Ενα προσωπικό ιστολόγιo για την πολιτική, την οικονομία, την κοινωνία, την καθημερινή μας ζωή και τα προβλήματά της..Η προσωπική μου ματιά στην επικαιρότητα, προς συμφωνία ή διαφωνία όσων με τιμούν και με "διαβάζουν".Σας ευχαριστώ!
οι κηπουροι τησ αυγησ
Τετάρτη 29 Μαΐου 2024
ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ, ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΡΚΙΑ: Αν με ρωτάτε αν είμαι υπεραισιόδοξος θα σας πω «όχι», είμαι ρεαλιστής. Θέλω όμως να διερευνήσω κάθε δυνατότητα επίλυσης μιας τέτοιας διαφοράς, χωρίς όμως η Ελλάδα να υποχωρήσει από τις εθνικές της γραμμές. Σε κάθε περίπτωση, όμως, θα το ξαναπώ: και να μην μπορέσουμε να φτάσουμε σε μια επίλυση -η οποία θα μπορούσε να καταλήξει και σε μια συμφωνία να πάμε σε ένα διεθνές δικαιοδοτικό όργανο, να πάμε στη Χάγη, δεν είμαστε καθόλου κοντά σε αυτό το ενδεχόμενο- αλλά και το γεγονός ότι μπορούμε να συμφωνούμε ότι διαφωνούμε πολιτισμένα, χωρίς να έχουμε το δάχτυλο στη σκανδάλη και χωρίς να αισθανόμαστε ανά πάσα στιγμή ότι εγκυμονεί ο κίνδυνος ενός θερμού επεισοδίου, είναι μια κατάκτηση και μια επιτυχία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Διότι πετύχαμε αυτή την αποκλιμάκωση χωρίς να υποχωρήσουμε από τις εθνικές μας θέσεις, χτίζοντας συμμαχίες με την Ευρώπη, σε ένα βαθμό και με τις Ηνωμένες Πολιτείες, και καθιστώντας την Ελλάδα παράγοντα σταθερότητας....
Δευτέρα 27 Μαΐου 2024
ΕΙΤΕ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΠΛΟΙΑ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΕΙΑ, ΕΙΤΕ ΓΙΑ ΠΛΟΙΑ ΕΛΛΗΝΟΚΤΗΤΑ Ή ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ ΤΟ ΒΕΒΑΙΟ ΟΤΙ ΟΙ ΠΛΟΕΣ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΡΥΘΡΑ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΕΛΟΥΝ -ΔΥΝΗΤΙΚΩΣ ΕΣΤΩ- ΕΝ ΚΙΝΔΥΝΩ, ΣΥΝΕΠΩΣ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΛΟΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΠΛΟΙΩΝ, ΟΠΩΣ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΗ ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ aspides. ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΑΥΤΗ Η ΤΟΣΟ ΚΡΙΣΙΜΗ, ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΠΛΕΥΡΑ, ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΣ, ΝΑ ΑΦΗΣΕΙ ΑΔΙΑΦΟΡΗ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ, ΜΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟΛΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ, 5.520 ΠΛΟΙΑ ΣΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ Ή ΤΟ 21% ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΤΟΝΑΖ...
Η Ελλάδα επιδιώκει παγίως την επίλυση της μοναδικής διαφοράς με την Τουρκία, για την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ, στη βάση του Διεθνούς Δικαίου και του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Το γεγονός ότι υπάρχει ηρεμία αυτή τη στιγμή επί του πεδίου είναι πολύ θετικό. Τα τουρκικά συμφέροντα, κατά ορθή ανάλυση, θεωρώ ότι είναι απολύτως συμβατά με τα ελληνικά και μια ευρωπαϊκή Τουρκία συμφέρει και την Ελλάδα. Ωστόσο, η έγερση ζητημάτων κυριαρχίας από την Τουρκία αλλά και η διατήρηση του Casus Belli υπονομεύουν την προοπτική γενικότερης εξομάλυνσης των σχέσεων μας, όπως και το γεγονός ότι διατηρούνται ανυπόστατα θέματα, όπως τα τουρκολιβυκά μνημόνια. Θα ήταν ευχής έργον η ηγεσία της Τουρκίας να επιδείξει ευθυκρισία και βούληση για οριστική αλλαγή σελίδας. Αλλά όσο επιμένει η γειτονική χώρα στην αναθεωρητική λογική, οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι για όλα τα ενδεχόμενα και να ενισχύσουμε τις αποτρεπτικές ικανότητες. Αυτό πράττουμε με την «Ατζέντα 2030», με την οποία οι Ένοπλες Δυνάμεις μας περνούν σε μια νέα εποχή....
![]() |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 26/05/24 |
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
ΣΤΟ ΝΙΚΟ ΧΑΣΑΠΟΠΟΥΛΟ
Ψηφίσθηκε στη Βουλή το νομοσχέδιο για την ίδρυση Ελληνικού Κέντρου Αμυντικής Καινοτομίας. Τι καινούριο μπορεί να προσφέρει στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις;Ο Νόμος, σημαντικό βήμα στην «Ατζέντα 2030», υπερψηφίσθηκε επί της αρχής και επί του συνόλου από τρία κόμματα της αντιπολίτευσης (ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, Σπαρτιάτες). Αυτό συνιστά απόδειξη της δυνατότητας συναίνεσης και υπευθυνότητας σε ζωτικά για την ύπαρξη της χώρας θέματα, ακόμα και σε προεκλογική περίοδο. Αποτελεί μεγάλη τομή και “game changer”. Εισάγει μία διαφορετική φιλοσοφία στις Ένοπλες Δυνάμεις, ώστε να μπορούν να ανταποκριθούν στις σύγχρονες ανάγκες και απειλές. Η Αμυντική Καινοτομία, στοχεύει στη δημιουργία ολοκληρωμένου οικοσυστήματος στο οποίο θα συμμετέχουν βιομηχανίες του αμυντικού χώρου, startups, Πανεπιστήμια, Στρατιωτικές Σχολές και Ερευνητικά Κέντρα. Οι ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων καθορίζονται από την νέα Διεύθυνση Μετεξέλιξης και Καινοτομίας του ΓΕΕΘΑ, σε συνεργασία με το ΕΛΚΑΚ. Παράλληλα, δίνεται η δυνατότητα να αξιοποιηθεί το εκπληκτικό επιστημονικό δυναμικό που διαθέτει η Ελλάδα εκτός και εντός συνόρων, για την ανάπτυξη καινοτόμων λύσεων. Στόχος να αποκτήσει η χώρα τεχνογνωσία και να μετατραπεί από καταναλωτής σε παραγωγό προηγμένης τεχνολογίας.
