SerMichiotis

Τετάρτη 29 Ιουνίου 2016

ΟΙ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΟΥ Brexit ΚΑΙ ΤΩΝ ΙΣΠΑΝΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΣΤΟΥΣ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ ΣΥΡΙΖΑΙΟΥΣ...

"...Ποιοι είναι, λοιπόν, οι Έλληνες της Β. Αμερικής, που θα ψηφίσουν στις εθνικές εκλογές της Ελλάδας, που θα κρίνουν την τύχη του ελληνικού λαού; Δεν γνωρίζω τι συμβαίνει με τον Ελληνισμό σε χώρες της Ευρώπης, αλλά γνωρίζω πολύ καλά τί συμβαίνει στη Β. Αμερική, όπου ζω εδώ και 48 χρόνια. Τα εγγόνια μας απολαμβάνουν πότε - πότε τις ελληνικές ακρογιαλιές, αλλά δεν έχουν ιδέα για την πολιτική κατάσταση της χώρας....Πόση ελληνικότητα, νομίζετε, πώς έχει απομείνει σ’ ένα Steve Andrew ή Gianni Salerno ή Ann Humphrey; Ίσως κάποιες όμορφες αναμνήσεις από διακοπές στην Ελλάδα ή ο χορευτικός ρυθμός του Ζορμπά ή ένα νόστιμο σουβλάκι ή κάποιες διηγήσεις των παππούδων..."

ΟΙ ΚΗΠΟΥΡΟΙ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ"-1366(15)

"Η ΑΥΓΗ"- 28/06/16

Ψήφος στους ομογενείς της Αμερικής;

Το θέμα της ψήφου των Ελλήνων του εξωτερικού δεν είναι καινούργιο, αλλά αναθερμάνθηκε πρόσφατα με την ευκαιρία της πρότασης της κυβέρνησης για αλλαγή του εκλογικού νόμου. Το ερώτημα, που προσωπικά θα έθετα, είναι ποιους ακριβώς εννοούμε «Έλληνες του εξωτερικού»;

Οι Έλληνες άρχισαν να μεταναστεύουν στη Βόρεια Αμερική από το 1528. Βέβαια τα μεγάλα μεταναστευτικά κύματα έγιναν πολύ αργότερα, τέλος του 19ου και αρχές του 20ού αιώνα. Μεγάλο κύμα μεταναστών βλέπουμε τη δεκαετία 1950-60 και ξανά το 1965-1970. Ελάχιστοι είναι οι Έλληνες μετανάστες στις ΗΠΑ και τον Καναδά τις τελευταίες δεκαετίες. Δηλαδή, ελάχιστοι είναι πλέον οι επιζήσαντες Έλληνες μετανάστες στη Βόρεια Αμερική. Τώρα ζουν τα παιδιά, τα εγγόνια ή τα δισέγγονά τους, που είναι πολίτες των ΗΠΑ και του Καναδά, οι περισσότεροι των οποίων δεν μιλούν ελληνικά. Πολλοί μάλιστα έχουν αγγλοποιήσει και το επίθετό τους.

Επίσης, να λάβουμε υπόψη ότι υπάρχουν πάρα πολλοί μεικτοί γάμοι. Σήμερα, το 75% των γάμων είναι μεικτοί. Έχουμε, επομένως, Αμερικανούς και Καναδούς δεύτερης έως και έκτης γενιάς, που δεν θα τους θεωρούσα Έλληνες. Εάν είναι απόγονοι Ελλήνων, είναι απλώς ελληνικής καταγωγής, χωρίς αυτό να σημαίνει πολλά πράγματα. Εάν είναι απόγονοι μεικτών γάμων, το ποσοστό ελληνικής καταγωγής τους είναι ελάχιστο.

Ενδεικτικά των παραπάνω είναι τα αποτελέσματα των απογραφών. Με επίσημα στοιχεία, το 2000 ζούσαν στις ΗΠΑ 1.153.295 άτομα ελληνικής καταγωγής, από τα οποία μόνο 365.435 μιλούσαν ελληνικά στο σπίτι τους. Το 2005, το αμερικανικό ΥΠΕΞ ανακοίνωσε ότι 3.000.000 περίπου κάτοικοι των ΗΠΑ δήλωσαν πως έχουν ελληνική καταγωγή. Αντιστοίχως, στον Καναδά υπολογιζόταν ότι ζούσαν 350.000 Έλληνες πριν από 40 χρόνια. Στην απογραφή του 1986, όμως, δηλώθηκαν μόνον 177.315 και 215.105 το 2001.

Πολλοί ισχυρίζονται ότι οι Έλληνες του εξωτερικού είναι «πιο Έλληνες από εκείνους της Ελλάδας». Δεν ξέρω τί ακριβώς εννοούν. Ακούμε, επίσης, να λέγεται ότι οι ομογενείς της Β. Αμερικής αγαπούν πολύ την Ελλάδα. Ναι, την αγαπούν, αλλά πώς; Σαν τόπο καταγωγής; Προορισμό διακοπών; Έχουν ίσως ακόμη μερικούς αγαπητούς συγγενείς στην Ελλάδα; Αγαπούν το κλίμα, τη θάλασσα, τα νησιά; Μα, έτσι την αγαπούν και οι μη Έλληνες.

