επέκταση Συλλογικών Συμβάσεων, ενώ διασφαλίζεται η αύξηση αμοιβών των εργαζομένων και άλλων παροχών. Γίνεται επίσης πιο γρήγορη η επίλυση πιθανών διαφορών εργαζομένων και της εργοδοσίας τους. Μένει βέβαια να δούμε πόσο αποτελεσματικά και πόσο σύντομα θα καλυφθεί η μεγάλη μερίδα εργαζομένων που δεν καλύπτεται από συλλογική σύμβαση – υπολογίζεται σήμερα σε περίπου 75%, ποσοστό που δείχνει την ανασφάλεια του κόσμου της εργασίας. Από εκεί και πέρα, ό,τι συμφωνήθηκε χθες, θεωρητικά μπορεί να συμβάλει στην ανάκτηση κάποιων από τα εργασιακά δικαιώματα που είχαν αποδυναμωθεί τα προηγούμενα χρόνια – και να λειτουργήσει αντισταθμιστικά απέναντι στην ανεργία, την αδήλωτη εργασία, τις ευέλικτες μορφές απασχόλησης.Η ουσία απ’ αυτή την εξέλιξη είναι μία. Οτι η ελληνική οικονομία προχωρεί με δυναμισμό και, χθες, συναινετικά, τα μνημόνια μένουν στο παρελθόν. Είναι ένα αισιόδοξο μήνυμα.

 Από "ΤΑ ΝΕΑ", και....

"ΤΑ ΝΕΑ", κύριο θέμα,27/11/25

"ΤΑ ΝΕΑ", 27/11/25

...από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", κύριο θέμα, 27/11/25

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ¨, 27/11/25

Και θα ήθελα να πω ότι η έκφραση «αδικοχαμένοι» που είδα σε εφημερίδες της εποχής, θεωρώ ότι δεν ταιριάζει σε ανθρώπους που θυσίασαν τη ζωή τους στην υπηρεσία συγκεκριμένων αξιών και στην υπηρεσία των συμφερόντων και των αξιών της Πατρίδας. Θεωρώ ότι με τέτοια περιγραφή αδικούμε τη μνήμη τους και απομειώνουμε το αίσθημα της απώλειάς τους. Τα στελέχη μας, αλλά και τα δύο τέκνα του Προέδρου της Ελληνικής Κοινότητας, δεν πέθαναν άδικα. Αντίθετα, θυσίασαν τη ζωή τους υπέρ δικαίου. Δεν υπήρξαν θύματα ενός «απλού δυστυχήματος», όπως αυτά που θρηνούμε, επίσης με οδύνη, κάθε Σαββατοκύριακο όταν υπάρχει έξοδος από την Αθήνα προς την επαρχία. Τα στελέχη μας, οι άνθρωποι αυτοί, χάθηκαν υπηρετώντας «εν επιγνώσει» την Πατρίδα και το αξιακό της σύνολο....

Ο ΥΕΘΑ στην τελετή απονομής Μεταλλίου Εξαιρέτου Πράξεως στα στελέχη των ΕΔ της  Ελληνικής αποστολής 

στη Λιβύη της 17/09/23

Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, παρέστη σήμερα, Πέμπτη 27 Νοεμβρίου 2025, στην τελετή απονομής του Μεταλλίου Εξαιρέτου Πράξεως στα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων που συμμετείχαν στην ελληνική αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας και υγειονομικής συνδρομής στους πλημμυροπαθείς πολίτες της Λιβύης, στις 17/09/2023.

Στην τελετή που πραγματοποιήθηκε στη ΛΑΕΔ, απονεμήθηκε από τον ΥΕΘΑ το Μετάλλιο Εξόχου Πράξεως, μετά θάνατον, στα κάτωθι στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, διότι ως μέλη της ελληνικής αποστολής ανθρωπιστικής βοήθειας και υγειονομικής συνδρομής στους πλημμυροπαθείς πολίτες της Λιβύης, στις 17/09/2023, στην περιοχή Μαράουα, επήλθε ο θάνατός τους, κατόπιν τροχαίου δυστυχήματος, στο οποίο ενεπλάκη το όχημα που τους μετέφερε από το αεροδρόμιο Μπενίνα της Βεγγάζης στην ευρύτερη περιοχή της Ντέρνα:

Υποναύαρχο (ΥΝ) Γλυκερία Μεμεκίδου
Υποπτέραρχο (ΥΝ) Ευαγγελία Ανδρεαδάκη
Συνταγματάρχη (ΠΖ) Γεώργιο Βούλγαρη.

Τα μετάλλια παρέλαβαν στενοί συγγενείς τους.

Επίσης, με πρόταση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας, απονεμήθηκε το Μετάλλιο Εξόχου Πράξεως στα κάτωθι στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, διότι ως μέλη της ελληνικής αποστολής ανθρωπιστικής βοήθειας και υγειονομικής συνδρομής στους πλημμυροπαθείς πολίτες της Λιβύης, στις 17/09/2023, με απαράμιλλο θάρρος και αυτοθυσία, έπραξαν οτιδήποτε ήταν εφικτό, προκειμένου να διαφυλάξουν την ασφάλεια και τη σωματική ακεραιότητα των ιδίων και των λοιπών μελών της αποστολής:

Ταξίαρχο (ΠΖ) Θ. Δ.
Αντισυνταγματάρχη (ΥΙ) Γ. Κ.
Αντισυνταγματάρχη (ΥΙ) Π. Τ.
Πλωτάρχη (ΥΙ) Χ. Μ.
Ταγματάρχη (ΥΙ) Λ. Κ.
Λοχαγό (ΠΖ) Α – Κ. Ρ.
Ανθυπασπιστή (ΠΖ) Στ. Τ.
Αρχιλοχία (ΠΖ) Δ. Τ.
Επισμηνία (ΟΑΑΔ) Μ. Μ.
Σμηνία (ΟΑΑΕΕ) Δ. Θ.

Ο ΥΕΘΑ ανέφερε κατά την τελετή:

«Είμαστε εδώ σήμερα για να τιμήσουμε τα 16 στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, που ανέδειξαν το περιεχόμενο του στρατιωτικού καθήκοντος:

Η σημερινή τελετή απονομής του Μεταλλίου Εξαιρέτου Πράξεως δεν είναι για το Υπουργείο και την Πολιτική του Ηγεσία, αλλά νομίζω και για την ελληνική κοινωνία, μια διαδικασία τυπική.

Τιμάμε τα στελέχη τα οποία, υπηρετώντας σε αποστολή ανθρωπιστικής αρωγής στο εξωτερικό, ανέδειξαν τη συνταγματική ουσία της αποστολής των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Τη στήριξη των συμφερόντων και των αξιών της Πατρίδας και εκτός των στενών γεωγραφικών μας ορίων. Τα στελέχη μας προσέφεραν τη ζωή τους σε αυτή την προσπάθεια.

Ως ελάχιστο φόρο τιμής, οφείλω να αναφέρω τα ονόματα των 3 πεσόντων στελεχών, αλλά και των 2 τέκνων του Προέδρου της Ελληνικής Κοινότητας στη Βεγγάζη, που δεν βρίσκονται σήμερα μαζί μας:

Την Υποναύαρχο Γλυκερία Μεμεκίδου ΠΝ

Την Υποπτέραρχο Ευαγγελία Ανδρεαδάκη

Τον Συνταγματάρχη (ΠΖ) Γεώργιο Βούλγαρη

Την Άντζελα και τον Φίλιππο Μανδαλιό.

Η αναφορά των ονομάτων και η μνήμη της απώλειας υπενθυμίζει ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν είναι ένας απρόσωπος θεσμός. Αποτελούνται από ανθρώπους.

Και θα ήθελα να πω ότι η έκφραση «αδικοχαμένοι» που είδα σε εφημερίδες της εποχής, θεωρώ ότι δεν ταιριάζει σε ανθρώπους που θυσίασαν τη ζωή τους στην υπηρεσία συγκεκριμένων αξιών και στην υπηρεσία των συμφερόντων και των αξιών της Πατρίδας.

Θεωρώ ότι με τέτοια περιγραφή αδικούμε τη μνήμη τους και απομειώνουμε το αίσθημα της απώλειάς τους.

Τα στελέχη μας, αλλά και τα δύο τέκνα του Προέδρου της Ελληνικής Κοινότητας, δεν πέθαναν άδικα. Αντίθετα, θυσίασαν τη ζωή τους υπέρ δικαίου.

Δεν υπήρξαν θύματα ενός «απλού δυστυχήματος», όπως αυτά που θρηνούμε, επίσης με οδύνη, κάθε Σαββατοκύριακο όταν υπάρχει έξοδος από την Αθήνα προς την επαρχία.

Τα στελέχη μας, οι άνθρωποι αυτοί, χάθηκαν υπηρετώντας «εν επιγνώσει» την Πατρίδα και το αξιακό της σύνολο.

Είναι άνδρες και γυναίκες που υπηρέτησαν, όπως και αυτοί που σήμερα τιμάμε, με προσήλωση το καθήκον, σε περιβάλλον απαιτητικό, σε περιβάλλοντα ασταθή.

Πρέπει εδώ να εκφράσω, σήμερα, τη βαθύτατη λύπη μου, και τη δική μου και του Στρατεύματος, για την πρόσφατη απώλεια του ΕΠΟΠ Στρατιώτη Γαλυφιανάκη Ραφαήλ – Γεώργιου, κατά τη διάρκεια εκπαιδευτικής δραστηριότητας βολής χειροβομβίδας χθες στη Ρόδο. Κι αυτός εν ώρα καθήκοντος. Εύχομαι στην οικογένεια του, κουράγιο και δύναμη σε μια δυσχερέστατη στιγμή.

Και θα ήθελα, επίσης, να ευχηθώ ταχεία ανάρρωση στον ΕΠΟΠ Επιλοχία Βαρδάρη Μιχαήλ, ο οποίος τραυματίστηκε κατά το ίδιο συμβάν.