Τι θα γίνει με τις Φρεγάτες Constellation και τα F-35, όπως και με το ενδεχόμενο προμήθειας επιπλέον αεροσκαφών Rafale;Όσον αφορά τα F-35, η επιστολή LoA θα έρθει σύντομα προς έγκριση στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής των Ελλήνων. Το ίδιο αναμένεται να συμβεί και για τη συμμετοχή της Ελλάδας στη σχεδίαση και ναυπήγηση των Φρεγατών Constellation. Είναι κομβικής σημασίας προγράμματα, όχι μόνο για την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων, αλλά και για τις δυνατότητες των Ναυπηγείων μας. Η προμήθεια επιπλέον μαχητικών αεροσκαφών Rafale μπορεί να πραγματοποιηθεί εφόσον υπάρξει δημοσιονομικός χώρος, κυρίως από την πώληση παλαιοτέρων αεροσκαφών.
Πότε θα έρθουν στη Βουλή οι αλλαγές στη στρατιωτική θητεία; Και ποιες είναι οι προσδοκίες από αυτές;Το νομοσχέδιο για το νέο μοντέλο της θητείας, με βάση το πρότυπο της Φινλανδίας και άλλων επιτυχημένων παραδειγμάτων, προγραμματίζεται να κατατεθεί στη Βουλή το φθινόπωρο. Στόχος ο άρτια εκπαιδευμένος στρατός πολιτών. Προωθούνται η εθελοντική στράτευση των γυναικών και οι αλλαγές στην εφεδρεία, με ουσιαστική επανεκπαίδευση όσων το επιθυμούν, μετά την απόλυσή τους. Επίσης, η δυνατότητα απόκτησης δεξιοτήτων κατά τη θητεία, οι οποίες θα αξιοποιούνται στη μετέπειτα επαγγελματική σταδιοδρομία. Θα δημιουργηθούν ακόμα προγράμματα για την αξιοποίηση νέων ανδρών και γυναικών στην τεχνολογία και την Κυβερνοασφάλεια, που θα σπουδάζουν και θα υπηρετούν στις Ένοπλες Δυνάμεις για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Στη συνέχεια θα απορροφούνται από την αγορά, όπου θα είναι περιζήτητοι λόγω της τεχνογνωσίας που απέκτησαν.
Τα «νερά» με την Τουρκία μπορούν να παραμείνουν «ήρεμα» και σε βάθος χρόνου; Ή είναι απλώς ένα «διάλειμμα» σε ό,τι αφορά την τακτική της γείτονος;Η Ελλάδα επιδιώκει παγίως την επίλυση της μοναδικής διαφοράς με την Τουρκία, για την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ, στη βάση του Διεθνούς Δικαίου και του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Το γεγονός ότι υπάρχει ηρεμία αυτή τη στιγμή επί του πεδίου είναι πολύ θετικό. Τα τουρκικά συμφέροντα, κατά ορθή ανάλυση, θεωρώ ότι είναι απολύτως συμβατά με τα ελληνικά και μια ευρωπαϊκή Τουρκία συμφέρει και την Ελλάδα. Ωστόσο, η έγερση ζητημάτων κυριαρχίας από την Τουρκία αλλά και η διατήρηση του Casus Belli υπονομεύουν την προοπτική γενικότερης εξομάλυνσης των σχέσεων μας, όπως και το γεγονός ότι διατηρούνται ανυπόστατα θέματα, όπως τα τουρκολιβυκά μνημόνια. Θα ήταν ευχής έργον η ηγεσία της Τουρκίας να επιδείξει ευθυκρισία και βούληση για οριστική αλλαγή σελίδας. Αλλά όσο επιμένει η γειτονική χώρα στην αναθεωρητική λογική, οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι για όλα τα ενδεχόμενα και να ενισχύσουμε τις αποτρεπτικές ικανότητες. Αυτό πράττουμε με την «Ατζέντα 2030», με την οποία οι Ένοπλες Δυνάμεις μας περνούν σε μια νέα εποχή.
Μία από τις προτεραιότητές σας ως Υπουργού Εξωτερικών, ήταν η καμπάνια για την εκλογή της Ελλάδας ως μη μόνιμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Στην ψηφοφορία τον επόμενο μήνα θα κυλίσουν όλα ομαλά;Από την αρχή της θητείας μου στο Υπουργείο Εξωτερικών είχα θέσει ως μία από τις κυρίαρχες προτεραιότητες την «καμπάνια» της υποψηφιότητας της Ελλάδας ως μη μόνιμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας για την περίοδο 2025-2026. Μία υποψηφιότητα που εδράζεται στην προσήλωσή μας στις αρχές του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και στην τήρηση του Διεθνούς Δικαίου και του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Με πολυεπίπεδη προετοιμασία και προσωπικές επαφές σε όλα τα σημεία της υφηλίου είδαμε να καρποφορεί η προσπάθεια. Ενδεικτικό είναι πως όταν παρέδωσα το χαρτοφυλάκιο τον Μάιο του 2023, είχαμε ήδη εξασφαλίσει επαρκείς δεσμεύσεις για την υπερψήφιση της ελληνικής υποψηφιότητας. Συνεπώς, είμαι βέβαιος ότι θα επιτευχθεί ο στόχος. Η επιτυχής έκβαση της υποψηφιότητας στο Συμβούλιο Ασφαλείας ελπίζω να είναι οδηγός και για τις υποψηφιότητες της Ελλάδας στα άλλα δύο όργανα των Ηνωμένων Εθνών, το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (2028-30) και την προεδρία της Γενικής Συνέλευσης (2035-36), για τις οποίες είχε ήδη γίνει σημαντική προεργασία κατά τη θητεία μου στο Υπουργείο Εξωτερικών.
Έχετε οριστεί επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας της ΝΔ για τις Ευρωεκλογές στην περιφέρεια της Κεντρικής Μακεδονίας. Ποιο είναι το μήνυμα που εισπράττετε;Είναι λαμπρή ευκαιρία να γνωρίσω καλύτερα την Κεντρική Μακεδονία, τους ανθρώπους της, τα προβλήματα, αλλά και τις μεγάλες προοπτικές που υπάρχουν. Η περιοχή είναι η ιστορική κοιτίδα της Νέας Δημοκρατίας και η πατρίδα του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Έχει μεγάλη γεωπολιτική και οικονομική σημασία, ως γέφυρα προς τον Βορρά και ιστορικά είναι το ιστορικό κέντρο των Βαλκανίων. Έχω ειλικρινή επικοινωνία με τους πολίτες της, οι οποίοι παρά τα προβλήματα που πρώτος ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης αναγνωρίζει, έχουν συνειδητοποιήσει ότι ο λαϊκισμός άλλων κομμάτων δεν συνιστά λύση, και βέβαια ότι η Νέα Δημοκρατία είναι ένα πραγματικά πατριωτικό κόμμα, το οποίο προασπίζεται στην πράξη τα εθνικά συμφέροντα.