Γίνονται παρελάσεις σε αρκετές βορειοαμερικάνικες πόλεις την 25η Μαρτίου. Οι τσολιάδες έχουν την πρωτοκαθεδρία, αλλά και οι «Αμαλίες»! Η φορεσιά αυτή κάθε άλλο παρά ελληνική είναι. Είναι απομίμηση και τη λάνσαρε η βασίλισσα Αμαλία, με το βελούδινο γιλέκο, τη σατέν φούστα, το μεταξωτο πουκάμισο με πανάκριβη δαντέλα και τα χρυσά κεντήματα. Κάτι τέτοια φολκλορικά θεάματα δεν προωθούν τον ελληνικό πολιτισμό, αλλά είναι προϊόντα εμπορικής εκμετάλλευσης των ελληνικών παραδόσεων και, πολλές φορές, παραποίηση της ελληνικής ιστορίας.

Ποιοι είναι, λοιπόν, οι Έλληνες της Β. Αμερικής, που θα ψηφίσουν στις εθνικές εκλογές της Ελλάδας, που θα κρίνουν την τύχη του ελληνικού λαού; Δεν γνωρίζω τι συμβαίνει με τον Ελληνισμό σε χώρες της Ευρώπης, αλλά γνωρίζω πολύ καλά τί συμβαίνει στη Β. Αμερική, όπου ζω εδώ και 48 χρόνια. Τα εγγόνια μας απολαμβάνουν πότε - πότε τις ελληνικές ακρογιαλιές, αλλά δεν έχουν ιδέα για την πολιτική κατάσταση της χώρας.

Οι ελάχιστοι πλέον εναπομείναντες μετανάστες πρώτης γενιάς, κουρασμένοι από τη ζωή και το βάρος της ηλικίας τους, παρακολουθούν μη ποιοτικά προγράμματα στα ελληνικά κανάλια, που προβάλλονται εδώ, και πληροφορούνται τις ειδήσεις από τα πλέον ακατάλληλα ΜΜΕ. Οι νεότεροι είναι πλήρως απορροφημένοι από την αμερικανική ή καναδική πραγματικότητα και, πολλές φορές, δεν γνωρίζουν ούτε καν τους ντόπιους πολιτικούς. Με ποια, λοιπόν, λογική, θα αποφασίσουν για τον πολύπαθο λαό της γενέτειρας των παππούδων τους; Η δική τους πατρίδα είναι οι ΗΠΑ και ο Καναδάς.

Πόση ελληνικότητα, νομίζετε, πώς έχει απομείνει σ’ ένα Steve Andrew ή Gianni Salerno ή Ann Humphrey; Ίσως κάποιες όμορφες αναμνήσεις από διακοπές στην Ελλάδα ή ο χορευτικός ρυθμός του Ζορμπά ή ένα νόστιμο σουβλάκι ή κάποιες διηγήσεις των παππούδων...

Αγγελική Καμπούρη (φιλόλογος - γλωσσολόγος)

Η ΗΜΙΕΠΙΣΗΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ, Η ΠΟΛΥΜΕΤΟΧΙΚΗ(...) "ΑΥΓΗ", ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΩΝ ΜΕΤΟΧΩΝ, ΟΠΩΣ ΑΝΑΓΚΑΣΘΗΚΕ ΜΑ ΠΑΡΑΔΕΧΘΕΙ ΧΘΕΣ, ΔΙΧΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΝΟΜΑΖΕΙ, ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΤΙΣ ΣΤΗΛΕΣ ΤΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΙΛΟΞΕΝΗΣΕΙ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΝΩΣΤΟΥ ΣΟΡΟΣ. ΟΧΙ ΔΕΝ ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ ΤΥΧΑΙΑ ΟΙ ΕΝΤΟΛΟΔΟΧΟΙ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥ ΙΕΡΑΤΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ...ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥΣ ΗΘΕΛΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΨΕΞΕΙ; ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΟ ΠΑΝΕ ΑΛΛΟΥ, ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΑΣ ΖΗΣΟΥΝ...

OI KHΠΟΥΡΟΙ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ"-1365(14)

"Η ΑΥΓΗ"- 28/06/16

Το Brexit και το μέλλον της Ευρώπης: Του Τζώρτζ Σόρος

Πιστεύω ότι η Βρετανία είχε τις καλύτερες απ’ όλες τις δυνατές συμφωνίες με την Ε.Ε. ως μέλος της κοινής αγοράς χωρίς να ανήκει στο ευρώ, ενώ είχε εξασφαλίσει έναν αριθμό άλλων εξαιρέσεων από τους κανονισμούς της Ένωσης. Κι όμως, αυτό δεν ήταν αρκετό για να αποτρέψει το εκλογικό σώμα από το να ψηφίσει έξοδο. Γιατί; Η απάντηση μπορεί να βρεθεί στις δημοσκοπήσεις που προηγήθηκαν του δημοψηφίσματος.

Η ευρωπαϊκή μεταναστευτική κρίση και η αντιπαράθεση για το Brexit τροφοδότησαν η μια την άλλη. Η εκστρατεία υπέρ της εξόδου εκμεταλλεύτηκε την επιδείνωση της κατάστασης των προσφύγων -μέσα από τις τρομακτικές εικόνες χιλιάδων αιτούντων άσυλο συγκεντρωμένων στο Καλαί να προσπαθούν απεγνωσμένα να εισέλθουν στη Βρετανία με οποιοδήποτε μέσο- για να σπείρει τον φόβο της «ανεξέλεγκτης» μετανάστευσης από τα άλλα κράτη - μέλη της Ε.Ε.