ΚΑΙ ΕΝΑ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΣΧΟΛΙΟ: Με την….ευκολία του πληκτρολογίου, δίχως να δίνουν λόγο σε κανέναν, παρά μόνον στο φανατισμό τους και τις εμμονές τους, γνωστοί κύκλοι των αντιπολιτευόμενων sites του ειδικού Τύπου δεν παρέλειψαν και σήμερα να ξεσπαθώσουν εναντίον του «διδύμου Δένδια- Χούπη» με υπαινιγμούς και απαξιωτικές εκφράσεις, με αφορμή όσα τραγικά εκτυλίχθηκαν στη Λιβύη το 2023 και το τραγικό συμβάν της Ρόδου της Τρίτης, βλέποντας μόνον «επικοινωνία» ως πρόθεση! Οι ίδιοι που δεν παρέλειπαν να επιβεβαιώνονται ως χειροκροτητές επί των ημερών της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ εις το ΥΠΕΘΑ, τώρα ξιφουλκούν επί των πάντων και κατά πάντων, με τα πρόσωπα του ΥΕΘΑ και του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ στο σκοπευτικό τους. Και σαν να μην φθάνει αυτό, δαιμονολογούν, εάν δεν ελεεινολογούν για οποιοδήποτε θετικό μέτρο λαμβάνεται από την Ηγεσία του ΥΠΕΘΑ, όπως και σήμερα, διεκδικώντας εκ παραλλήλου μονοπώλιο τιμής προς το Πρόσωπικό των ΕΔ. Και λοιπόν; Ολίγιστοι είναι και (αυτο)επιβεβαιώνονται ως τέτοιοι, βεβαίως δε εις ουδέν συμβάλλουν, καθώς άλλοι έχουν την ευθύνη των αποφάσεων, για τος οποίες και κρίνονται. Εάν ,δε, από πλευράς ΠΑΣΟΚ, υπολογίζουν ότι θα μπορούσαν αποσπάσουν….πολιτικούς πόντους επί των ανωτέρω, πλειοδοτώντας σε ευαισθησία ενδιαφέροντος υπέρ των ΕΔ, μάλλον το αντίθετο είναι που «κερδίζουν» διά του επιδιωκόμενου φαίνεσθαι….Όπως δε μού θυμίζει παλαιός, καθ’ όλα έμπειρος δημοσιογράφος, είναι στο επίπεδο του εκάστοτε ΥΕΘΑ που πρέπει να γίνονται οι σχετικές απονομές μεταλλίων, όπως είχε αντιστοίχως και κατά το παρελθόν, με ΥΕΘΑ Άκη Τσοχατζόπουλο. Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

Για τις Ένοπλες Δυνάμεις, η απώλεια κατά την εκτέλεση του καθήκοντος συνιστά παρακαταθήκη. Και οφείλουμε και θέλουμε να διαφυλάττουμε, με τον πιο ιερό τρόπο, τη μνήμη όσων χάθηκαν και να την αναδεικνύουμε, υπηρετώντας το εθνικό συμφέρον. Εκφράζοντας προς τις οικογένειες, όχι αποσπασματικά στο πλαίσιο μιας τελετής αλλά διαχρονικά, ως στάση, αμέριστη και διαρκή συμπαράσταση.

Οφείλουμε να αποδεικνύουμε ότι η κοινωνία είναι δίπλα σε αυτές τις οικογένειες. Αναδεικνύεται έτσι η ενότητα του Ελληνισμού.

Η μνήμη, την οποία επίσης τιμάμε, είναι στοιχείο της συνέχειας των Ενόπλων Δυνάμεων, του θεσμού αυτού που εξασφαλίζει την εθνική ανεξαρτησία, τη δυνατότητα, δηλαδή, των Ελλήνων πολιτών να αποφασίζουν αυτοί, κυρίαρχα, για το μέλλον της Πατρίδας.

Θεώρησα ότι απαιτείται μια νομοθετική τομή, η οποία περιέχεται στο νομοσχέδιο το οποίο θα ψηφιστεί το αμέσως επόμενο διάστημα, με αναδρομική ισχύ, από τη Βουλή των Ελλήνων.

Προσέθεσα στον ορισμό της «ανδραγαθίας», τις ανθρωπιστικές αποστολές των Ενόπλων Δυνάμεων, γιατί νομίζω ότι αυτό εκφράζει και αναδεικνύει ακριβώς τον ευρύτερο ρόλο που καλούνται να παίξουν, είτε μέσα στη χώρα – όπως φάνηκε σε πολλές περιπτώσεις φυσικών καταστροφών – είτε και έξω από αυτήν, υπηρετώντας τον συνάνθρωπο.

Κατά συνέπεια, σήμερα, με την απονομή του Μεταλλίου Εξαιρέτου Πράξεως η Πατρίδα αποδίδει τα οφειλόμενα.

Θα ήθελα να καταλήξω επαναλαμβάνοντας ότι η μνήμη όσων υπηρέτησαν την Πατρίδα και έδωσαν τη ζωή τους γι’ αυτήν, παραμένει για εμάς αιώνια».

Στην τελετή παρευρέθηκαν επίσης ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Δημήτριος Χούπης, ο Γενικός Γραμματέας ΥΠΕΘΑ Αντώνιος Οικονόμου, ο Αρχηγός ΓΕΣ Αντιστράτηγος Γεώργιος Κωστίδης, ο Αρχηγός ΓΕΝ Αντιναύαρχος Δημήτριος – Ελευθέριος Κατάρας ΠΝ και ο Αρχηγός ΓΕΑ Αντιπτέραρχος (Ι) Δημοσθένης Γρηγοριάδης, ο Διοικητής της Διοίκησης Ειδικού Πολέμου (ΔΕΠ) Αντιστράτηγος Γεώργιος Μανουράς, ο Διευθυντής της Διεύθυνσης Υγειονομικού ΓΕΕΘΑ Υποπτέραρχος (ΥΙ) Κωνσταντίνος Σιαφάκας. Παρευρέθηκαν επίσης συγγενείς των στελεχών στα οποία απονεμήθηκε το Μετάλλιο και οι οικογένειες και οι συγγενείς των εκλιπόντων στελεχών.

Από τις αρχές του περασμένου Σεπτεμβρίου το ΕΛΚΑΚ απηύθυνε σχετικές προκλήσεις για προτάσεις καινοτομίας (innovation challenge) από ελληνικές εταιρείες, με στόχο την ανάπτυξη ενός «high energy weapon». Σε αυτή την πρόσκληση ανταποκρίθηκαν δέκα αμυντικές και μη εταιρείες, αλλά και ερευνητές που κατέθεσαν τις προτάσεις τους προς αξιολόγηση. Με βάση τον αρχικό σχεδιασμό, το αποτέλεσμα της αξιολόγησης θα γνωστοποιηθεί εντός του προσεχούς Φεβρουαρίου. Η πρόταση που θα προκριθεί θα λάβει χρηματικό έπαθλο και θα δοκιμαστεί στο πεδίο. Αν η δοκιμή αυτή ικανοποιήσει τις Ενοπλες Δυνάμεις, τότε το επόμενο βήμα θα είναι η ανάθεση σύμβασης για περαιτέρω ανάπτυξη του συστήματος που θα έχει προκύψει. Σε αυτή την περίπτωση, θα μπει στα σκαριά το δεύτερο σκέλος της διαδικασίας, δηλαδή η ανάπτυξη προβιομηχανικού προτύπου που θα υποβληθεί σε νέα δοκιμή και αν το αποτέλεσμα είναι θετικό, τότε θα ξεκινήσει μια αρχική μικρή προμήθεια, προκειμένου το νέο σύστημα να ενταχθεί στην «Ασπίδα του Αχιλλέα» που θα θωρακίζει το Αιγαίο. Εως τα μέσα του 2028 Αν και, όπως αναφέρουν αρμόδιες πηγές στα «ΝΕΑ», η τεχνολογική ωριμότητα του αμυντικού οικοσυστήματος της χώρας είναι χαμηλή, στη συγκεκριμένη υπόθεση έχουν εμπλακεί μερικά από τα λαμπρότερα μυαλά της χώρας, κάτι που προκαλεί αισιοδοξία για «άλματα». Αναλυτές που μίλησαν σχετικά στα «ΝΕΑ» αναφέρουν πως, καλώς εχόντων των πραγμάτων και αν το ζήτημα τεθεί σε πρώτη προτεραιότητα ώστε η Ελλάδα να μη μείνει πίσω σε αυτόν τον τομέα, θα πρέπει να υπάρξει απτό αποτέλεσμα από αυτή την προσπάθεια μέχρι τα τέλη του 2027 ή μέσα στο 2028....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", κύριο θέμα,.26/11/25

"ΤΑ ΝΕΑ",26/11/25

Μπορεί να μην κατάφερε να καταστρέψει τη χώρα, παρά τις εργώδεις προσπάθειες που κατέβαλε. Κατάφερε όμως να καταστρέψει το δημιούργημά του, τη λεγόμενη «ριζοσπαστική Αριστερά» που ο ίδιος έχτισε. Και αυτό, από μιαν άποψη, είναι η προσφορά του στη χώρα. Την απογύμνωσε, όχι μόνον από το ηθικό της πλεονέκτημα, αλλά και οποιοδήποτε ίχνος σοβαρότητας της είχε απομείνει. Πού τους βρήκε τόσους άσχετους και πώς τους εμπιστεύθηκε μπορεί να είναι απορίας άξιον για όσους δεν ξέρουν την ποιότητα της σημερινής Αριστεράς. Είναι όμως αποκαλυπτική η αυτοπεποίθησή του. Πίστεψε, και φαντάζομαι πιστεύει ακόμη, πως όλη αυτή η υπόθεση συμπυκνώνεται στη φωτογραφία του και στο όνομά του. Ηξερε αυτά που αποκαλύπτει σήμερα για τους συνεργάτες του ή τα ανακάλυψε ωριμάζοντας; Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο. Θέλει να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με την Αριστερά του; Τη δική του Αριστερά. Και γι’ αυτό δεν το διάβασα το βιβλίο και δεν πρόκειται να το διαβάσω. Το θέμα δεν με αφορά....

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

την υπογραφή ενός πρώην πρωθυπουργού και την υπόσχεση ότι ο αναγνώστης θα μάθει επιτέλους τι συνέβη σε μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της πρόσφατης Ιστορίας μας. Για το πρώτο, για την υπογραφή δηλαδή, δεν είμαι ο μόνος που διατηρεί αμφιβολίες. Δύσκολα βλέπω τον Τσίπρα να κάθεται πίσω από ένα γραφείο και να γράφει 700 ολόκληρες σελίδες με αρχή, μέση και τέλος. Κατά προτίμηση σ’ αυτήν τη σειρά. Για το δεύτερο, την αποκάλυψη δηλαδή όσων συνέβησαν την περίοδο εκείνη, που κανείς δεν θέλει να θυμάται, όμως δύσκολα ξεχνιούνται, διαφωνώ με όσους υποστηρίζουν ότι ο «συγγραφέας» παραποιεί την αλήθεια. Δεν νομίζω ότι συνέβη τίποτε σπουδαιότερο από όσα σπουδαία μας περιγράφει το κείμενο. Τίποτε σοβαρότερο από όσα σοβαρά έχουν δει έως τώρα τη δημοσιότητα. Οσοι αναρωτιούνται για ποιο λόγο συνεργάστηκε με τον Καμμένο και όχι με τον Θεοδωράκη και αναλώνονται σε εμβριθείς ιδεολογικές και πολιτικές αναλύσεις παίρνουν την απάντηση. Ο Καμμένος πήρε πρώτος το ασανσέρ και πρόλαβε να συμφωνήσει με τον Τσίπρα πριν φθάσει ο Θεοδωράκης. Τόσο απλά έγιναν τα πράγματα.