Τι έχετε να πείτε για τις προκλήσεις της νέας ηγεσίας της Βόρειας Μακεδονίας;Οι καλές σχέσεις με την Ελλάδα είναι συνθήκη ύπαρξης για το κρατίδιο της Βόρειας Μακεδονίας. Όσο νωρίτερα το αντιληφθεί η νέα της ηγεσία, τόσο το καλύτερο.
Εκείνο που με απασχολεί είναι να συνεχίσουμε τις πολιτικές μας για να βελτιώσουμε τη ζωή των Ελληνίδων και των Ελλήνων και να συγκλίνουμε όλο και πιο πολύ με την Ευρώπη, σε όλα τα επίπεδα. Για να παραμείνουμε, όμως, σε τροχιά προόδου, οι πολίτες θα πρέπει να επιβεβαιώσουν την ισχυρή εντολή που έδωσαν στις εθνικές εκλογές και στην κάλπη της 9ης Ιουνίου. Οι ευρωεκλογές είναι ένα διπλό στοίχημα: Από τη μία πλευρά εκεί θα κριθεί αν θα δυναμώσει η εθνική φωνή στο εξωτερικό. Ενώ, από την άλλη, να εμπεδώσει τη σταθερότητα στο εσωτερικό. Σταθερότητα που δεν σημαίνει στασιμότητα, αλλά νέα ορμή για τη συνέχεια σε μια τροχιά ανάπτυξης. Και το τονίζω, γιατί η αντιπολίτευση μιλά διαρκώς για «ανατροπή», αποζητώντας μια αποσταθεροποίηση που μπορεί να οδηγήσει σε περιπέτειες. Όσον αφορά τον στόχο μας, έχω όντως βάλει τον πήχη στο 33% των προηγούμενων ευρωεκλογών. Κρίνοντας από το κλίμα που επικρατεί στις περιοδείες μου σε ολόκληρη την Ελλάδα, είμαι αισιόδοξος ότι θα τον πετύχουμε. Ώστε, όπως λέει και το σύνθημά μας, να βαδίσουμε με σταθερά βήματα όλο και πιο κοντά στην Ευρώπη...
Κυριακή 26 Μαΐου 2024
Ο ΣΥΡΙΖΑ ακολούθησε μια πορεία εκφυλισμού, αρκετά χρόνια τώρα, πολύ πριν εμφανιστεί εξ Αμερικής ο κ. Κασσελάκης. Θα δούμε πού ακριβώς θα καταλήξει, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον, με τον κ. Κασσελάκη, φαίνεται να υιοθετεί και ορισμένα νέα χαρακτηριστικά, από το lifestyle μέχρι και στοιχεία τραμπισμού και εθνικιστικής ρητορικής. Αυτό που έχει, όμως, περισσότερη σημασία είναι, όσοι αισθάνονται αριστεροί, προοδευτικοί και δεν ανέχονται πια αυτόν τον εκφυλισμό, τώρα να επιλέξουν τη συμπόρευση με το ΚΚΕ, όπως έκαναν πολλοί πριν από αυτούς και δεν το μετάνιωσαν. Να μην μπουν ξανά στον ίδιο «φαύλο κύκλο», όπως τους καλεί, για παράδειγμα, η Νέα Αριστερά, τα στελέχη της οποίας είναι συνυπεύθυνα για τα παραπάνω. Το ίδιο ισχύει και για τους λαϊκούς ανθρώπους που ψήφισαν, κάτω και από εκβιαστικά διλήμματα, τη ΝΔ στις βουλευτικές εκλογές και θέλουν σήμερα να της στείλουν ένα μήνυμα ότι δεν ανέχονται το «41%» να είναι η απάντηση στην ακρίβεια, στην υπερφορολόγηση, σε όλα. Μπορούν να το κάνουν αυτό με την ψήφο στο ΚΚΕ, αποτιμώντας τη σταθερότητα των θέσεών του, τη σοβαρότητα των τοποθετήσεών του για όλα τα ζητήματα, τη μαχητική του συνέπεια στο πλάι του λαού...
![]() |
| "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 25-26/05/24 |
Η Ελλάδα να αναγνωρίσει άμεσα
Ο γ.γ. της ΚΕ του ΚΚΕ μιλάει στα «ΝΕΑ» για τη Συμφωνία των Πρεσπών, αναφέρεται στον ελληνοτουρκικό διάλογο και απαντά στο ενδεχόμενο για μετεκλογικές συγκλίσεις
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΔΗΜΗΤΡΗ Ν. ΜΑΝΙΑΤΗ
Θα καταψηφίσει τα Πρωτόκολλα για τη Συμφωνία των Πρεσπών αν έλθουν στη Βουλή, τονίζοντας τον νατοϊκό χαρακτήρα της. Δεν συμφωνεί με έναν ελληνοτουρκικό διάλογο που έχει στο επίκεντρό του τις μπίζνες ανάμεσα στις οικονομικές ελίτ των δύο χωρών, που, βήμα το βήμα, «θα οδηγήσουν και στην ανάγκη διευθετήσεων στο Αιγαίο και στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο». Ο γ.γ. της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας σε ένα διάλειμμα από τη δική του μακρά καμπάνια για τις ευρωκάλπες απαντάει στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» και σε άξονες της επικαιρότητας. Αποκλείει δε κάθε συμμετοχή του ΚΚΕ σε έναν δυνητικό «προοδευτικό διάλογο» μετά την 9η του Ιούνη, εντοπίζει στοιχεία τραμπισμού στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ περιγράφει ως προεκλογική κοροϊδία την επιστολή για το θέμα της ακρίβειας του κ. Μητσοτάκη προς την πρόεδρο της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.
Να ξεκινήσω από την αναζωπύρωση της συζήτησης για τη Συμφωνία των Πρεσπών και τις νέες προκλήσεις από τη γείτονα χώρα. Η Συμφωνία επέλυσε θέματα ή προσέθεσε; Εσείς ως κόμμα θα ψηφίσετε τα Πρωτόκολλα αν έρθουν στη Βουλή;
Φυσικά και θα τα καταψηφίσουμε, όπως κάναμε με την ίδια τη Συμφωνία. Τότε, μάλιστα, είχαμε τοποθετηθεί λέγοντας ότι μια συμφωνία που γίνεται για να μπει μία ακόμα χώρα στο ΝΑΤΟ, εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να λύσει θέματα αλυτρωτισμών, εθνικισμών κ.λπ. Νομίζουμε ότι είναι το ΚΚΕ εκείνο που επιβεβαιώνεται από τις σημερινές εξελίξεις, όταν έχουμε τη νατοϊκή – πλέον – σύμμαχο Βόρεια Μακεδονία να προχωρά στις συγκεκριμένες προκλήσεις. Δεν δικαιώνεται ούτε η ΝΔ που τότε «ψάρευε» στα βρώμικα νερά του εθνικισμού, ενώ δεν έλεγε κουβέντα για τον νατοϊκό χαρακτήρα της Συμφωνίας, που είναι και ο λόγος που σήμερα την έχει κάνει «εικόνισμα». Ούτε, βέβαια, δικαιώνεται ο ΣΥΡΙΖΑ που τότε, ως κυβέρνηση, έφερε τη Συμφωνία και έλεγε ότι με αυτή θα λυθούν τα προβλήματα με τη γειτονική χώρα.