Οι ευρωπαϊκές αρχές καθυστέρησαν να πάρουν σημαντικές αποφάσεις για τη μεταναστευτική πολιτική ώστε να αποφευχθεί μια αρνητική επίδραση στο βρετανικό δημοψήφισμα. Η απόφαση της Γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ να ανοίξει διάπλατα τις πύλες της χώρας της στους πρόσφυγες ήταν μια εμπνευσμένη χειρονομία, αλλά δεν ήταν σωστά μελετημένη, διότι αγνόησε το γεγονός ότι θα λειτουργούσε ως παράγοντας προσέλκυσης του προσφυγικού ρεύματος.

Η έλλειψη επαρκών ελέγχων δημιούργησε πανικό επηρεάζοντας όλους. Προλείανε επίσης το έδαφος για την ταχεία άνοδο ξενοφοβικών, αντιευρωπαϊκών κομμάτων- όπως το Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου, το οποίο πρωτοστάτησε στην εκστρατεία υπέρ της εξόδου- καθώς οι εθνικές κυβερνήσεις και τα ευρωπαϊκά όργανα φαίνονταν ανίκανα να χειριστούν την κρίση.

Τώρα το καταστροφικό σενάριο που πολλοί φοβούνταν έχει υλοποιηθεί με αποτέλεσμα η διάλυση της Ε.Ε. να είναι πρακτικά μη αναστρέψιμη. (...) Αυτό που διακυβεύεται δεν ήταν ποτέ μόνον κάποιο πραγματικό ή φανταστικό πλεονέκτημα για τη Βρετανία, αλλά η ίδια η επιβίωση του ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Το Brexit θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και για άλλες αντιευρωπαϊκές δυνάμεις στο εσωτερικό της Ένωσης.

Η απάντηση της Ε.Ε. στο Brexit θα μπορούσε κάλλιστα να αποδειχθεί μια άλλη παγίδα. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, ανυπόμονοι να αποτρέψουν άλλα κράτη - μέλη από το να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Βρετανίας, ίσως να μην έχουν τη διάθεση να προσφέρουν στο Ηνωμένο Βασίλειο όρους -ειδικά για την πρόσβαση στην ενιαία αγορά- που θα απάλυναν τον πόνο της εξόδου. (...) Οι συνέπειες για την Ευρώπη μπορεί να είναι πολύ χειρότερες.

Οι εντάσεις μεταξύ των κρατών - μελών έχουν φτάσει σε οριακό σημείο όχι μόνον λόγω του προσφυγικού, αλλά και ως αποτέλεσμα των εξαιρετικά τεταμένων σχέσεων μεταξύ των χωρών πιστωτών και των χωρών οφειλετών εντός της Ευρωζώνης. Τίποτε από όλα αυτά δεν αποτελεί καλό οιωνό για ένα σοβαρό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων στην Ευρωζώνη, το οποίο θα πρέπει να περιλαμβάνει μια γνήσια τραπεζική ένωση, μια περιορισμένη δημοσιονομική ένωση και πολύ ισχυρότερους μηχανισμούς δημοκρατικής λογοδοσίας. (...)

Όμως, δεν πρέπει να παραιτηθούμε. Βεβαίως, η Ε.Ε. είναι μια ελαττωματική κατασκευή. Μετά το Brexit, όλοι εμείς που πιστεύουμε στις αξίες και τις αρχές της πρέπει να συνασπιστούμε για να τη σώσουμε ανοικοδομώντας τη σχολαστικά.

* Το πλήρες άρθρο του μεγαλοεπενδυτή δημοσιεύεται στη διεύθυνση:
https://www.project-syndicate.org/commentary/brexit-eu-disintegration-inevitable-by-george-soros-2016-06

"...Το βρετανικό ρήγμα υποχρεώνει την Ε.Ε να κάνει διαχείριση της ζημιάς. Για να αποφευχθεί η αποσύνθεση, όμως, δεν αρκεί η απλή διαχείριση. Η Ε.Ε. πρέπει να αναστοχαστεί για το παρόν και το μέλλον της. Στο παρελθόν, ήταν σε διαρκή διαπραγμάτευση με σκοπό την αναγκαία συναίνεση για την πραγματοποίηση βημάτων εμβάθυνσης. H χρόνια στασιμότητα, σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση και το μεταναστευτικό κύμα, οξύνει τα κοινωνικά προβλήματα, αποξενώνει τους πολίτες και τροφοδοτεί φυγόκεντρες τάσεις. Το Brexit ξεκαθαρίζει το τοπίο και θέτει επί τάπητος το διακύβευμα. Θα ήταν λάθος Γερμανία και Γαλλία να παρακάμψουν την πρόκληση επειδή έχουν εκλογές το 2017. Αν η Ε.Ε. θέλει να αποτελέσει βιώσιμο ενιαίο οικονομικό χώρο, πρέπει να καταστεί τέτοιος. Η νομισματική ένωση δεν θα επιβιώσει εάν δεν μετεξελιχθεί και σε οικονομική-δημοσιονομική ένωση...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"-28/06/16

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΣ*
Ωρα ιστορικού αναστοχασμού για την Ε.Ε.
Το διακύβευμα ύστερα από το βρετανικό δημοψήφισμα δεν είναι τόσο το μέλλον της Βρετανίας, η οποία με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα βρει τον δρόμο της. Το διακύβευμα είναι το μέλλον της ίδιας της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Ο Κάμερον εστίασε την εκστρατεία του στο σενάριο της καταστροφολογίας. Η τακτική αυτή ανησύχησε τις αγορές, αλλά δεν έπεισε τους ψηφοφόρους. Αποχώρησε δηλώνοντας ότι αγαπά τη χώρα του, την οποία, όμως, έβαλε άνευ λαϊκού αιτήματος σε περιπέτεια. Το δημοψήφισμα διαίρεσε τη χώρα και πυροδότησε την αντιπαράθεση για τη μετανάστευση. Είναι επίσης πιθανό να επιταχύνει την απόσχιση της Σκωτίας.