Είναι ειλικρινής ο κ. Τσίπρας στην «Ιθάκη» του. Ο,τι κι αν έχει στο μυαλό του για τη συνέχεια, μας προσφέρει ένα αφήγημα του σημαντικότερου επιτεύγματός του. Μπορεί να μην κατάφερε να καταστρέψει τη χώρα, παρά τις εργώδεις προσπάθειες που κατέβαλε. Κατάφερε όμως να καταστρέψει το δημιούργημά του, τη λεγόμενη «ριζοσπαστική Αριστερά» που ο ίδιος έχτισε. Και αυτό, από μιαν άποψη, είναι η προσφορά του στη χώρα. Την απογύμνωσε, όχι μόνον από το ηθικό της πλεονέκτημα, αλλά και οποιοδήποτε ίχνος σοβαρότητας της είχε απομείνει. Πού τους βρήκε τόσους άσχετους και πώς τους εμπιστεύθηκε μπορεί να είναι απορίας άξιον για όσους δεν ξέρουν την ποιότητα της σημερινής Αριστεράς. Είναι όμως αποκαλυπτική η αυτοπεποίθησή του. Πίστεψε, και φαντάζομαι πιστεύει ακόμη, πως όλη αυτή η υπόθεση συμπυκνώνεται στη φωτογραφία του και στο όνομά του. Ηξερε αυτά που αποκαλύπτει σήμερα για τους συνεργάτες του ή τα ανακάλυψε ωριμάζοντας; Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο. Θέλει να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με την Αριστερά του; Τη δική του Αριστερά. Και γι’ αυτό δεν το διάβασα το βιβλίο και δεν πρόκειται να το διαβάσω. Το θέμα δεν με αφορά.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 26/11/25

Είναι αλήθεια βέβαια πως την «Οκτωβριανή Επανάσταση» που εορτάζεται Νοέμβριο την έχουμε ξεχάσει εδώ και κάμποσα χρόνια. Αλλά ευτυχώς ο σύντροφος Κουτσούμπας μάζεψε διάφορους κομμουνιστές στον Περισσό για να τη θυμηθεί με καλή παρέα (21/11). Τους ανακοίνωσε λοιπόν ότι «οι ιδέες της παραμένουν επίκαιρες» και «επιβεβαιώνονται κάθε μέρα και περισσότερο». Δεν το έχει παρατηρήσει κανείς αλλά ποτέ δεν ξέρεις με την επικαιρότητα. Κατέληξε δε ότι αποτελεί «επιτακτικό καθήκον η ανασυγκρότηση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος». Ορθή επισήμανση διότι όπως πάνε οι κομμουνιστές θα είναι σε λίγο προστατευόμενο είδος υπό εξαφάνιση. Να θυμίσω ότι ο εορτασμός της Οκτωβριανής Επανάστασης έγινε λίγες μέρες αφότου πλακώθηκαν στο Πολυτεχνείο η ΑΡΙΣ με την ΑΡΑΣ ή με την ΑΟΑ ή όλες μεταξύ τους χωρίς να είναι σαφές ποιος από τους παραπάνω συντρόφους αγωνιστές έδειρε ποιους και για ποιον λόγο. Είναι σαφές λοιπόν ότι η ανασυγκρότηση του κινήματος θα βοηθήσει να διακρίνουμε ποιος βαράει και ποιος τις τρώει. Παρ’ όλα αυτά δεν θα είναι εύκολη υπόθεση. Θυμίζω ότι στις παλιές καλές εποχές το «διεθνές κομμουνιστικό κίνημα» ήταν κάτι σαν αλυσίδα υποκαταστημάτων της Σοβιετικής Ενωσης. Τώρα όμως η Σοβιετική Ενωση δεν υπάρχει και δεν είναι προφανές πώς θα ξανανοίξουν όλα τα μαγαζιά της αλυσίδας που εν τω μεταξύ έχουν κλείσει. Μήπως τα δώσουν για franchising; Μια ιδέα λέω. Εχω την αίσθηση όμως ότι δεν είναι μόνο ζήτημα των υποκαταστημάτων που δεν υπάρχουν πια. Διότι ουσιαστικά έκλεισαν από έλλειψη πελατείας. Και μπορεί οι ιδέες της Οκτωβριανής Επανάστασης «να επιβεβαιώνονται κάθε μέρα και περισσότερο» (που λέει κι ο σύντροφος Γραμματέας) αλλά δεν βλέπω και πολλούς διατεθειμένους να τις αγοράσουν. Περισσότερο πουλάει το βιβλίο του Τσίπρα. Και γι’ αυτό πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί με την ανασυγκρότηση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Οχι μόνο επειδή πρέπει πρώτα να διακριβώσουμε ποιος έχει τα αποκλειστικά δικαιώματα. Αλλά κι επειδή αν γίνει καμία στραβή μπορεί να πλακωθούν ξανά η ΑΡΙΣ με την ΑΡΑΣ ή με την ΑΟΑ και να μην αφήσουν κολυμπηθρόξυλο. Και πάλι καλά δηλαδή που οι Κνίτες δεν έχουν ψυχολογικά προβλήματα, όπως μας διαβεβαίωσε η καθοδήγηση. Διαφορετικά τους βλέπω με τα στειλιάρια και τα κόκκινα σημαιάκια και τις αρβύλες σε παράταξη πορείας κι ούτε ξέρω τι θα μπορούσε να μας συμβεί....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 26/11/25

"ΤΑ ΝΕΑ", 26/11/25

Λάτρεις του ολοκληρωτισμού

Πριν η Ρωσία, τον Φεβρουάριο του 2022, εισβάλει στην Ουκρανία, πίστευα ότι το μοντέλο της ευρωπαϊκής ευμάρειας ήταν αξιοζήλευτο, ότι όλοι κάτι ανάλογο ζητούσαν. Η επικράτηση του ειρηνικού μοντέλου πίστευα ότι ήταν συντριπτική. Ακουγα, βέβαια, τη μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων αλλά νόμιζα ότι ήταν ειδικό εφέ, μια ανορθογραφία που θα τη διόρθωνε η ζωή.

Διαψεύστηκα. Και διαψεύστηκα διπλά όταν, λίγοι και λίγο-πολύ όλοι γνωστοί, συγκεντρωθήκαμε να διαμαρτυρηθούμε στη ρωσική πρεσβεία – και από εκεί είδαμε πολλαπλάσιους πολίτες, μια ογκώδη διαδήλωση οργανωμένη από το ΚΚΕ, να πορεύεται από τη ρωσική πρεσβεία στην αμερικανική, με σύνθημα «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι».

Οι Ρώσοι σκότωναν Ουκρανούς σχεδιάζοντας να καταλάβουν σε λίγες μέρες όλη τη χώρα, αλλά οι οπαδοί του ΚΚΕ διαδήλωναν κατά της Αμερικής, και της Δύσης, κατά δημοκρατικών χωρών που απλώς είχαν εκφράσει τη στήριξή τους στη βούληση του ουκρανικού λαού να ζήσει ελεύθερος από την εξάρτηση της Ρωσίας, δημοκρατικά, όπως ζουν οι Δυτικοί.

Την επόμενη μέρα, όταν πια είχε ξεδιπλωθεί σε όλη της τη διάσταση η αντίδραση του δυτικού κόσμου στην επιλογή του Πούτιν και η εξαγγελία από τα ευρωπαϊκά κράτη και από την Αμερική μέτρων που θα έπλητταν την οικονομία της Ρωσίας, τη γραμμή της συγκεκριμένης διαδήλωσης άρχισαν να υποστηρίζουν και διάφοροι στα ΜΜΕ. Θεωρούσα αδιανόητο ότι υπάρχουν Ελληνες που μπορούσαν να δοξάζουν έναν εισβολέα κατά ανεξάρτητης χώρας – επειδή το αναθεωρητικό του παράδειγμα αφορά άμεσα κι εμάς.

Κι όμως. Το επόμενο διάστημα, η λογική που υποκίνησε τη διαδήλωση του ΚΚΕ στην αμερικανική πρεσβεία έγινε trend, όπως λένε στο χωριό μου. Μεγάλη μερίδα του καλλιτεχνικού κόσμου έλεγε ότι «είναι με τον άνθρωπο» ενώ με συγκλόνισε η αδιαφορία ακόμα και για τα μεγάλα εγκλήματα που διέπραξε η Ρωσία – τους βομβαρδισμούς κατά αμάχων, κατά τρένων, σχολείων και νοσοκομείων, τη συντριβή των πόλεων που κατελάμβανε (με πρώτη την κατάληψη της Μαριούπολης, όπου ανθούσε ελληνική μειονότητα), το έγκλημα στην Μπούτσα…

Και πιο πολύ με συγκλόνισαν οι αριστεροί που υποστήριζαν ότι όσοι πολεμούν για τη χώρα τους είναι ναζί. Πιο πολύ με λύπησε ο ιδεολόγος Νίκος Φίλης, που ωρυόταν στη Βουλή όταν εμφανίστηκε σε live μετάδοση ο ελληνικής καταγωγής Μιχαήλ, πολεμιστής με το τάγμα Αζόφ στην πρώτη γραμμή, αγνώστου επωνύμου. Λίγες μέρες μετά, ο Μιχαήλ σκοτώθηκε στη μάχη, χωρίς μια στοιχειώδη αναγνώριση από τους συκοφάντες του της αξίας της θυσίας του.


Συμπληρώνονται σχεδόν τέσσερα χρόνια από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία που, σε βάρος των προβλέψεων και των συσχετισμών δυνάμεων, συνεχίζει να αμύνεται σθεναρά. Στην Ελλάδα, όμως, διευρύνεται το κύμα των υποστηρικτών της εισβολής – όχι πια καλυμμένα αλλά ανοιχτά.

Πολιτικά κόμματα (ο Βελόπουλος αλλά και κόμματα της Αριστεράς) και πολίτες, ακροδεξιοί αλλά και αυτοαποκαλούμενοι προοδευτικοί, εκφράζουν όλο και πιο πολύ τη στήριξή τους στον εισβολέα. Στο ολοκληρωτικό καθεστώς ενός που έχει ποδοπατήσει τη δημοκρατία, που εξοντώνει τους αντιπάλους του και ακόμα προσπαθεί να υποτάξει μια ελεύθερη χώρα.