Μήπως ήταν μια συμφωνία που σε έναν βαθμό διευθετούσε μια διαφορά, και μάλιστα σε ένα φόντο όπου στα Δυτικά Βαλκάνια αναβιώνουν διάφοροι μεγαλοϊδεατισμοί;
Διευθετούσε μια διαφορά, αυτή που αφορούσε το όνομα, η οποία όμως ποτέ δεν ήταν το κύριο ζήτημα, και παράλληλα άφηνε ανοιχτά άλλα ζητήματα, όπως της γλώσσας, της εθνικότητας, που σχετίζονται ακριβώς με τους μεγαλοϊδεατισμούς που αναφέρετε. Σας θυμίζω ότι εμείς είχαμε ταχθεί υπέρ της σύνθετης ονομασίας που θα περιλαμβάνει τη λέξη «Μακεδονία» μόνο ως γεωγραφικό προσδιορισμό και με την απάλειψη όλων των αλυτρωτισμών, από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν όλοι οι άλλοι συναγελάζονταν στα εθνικιστικά συλλαλητήρια. Ολα αυτά μόνο άσχετα δεν είναι με τον νατοϊκό χαρακτήρα της Συμφωνίας. Γιατί αυτό κάνει πάντα το ΝΑΤΟ όπου πατάει το πόδι του. Αξιοποιεί υπαρκτά και ανύπαρκτα ζητήματα τέτοιου είδους, υποδαυλίζει αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους λαούς, ώστε να προωθεί τους δικούς του σχεδιασμούς. Ο ρόλος του, ειδικά στα Βαλκάνια και στην περιοχή της πρώην ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, είναι η καλύτερη απόδειξη για αυτό.
Συνεχίζοντας με τα εθνικά, πώς είδατε αλήθεια την πρόσφατη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν και αν τάσσεστε με τον διάλογο με την Τουρκία.
Το ερώτημα είναι σε ποιο πλαίσιο διεξάγεται ένας διάλογος και ποιο είναι το αντικείμενό του. Δεν συμφωνούμε, ούτε τρέφουμε ελπίδες για έναν διάλογο που στηρίζεται στον «οδικό χάρτη» που αποφασίστηκε στην περσινή Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, με γνώμονα ακριβώς τη συγκράτηση της Τουρκίας στην «αγκαλιά» του. Γιατί ξέρουμε ότι τα «ανταλλάγματα» θα πλήττουν τα αδιαπραγμάτευτα για εμάς κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας και του λαού. Δεν συμφωνούμε με έναν διάλογο που έχει στο επίκεντρό του τις μπίζνες ανάμεσα στις οικονομικές ελίτ των δύο χωρών, που, βήμα το βήμα, θα οδηγήσουν και στην ανάγκη διευθετήσεων στο Αιγαίο και στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, προκειμένου αυτές να προχωρήσουν περισσότερο. Συμφωνούμε με τον διάλογο, τη συνεργασία και τον κοινό αγώνα των δύο λαών για να μπορέσουν να ζήσουν δίπλα δίπλα, έξω από την πολεμική μηχανή του ΝΑΤΟ και απαλλαγμένοι από τους εκμεταλλευτές τους. Αυτό υπηρετεί και η σταθερή συνεργασία του ΚΚΕ με το ΚΚ Τουρκίας.
Σηκώνετε ψηλά ως ΚΚΕ τη Γάζα, το Παλαιστινιακό και την πολεμική επιχείρηση του Ισραήλ. Ποια είναι για εσάς η ιδεατή λύση;
Οταν έχεις κατοχή και εποικισμούς, όταν έχεις μια τέτοια βαρβαρότητα εις βάρος του λαού της Παλαιστίνης, που διαρκεί σχεδόν 80 χρόνια, δεν υπάρχει άλλη απάντηση από το να τελειώσουν, εδώ και τώρα, όλα αυτά. Να δημιουργηθεί ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος, στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την Αν. Ιερουσαλήμ, με βάση τα ψηφίσματα του ΟΗΕ. Και, ξέρετε, αυτά δεν είναι ευχολόγια. Ο καθένας πρέπει να αναλάβει την ευθύνη του. Η Ελλάδα πρέπει άμεσα να προχωρήσει στην αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης, υλοποιώντας την ομόφωνη απόφαση της Βουλής του Δεκεμβρίου του 2015. Αντί για αυτό, βλέπουμε την κυβέρνηση της ΝΔ να στηρίζει απροκάλυπτα το κράτος – κατακτητή του Ισραήλ και τα άλλα κόμματα να δίνουν άλλοθι με τη στάση τους, υιοθετώντας από την πρώτη στιγμή το πρόσχημα περί «αυτοάμυνας». Νομίζουμε ότι πρέπει και αυτό να είναι ψηλά ανάμεσα στα κριτήρια ψήφου στις ευρωεκλογές.
Πάμε λοιπόν στις εκλογές. Γιατί έχει σημασία να ενισχυθεί το ΚΚΕ στις ευρωκάλπες, όταν εσείς οι ίδιοι λέτε πως δύσκολα μεταβάλλονται οι όροι της πολιτικής της ΕΕ;
Η ΕΕ και η πολιτική της αλλάζουν μόνο προς το χειρότερο και αυτό δείχνει και η συνολική τους πορεία. Αυτό πλέον το συνειδητοποιούν όλο και περισσότεροι, όπως δείχνουν οι τεράστιες κινητοποιήσεις που ξέσπασαν σε ολόκληρη την Ευρώπη τα προηγούμενα χρόνια, με πιο πρόσφατες αυτές των αγροτών ενάντια στην ΚΑΠ. Και εδώ βρίσκεται η ελπίδα, στη σύγκρουση μ’ αυτή την Ενωση των μονοπωλίων και των λόμπι της διαφθοράς. Προφανώς αυτή την πολιτική δεν την αντιμετωπίζουμε μοιρολατρικά. Γιατί και στις σημερινές συνθήκες παλεύουμε, με τους ευρωβουλευτές μας και με όλες μας τις δυνάμεις, για να μπαίνουν εμπόδια σε αυτή την πολιτική, να πετυχαίνουμε και κατακτήσεις. Ομως αυτό μπορεί να γίνει μόνο όταν συγκρούεσαι με ένα αντιλαϊκό πλαίσιο και όχι όταν το αποδέχεσαι αυτό. Μάλιστα, έτσι φαίνεται να σκέφτεται και ένα πολύ σημαντικό ποσοστό του κόσμου, που δηλώνει ότι θέλει να αποδοκιμάσει τις πολιτικές της ΕΕ στις ευρωεκλογές και μπορεί να το κάνει με την ψήφο στο ΚΚΕ.