Η επόμενη κυβέρνηση θα διαπραγματευθεί μια συμφωνία για τη ρύθμιση των εμπορικών και άλλων σχέσεων. Η διαπραγμάτευση θα είναι δύσκολη. Η κατάσταση περιπλέκεται περαιτέρω, καθώς καίριο ρόλο θα έχει το Κοινοβούλιο, το οποίο θα πρέπει να υιοθετήσει τη συμφωνία αποχώρησης. Ας σημειωθεί ότι η μεγάλη πλειονότητα των βουλευτών υποστήριξε την παραμονή. Πολιτικά, η πίεση μεταφέρεται πλέον στους Συντηρητικούς ιθύνοντες, οι οποίοι πρωτοστάτησαν υπέρ του Brexit. Θα πρέπει να αποδείξουν ότι η αποχώρηση τελικά θα ωφελήσει τη χώρα. Το Λονδίνο θέλει τα οφέλη της ενιαίας αγοράς, αλλά προφανώς η συμφωνία θα είναι συμβιβασμός των εκατέρωθεν συμφερόντων. Η συμφωνία Νορβηγίας - Ε.Ε. προβλέπει την ελεύθερη κυκλοφορία εργαζομένων και πληρωμές στον κοινοτικό προϋπολογισμό. Η Νορβηγία αποκαλείται, μάλιστα, «δημοκρατία του φαξ», επειδή αποστέλλεται η κοινοτική νομοθεσία που αφορά την εσωτερική αγορά, την οποία εφαρμόζει χωρίς να συμμετέχει στη λήψη αποφάσεων.

Υπάρχει και η συμφωνία ελευθέρου εμπορίου Ε.Ε. - Καναδά. Αυτή, όμως, δεν συμπεριλαμβάνει τις υπηρεσίες οι οποίες αποτελούν το 80% της βρετανικής οικονομίας. Η Βρετανία, ωστόσο, έχει πολύ μεγαλύτερο πολιτικό, στρατιωτικό και οικονομικό διαμέτρημα. Γι’ αυτό και το πιθανότερο είναι να βρεθεί μια τρίτη λύση. Για την Ε.Ε. το καίριο ερώτημα δεν είναι η αποχώρηση της Βρετανίας. Οι Βρετανοί έβλεπαν τη συμμετοχή τους στην Ε.Ε. ως συναλλαγή. Ο παραδοσιακός ευρωσκεπτικισμός τους, όμως, δεν ήταν πλειονότητα.

Το πραγματικό ερώτημα για την Ε.Ε. είναι γιατί ο ευρωσκεπτικισμός έχει επεκταθεί τόσο δυναμικά σε όλη την ήπειρο. Γιατί οι Ευρωπαίοι έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στο ευρωπαϊκό εγχείρημα. Η αιτία δεν είναι μόνον ο τρόπος λειτουργίας των ευρωπαϊκών θεσμών. Αντιμετωπίζουμε ευρύτερη κρίση.

Πολλοί Βορειοευρωπαίοι θεωρούν τους εαυτούς τους θύματα της κρίσης του ευρώ και φοβούνται ότι θα κληθούν να πληρώσουν υψηλότερους φόρους για να το σώσουν. Στον Νότο, το ευρώ ήταν συνδεδεμένο με τη σύγκλιση των οικονομιών και τις προσδοκίες για ευημερία. Και τα δύο έχουν διαψευσθεί. Σε Βορρά και Νότο, οι ευρωπαϊκοί λαοί αισθάνονται δικαιολογημένα ότι έχουν λιγότερη εθνική κυριαρχία, χωρίς να απολαμβάνουν ανταλλάγματα. Η περιβόητη κοινοτική αλληλεγγύη τείνει να υποκατασταθεί από την εθνική ιδιοτέλεια και τον οικονομικό εθνικισμό. Οι πολίτες παλινδρομούν στο εθνικό κράτος για ασφάλεια. Συνεπώς, ο κίνδυνος για την Ε.Ε. είναι η αποσύνθεση. Η εντυπωσιακή άνοδος κομμάτων διαμαρτυρίας αποτυπώνει τη δυσαρέσκεια που τροφοδοτεί η μακροχρόνια κρίση. Το αποτέλεσμα είναι η συρρίκνωση των παραδοσιακών πολιτικών παρατάξεων της Κεντροδεξιάς και της Κεντροαριστεράς που καθοδήγησαν στις μεταπολεμικές δεκαετίες το ενοποιητικό εγχείρημα.

Η οικονομική κρίση έχει μετατραπεί σε ιδεολογική- πολιτική. Οι λαοί εκφράζουν τη διογκούμενη δυσαρέσκειά τους εκεί όπου μπορούν και εκεί όπου μετράει: στην κάλπη.