Πώς να αποκαλέσεις αυτή την πουτινολατρία, την υποστήριξη στη βία του ισχυρού; Και πώς να «διαβάσεις» τα «επιχειρήματα» των οπαδών αυτής της βάρβαρης λατρείας; Ο Ζελένσκι αποκαλείται διεφθαρμένος, όργανο του καπιταλισμού, η Δύση παρουσιάζεται ως κόλαση – και ο παράδεισος ανήκει στον Πούτιν, στο ανελεύθερο καθεστώς του και στην καθημαγμένη του χώρα.

Πώς είναι δυνατόν όμως να αυτοαποκαλούνται δημοκράτες και προοδευτικοί οι απολογητές ενός δικτάτορα και του χυδαίου πολέμου του; Και για ποιον λόγο πρέπει να εξακολουθούμε να τους υπολογίζουμε ως δημοκράτες και προοδευτικούς;

Ο Τσίρκας, μόνιμος στόχος του ΚΚΕ!

Ο Στρατής Τσίρκας είναι ένας από τους πιο συζητημένους νεοέλληνες πεζογράφους. Συζητήθηκε ιδιαίτερα κυρίως επειδή η τριλογία του, «Ακυβέρνητες πολιτείες», ήταν ένα πανόραμα της ελληνικής περιπέτειας τα χρόνια του πολέμου και, κατόπιν, του Εμφυλίου, προφανώς και της Αριστεράς. Ο Τσίρκας είναι ο συγγραφέας που επινόησε το «Ανθρωπάκι» και τις «κομμένες κεφαλές», ιδεότυπους της κομματικής ιδεοληψίας, του δογματισμού και της τύφλωσης. Γι’ αυτό άλλωστε πολεμήθηκε από το ΚΚΕ, σε έναν πόλεμο που έφτασε στην «Επιθεώρηση Τέχνης», το αριστερό περιοδικό που αποθέωσε την Τριλογία, παρά την αρνητική γνώμη του κόμματος.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά σήμερα; Επειδή, αίφνης, το ΚΚΕ θυμήθηκε σήμερα τον Τσίρκα και, με εκτεταμένο άρθρο του Βασίλη Μόσχου στον «Ριζοσπάστη» (22-23/11/2025), τον προσγράφει στο «αστικό κράτος». Το ζουμί του κειμένου βρίσκεται στο ερώτημα: «Χρειάζεται η αντιπαράθεση με το αστικό σύστημα συνολικά ή χρειάζεται η αναζήτηση μιας λύσης εντός του αστικού πολιτικού συστήματος η οποία «θα ανοίξει δρόμο», όπως το 1981, ή το 2015, δίχως την ανάγκη αμφισβήτησης και ρήξης;». Η απάντηση για το ΚΚΕ είναι, βέβαια, η ρήξη – και γι’ αυτό επιστρέφει η παραδοσιακή έχθρα απέναντι σε έναν συγγραφέα που «δεν ήταν δικός τους».

Πάντως, με εντυπωσιάζει ότι ακόμα το ΚΚΕ δεν έχει ξεπεράσει τον Στρατή Τσίρκα. Και την ιδεολογική κριτική στις τέχνες. Σε ποιον κόσμο ζουν;

Ενα συμπέρασμα αποκόμισα: ότι ουδείς έχει καταλάβει γιατί, πρώτον, έγραψε το βιβλίο και, δεύτερον, γιατί το εξέδωσε. Και επειδή δεν είναι κανένας χαζός, έξυπνος είναι, έχω σοβαρά ερωτηματικά για τη σκοπιμότητα της έκδοσης. Οχι, γιατί όπως πολλοί ίσως σκέφτονται, προκάλεσε τέτοια αναταραχή στη διαλυμένη Αριστερά επιτείνοντας τις διαλυτικές της τάσεις, όχι! Αλλά γιατί ξύπνησε στο συλλογικό υποσυνείδητο τις μαύρες εποχές της συγκυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αυτού του θιάσου σκιών που έπαιξε τη χώρα (και τις τύχες μας) στα ζάρια. Πιο καταστροφικό rebranding από αυτό, λογικά δεν πρέπει να έχει ξαναγίνει… Το πιστεύω, καθότι αφού τις επανέφερε αυτές τις τρομερές μνήμες στο προσκήνιο και με τέτοια ένταση, έκανε έναν τουλάχιστον ευτυχισμένο άνθρωπο από όλη αυτή την αναταραχή: τον πρόεδρο Κυριάκο! Και ό,τι συνέβη έως τώρα (όπως και ό,τι θα συμβεί από εδώ και πέρα), με άξονα το βιβλίο, αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας πως το έργο «ο Τσίπρας συγγραφέας» υπηρετεί μέχρις κεραίας το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος». Ολα δεξιά του πάνε, τελικά, του Κυριάκου…..

 Aπό "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 26/11/25

Καταστροφικό rebranding

Πέρασα το βράδυ της Δευτέρας παρακολουθώντας δελτία ειδήσεων, και τη σύνοψη των αντιδράσεων των συριζαίων και όχι μόνο, για το «παραμύθι με… όνομα» του εξ εφέδρων προέδρου Τσίπρα. Είδα και διάφορα talk show. Μετείχα κι εγώ σε δύο από αυτά. Ενα συμπέρασμα αποκόμισα: ότι ουδείς έχει καταλάβει γιατί, πρώτον, έγραψε το βιβλίο και, δεύτερον, γιατί το εξέδωσε. Και επειδή δεν είναι κανένας χαζός, έξυπνος είναι, έχω σοβαρά ερωτηματικά για τη σκοπιμότητα της έκδοσης. Οχι, γιατί όπως πολλοί ίσως σκέφτονται, προκάλεσε τέτοια αναταραχή στη διαλυμένη Αριστερά επιτείνοντας τις διαλυτικές της τάσεις, όχι! Αλλά γιατί ξύπνησε στο συλλογικό υποσυνείδητο τις μαύρες εποχές της συγκυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αυτού του θιάσου σκιών που έπαιξε τη χώρα (και τις τύχες μας) στα ζάρια. Πιο καταστροφικό rebranding από αυτό, λογικά δεν πρέπει να έχει ξαναγίνει…

Το πιστεύω, καθότι αφού τις επανέφερε αυτές τις τρομερές μνήμες στο προσκήνιο και με τέτοια ένταση, έκανε έναν τουλάχιστον ευτυχισμένο άνθρωπο από όλη αυτή την αναταραχή: τον πρόεδρο Κυριάκο!

Και ό,τι συνέβη έως τώρα (όπως και ό,τι θα συμβεί από εδώ και πέρα), με άξονα το βιβλίο, αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας πως το έργο «ο Τσίπρας συγγραφέας» υπηρετεί μέχρις κεραίας το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος». Ολα δεξιά του πάνε, τελικά, του Κυριάκου…

Η ταβανόπροκα του Γιάνη

Η μεγάλη αλήθεια του Γιάνη με ένα νι Βαρουφάκη, το αγαπημένο μου «ουάου» τρελό αγόρι με τη μηχανή και τα δερμάτινα, είναι ότι πικράθηκε πολύ με όσα του αποδίδει ή καταλογίζει, ο πρόεδρος εξ εφέδρων Τσίπρας, στο πολυσυζητημένο μυθιστόρημά του. Εξ αυτού του λόγου, είπε κι αυτός ένα «πριτς» που θα διαβάσω το βιβλίο (χθες πρωί πρωί στην ΕΡΤ), και εξήγησε ότι επειδή «έχει πολλά βιβλία να διαβάσει, θα περιμένει (να δει) την ταινία».

Να του δανείσει τον… σκηνοθέτη που δημιούργησε τη δική του ταινία θα πρότεινα εγώ, αλλά δεν το προτείνω, φοβάμαι ότι θα πάει στον βρόντο η ωραία μου πρόταση. Αλλωστε, ο Γιάνης με το ένα νι και τη μεγάλη γλώσσα, έκανε βιβλίο και συγγραφέα, φιτίλια. Αρχικά είπε ότι (με το βιβλίο) ο Τσίπρας «επιδίδεται σε μια προσπάθεια να μεταμφιέσει την ενοχή σε αφέλεια». Εν συνεχεία πρόσθεσε ότι «ο Τσίπρας ενδιαφέρεται να γίνει πρωθυπουργός, θεμιτό. Θεμιτό να θέλει να σπάσει κανείς το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά δεν είναι εύκολο να το κάνω εγώ στα 65 μου». Και μετά πήρε μια μεγάλη ταβανόπροκα και κάρφωσε τον Τσίπρα στα πλευρά, με τα εξής πολύ ωραία λόγια: «Κάποτε ρώτησαν τη Μάργκαρετ Θάτσερ “ποιο ήταν το μεγαλύτερο επίτευγμα” και απάντησε “ο εργατικός Τόνι Μπλερ”. Αν ρωτήσετε σήμερα τους πιο βαμμένους τροϊκανούς το ίδιο ερώτημα θα σας πουν “ο Αλέξης Τσίπρας”. Προσπαθεί να βαφτίσει το κρέας ψάρι και την άγνοιά του, που παραδέχεται ότι είχε, σε αφέλεια».

Mail από το Τέξας

Από όλα όσα πικραμένα άφησε να του ξεφύγουν, ήταν το ότι καταλόγισε στον αρχηγό πως «έστρωσε τον δρόμο για τον Μητσοτάκη», εκτίμηση με την οποία πρέπει να πω ότι συμφωνώ απολύτως. Επίσης μου άρεσε πολύ, διότι εν συνεχεία, πήρε ένα από αυτά τα μικρά μπαλταδάκια, τα γιαπωνέζικα, που διαφημίζουν στο Διαδίκτυο, και τεμάχισε κανονικά, σε μικρές λεπτές φέτες (άουτς!) τον συγγραφέα Τσίπρα για τα… ιου… ιου… αποκαλύπτοντας ότι ο ψευταράκος γνώριζε το σχέδιο, πριν καν κερδίσουν τις εκλογές. Οπως είπε «η εφαρμογή του συγκεκριμένου συστήματος δημόσιων πληρωμών ήταν όρος που του είχα θέσει τον Νοέμβριο του 2014 στη συνάντηση με τον Δραγασάκη για να αναλάβω το ΥΠΟΙΚ, που τώρα το ευτελίζει και λέει ότι το έμαθα στο τέλος. Εχω και τα e-mail που τους έστελνα από το Τέξας»!!!