Μια εκδοχή λέει πως θα ανοίξει μια συζήτηση στον προοδευτικό χώρο μετά την κάλπη, ακόμη και με χάρτα συγκλίσεων. Θα μετέχει και το ΚΚΕ; Και γιατί;
Με συγχωρείτε, αλλά δεν ξέρω τι το προοδευτικό έχει να λες ότι «το κεφάλαιο είναι εργαλείο για τη μείωση των ανισοτήτων», να λες το ΝΑΤΟ «ιερή αμυντική συμμαχία», να διεκδικείς το «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια» και όλα τα υπόλοιπα που ακούμε από τον κύριο Κασσελάκη. Επίσης, δεν ξέρω τι προοδευτικό έχει να είσαι υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων, αρκεί να αναθεωρηθεί πρώτα το άρθρο 16, να είσαι υπέρ των απογευματινών επί πληρωμή χειρουργείων στα δημόσια νοσοκομεία, αρκεί να είναι χαμηλό το αντίτιμο, όπως λέει ο κύριος Ανδρουλάκης. Η μόνη σχέση που μπορεί να έχει το ΚΚΕ με μια τέτοια πολιτική είναι να βρίσκεται απέναντί της, να την αντιπαλεύει, όπως κάνει καθημερινά με την πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ, και να αγωνίζεται για να κερδίζει έδαφος η πραγματική πρόοδος, που βρίσκεται στον αντίποδα των παραπάνω.
Πώς εκτιμάτε ότι θα μετασχηματιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ του Κασσελάκη; Παράλληλα θεωρείτε πως θα υπάρξει κίνδυνος δεξιάς διαμαρτυρίας προς τη ΝΔ;
Ο ΣΥΡΙΖΑ ακολούθησε μια πορεία εκφυλισμού, αρκετά χρόνια τώρα, πολύ πριν εμφανιστεί εξ Αμερικής ο κ. Κασσελάκης. Θα δούμε πού ακριβώς θα καταλήξει, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον, με τον κ. Κασσελάκη, φαίνεται να υιοθετεί και ορισμένα νέα χαρακτηριστικά, από το lifestyle μέχρι και στοιχεία τραμπισμού και εθνικιστικής ρητορικής. Αυτό που έχει, όμως, περισσότερη σημασία είναι, όσοι αισθάνονται αριστεροί, προοδευτικοί και δεν ανέχονται πια αυτόν τον εκφυλισμό, τώρα να επιλέξουν τη συμπόρευση με το ΚΚΕ, όπως έκαναν πολλοί πριν από αυτούς και δεν το μετάνιωσαν. Να μην μπουν ξανά στον ίδιο «φαύλο κύκλο», όπως τους καλεί, για παράδειγμα, η Νέα Αριστερά, τα στελέχη της οποίας είναι συνυπεύθυνα για τα παραπάνω. Το ίδιο ισχύει και για τους λαϊκούς ανθρώπους που ψήφισαν, κάτω και από εκβιαστικά διλήμματα, τη ΝΔ στις βουλευτικές εκλογές και θέλουν σήμερα να της στείλουν ένα μήνυμα ότι δεν ανέχονται το «41%» να είναι η απάντηση στην ακρίβεια, στην υπερφορολόγηση, σε όλα. Μπορούν να το κάνουν αυτό με την ψήφο στο ΚΚΕ, αποτιμώντας τη σταθερότητα των θέσεών του, τη σοβαρότητα των τοποθετήσεών του για όλα τα ζητήματα, τη μαχητική του συνέπεια στο πλάι του λαού.
Και εσείς στις καμπάνιες σας ιεραρχείτε την ακρίβεια. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσφάτως έστειλε επιστολή για το θέμα προς την πρόεδρο της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Δεν ήταν σε σωστή κατεύθυνση αυτή η πρωτοβουλία;
Είναι μια προεκλογική κοροϊδία και τίποτα περισσότερο. Τι νομίζει ο κ. Μητσοτάκης; Οτι η κυρία Φον ντερ Λάιεν δεν γνωρίζει τι κάνουν οι πολυεθνικές εταιρείες; Οτι δηλαδή κινούνται όπως θέλουν στην ενιαία ευρωπαϊκή αγορά με μοναδικό κριτήριο το κέρδος τους; Μα αυτό ακριβώς είναι η ΕΕ και για αυτό υπάρχει. Θα μπορούσαμε να καλωσορίσουμε τον κ. Μητσοτάκη στο 1992, τότε που ψηφίστηκε, από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Συνασπισμό, στη Βουλή η Συνθήκη του Μάαστριχτ, που περιλαμβάνει ακριβώς την ελευθερία κίνησης κεφαλαίων και εμπορευμάτων, τα αποτελέσματα της οποίας βλέπουμε σήμερα και στην ακρίβεια. Οπως φαίνεται, τους πήρε 32 χρόνια να καταλάβουν τι ψήφισαν… Πραγματική λύση αποτελούν οι προτάσεις που έχει καταθέσει επανειλημμένα το ΚΚΕ στη Βουλή και τις παλεύει στο κίνημα, για κατάργηση των έμμεσων φόρων στα προϊόντα πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, φορολόγηση των μεγάλων ομίλων και υπογραφή, σε κάθε κλάδο, συλλογικών συμβάσεων εργασίας με πραγματικές αυξήσεις, ως πρώτα μέτρα ανακούφισης των λαϊκών στρωμάτων.