Το βρετανικό ρήγμα υποχρεώνει την Ε.Ε να κάνει διαχείριση της ζημιάς. Για να αποφευχθεί η αποσύνθεση, όμως, δεν αρκεί η απλή διαχείριση. Η Ε.Ε. πρέπει να αναστοχαστεί για το παρόν και το μέλλον της. Στο παρελθόν, ήταν σε διαρκή διαπραγμάτευση με σκοπό την αναγκαία συναίνεση για την πραγματοποίηση βημάτων εμβάθυνσης. H χρόνια στασιμότητα, σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση και το μεταναστευτικό κύμα, οξύνει τα κοινωνικά προβλήματα, αποξενώνει τους πολίτες και τροφοδοτεί φυγόκεντρες τάσεις.

Το Brexit ξεκαθαρίζει το τοπίο και θέτει επί τάπητος το διακύβευμα. Θα ήταν λάθος Γερμανία και Γαλλία να παρακάμψουν την πρόκληση επειδή έχουν εκλογές το 2017. Αν η Ε.Ε. θέλει να αποτελέσει βιώσιμο ενιαίο οικονομικό χώρο, πρέπει να καταστεί τέτοιος. Η νομισματική ένωση δεν θα επιβιώσει εάν δεν μετεξελιχθεί και σε οικονομική-δημοσιονομική ένωση.

Σε πολιτικό επίπεδο, η Ε.Ε. πρέπει να διαμορφώσει μια νέα λειτουργική ισορροπία ανάμεσα στα κράτη-μέλη και στις Βρυξέλλες. Δεν είναι και ούτε μπορεί να γίνει ομοσπονδιακό κράτος τύπου ΗΠΑ. Δεν έχει δημιουργηθεί από μετανάστες. Συγκροτείται από εθνικά κράτη με μεγάλη Ιστορία και ισχυρή συνείδηση ιδιοπροσωπίας. Η ενοποίηση δεν μπορεί να υπερβεί ορισμένα όρια και να μιμηθεί άλλο μοντέλο. Πρέπει να επινοήσουμε το μοντέλο που θα παντρέψει αρμονικά το συστατικό εθνικό κράτος με τις ευρωπαϊκές δομές. Ο θεσμός της «ενισχυμένης συνεργασίας», άλλωστε, επιτρέπει σε όσους έχουν τη βούληση να προχωρήσουν.

* Εκτελεστικός αντιπρόεδρος ΣΕΒ, πρώην διπλωμάτης.

Η ΑΣΤΕΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, Ο ΤΡΟΜΟΣ ΤΩΝ ΙΣΠΑΝΩΝ ΨΗΦΟΦΟΡΩΝ ΣΤΟ...ΟΡΑΜΑ ΤΣΙΠΡΑ, Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ "ΕΚΕΙ ΕΞΩ"...

Aπό την "Εφ.Συν"

"Εφ.Συν", 28/06/16

Τα ευτράπελα και η Αριστερά: "υποσημειώσεις" του Γιώργου Σταματόπουλου

Τι εννοούσε ο Ελληνας πρωθυπουργός, πριν από τις εκλογές στην Ισπανία, ευχόμενος στον Πάμπλο Ιγκλέσιας να συναντηθούν; «Σε περιμένουμε», του μήνυσε, εμείς οι αριστεροί ώστε να κάνουμε το μέτωπο της νότιας αντικαπιταλιστικής Αριστεράς· εμείς που πριν από λίγα χρόνια ήμασταν στο 4% και τώρα κυβερνάμε και εσείς που ήσασταν ανύπαρκτοι και τώρα διεκδικείτε την κυβέρνηση.

Πού ακριβώς καλούσε τον Ιγκλέσιας ο κ. Τσίπρας; Μα, στη συνθηκολόγηση και στην υποταγή (σφάξε με, αγά μου, ν’ αγιάσω). Κάτι δεν πάει καλά στα υψηλά κλιμάκια της κυβέρνησης, κάποιο σοβαρό πρόβλημα έχουν με τον κοινό νου, ή ίσως έχουν εφεύρει άλλον κώδικα επικοινωνίας, απρόσιτον για μας τους κοινούς, αλλά πάντοτε πάσχοντες, θνητούς. Είναι δυνατόν να προσκαλείς κάποιον στην υποδούλωση, στον εξευτελισμό, στην οικονομική ασφυξία; Αν είναι λέει, ειδικά όταν ζεις σε άλλον κόσμο (της τραγικής αφέλειας ή του κυνισμού ή του δόγματος του πάνω απ’ όλα κυβερνάν -και ας φλέγεται η οικουμένη)...

Πιθανώς να τρόμαξαν οι Ισπανοί ψηφοφόροι στην πρόσκληση Τσίπρα και στράφηκαν άρον άρον στην παλιά (έστω και διεφθαρμένη) πεπατημένη. Εφτυναν στον κόρφο τους οι άνθρωποι (φτου, φτου δαιμόνιε... και λοιπά). Αμα είναι να καταντήσουμε σαν τους Ελληνες, μακριά, μακριά...

Είναι μια ευτράπελη ανάγνωση του αποτελέσματος των εκλογών στην Ισπανία, θα συμφωνήσω, ταυτόχρονα όμως είναι ένδειξη του πώς επηρεάζεται εύκολα ο οποιοσδήποτε από τον οποιονδήποτε [συντελούν σ’ αυτό τα ευτράπελα επίσης -κατ’ εμέ- μέσα κοινωνικής (sic) δικτύωσης].