Δώσ’ τα ρε Γιάνη με ένα νι, στη δημοσιότητα, να γλεντήσουμε κι εμείς…


Αλλη μία σχέση στον γκρεμό

Στο μεταξύ ούτε και η άλλη σχέση του Γιάνη με ένα νι, πήγε καλά. Αναφέρομαι στη σχέση που είχε αναπτύξει με τον Παναγιώτη Λαφαζάνη. Σε ό,τι με αφορά, με το διαζύγιο στη σχέση, πληροφορήθηκα ότι είχαν… σχέση, αλλά τέλος πάντων. Μπορεί και να μου είχε διαφύγει το συγκλονιστικό γεγονός οπότε δεν το συνεχίζω. Οι δυο τους λοιπόν, τα κόμματά τους για να είμαι απολύτως ακριβής, ΜέΡΑ25 και ΛΑΕ, είχαν αποφασίσει να συνεργαστούν στη δημιουργία ενός μετωπικού φορέα, ονόματι Ανατρεπτική Οικολογική Αριστερά. Η ωραία σχέση οδηγήθηκε στον γκρεμό, πριν από ένα 10ήμερο, όταν κάτι λεβεντόπαιδα της φοιτητικής οργάνωσης της ΛΑΕ, που δρουν κάτω από το αρκτικόλεξο ΑΡΑΣ (τρέχα γύρευε, τι σημαίνει), έσπασαν στο ξύλο κάτι αναρχικούς μέσα στο Πολυτεχνείο, και μαζί τους έσπασαν και ό,τι βρήκαν μπροστά τους, από εξοπλισμό του ΕΜΠ. Η σεμνή τελετή που έληξε με μερικά σπασμένα κεφάλια, καθότι τα παιδιά κρατούσαν ροπαλάκια, προκάλεσε την έντονη αντίδραση του αστού Γιάνη, ο οποίος αποδοκίμασε την ΑΡΑΣ. Αλλά ο Παναγιώτης (Λαφαζάνης) που προέρχεται από την εργατική τάξη, δεν το έκανε. Τρελός ήταν, εδώ που τα λέμε, να αποδοκιμάσει την οργάνωσή του, όπως απαιτούσε εν εξάλλω ο Γιάνης ο αστός; Κατόπιν αυτού, επήλθε η τέλεια (;) ρήξη.

Στενοχωριέμαι, αφόρητα. Κρίμα είναι το κίνημα να δέχεται τέτοια πλήγματα…

Κόντρα συγγραφέων

Αβρότητες, στη σκιά μιας πολιτικής αντιπαράθεσης που έρχεται από πολύ παλιά και είναι σίγουρο ότι θα συνεχιστεί και στο μέλλον. Ο Τσίπρας περιχαρής για την εκδοτική επιτυχία του «παραμυθιού με… όνομα», στέλνει τιμής ένεκεν το βιβλίο του στον Αδωνη, μετά ευχαριστήριας αφιέρωσης «για τη δωρεάν διαφήμιση του βιβλίου του». Μετά ποζάρει στον φακό, δείχνει το βιβλίο, και ρωτάει (τον Αδωνη): «Το λιγουρεύεσαι;».

Ο Άδωνις σιγά να μην άφηνε την ευκαιρία να πέσει κάτω και να μην το σχολιάσει, το γεγονός. Με το που παραλαμβάνει το «δώρο» Τσίπρα, πιάνει και του αφιερώνει κι αυτός ένα βιβλίο του, καινούργιο – είναι και πολυγραφότατος ο μπαγάσας. Κυκλοφορεί αύριο, και πρόκειται για μια ενδελεχή μελέτη στον ρωμαϊκό πολιτισμό, υπό τον τίτλο «Ρώμη». Και γράφει κι αυτός βίντεο για τα social media:

«Αλέξη μου, εγώ ως γνήσιος βιβλιοπώλης ανταποδίδω. Ενα βιβλίο ιστορίας, το παρουσιάζω μεθαύριο. Ξέρεις γιατί η ιστορία είναι πολύ σημαντική; Σε μαθαίνει να διαλέγεις καλούς συνεργάτες. Καλή αντάμωση».

Το «καλή αντάμωση» δεν διευκρίνισε πού πάει, αλλά έχω την εντύπωση ότι προεξοφλεί πως ο άλλος θα κάνει κόμμα, άρα θα έχει πολλές ευκαιρίες μπροστά του να τον αντιμετωπίσει. Πάντως, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, αν καλοεξετάσεις την κίνηση Τσίπρα, μάλλον ωφελεί τον Αδωνη, αναγορεύοντάς τον αντίπαλό του…

Οι πληγές των Τζουμέρκων

Οπως ίσως διαβάσατε, κατά τη συνάντηση που είχαν προχθές στο Προεδρικό Μέγαρο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κων. Τασούλας με τον πρόεδρο Κυριάκο, συζητήθηκε και το θέμα των φυσικών καταστροφών που προκάλεσε το πρόσφατο κύμα κακοκαιρίας στην Ηπειρο. Πληροφορήθηκα, λόγω των γνωστών… λόγων (καταγωγής, σχέσεων και ενδιαφέροντος για την εύανδρο Ηπειρο), ότι ο πρόεδρος Κυριάκος δεσμεύτηκε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για την άμεση χρηματοδότηση των έργων αποκατάστασης των ζημιών στην περιοχή των Τζουμέρκων, έναν καλά κρυμμένο θησαυρό φυσικής ομορφιάς.

Ευελπιστώ ότι δεν ήταν λόγια υπό το κράτος των εντυπώσεων που προκάλεσε η τρομερή καταιγίδα – ο όγκος του νερού που έπεσε στην περιοχή, λέγεται πως ήταν αντίστοιχος εκείνου που έπεσε στη Θεσσαλία με τον «Ντάνιελ» προ διετίας. Σήμερα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα δεχτεί στο γραφείο του τον περιφερειάρχη Ηπείρου Αλ. Καχριμάνη, με κύριο θέμα ακριβώς αυτό, τις μεγάλες καταστροφές και την αποκατάστασή τους.

Ο πρόεδρος το έχει πάρει ζεστά το θέμα, και αυτό με κάνει αισιόδοξο. Και είναι ευκαιρία τώρα, να τεθεί και το θέμα της σύνδεσης των Τζουμέρκων με την Εγνατία, με έναν κάθετο άξονα που θα απογειώσει τουριστικά την περιοχή…

"ΙΘΑΚΗ¨" ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ ΠΟΥ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ΑΛΛΑΖΟΝΙΚΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ,ΕΛΛΕΙΨΗ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗΣ Ή ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΥΓΝΩΜΗΣ, ΤΕΛΙΚΩΣ ΔΕ ΚΑΙ ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ....ΕΝΑΣ "ΜΑΘΗΤΕΤΟΥΜΕΝΟΣ ΜΑΓΟΣ" ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ!

Από την "Political",και... 

....από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"(φύλλο 25/11/25)

• H εκδοχή Τσίπρα για τα κρίσιμα γεγονότα του 2015-2019
• Αποτίμηση της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ

ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΑΝΤΖΟΛΕΤΟΥ

Η πορεία της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν ανέφελη. Γεγονότα όπως το Μάτι δεν μπόρεσαν να σβηστούν. Από την άλλη, πρωτοβουλίες όπως η συμφωνία των Πρεσπών έδωσαν ένα σημαντικό κεφάλαιο στον Αλέξη Τσίπρα παρά τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν στο εσωτερικό.

Tο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης: Ο Αλέξης Τσίπρας είχε κατηγορηθεί για τις υποσχέσεις που έδωσε στη ΔΕΘ τον Σεπτέμβριο του 2014 όταν ήταν εν αναμονή πρωθυπουργός. Με μια δόση αυτοκριτικής περιγράφει εκείνο το φθινόπωρο στην «Ιθάκη»: «Το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης αποτέλεσε τον καταλύτη για τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ λίγους μήνες αργότερα. Ταυτόχρονα όμως και τον πήχυ που ποτέ δεν κατάφερε να υπερβεί. Η κυβερνητική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ κινήθηκε απολύτως στο πνεύμα του προγράμματος, δεν κατάφερε όμως να ανταποκριθεί στο γράμμα του».

Το Μάτι: Μετά τον χαμό των 104 ανθρώπων η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΑΝΕΛ άρχισε να μετράει αντίστροφα. Ο πρώην πρωθυπουργός περιγράφει τις δραματικές στιγμές που έζησε και την παντελή αδυναμία του κρατικού μηχανισμού να ανταποκριθεί. «Ο συντονισμός είχε χαθεί και ο καθένας έκανε ό,τι του επέτρεπαν τα μέσα και οι δυνάμεις του. Δεν υπήρχε ενιαίος έλεγχος, γι’ αυτό δεν υπήρχε και ενιαία εικόνα... Λίγο αργότερα έφτασε η πρώτη διασταυρωμένη πληροφορία για τους νεκρούς (...) Εδωσα αμέσως εντολή στον Τζανακόπουλο να το ανακοινώσει, πράγμα που έκανε γύρω στις 2.30 το πρωί. Η χώρα έπρεπε να ενημερωθεί».

Η Novartis: Το γεγονός που γύρισε μπούμερανγκ στον Αλέξη Τσίπρα ήταν η υπόθεση της Novartis. Το λάθος το είχε παραδεχθεί πρώτα στο συνέδριο της «Κ» τον Μάρτιο του 2024. Στο βιβλίο μιλάει και για την επιλογή που έγινε η Προανακριτική να προχωρήσει σε fast track διαδικασίες. «Η βασική αιτία της απόφασης, ας μη γελιόμαστε, ήταν άλλη: Ο φόβος να αναλάβουμε την ευθύνη, με βάση το Σύνταγμα, και να συγκροτήσουμε επιτροπή με εισαγγελικές αρμοδιότητες, που θα έβαζε στο κάδρο της έρευνας πολιτικούς μας αντιπάλους», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Οι σχέσεις με την Εκκλησία: Δεν θα μπορούσε να λείπει από το βιβλίο η προσπάθεια που έκανε να κλείσει συμφωνία με την Εκκλησία, έναν «ιστορικό συμβιβασμό», όπως είχε χαρακτηριστεί. Η πρωτοβουλία δεν προχώρησε λόγω της αντίδρασης του Κλήρου. Τον Νοέμβριο του 2018 είχε αποκαλύψει πως εργαζόταν μέρες με τον Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο για το συγκεκριμένο θέμα. Τι περιελάμβανε; «Η πολιτεία απαλλασσόταν από τη δαπάνη της μισθοδοσίας του Κλήρου, με ταυτόχρονη διασφάλιση των απαιτούμενων πόρων για την Εκκλησία. Αφετέρου τα δύο μέρη συναινούσαν στην από κοινού αξιοποίηση εκτάσεων υπό αμφισβητούμενο ιδιοκτησιακό καθεστώς, χωρίς την αναμονή οριστικής αποσαφήνισης».