Υπάρχει μια παλιά αμερικανική έκφραση που (σε ελεύθερη μετάφραση) λέει: μη σε νοιάζει πώς σε θεωρούν οι άλλοι, να σε νοιάζει πώς εσύ θεωρείς τον εαυτό σου. Είναι μια διαδεδομένη έκφραση χαζοχαρούμενης παιδικότητας σαν αυτές κυκλοφορούν σωρηδόν στις ΗΠΑ σε χιλιάδες εγχειρίδια «αυτοπεποίθησης και αυτοπραγμάτωσης». Την οποία όμως ο Κασσελάκης φαίνεται να έχει υιοθετήσει πλήρως. Τον νοιάζει ποιος ο ίδιος πιστεύει ότι είναι, ακόμη κι αν κανείς άλλος δεν συμφωνεί μαζί του. Στην πραγματικότητα η πολιτική του είναι ο εαυτός του. Τον οποίο περιφέρει ακαταπόνητα και με αξιοθαύμαστη ενεργητικότητα από την Καισαριανή και τη Μακρόνησο έως την πρεμιέρα του Κωνσταντίνου Αργυρού σε μεταβαλλόμενους ρόλους. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς. Παρά τον ξεκούδουνο χαρακτήρα της, η εννεάμηνη παρουσία του στην ελληνική πολιτική σκηνή μπορεί να θεωρηθεί success story. Και είναι σίγουρα ασυνήθιστη. Πήρε από το πουθενά ένα κόμμα που παρέπαιε και το έκανε προσωπικό του μαγαζί. Μιλάει σε προσωπικό τόνο για δεκάδες πράγματα τα οποία καταφανώς δεν έχει ξανακούσει ούτε γνωρίζει, με μια ευκολία που επιβεβαιώνει πως ούτε τα έχει ξανακούσει ούτε τα γνωρίζει. Αλλά το μυστικό της όποιας επιτυχίας του είναι ότι κανείς δεν νοιάζεται και κανέναν δεν ενδιαφέρουν όσα λέει. Ασε που έχει χαϊδέψει κι όλα τα σκυλάκια που του κάνουν χαρούλες. Αυτό περιέργως δεν τον φέρνει σε αντίθεση με το DNA του κόμματός του. Ούτως ή άλλως ο πολιτικός χώρος στην ηγεσία του οποίου αναδείχθηκε ο Κασσελάκης είναι ο Παράδεισος της παπάτζας κι ο ΣΥΡΙΖΑ με την Αριστερά γενικότερα έχουν ασύγκριτη καριέρα στο παπατζιλίκι. Κατά κάποιον τρόπο αποτελεί δομικό χαρακτηριστικό τους...
![]() |
| "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 25-26/05/24 |
ΤΟΥ Ι.Κ.ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ
Δυο εβδομάδες έμειναν για τις ευρωεκλογές και το μόνο συναρπαστικό που συνέβη στη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα είναι ότι στούκαρε το ελικόπτερο του αγιατολάχ.
Τα υπόλοιπα ήταν της αφόρητης βαρεμάρας. Πόσω μάλλον που με τα ίδια δημοσκοπικά προγνωστικά ξεκινήσαμε και με τα ίδια τελειώνουμε. Δεν φαίνεται να άλλαξε κάτι.
Ξέρετε κάτι; Λογικό. Δώδεκα μήνες ύστερα από διπλές βουλευτικές εκλογές και οκτώ μήνες έπειτα από δημοτικές και περιφερειακές εκλογές (τέσσερις κάλπες σε έναν χρόνο!) τι θα μπορούσε να αλλάξει;
Τα κόμματα κι οι αρχηγοί τους έχουν μετρηθεί και ξαναμετρηθεί μέχρις εξαντλήσεως.
Κι όταν δεν συμβαίνει τίποτα στην πολιτική, αποκλείεται να αλλάξει κάτι.
Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη κι οι πιο αναμαλλιασμένοι της αντιπολίτευσης αναμασούν περσινά, ξινά σταφύλια. Ακρίβεια, υποκλοπές, Τέμπη, ανεξάρτητες αρχές ή την εκάστοτε συνωμοσία της στιγμής. Εκεί να δεις εξάντληση!
Κατά συνέπεια, μόνο αξιοθέατο των εκλογών έμεινε ο Κασσελάκης. Οχι λόγω μεγέθους ή σημασίας ούτε επειδή αξίζει απαραιτήτως τον κόπο.
Αλλά επειδή σε αντίθεση με τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς δεν έχει μετρηθεί και ξαναμετρηθεί. Στο Ντελαγουέρ θα τον αποκαλούσαν «new entry».
Τι θα πιάσει, λοιπόν; Προφανώς δεν γνωρίζω κι άλλωστε σε ένα παγιωμένο πολιτικό σκηνικό δεν έχει και καμία ιδιαίτερη σημασία.
Αλλά ίσως αποδειχτούν χρήσιμες μερικές παρατηρήσεις για την περίπτωσή του και μάλιστα πριν επικαλεστούμε την κρίση της κάλπης.
Υπάρχει μια παλιά αμερικανική έκφραση που (σε ελεύθερη μετάφραση) λέει: μη σε νοιάζει πώς σε θεωρούν οι άλλοι, να σε νοιάζει πώς εσύ θεωρείς τον εαυτό σου.
Είναι μια διαδεδομένη έκφραση χαζοχαρούμενης παιδικότητας σαν αυτές κυκλοφορούν σωρηδόν στις ΗΠΑ σε χιλιάδες εγχειρίδια «αυτοπεποίθησης και αυτοπραγμάτωσης».
Την οποία όμως ο Κασσελάκης φαίνεται να έχει υιοθετήσει πλήρως. Τον νοιάζει ποιος ο ίδιος πιστεύει ότι είναι, ακόμη κι αν κανείς άλλος δεν συμφωνεί μαζί του.
Στην πραγματικότητα η πολιτική του είναι ο εαυτός του. Τον οποίο περιφέρει ακαταπόνητα και με αξιοθαύμαστη ενεργητικότητα από την Καισαριανή και τη Μακρόνησο έως την πρεμιέρα του Κωνσταντίνου Αργυρού σε μεταβαλλόμενους ρόλους.
Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς.
Παρά τον ξεκούδουνο χαρακτήρα της, η εννεάμηνη παρουσία του στην ελληνική πολιτική σκηνή μπορεί να θεωρηθεί success story. Και είναι σίγουρα ασυνήθιστη.
Πήρε από το πουθενά ένα κόμμα που παρέπαιε και το έκανε προσωπικό του μαγαζί.
Μιλάει σε προσωπικό τόνο για δεκάδες πράγματα τα οποία καταφανώς δεν έχει ξανακούσει ούτε γνωρίζει, με μια ευκολία που επιβεβαιώνει πως ούτε τα έχει ξανακούσει ούτε τα γνωρίζει.
Αλλά το μυστικό της όποιας επιτυχίας του είναι ότι κανείς δεν νοιάζεται και κανέναν δεν ενδιαφέρουν όσα λέει. Ασε που έχει χαϊδέψει κι όλα τα σκυλάκια που του κάνουν χαρούλες.
Αυτό περιέργως δεν τον φέρνει σε αντίθεση με το DNA του κόμματός του.
Ούτως ή άλλως ο πολιτικός χώρος στην ηγεσία του οποίου αναδείχθηκε ο Κασσελάκης είναι ο Παράδεισος της παπάτζας κι ο ΣΥΡΙΖΑ με την Αριστερά γενικότερα έχουν ασύγκριτη καριέρα στο παπατζιλίκι.
Κατά κάποιον τρόπο αποτελεί δομικό χαρακτηριστικό τους.
Αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά θα δει ότι η πραγματική ερμηνεία που δίνουν στην κυριαρχία των αντιπάλων τους είναι ότι ο Μητσοτάκης κατάφερε να πει καλύτερες παπάτζες από εκείνους και ότι ο «πετσωμένος» Τύπος τού επιτρέπει να το κάνει.