Αλλού είναι το πρόβλημα και ας μην προσποιούμεθα ότι δεν το πολυκαταλαβαίνουμε, στο γεγονός λ.χ. της ανυπαρξίας της Αριστεράς ως πολιτικής και οικονομικής φιλοσοφίας, ικανής να αναλύσει και να ερμηνεύσει το κενό της Ευρώπης σε ό,τι αφορά τις δημοκρατικές λειτουργίες και διαδικασίες. Επίσης: τίποτε δεν γίνεται μέσα από κοινοβουλευτικές λειτουργίες (θεσμικές, δικαιικές...). Ποιος Τσίπρας και ποιος Ιγκλέσιας, ποια «από τα κάτω» τάχα Αριστερά και κουραφέξαλα. Οταν τα κινήματα (Συνασπισμός, Podemos) στοχεύουν στην κατάκτηση της εξουσίας χωρίς να γνωρίζουν τι σημαίνει εξουσία (και ούτε θα μάθουν ποτέ) και ελπίζουν ότι μπορούν να αλλάξουν τη δομή ενός πανίσχυρου οικονομικού - πολιτικού συστήματος, τότε θα βλέπουμε με θλίψη τον ευτελισμό της πολιτικής αλλά και του ίδιου του πολίτη-ανθρώπου.

Ο,τι αναλυτικό γράφεται είναι για εσωτερική [κομματική, κομματικοτάτη(!)] κατανάλωση, ανάξιο να συζητηθεί και να ληφθεί σοβαρά υπ’ όψιν. Μπορεί η κοινωνία να συγκρουστεί με αυτούς που προδιαγράφουν ένα εφιαλτικό μέλλον της; Καλώς. Δεν μπορεί; Ας το βουλώσει ή ας απολαύσει τον βιασμό της (μα, τι είναι αυτά, καλέ;). Επιμένουμε ότι η Αριστερά είναι εκεί έξω -και μόνον εκεί. Οσοι επικαλούνται την Αριστερά -και μέσω εξουσίας (της)- συγγνώμη αλλά είναι αστείοι.

"...Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν έβλεπε τίποτε περισσότερο στην Ευρωπαϊκή Ενωση παρά μια κοινή αγορά και πάντοτε πολεμούσε τις ενοποιητικές τάσεις, όποτε αυτές εκφράζονταν από την πλευρά της Ενωσης. Είναι ευκαιρία, λοιπόν, τώρα που αποχώρησε, να προχωρήσει η Ευρωπαϊκή Ενωση στον δρόμο της ολοκλήρωσης. Οχι μόνο λόγω της αποχώρησης. Αλλά και να ανανεώσει την ελπίδα των κρατών-μελών της για το μέλλον της Ευρώπης...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"- 28/06/16

Η έξοδος του Ηνωμένου Βασιλείου ως ευκαιρία για την Ευρώπη: Του Χρ. Ροζάκη*
Το πρόσφατο δημοψήφισμα του Ηνωμένου Βασιλείου για έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ενωση (E.E.) ολοκληρώθηκε με αρνητικές συνέπειες για τη χώρα και για την Ε.Ε. Αυτό έχει προκαλέσει κύματα κατακραυγής και εκδικητικές τάσεις στο πλαίσιο της Ενωσης, που δεν συγχωρούν στο Ηνωμένο Βασίλειο αυτήν τη συμπεριφορά.

Θα πρέπει, όμως, να δούμε τα πράγματα με ψυχραιμία. Κυρίως να αναλογιστούμε ότι οι ώριμοι θεσμοί, και κανείς δεν αμφιβάλλει ότι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί είναι ώριμοι, δεν εκδικούνται, ούτε φέρονται μισαλλόδοξα. Εξάλλου το επιχείρημα ότι μια σκληρή στάση θα αποτρέψει άλλα κράτη-μέλη της Ενωσης από το να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Ηνωμένου Βασιλείου και να διεκδικήσουν, με όμοιο τρόπο, την έξοδο από την Ενωση, δεν ευσταθεί: τα κράτη που θα ήθελαν ενδεχομένως να αποσυρθούν από την Ενωση δεν θα τρομάξουν από τις συνέπειες που συνεπάγεται μια έξοδος από αυτήν και δεν θα ολιγωρήσουν από την αυστηρότητα της συμπεριφοράς των θεσμών απέναντι στο Ηνωμένο Βασίλειο. Από την άλλη μεριά, ποιες είναι, σήμερα, οι φωνές που ακούγονται για έξοδο; Είναι οι φωνές μιας μειοψηφίας των ακροδεξιών κομμάτων της Ευρώπης, περιθωριακών στο σύνολό τους –εκτός από το γαλλικό κόμμα της Μαρίν Λεπέν που διεκδικεί την προεδρία της Γαλλίας και που δεν βλέπω πώς θα την κατακτήσει–, που, έτσι ή αλλιώς, αν έρθουν στην εξουσία και γίνουν κυβερνήσεις, η ίδια η Ευρωπαϊκή Ενωση θα καταλυθεί από την παρουσία τους και μόνον.