Η συμφωνία των Πρεσπών: Είναι το γεγονός το οποίο υπερασπίζεται σε κάθε ευκαιρία. Αποτέλεσε και την αφορμή, άλλωστε, να επιτεθεί με σφοδρότητα στον Κυριάκο Μητσοτάκη μέσα από τις σελίδες του βιβλίου: «Κατασκεύασε την αθλιότητα ότι “ο Τσίπρας αντάλλαξε τη Μακεδονία με τις συντάξεις”. Για να πω την αλήθεια, όταν το άκουσα αυτό πρώτη φορά δεν πίστευα στα αυτιά μου. Δεν περίμενα να πέσει τόσο χαμηλά», αναφέρει χαρακτηριστικά. Μπορεί να έφερε το τέλος της συμπόρευσης με τους ΑΝΕΛ, ωστόσο μιλούσε από την πρώτη στιγμή για «εθνικό στόχο», για τον οποίο δεν θα έκανε πίσω.

Η Τουρκία: Οι σχέσεις με την Τουρκία χωρίζονται σε δύο περιόδους, πριν και μετά την απόπειρα πραξικοπήματος. Ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρεται στις τρεις επισκέψεις που έκανε στη γειτονική χώρα μέσα σε επτά μήνες. Η θετική ατζέντα προωθήθηκε και ο Ταγίπ Ερντογάν ήρθε στην Ελλάδα τον Δεκέμβριο του 2017, με τη δημόσια αντιπαράθεσή του με τον Προκόπη Παυλόπουλο να στρέφει όλα τα φώτα πάνω της. Στο βιβλίο περιγράφει τη σύλληψη των δύο Ελλήνων στρατιωτών στις 2 Μαρτίου 2018 στον Εβρο, αλλά και το ερευνητικό σκάφος «Μπαρμπαρός» που βγήκε στο Αιγαίο λίγους μήνες μετά. «Η ελληνική φρεγάτα “Νικηφόρος Φωκάς” βρέθηκε από την πρώτη στιγμή απέναντι στο “Μπαρμπαρός”», τονίζει χαρακτηριστικά και παίρνει την ευκαιρία να ασκήσει για άλλη μία φορά κριτική στον τρόπο που αντέδρασε η σημερινή κυβέρνηση στην περίπτωση του «Ορουτς Ρέις».

Οι ΗΠΑ: Κομβική θεωρεί για τις στενές σχέσεις που αναπτύχθηκαν με την Ουάσιγκτον την επίσκεψή του στον Λευκό Οίκο, τον Οκτώβριο του 2017. Τέθηκαν νέες βάσεις στη διμερή συνεργασία και στον αμυντικό τομέα: «Προώθηση της συνεργασίας 3+1 με το Ισραήλ, εκσυγχρονισμός F-16 και εξασφάλιση σημαντικών επενδύσεων, με πιο χαρακτηριστικές το πλωτό κέντρο επανυγροποίησης φυσικού αερίου στην Αλεξανδρούπολη»

Αφηγείται ο πρώην πρωθυπουργός: «Ανεβαίνοντας με τα πόδια τις σκάλες της Κουμουνδούρου, κάποια στιγμή ο Θεοδωράκης φτάνει στον όροφο που ήταν το γραφείο του Λαφαζάνη. Τον συναντάει στον διάδρομο και ο Λαφαζάνης του απευθύνεται: “Τι θες εσύ εδώ; Μην κάνεις τον κόπο, πρόλαβε ο άλλος”. Με τον Θεοδωράκη να απαντά: “Τι εννοείς;” Και τον Λαφαζάνη να του λέει: “Ηταν πάνω με τον Καμμένο. Τελείωσε, τα βρήκαμε”. Και έτσι ο Θεοδωράκης δεν έκανε τον κόπο. Ανέβηκε μεν για λόγους ευγενείας μέχρι τον έβδομο, αλλά η συνάντηση τελείωσε πριν καν αρχίσει. Ανταλλάξαμε δυο κουβέντες σχεδόν στο πόδι, κι έφυγε. Δεν μου δόθηκε καν η ευκαιρία να συζητήσω ουσιαστικά μαζί του το ενδεχόμενο συμμετοχής του στην Κυβέρνηση. (...) Με δεδομένη τη συμμετοχή Καμμένου, ήταν εξαιρετικά δύσκολο να τον πείσω να συμμετάσχει και αυτός. Εχει όμως την ιστορική του αξία το γεγονός ότι η απόφασή του να μην πάρει τον ανελκυστήρα και να ανέβει από τις σκάλες στέρησε τη δυνατότητα έστω να κουβεντιάσουμε πριν διαφωνήσουμε».

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 25/11/25

 Aπό την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" (φύλλο 25/11/25)

Σε αυτή την παράδοση, η αρχαία ελληνική θρησκεία κατέχει κεντρικό ρόλο. Δεν πρόκειται μόνο για μύθους ή τελετές, αλλά για ένα σύστημα αξιών που διαμόρφωσε τη σκέψη, την ηθική και την κοινωνική συνοχή των Ελλήνων. Η σχέση του ανθρώπου με τον θεό, η έμφαση στη δικαιοσύνη, τη σοφία, την ανδρεία και την ισορροπία, η κατανόηση της μοίρας και της ευθύνης του καθενός, δημιούργησαν μια συλλογική συνείδηση που διατηρεί την ελληνική ιθαγένεια πέρα από την απλή ένταξη σε ένα κράτος.

Μάλιστα, θα έλεγα ότι η αρχαία ελληνική θρησκεία, με την πλούσια φιλοσοφική και ηθική κληρονομιά της, έπαιξε ίσως μεγαλύτερο ρόλο στη διατήρηση της ελληνικής ταυτότητας και του αισθήματος ελληνικότητας ακόμη και από την ελληνική ορθόδοξη πίστη. Οι μύθοι, οι αξίες και οι θεοί της αρχαιότητας αποτελούν τη ρίζα από την οποία άνθισε η ελληνική γλώσσα, η πολιτική σκέψη και η κοινωνική συνοχή, διαμορφώνοντας μια ταυτότητα που άντεξε στους αιώνες.

Σήμερα, καθώς συζητάμε για την έννοια της «Hellas» και της ελληνικής ιθαγένειας, είναι σημαντικό να μην ξεχνάμε αυτήν τη βαθιά πνευματική κληρονομιά. Η αρχαία ελληνική θρησκεία δεν είναι απλώς ιστορία· είναι φάρος που φωτίζει την κατανόηση του ελληνικού πολιτισμού, της συλλογικής μας μνήμης και της μοναδικής μας ταυτότητας.

Συνεπώς, εκτιμώ ότι έχουμε την ανάγκη να βρούμε έναν τρόπο να ενσταλάξουμε την υπερηφάνεια της ελληνικής μας ταυτότητας στους νέους που έρχονται στην Ελλάδα όταν επισκέπτονται τους πολλούς χώρους της αρχαίας μας κληρονομιάς. Εδώ έγκειται η μεγάλη πρόκληση για την επιτυχία αυτού που προτείνετε.

ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ ΣΑΒΒΑΣ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ
Μελβούρνη, Αυστραλία

της Ελλάδας, που βρέθηκε στο τιμόνι της χώρας σε περίοδο «μη κανονική», μνημονιακή και «να μην την θυμόμαστε καλύτερα»! Το βιβλίο του κ. Τσίπρα ίσως είναι μια προσωπική του απολογία, απ’ τη θέση του πολιτικά ηττημένου σε απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις, θέση που μοιάζει με εκείνη του «κατηγορουμένου». Φυσικά κάθε κατηγορούμενος δικαιούται άνετης απολογίας και ως γνωστόν για την υπεράσπισή του «λέει ό,τι θέλει». 

Επίσης, πρέπει να παραδεχθούμε πως ο κ. Τσίπρας είναι αξιοθαύμαστος. Μάλιστα! Από δηλωμένος άθρησκος έγινε «Μέγας Σταυροφόρος του Τάγματος των Ορθοδόξων Σταυροφόρων του Παναγίου Τάφου» και το αγαπητό παιδί μερίδας έγκριτων αρχιερέων! Ευλογίες και μεγαλόσταυροι! Ονειρικές καταστάσεις που δεν τις διανοείται κανείς ευσεβής του χριστιανικού ποιμνίου «εν υπακοή και υποταγή»! Επίσης, πώς κατάφερε ο εν λόγω να κάνει το «όχι» ενός δημοψηφίσματος, που εκείνος προκάλεσε, «ναι», είναι όντως «θαύμα»! Χαρισματικός πράγματι, αισθάνεται συγχωρεμένος και δικαιωμένος ιστορικά απ’ την περικοπή συντάξεων και επικουρικών, απ’ το κλείσιμο των τραπεζών και τη θέα των απόμαχων της ζωής να κλαίνε μπροστά στα ΑΤΜ κ.ά. Γεγονότα πρόσφατα, που τα βιώσαμε έμπονα! Ομως δικαιούται να μιλήσει και να γράψει βιβλίο που μπορεί να θεωρηθεί «απολογητικό υπόμνημα». Εξασφαλισμένο δικαίωμά του. Το «ποια» θα είναι η ετυμηγορία για το προς ανάγνωση κείμενό του, είναι άλλη υπόθεση.