Δεν είναι τυχαίο ότι το μόνιμο μοτίβο του Κασσελάκη και των συνεργατών του είναι «να ζητήσει συγγνώμη ο κύριος Μητσοτάκης» για αδιευκρίνιστους κάθε φορά λόγους.
Παλαιότερα υπήρχε μια τέτοια «εκπομπή σχέσεων» στην αμερικανική τηλεόραση. Δεν είμαι βέβαιος αλλά νομίζω την έλεγαν «Το παιχνίδι της συγγνώμης» («The Pardon Game»).
Τα υπόλοιπα έχουν τη λογική τους.
Στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ο Κασσελάκης βρέθηκε επικεφαλής της αντιπροσωπείας ενός προϊόντος το οποίο κανένας ή σχεδόν κανένας δεν ενδιαφέρεται πια να αγοράσει.
Ελλείψει αγοραστικού ενδιαφέροντος λοιπόν έκανε ό,τι θα επέλεγε κάθε σοβαρός μάνατζερ: άλλαξε το προϊόν. Απλώς για λόγους χαρακτήρα ανακήρυξε προϊόν τον εαυτό του, τον οποίο ο ίδιος θεωρεί μάλλον ασυναγώνιστο.
Ετσι κι από την πρώτη του δημόσια εμφάνιση, τον περασμένο Σεπτέμβριο, πασχίζει να παρουσιαστεί όχι ως αντίπαλος ή ως ανταγωνιστής του Μητσοτάκη (πράγμα που θα ήταν ίσως συνετό για έναν πρωτοεμφανιζόμενο πολιτικό…) αλλά ως καλύτερος του Μητσοτάκη. Εστω κι αν (για να θυμίσω την αμερικανική συμβουλή που ανέφερα) είναι από τους ελάχιστους που το νομίζουν.
Αυτά για τη στρατηγική του Κασσελάκη που θα δοκιμαστεί στις ευρωεκλογές. Με ένα πράγμα δεδομένο: ότι ανεξαρτήτως αποτελέσματος, ο άνθρωπος δεν ήλθε για να φύγει. Οι υπόλοιποι λοιπόν ας κάνουν τα κουμάντα τους.
Αλλωστε οι περισσότεροι άμεσοι ανταγωνιστές του δείχνουν τόσο ξεπερασμένοι, κουρασμένοι και ντεμοντέ που δύσκολα θα υποχρεώσουν τον Κασσελάκη να αλλάξει το απλοϊκό τροπάριό του.
Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι θα πετύχει, κάθε άλλο. Δεν είναι βέβαιο ότι από μόνο του το «προϊόν Κασσελάκης» ενθουσιάζει την ελληνική αγορά αλλά να περιμένουμε να δούμε τι θα βγάλουν οι κάλπες.
Με σοβαρό σήμερα το ενδεχόμενο να επιβεβαιώσουν μια παγιωμένη κατάσταση.
Αλλωστε χρειάζεται μεταφυσική αισιοδοξία για να διαφημίζει κανείς ότι «μόνο το ΠΑΣΟΚ μπορεί να ανοίξει την πόρτα εξόδου της ΝΔ» (Ν. Ανδρουλάκης, 16/5).
Οχι μόνο επειδή στη δημοκρατία τις πόρτες ανοίγει και κλείνει συνήθως ο λαός.
Αλλά κι επειδή δεν αρκεί να θέλει κάποιος να ανοίξει την πόρτα εξόδου της ΝΔ. Χρειάζεται επίσης να αποφασίσει να ανοίξει και την πόρτα εισόδου του ΠΑΣΟΚ για τα περαιτέρω.
∆ουλειά του πολιτικού δεν είναι να θέτει τον πλουτισµό του ως παράδειγµα, αλλά να σχεδιάζει για τους πολίτες µια βιώσιµη ζωή, ανεξάρτητη από τα δικά του προσωπικά επιτεύγµατα. Η διέξοδος των Ελλήνων από την οικονοµική στενότητα δεν είναι η προτυποποίηση ενός εκατοµµυριούχου πολιτικού· θα περίµενε κανείς, µάλιστα, ένας εκατοµµυριούχος να γνωρίζει καλύτερα από όλους ότι ο ακραίος πλουτισµός του, ως µία εξαιρετικά σπάνια κατάσταση, δεν αποτελεί τη βάση σοβαρού πολιτικού σχεδίου. Η πολιτική σχηµατίζεται πάνω στον κανόνα, όχι στην εξαίρεση. Το σκεπτικό του Κασσελάκη, ότι αφού αυτός έγινε εκατοµµυριούχος (λες και δεν βοηθήθηκε από το οικογενειακό του υπόβαθρο) τότε και ο µέσος Ελληνας µπορεί να βγει από το παιδικό του δωµάτιο, αρκεί να «αλλάξει» κάτι (τι άραγε;), είναι η επιτοµή της νεοφιλελεύθερης λογικής, που κάποτε ο ΣΥΡΙΖΑ βδελυσσόταν: τα λεφτά µάς περιµένουν στην επόµενη γωνία, αν φανούµε λίγο πιο έξυπνοι. Το «ελληνικό όνειρο» είναι στην πραγµατικότητα το αµερικανικό, µε γεύση τζατζίκι....
![]() |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 25/05/24 |
Παράσταση χωρίς σενάριο
Κάποιοι πιστεύουν ότι δίνει παράσταση. Οτι όλα όσα τον βλέπουµε να κάνει είναι κοµµάτια µιας πλαστής ταυτότητας που συνδυάζει επίτηδες το αβαθές πολιτικό στίγµα µε τη µιντιακή δηµοτικότητα, για να προσελκύσει ευεπίφορους ψηφοφόρους σε ένα διασκεδαστικό, προσωποκεντρικό σχήµα. Μπορεί να έχουν δίκιο, αλλά οι παραστάσεις βασίζονται συνήθως σε ρόλο και σενάριο. Το περφόρµανς του Κασσελάκη, ιδεολογικά ασαφές και µονίµως εκτός µέτρου, δεν ακολουθεί τις συµβάσεις µιας τυπικής πολιτικής παράστασης, στρατηγικά σχεδιασµένης. Είναι περισσότερο αυτοσχεδιασµός. Λέει ό,τι του έρχεται, όποτε του έρχεται, επειδή µπορεί. Στην τελευταία του, λάιφσταϊλ συνέντευξη, που συνοδεύτηκε κι από αντίστοιχη λάιφσταϊλ φωτογράφιση σε ένα ακόµη πολυτελές σπίτι του (αυτή τη φορά έξω από τη Νέα Υόρκη), ο Στέφανος Κασσελάκης δίνει πολλές αστείες απαντήσεις· η πιο συνταρακτική όµως είναι αυτή που δίνει στην ερώτηση για το αν οι Ελληνες συνοµήλικοί του µπορούν να συνδεθούν µαζί του: «∆εν είναι δυνατόν στα 35 µου να αγοράζω διαµέρισµα 1.800.000 ευρώ και τρεις στους τέσσερις Ελληνες από 18 µέχρι 35 ετών να ζουν στο παιδικό τους δωµάτιο, παρότι πολλοί έχουν κάνει εξαιρετικές σπουδές και διαθέτουν προσόντα. Αυτά θέλω να αλλάξω». ∆εν είναι παράσταση µε σενάριο, τελικά· δεν είναι αυτοσχεδιασµός· είναι ένας άνθρωπος δραµατικά αδαής, που όµως σοβαρολογεί.