Για τους λόγους αυτούς οι ευρωπαϊκοί θεσμοί θα πρέπει να διαπραγματευθούν στη βάση όχι της εκδίκησης, αλλά στη βάση των πραγματικών συμφερόντων, τόσο αυτής της ίδιας όσο και του Ηνωμένου Βασιλείου. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η έξοδος του Ηνωμένου Βασιλείου αποτελεί πλήγμα για την Ενωση, από πολλές πλευρές, και οι διαπραγματεύσεις πρέπει να έχουν σκοπό να μειώσουν, στο μέτρο του δυνατού, τις συνέπειές του. Τόσο από οικονομικής πλευράς όσο κι από πλευράς στρατιωτικής ισχύος, αφού το Ηνωμένο Βασίλειο αποτελεί μια δύναμη υπολογίσιμη σε αυτόν τον τομέα. Είναι αναμφίβολο ότι το Ηνωμένο Βασίλειο θα ζητήσει γη και ουρανό σε αυτές τις διαπραγματεύσεις, έτσι ώστε να αντλεί από την τελική συμφωνία αποχώρησης όλα τα πλεονεκτήματα από μια συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ενωση, χωρίς τις επιβαρύνσεις που αυτή συνεπάγεται. Δεν υπάρχει λόγος η Ενωση να δώσει στους Βρετανούς ό,τι ζητήσουν: το κλειδί θα πρέπει να είναι το καλώς εννοούμενο συμφέρον της και η συνέχιση της πολιτικής της απρόσκοπτα, παρά την απουσία του Ηνωμένου Βασιλείου.

Μια άλλη παράμετρος που πρέπει, επίσης, να υπολογιστεί είναι ότι οι σχέσεις του Ηνωμένου Βασιλείου με την Ευρωπαϊκή Ενωση δεν ήταν ποτέ «ερωτικές» (για να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια του κ. Γιούνκερ στις τελευταίες δηλώσεις του). Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν έβλεπε τίποτε περισσότερο στην Ευρωπαϊκή Ενωση παρά μια κοινή αγορά και πάντοτε πολεμούσε τις ενοποιητικές τάσεις, όποτε αυτές εκφράζονταν από την πλευρά της Ενωσης. Είναι ευκαιρία, λοιπόν, τώρα που αποχώρησε, να προχωρήσει η Ευρωπαϊκή Ενωση στον δρόμο της ολοκλήρωσης. Οχι μόνο λόγω της αποχώρησης. Αλλά και να ανανεώσει την ελπίδα των κρατών-μελών της για το μέλλον της Ευρώπης.

Είναι δεδομένο –το δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις– ότι σήμερα η Ευρώπη των «27» έχει υποχωρήσει σε δημοτικότητα στα κατώτερα δυνατά όρια. Μια επανεκκίνηση της ολοκλήρωσης –που μπορεί να επιτευχθεί σε πρώτο στάδιο με την οικονομική ολοκλήρωση της κολοβής ΟΝΕ– μπορεί να αναπτερώσει το ηθικό των πολιτών και να αναζωογονήσει τη διαδικασία. Μη μας φοβίζει το ότι η οικονομική ολοκλήρωση ανήκει στην κατηγορία των δύο ταχυτήτων ανάπτυξης της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Είναι στη μοίρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης να αναπτύσσεται με διαφοροποιημένες ταχύτητες. Και εξάλλου τίποτε δεν αποκλείει όλα τα κράτη-μέλη να προσέλθουν στην ΟΝΕ όταν θα είναι έτοιμα να τηρήσουν τις προϋποθέσεις ένταξής τους.

Ας θεωρήσουμε, λοιπόν, την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου ως μια θεόσταλτη προειδοποίηση για να μεταβληθεί η Ενωση και ως μοναδική ευκαιρία για την πραγμάτωση των στόχων των πατέρων της Ευρώπης, τους οποίους θέλουμε συστηματικά να ξεχνάμε.

*Ο Χρ. Ροζάκης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

ΨΑΧΝΟΝΤΑΙ ΣΤΟΥΣ PODEMOS ΓΙΑ ΤΑ 1,1 ΕΚΑΤ. ΨΗΦΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΑΣΑΝ ΣΕ ΛΙΓΟΥΣ ΜΗΝΕΣ, ΣΕ ΜΙΑ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΜΡΕΤΡΗΣΗ, ΟΠΟΥ Η ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕ ΤΟΥ "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟΥ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΥ" ΤΗΝ ΕΠΑΥΡΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΗΒ...ΠΑΝΤΩΣ Ο ΙΓΓΛΕΣΙΑ ΔΙΕΒΗ ΤΟ ΡΟΥΒΙΚΩΝΑ ΚΑΙ ΦΟΡΕΣΕ ΓΡΑΒΑΤΑ, ΕΠΑΥΣΕ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ (ΚΑΙ) ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ!

Aπό "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ"-28/06/16

ΠΛΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟ ΠΟΝΤΟΠΟΡΟ ΠΛΟΙΟ ΜΙΣΘΩΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ COSCO ΓΙΑ ΠΑΝΑΜΑ, ΟΠΟΥ ΕΓΚΑΙΝΙΑΣΕ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΙΑΠΛΑΤΥΣΜΕΝΗΣ ΔΙΩΡΥΓΑΣ...