ΙΩΑΝΝΗΣ Α. ΜΕΛΙΣΣΕΙΔΗΣ
Δρ Νομικής-συγγραφέας Αθήνα

Ο ίδιος όμως (ο Τσίπρας) πού είναι; Τι είναι; Ενας εκ των υστέρων σχολιαστής της πολιτείας του. Ενας που φορτώνει όσα προβλήματα προέκυψαν στη διακυβέρνησή του στους ανώριμους ή και κακόπιστους συνεργάτες του, διεκδικώντας για τον εαυτό του το δικαίωμα στην περιορισμένη ευθύνη; Ο ίδιος κάνει ότι δεν το καταλαβαίνει, αλλά στο φοβερό αυτό βιβλίο ομολογεί (χωρίς βασανιστήρια) ότι, αντί για ηγέτης με στρατηγική, όπως πλάσαρε τον εαυτό του, ήταν ένα έρμαιο του εσωκομματικού συσχετισμού δυνάμεων. Ενα φτερό στον άνεμο, σε μια εποχή που χρειαζόταν κάποιον να κουμαντάρει το σκάφος που κλυδωνιζόταν. Δεν σας κρύβω ότι και τη γενική γραμμή του βιβλίου την ανέμενα όπως ανέμενα πολλούς από τους ισχυρισμούς του Αλέξη Τσίπρα. Δεν περίμενα, όμως, κάποιες αναφορές που δεν ταιριάζουν στην εικόνα του δήθεν ιδεολόγου και δήθεν υπεράνω, του αυτοπροσδιοριζόμενου ως «παίκτη» την περίοδο της πρωθυπουργίας του. Δεν περίμενα, π.χ., το απόσπασμα για την επίσκεψη που του έκανε ο Κασσελάκης – και κυρίως δεν περίμενα ότι θα μεταφερόταν στο χαρτί η στερεότυπη πλάκα που σε άλλες εποχές ο Τσίπρας θα την αποκαλούσε ομοφοβική. Η έκφραση της συζύγου του «Αγάπη να υπάρχει», στην πιθανότητα ο Τάιλερ να είπε στον Κασσελάκη αν μπορούν να αναθρέψουν παιδιά στο Μαξίμου, είναι μπανάλ, ακόμα και ως πλάκα. Και αποπνέει το αντίθετο από αυτό που προσπαθεί να εκπέμψει ο Τσίπρας: στερεοτυπική μιζέρια.....

 Aπό "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 25/11/25

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Οπως αναμενόταν, η σαπουνόπερα γύρω από τη διακυβέρνηση και, γενικότερα, περί τον βίο και την πολιτεία του Αλέξη Τσίπρα κυκλοφόρησε και, όλη τη μέρα χθες, η βελόνα είχε κολλήσει στα διάφορα που γράφει. Επιβεβαιώνονται πάντως οι αναγνώσεις που είχαν γίνει με βάση τα αποσπάσματα τα οποία, έως προχθές, είχαν κυκλοφορήσει και σχολιαστεί.

Τι ομολογεί στην «Ιθάκη», που κυκλοφόρησε χθες από τον Gutenberg, ο βιογραφούμενος ο οποίος την υπογράφει για την πολιτική διαδρομή του; Οτι ήταν εντελώς απαράσκευος για οτιδήποτε. Πήρε την εξουσία, επέλεξε τον Καμμένο για εταίρο που του είπε ότι οι δυο τους θα ήταν κάτι σαν τον Βελουχιώτη με τον Ζέρβα, είδε βιαστικά τον Θεοδωράκη, κι ύστερα έφτιαξε μια κυβέρνηση που ο ίδιος την περιγράφει σαν θίασο σκιών.

Ο ένας ήταν φιγουρατζής, ο άλλος δεν καταλάβαινε, η τρίτη έπασχε από αυτοκαταστροφική αδιαλλαξία κι από εξουσιαστική μανία… Σήμερα, τους αντιμετωπίζει σαν γραφικές φιγούρες που τον ταλαιπωρούσαν με τις εμμονές τους. Δεν αναλογίζεται όμως ότι οι γραφικές αυτές φιγούρες ταλαιπώρησαν πρωτίστως εμάς, με τη δική του κάλυψη. Οτι οι γραφικές φιγούρες καθόρισαν την περίοδο της δικής του πολιτείας. Κι ότι κάποιες απ’ αυτές μας τις φόρτωσε στην πλάτη για πολύ καιρό.

Ολα αυτά ο Τσίπρας θεωρεί ότι τον απασχολούν ως κάτι φολκλορικό, ως μια ενόχληση του παρελθόντος. Ο ίδιος όμως πού είναι; Τι είναι; Ενας εκ των υστέρων σχολιαστής της πολιτείας του. Ενας που φορτώνει όσα προβλήματα προέκυψαν στη διακυβέρνησή του στους ανώριμους ή και κακόπιστους συνεργάτες του, διεκδικώντας για τον εαυτό του το δικαίωμα στην περιορισμένη ευθύνη; Ο ίδιος κάνει ότι δεν το καταλαβαίνει, αλλά στο φοβερό αυτό βιβλίο ομολογεί (χωρίς βασανιστήρια) ότι, αντί για ηγέτης με στρατηγική, όπως πλάσαρε τον εαυτό του, ήταν ένα έρμαιο του εσωκομματικού συσχετισμού δυνάμεων. Ενα φτερό στον άνεμο, σε μια εποχή που χρειαζόταν κάποιον να κουμαντάρει το σκάφος που κλυδωνιζόταν.

Δεν σας κρύβω ότι και τη γενική γραμμή του βιβλίου την ανέμενα όπως ανέμενα πολλούς από τους ισχυρισμούς του Αλέξη Τσίπρα. Δεν περίμενα, όμως, κάποιες αναφορές που δεν ταιριάζουν στην εικόνα του δήθεν ιδεολόγου και δήθεν υπεράνω, του αυτοπροσδιοριζόμενου ως «παίκτη» την περίοδο της πρωθυπουργίας του.

Δεν περίμενα, π.χ., το απόσπασμα για την επίσκεψη που του έκανε ο Κασσελάκης – και κυρίως δεν περίμενα ότι θα μεταφερόταν στο χαρτί η στερεότυπη πλάκα που σε άλλες εποχές ο Τσίπρας θα την αποκαλούσε ομοφοβική. Η έκφραση της συζύγου του «Αγάπη να υπάρχει», στην πιθανότητα ο Τάιλερ να είπε στον Κασσελάκη αν μπορούν να αναθρέψουν παιδιά στο Μαξίμου, είναι μπανάλ, ακόμα και ως πλάκα. Και αποπνέει το αντίθετο από αυτό που προσπαθεί να εκπέμψει ο Τσίπρας: στερεοτυπική μιζέρια.


Μου κάνει, επίσης, εντύπωση ότι επιμένει πως το δημοψήφισμά του δεν κόστισε 100 δισ. ευρώ. Μπορεί να διαβεβαιώνει ό,τι θέλει για να υπερασπίσει τον εαυτό του, ούτως ή άλλως όμως είναι πολύ πρόσφατη η μαρτυρία του Γιάννη Στουρνάρα, στη συνέντευξή του στην «Corriere della Sera» (10/11/2025).

Ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος δήλωσε ότι είχε προειδοποιήσει τον Τσίπρα πως η καθυστέρηση να αποδεχτεί τους όρους των δανειστών και εταίρων θα κόστιζε στη χώρα ακριβώς αυτό το ποσό. Στην ίδια συνέντευξη, μάλιστα, ο Γιάννης Στουρνάρας πρόσθεσε ότι «ήταν σωστό που ο κ. Τσίπρας αποδέχθηκε τους όρους, αλλά αυτό έπρεπε να είχε γίνει έξι μήνες νωρίτερα».

Εξι μήνες – και ένα δημοψήφισμα νωρίτερα.

Η κόλαση είναι οι άλλοι

Μπορεί η «Ιθάκη» που υπογράφει ο Αλέξης Τσίπρας να ξαναφέρει τον πρώην πρωθυπουργό σε τροχιά εξουσίας; Θα λειτουργήσει ως η αφετηρία μιας επανεκκίνησης που, στην αρχή, θα οδηγήσει στη δημιουργία ενός νέου κόμματος; Η λογική λέει ότι το κόμμα, συνακόλουθα και η εξουσία, απομακρύνονται. Γιατί; Επειδή ο Τσίπρας αυτή τη φορά θα δυσκολευτεί να βρει συνεργάτες. Ποιος θα εμπιστευτεί έναν άνθρωπο που, στην πρώτη δημόσια αποτίμηση της πορείας του, άδειασε, με απαξιωτικό έως και χλευαστικό τρόπο, τα περισσότερα πρόσωπα με τα οποία συμπορεύτηκε; Ολα τα πρόσωπα για τα οποία μιλάει είναι δικές του επιλογές, ακόμα και ο Νίκος Παππάς της ποιητικής Δρακογενιάς, που τα αδειάζει και τα πετάει σήμερα για να σώσει το σαρκίον του. Κρύβει και μερικά, όπως π.χ. η Ραχήλ Μακρή που τόσο τον είχε εντυπωσιάσει ώστε τη μετέγγραψε στον ΣΥΡΙΖΑ από τους ΑΝΕΛ. Ή ο και αστρολόγος Παύλος Χαϊκάλης, τον οποίο έκανε υφυπουργό αναθέτοντάς του την ευθύνη των Κοινωνικών Ασφαλίσεων! Αλλά η ουσία είναι ότι μεταθέτει στους άλλους τη δική του ευθύνη.

Ο κύβος έχει ριφθεί. Οι φιλόδοξοι της επόμενης μέρας τον περιμένουν να επιστρέψει και να τους δώσει ένα κάποιο χρίσμα. Να είναι βέβαιοι ότι θα είναι τα εξιλαστήρια θύματα της επόμενης μέρας. Ισως γι’ αυτό δεν βλέπω συνωστισμό.

"ΤΑ ΝΕΑ", 25/11/25

"Ο μόνος και οι άχρηστοι"

Από την πρώτη στιγμή είχα αντιληφθεί τι ακριβώς θα ήταν το βιβλίο «παραμύθι με… όνομα» του εξ εφέδρων προέδρου Αλέξη. Το είχα καταλάβει από τις προδημοσιεύσεις. Οι άλλοι που αισθάνθηκαν έκπληξη, ότι τάχα μου και καλά, περίμεναν κάτι διαφορετικό, δεν καταλαβαίνω γιατί παριστάνουν τώρα τους έκπληκτους. Ο άνθρωπος παραμύθια έγραψε. «ΠαραμΙΘΑΚΗ», κατά την επιτυχή έκφραση του Βαξεβάνη, τον οποίο έσυρε στα δικαστήρια, και καταδίκασε. Προσωπικά, η μόνη έκπληξη που αισθάνθηκα είναι ότι δεν περίμενα ποτέ, τόσα, και τέτοια, ξεδιάντροπα ψέματα, συγκεντρωμένα σε έναν τόμο, ο οποίος γράφτηκε, υποτίθεται, για να βελτιώσει την εικόνα του. Να τον βοηθήσει να επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο, με τέτοιον τρόπο, ώστε να μπορέσει να παίξει μελλοντικά έναν ρόλο. 