Ανεπίγνωστο τρόλινγκ
Ο Στέφανος Κασσελάκης τρολάρει, απλώς δεν το γνωρίζει. ∆ουλειά του πολιτικού δεν είναι να διαπιστώνει µετά λύπης ότι ο µέσος Ελληνας δεν διαθέτει εκατοµµύρια για ένα σπίτι στο Κολωνάκι, αλλά να βρίσκει λύσεις για το στεγαστικό που δεν προϋποθέτουν τα εκατοµµύρια αυτά. ∆ουλειά του πολιτικού δεν είναι να θέτει τον πλουτισµό του ως παράδειγµα, αλλά να σχεδιάζει για τους πολίτες µια βιώσιµη ζωή, ανεξάρτητη από τα δικά του προσωπικά επιτεύγµατα. Η διέξοδος των Ελλήνων από την οικονοµική στενότητα δεν είναι η προτυποποίηση ενός εκατοµµυριούχου πολιτικού· θα περίµενε κανείς, µάλιστα, ένας εκατοµµυριούχος να γνωρίζει καλύτερα από όλους ότι ο ακραίος πλουτισµός του, ως µία εξαιρετικά σπάνια κατάσταση, δεν αποτελεί τη βάση σοβαρού πολιτικού σχεδίου. Η πολιτική σχηµατίζεται πάνω στον κανόνα, όχι στην εξαίρεση. Το σκεπτικό του Κασσελάκη, ότι αφού αυτός έγινε εκατοµµυριούχος (λες και δεν βοηθήθηκε από το οικογενειακό του υπόβαθρο) τότε και ο µέσος Ελληνας µπορεί να βγει από το παιδικό του δωµάτιο, αρκεί να «αλλάξει» κάτι (τι άραγε;), είναι η επιτοµή της νεοφιλελεύθερης λογικής, που κάποτε ο ΣΥΡΙΖΑ βδελυσσόταν: τα λεφτά µάς περιµένουν στην επόµενη γωνία, αν φανούµε λίγο πιο έξυπνοι. Το «ελληνικό όνειρο» είναι στην πραγµατικότητα το αµερικανικό, µε γεύση τζατζίκι.
Ευπρόσωπος λαϊκισµός
Προκαλεί απορία πώς οι φαντασιώσεις Κασσελάκη για την πολιτική, όπως εκείνη σχετικά µε το ανθρωπιστικό έργο της Χαµάς, δεν προκαλούν περαιτέρω συρρίκνωση του ΣΥΡΙΖΑ. Με άλλα λόγια, όσοι έµειναν, τι περιµένουν για να φύγουν; Περισσότερη ακροδεξιά ρητορική περί καθαρών χεριών; Περισσότερες κακοήθεις αναφορές σε δολοφόνους πολιτικούς; Περισσότερες επικλήσεις στην πατρίδα και τη θρησκεία; Ισως, βέβαια, η ευνοϊκή για το κόµµα στασιµότητα να µην είναι και τόσο παράλογη: οι λαϊκιστές, πολιτικοί και πολίτες, δεν είναι µόνο Βελοπουλικοί· κάποιοι έχουν αρκετά µεγάλη ιδέα για τον εαυτό και την εικόνα τους· πιστεύουν, δηλαδή, ότι δεν είναι λαϊκιστές, εποµένως συσπειρώνονται σε µία ευπρόσωπη εκδοχή του λαϊκισµού, που κατά βάθος πρεσβεύουν. Ο Στέφανος Κασσελάκης είναι µία καλή επιλογή από αυτή την άποψη. Τα χρήµατα, τα πουκάµισα, η νεότητα, η ψευδοµοντέρνα επίφαση και το µειονοτικό LGBTQ πρόσηµο λειτουργούν ως µέσα απόκρυψης του λαϊκισµού και κρατούν στην παράταξη τους λαϊκιστές που ντρέπονται για τον λαϊκισµό τους.
Εγκλωβισµένοι
Για να φύγει όµως κάποιος από κάπου, πρέπει να έχει και κάπου αλλού να πάει. Μπορεί να απορροφήσει η Ν.∆. τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ; Οχι. Οσοι ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ, ψηφίζουν σε µεγάλο βαθµό από απέχθεια προς τον Μητσοτάκη. Μπορεί να τους απορροφήσει η Νέα Αριστερά; Οχι, γιατί η µεγάλη µάζα ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν ποτέ αριστερή. Μπορεί να τους απορροφήσει το ΠΑΣΟΚ; Ούτε µπορεί ούτε θέλει. Συνειδητά, το ΠΑΣΟΚ δεν λαϊκίζει αρκετά ούτε πολιτεύεται µε όρους ριάλιτι. Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ είναι εγκλωβισµένοι στον ΣΥΡΙΖΑ και αυτό ίσως είναι κάτι που ο Στέφανος Κασσελάκης κατάλαβε ή, έστω, υποψιάστηκε όταν ανέλαβε το πρότζεκτ της προεδρίας. Σε αυτό οφείλει και την αισιοδοξία του για τις ευρωεκλογές: η ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ εξυπηρετεί ακόµη συνειδησιακά µια σηµαντική µερίδα κόσµου· το ποσοστό του δεν θα είναι σπουδαίο, αλλά θα είναι εξασφαλισµένο χωρίς ιδιαίτερο κόπο.
Το ΠΑΣΟΚ τώρα
Η απορία µετακυλίεται στο ΠΑΣΟΚ, που, δεδοµένων των φθοροποιών για τα µεγάλα κόµµατα συνθηκών, θα έπρεπε να έχει καταφέρει, αν όχι να διεµβολίσει τον ΣΥΡΙΖΑ, τουλάχιστον να διαρρήξει την πρωτοκαθεδρία της Ν.∆. στο Κέντρο. Αυτή η αδυναµία δεν µπορεί να αποδοθεί στη συγκυρία ή σε κάποια ιδιαίτερη σχέση της Ν.∆. µε τους µετριοπαθείς ψηφοφόρους. Αν το ΠΑΣΟΚ δεν εµπνέει εµπιστοσύνη, αν το ΠΑΣΟΚ δεν εµπνέει γενικά, τότε ο Νίκος Ανδρουλάκης κάτι δεν κάνει σωστά και γι’ αυτό δεν του φταίει κανένας

