Από την "ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", κύρια πρωτοσέλιδη φωτογραφία, 28/06/16

"ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", εσωτερικό θέμα, 28/06/16

"..Η εξέλιξη δημιουργεί τις προοπτικές για την ενσωμάτωση της Τουρκίας στο περιφερειακό σύστημα σταθερότητας της Ανατολικής Μεσογείου, εξέλιξη που είναι ευπρόσδεκτη, αν και όχι εύκολη. Ο Ταγίπ Ερντογάν πρέπει να δείξει με τη συμπεριφορά του έναντι του Ισραήλ αλλά και της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου ότι ειλικρινά την επιθυμεί. Σε ό,τι αφορά το Ισραήλ, μπορεί οι δύο χώρες να έχουν κοινό στόχο την αποτροπή της μετεξέλιξης της Συρίας σε στρατιωτική βάση του Ιράν, αλλά από την άλλη βλέπουν με ριζικά διαφορετικό τρόπο τον ρόλο της Χαμάς. Για τον Ερντογάν είναι μία φίλη οργάνωση –το προηγούμενο διήμερο συναντήθηκε με τον εξόριστο ηγέτη της Χαμάς στην Κωνσταντινούπολη–, η οποία υπερασπίζεται τα δίκαια του παλαιστινιακού λαού, ενώ για τον Νετανιάχου είναι τρομοκρατική οργάνωση και ορκισμένος εχθρός του Ισραήλ...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" και την "ΕΣΤΙΑ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"-28/06/16

Ισραήλ - Τουρκία και Κυπριακό:
Του Αθανάσιου Έλλις
Η μερική εξομάλυνση των τουρκοϊσραηλινών σχέσεων –«μερική», διότι στην πορεία θα προκύψουν ζητήματα που θα καθιστούν παραπλανητική την περιγραφή ως «πλήρη»– αφορά την Ελλάδα και την Κύπρο. Η εξέλιξη δημιουργεί τις προοπτικές για την ενσωμάτωση της Τουρκίας στο περιφερειακό σύστημα σταθερότητας της Ανατολικής Μεσογείου, εξέλιξη που είναι ευπρόσδεκτη, αν και όχι εύκολη. Ο Ταγίπ Ερντογάν πρέπει να δείξει με τη συμπεριφορά του έναντι του Ισραήλ αλλά και της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου ότι ειλικρινά την επιθυμεί. Σε ό,τι αφορά το Ισραήλ, μπορεί οι δύο χώρες να έχουν κοινό στόχο την αποτροπή της μετεξέλιξης της Συρίας σε στρατιωτική βάση του Ιράν, αλλά από την άλλη βλέπουν με ριζικά διαφορετικό τρόπο τον ρόλο της Χαμάς. Για τον Ερντογάν είναι μία φίλη οργάνωση –το προηγούμενο διήμερο συναντήθηκε με τον εξόριστο ηγέτη της Χαμάς στην Κωνσταντινούπολη–, η οποία υπερασπίζεται τα δίκαια του παλαιστινιακού λαού, ενώ για τον Νετανιάχου είναι τρομοκρατική οργάνωση και ορκισμένος εχθρός του Ισραήλ. Παρά τις εκατέρωθεν θετικές δηλώσεις που θα γίνουν τις επόμενες ημέρες, στην πορεία οι αντικρουόμενες θέσεις σε ένα τόσο μείζονος σημασίας ζήτημα και για τις δύο πλευρές είναι σχεδόν βέβαιον ότι θα οδηγήσουν σε νέες τριβές.

Η εμβάθυνση των διμερών σχέσεων του Ισραήλ με την Ελλάδα και την Κύπρο και εν συνεχεία η δημιουργία τής μεταξύ τους τριμερούς συνεργασίας είναι σαφές ότι απορρέει από στρατηγικές επιλογές όλων των πρωταγωνιστών, οι οποίες δεν επηρεάζονται από το επίπεδο των διμερών σχέσεων του Ισραήλ με την Τουρκία. Διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις, με πολύ διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, έχουν αποδείξει, πέραν πάσης αμφιβολίας, την πίστη τους στη στενή συνεργασία με το Ισραήλ. Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου το γνωρίζει, έχει πεισθεί για την ειλικρίνεια των προθέσεων, έχει δει τα οφέλη στην πράξη, κυρίως το στρατηγικό βάθος που προσφέρεται στην ισραηλινή αεροπορία, και επενδύει στη συνέχιση της νέας αυτής σχέσης με την Ελλάδα και με την Κύπρο. Σε ό,τι αφορά την τελευταία θα μπορούσε κανείς να μιλήσει ακόμη και για την ύπαρξη προσωπικής φιλίας ανάμεσα στον Ισραηλινό πρωθυπουργό και στον πρόεδρο Αναστασιάδη. Η εξέλιξη μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας σχετίζεται άμεσα και με την προοπτική επίλυσης του Κυπριακού. Καθώς πολλοί ειδικοί και οι εταιρείες θεωρούν πλέον συμφέρουσα τη μεταφορά του ισραηλινού και του κυπριακού αερίου μέσω Κύπρου και Τουρκίας, η εξομάλυνση των τουρκοϊσραηλινών σχέσεων θα ανοίξει τη συζήτηση για την αξιοποίησή του μέσω αυτής της οδού.

Εάν το Ισραήλ επιλέξει την κατασκευή ενός τέτοιου αγωγού, θα έχει πλέον ίδιον συμφέρον να υπάρξει στο Κυπριακό μία λύση που θα είναι λειτουργική και βιώσιμη.

Καθώς πλησιάζει ο νέος γύρος γεωτρήσεων στην κυπριακή ΑΟΖ, στις αρχές του 2017, το σκηνικό που οικοδομείται στις τουρκοϊσραηλινές σχέσεις καθιστά τους επόμενους μήνες κρίσιμους και για λύση του Κυπριακού.