Εδώ, από τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν, και θα συνεχίσουν για το επόμενο διάστημα, είναι φανερό ότι ο άνθρωπος δεν έκανε μια απλή αγιογραφία του εαυτού του, στην πραγματικότητα έριξε στα σκυλιά όσους ο ίδιος είχε επιλέξει για να στελεχώσουν την κυβέρνησή του, και να λύσουν τα προβλήματα της χώρας, και τα δικά μας. Ολους αυτούς λοιπόν, τους οποίους επαναλαμβάνω ο ίδιος επέλεξε, τους θάβει ανελέητα, για να εμφανιστεί αυτός, ως ο μόνος που έπραξε το σωστό. Ο μόνος που είχε σχέση με την πραγματικότητα. Ο μόνος που αγωνίστηκε να διασώσει τη χώρα από τη χρεοκοπία. Ο μόνος που κατείχε την πολιτική. Ο μόνος που μπορούσε να χαράξει μια στρατηγική. Ο μόνος… ο μόνος…

«Ο μόνος και οι άχρηστοι», έπρεπε να ονομάζεται το βιβλίο!..

Το μεγαλοφυές σχέδιο των IOU

Ακόμη θυμάμαι, και συγκρίνω εκείνα τα ψέματα που έλεγαν την περίοδο που έπαιζαν τις τύχες της χώρας στα ζάρια, με αυτά που τώρα παραδέχεται στο βιβλίο του, ο εξ εφέδρων αρχηγός. Είχα αποκαλύψει εδώ σε αυτή τη στήλη, το μεγαλοφυές σχέδιο του Γιάνη με ένα νι, Βαρουφάκη, να τυπώνουν IOU, τα περίφημα… ιου… ιου… με τα οποία κάναμε πλάκα τότε, και να τα μοιράζουν στους συνταξιούχους και τους δημοσίους υπαλλήλους, σε αντιστάθμισμα της εξόδου από το ευρώ. Εγραφα, και γράφαμε όλοι οι συνάδελφοι, τι παράλογα είναι αυτά, και πού διάολο θα καταλήξει αυτό το πράγμα, με τις τρέλες που έχουν στο κεφάλι τους. Διαψεύσεις επί διαψεύσεων από το Μέγαρο Μαξίμου. Και σκληρές απειλές, ότι άμα δεν σταματήσουμε τις… συκοφαντίες, να περιμένουμε τον εισαγγελέα, διότι δημιουργούμε αναστάτωση στον κόσμο. Και ιδού τώρα, τι αποκαλύπτει αυτός ο λεβέντης αρχηγός των άχρηστων, Τσίπρας. Περιγράφει τη στιγμή που ο Βαρουφάκης τού κάνει λόγο για τα… ιου… ιου:

«”Καλά, είσαι με τα καλά σου; Πώς θα δίνουμε κουπόνια αντί για συντάξεις; Δεν θα σταθούμε ούτε μια μέρα. Ποιος συνταξιούχος θα δεχθεί να πάρει κουπόνια αντί για συντάξεις;”. Μετά άρχισε να μου λέει ότι υπήρχε και η εναλλακτική να μην τυπώσουμε κουπόνια, αλλά να τα κάνουμε όλα ηλεκτρονικά με το κινητό. Να συναλλάσσονται οι συνταξιούχοι με το κινητό, το 2015! Με την προχειρότητα αυτή τέλειωσε για μένα η συζήτηση»!

Τέλειωσε η συζήτηση, αλλά εμάς που τα αποκαλύπταμε τότε, μας κατηγορούσατε ότι διασπείρουμε ψευδείς ειδήσεις…

«Πείραμα» αξίας εκατομμυρίων

Με τι θέατρο σκιών είχαμε μπλέξει, το παραδέχεται αφοπλιστικά και ο ίδιος ο παραμυθατζής συγγραφέας. Οι «άχρηστοι» με τους οποίους πλαισίωσε το κυβερνητικό σχήμα, ούτε είχαν καταλάβει τι έργο είχαν να επιτελέσουν. Πολύ περισσότερο, ήταν εντελώς άκυροι. Από την πρώτη ημέρα, μας κόστισαν εκατομμύρια, κερατιάτικα. Απειρα, και απροσδιόριστα. Παράδειγμα: σχολιάζει ο εξ εφέδρων πρόεδρος σε ένα κεφάλαιο τις γελοιότητες που σημειώθηκαν κατά την ημέρα της ορκωμοσίας της κυβέρνησής του και γράφει χαρακτηριστικά: «Το πιο σοβαρό όμως πρόβλημα δεν ήταν η ενδυμασία (πόσο κιτς και παρδαλο-ντυμένοι εμφανίστηκαν στο Προεδρικό Μέγαρο – πόνεσαν τα μάτια του μακαρίτη του Παπούλια…), αλλά οι δηλώσεις τους πριν και μετά την ορκωμοσία. Μέχρι να προσέλθουν στο Υπουργικό Συμβούλιο, ορισμένοι πρέπει να είχαν ανεβάσει ο καθένας τους από μία μονάδα τουλάχιστον τα spreads των ελληνικών ομολόγων. Ο ένας κοινωνικοποιούσε Υπηρεσίες, ο άλλος προσλάμβανε απολυμένους, ο τρίτος έδιωχνε τους Κινέζους από τον Πειραιά. Επικρατούσε η αισιοδοξία της βούλησης και απουσίαζε η απαισιοδοξία της νόησης».

Μία μονάδα στα spreads των ελληνικών ομολόγων, από την …κία που έλεγε ο καθένας από αυτά τα νούμερα, προσερχόμενοι ή απερχόμενοι από το Προεδρικό Μέγαρο, το φαντάζεστε;! Κι ύστερα διαμαρτύρεται το παλικάρι-συγγραφέας ότι τον κακολογεί ο Ρέγκλινγκ ή ο Στουρνάρας που υποστηρίζουν ότι το «πείραμα» ΣΥΡΙΖΑ μας κόστισε 100 δισ. ευρώ…

Χοντρά ψέματα

Το ειδύλλιο με τον Καμμένο αρχηγό των ΑΝΕΛ είναι γνωστό, και αδιαμφισβήτητο. Τη συνεργασία μαζί του, την είχε αποφασίσει πριν από τις εκλογές, και όσα λέει τώρα είναι απλώς να μας εμφανίσει την περίπτωση, ως αναγκαίο κακό. Λέει όμως και ψέματα, χοντρά ψέματα. Οτι τάχα μου, είχε βολιδοσκοπήσει τη Φώφη Γεννηματά για συνεργασία, και επειδή εκείνη δεν δέχθηκε, στράφηκε στον Καμμένο. Πρόκειται για άθλια απόπειρα να δικαιολογηθεί, επικαλούμενος μια συνομιλία με τη Φώφη η οποία δεν είναι στη ζωή για να τον διαψεύσει κατάμουτρα. 

Το έκανε όμως, χθες το μεσημέρι, ο διευθυντής του γραφείου της εκείνη την εποχή, Μανώλης Οθωνας: «Ο ισχυρισμός αυτός δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Στο τυπικό τηλέφωνο των συγχαρητηρίων της Φώφης στον κύριο Τσίπρα (τον κάλεσε για να τον συγχαρεί για τη νίκη του στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015) για κακή τύχη του rebranding ήμουν εκεί. Καμία τέτοια νύξη δεν υπήρξε. Το γεγονός ότι ακόμα κι αν υπήρχε τέτοια πρόταση “προοδευτικής” κυβέρνησης, με τον Καμμένο, “όχι” θα απαντούσε η Φώφη δεν αλλάζει ότι πρόκειται για μεγάλο ψέμα. Πράγματι με τη Γεννηματά πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ δεν υπήρχε καμία περίπτωση κυβερνητικής συνύπαρξης με την Ακροδεξιά. Αυτό δεν ήταν πρόσχημα αλλά αδιαπραγμάτευτη πολιτική θέση. Αντίθετα η εκ των υστέρων δικαιολογία δεν αναιρεί ότι τον Σεπτέμβριο του 2015 ο κύριος Καμμένος δεν ήταν ανάγκη αλλά πολιτική επιλογή του κυρίου Τσίπρα».

Ο Βελουχιώτης και ο Ζέρβας

Το ευτύχημα είναι ότι στο βιβλίο, του εξ εφέδρων αρχηγού τού ξεφεύγουν μερικές γελοιότητες με τον Καμμένο. Δεν μιλάγανε λέει, την «επαφή» την είχε ο Παππάς, αλλά όταν συναντήθηκαν εκείνη τη μοιραία ημέρα στην Κουμουνδούρου, ο άλλος τον γοήτευσε, όταν του είπε τα ακόλουθα:.

«Εγώ θέλω το Υπουργείο Αμυνας και δεν θα σου βάλω κανέναν όρο, δεν θέλω να είμαι Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης. Θέλω το Υπουργείο Αμυνας, γιατί αυτό ήταν το όνειρό μου (ε, βέβαια, ήξερε ο άνθρωπος τι ζήταγε…). Θέλω να συμμετάσχω σε αυτή την προσπάθεια. Μαζί θα φτιάξουμε μια νέα εθνική ενότητα. Εσύ θα είσαι ο Αρης Βελουχιώτης και εγώ ο Ναπολέων Ζέρβας...»!!!!!!!!!!!!!!!!

Δυστυχώς, ο Τσίπρας παραλείπει να αναφέρει στο βιβλίο ποιος θα υποδυόταν τον Χατζηαβάτη, ποιος το Κολλητήρι, ποιος τον μπαρμπα-Γιώργο, ποιος τον Βεληγκέκα κ.λπ. Προφανώς εκείνη την ώρα δεν είχε μοιράσει ακόμη τους ρόλους…

Περί μεγάλων ιδεών

Θα σταματήσω για σήμερα, εδώ, τις αναφορές στο «παραμύθι με… όνομα». Αλλωστε, έχουμε τόσες ημέρες μπροστά, να μιλήσουμε και για άλλα πολλά – κυρίως για τα ψέματα εκείνης της εποχής, που τώρα διασταυρώνονται (άθελά του;), από εκείνον που κρατούσε την μπαγκέτα της συμφωνικής ορχήστρας των… «άχρηστων». Καλά να ‘μαστε, με τόσο υλικό. Την οργή του Πολάκη, τον θυμό της προέδρου (μπλα… μπλα… μπλα…) Ζωής, το γλείψιμο του Παππά στον αρχηγό, τις εκρήξεις Λαφαζάνη, την αντίδραση του… Τάιλερ, και λοιπών – όρεξη να υπάρχει.

Οπως και για την αθλιότητα εις βάρος του Κ. Σημίτη – άλλη μια εις βάρος πολιτικού που δεν βρίσκεται στη ζωή. Επειδή, λέει, εμφάνισε την ένταξη της Ελλάδας στο ευρώ ως τη «νέα Μεγάλη Ιδέα».

Οχι, ρε μεγάλε, η νέα Μεγάλη Ιδέα ήταν τα… ιου… ιου, του Βαρουφάκη…