Αλλά να πω την αμαρτία μου. Οι μέρες περνούν και δεν βλέπω τον Μητσοτάκη να υπακούει εύκολα «στο πάνδημο αίτημα των πολιτών» που λέει ότι άκουσε ο Φάμελλος. Κι αν δεν φύγει μόνος του, δεν καταλαβαίνω πώς θα τον διώξει ο Φάμελλος πoυ πριν από λίγους μήνες δεν μπορούσε να διώξει τον Κασσελάκη. Φυσικά υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να ανατραπεί η κυβέρνηση στη Βουλή με την πρόταση δυσπιστίας που θα καταθέσει ο Ανδρουλάκης μαζί με τον Φάμελλο, τον Χαρίτση και τα άλλα παιδιά. Καμία αντίρρηση, δημοκρατία έχουμε. Αλλά αν είναι να ρίξουν τον Μητσοτάκη στη Βουλή, γιατί τότε του ζητούσε ο Φάμελλος να παραιτηθεί πριν τον ρίξουν; Πάμε λοιπόν από την αρχή. Καμία κυβέρνηση σε συνθήκες δημοκρατίας δεν έχει φύγει επειδή της το ζήτησε κάποιο κόμμα της αντιπολίτευσης. Οι κυβερνήσεις φεύγουν όταν χάσουν την εμπιστοσύνη της Βουλής ή όταν τις μαυρίσουν οι ψηφοφόροι στις κάλπες. Τώρα με την πρόταση δυσπιστίας θα φανεί αν η κυβέρνηση διατηρεί την εμπιστοσύνη της Βουλής. Αν έχει δηλαδή την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αν ναι, θα συνεχίσει να κυβερνά έως τις επόμενες εκλογές, ό,τι αίτημα κι αν ακούει ο Φάμελλος. Αν όχι, θα παραιτηθεί και θα πάμε σε εκλογές άμεσα να κάνουμε τον Φάμελλο πρωθυπουργό. Καλώς Ή κακώς, άλλη διαδικασία απομάκρυνσης μιας κυβέρνησης σε μια δημοκρατική χώρα δεν προβλέπεται από το Σύνταγμα. Ολα τα άλλα είναι απλώς επικίνδυνα κι ανεύθυνα τερτίπια, τα οποία ελπίζω να μη ζήσουμε ποτέ....

 Από  "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 05/03/25

Σε προ κρίσης επίπεδα εισήλθε κατά τον πρώτο μήνα του έτους η ανεργία στη χώρα μας, καθώς, σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή, τον Ιανουάριο του 2025 το ποσοστό ανεργίας περιορίστηκε για πρώτη φορά ύστερα από 17 ολόκληρα χρόνια στο 8,7%. Η σημαντική αυτή υποχώρηση αποτελεί μέρος μιας συνεχούς πτωτικής πορείας, που ξεκίνησε πριν από ενάμιση χρόνο. Ετσι, η ανεργία όχι μόνο έσπασε το φράγμα του 9%, πέφτοντας στο 8,7%, αλλά υποχώρησε κατά 3 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με ένα χρόνο πριν και έφτασε στα επίπεδα του Δεκεμβρίου 2008, όταν είχε υπολογιστεί από την ΕΛΣΤΑΤ σε 8,6%. Μεγάλο «αγκάθι» και κεντρικό πλέον πεδίο δράσης των κυβερνητικών πολιτικών παραμένει η απασχόληση, η οποία αν και αυξήθηκε παραμένει κατά περίπου 300.000 άτομα χαμηλότερη από αυτήν του 2008.....

 Από την "ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 05/03/25

Η25η Φεβρουαρίου ίσως να μείνει στην Ιστορία ως η πρώτη ημέρα της ανατροπής της διεθνούς κατάστασης των τελευταίων 80 χρόνων παρασύροντας αξίες και συμμαχίες. Στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ η μεγάλη δύναμη, ηγέτις της δημοκρατικής, ελεύθερης Δύσης, συντάχθηκε με την κορυφαία της αντίπαλο και εναντίον των πιστών συμμάχων της των τελευταίων δεκαετιών. Οι Hνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, η Βόρειος Κορέα, η Ρωσία, το Ισραήλ και 14 άλλα κράτη καταψήφισαν το ευρωουκρανικό σχέδιο απόφασης που αναφερόταν σε θεμέλια του διεθνούς δικαίου (εθνική κυριαρχία, εδαφική ακεραιότητα), ενώ 93 κράτη-μέλη, συμπεριλαμβανομένης της χώρας μας, ψήφισαν υπέρ. Στο Συμβούλιο Ασφαλείας η Ελλάδα απείχε. Οι ψηφοφορίες στον ΟΗΕ ανέδειξαν τη δυσχερή θέση της χώρας μας, τα διλήμματα που θα αντιμετωπίζει και τις αποφάσεις που θα πρέπει να παίρνει. Η ελληνική κυβέρνηση θα θέσει όρια στη φιλοευρωπαϊκή πολιτική –ακόμη και μέσα στη σημερινή ασάφεια και αβεβαιότητά της– όταν η τραμπική Αμερική πιθανόν να προσφέρει την ασφάλειά μας που ίσως κάποτε να διακυβευτεί; Ελπίζω ότι όταν οι παρούσες οξείες εσωτερικές αντιπαλότητες κατευναστούν με αλήθεια και δικαιοσύνη, η ελληνική κυβέρνηση θα ασχοληθεί σοβαρά με τα διλήμματα που προκαλούνται από το σχίσμα του λεγόμενου ελεύθερου κόσμου. Και με οξυδέρκεια και ευστροφία, με βάση το διεθνές δίκαιο και τις διαχρονικές ευρωπαϊκές αξίες, θα πρέπει να διαμορφώσει στρατηγική που θα εξασφαλίζει και την ελληνική και κυπριακή ασφάλεια λαμβάνοντας υπόψη πιθανές συναλλαγές γειτόνων μας με την τραμπική υπερδύναμη. Συγχρόνως θα είναι απαραίτητο να κερδηθεί λαϊκή κατανόηση και σύμπνοια του πολιτικού κόσμου για μια εθνική εξωτερική πολιτική. Μια προϋπόθεση, πιστεύω, είναι η αποφυγή οξύτητας στις κομματικές αντιπαραθέσεις με τη κυβέρνηση να πρέπει να προΐσταται στην προσπάθεια αυτή...

 Aπό την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ",05/03/25

Εξευτελισμός και κυριαρχία...

Κύριε διευθυντά,

Βέβαια θα ήταν προτιμότερο να μην είχε συμβεί. Αλλά συνέβη – ίσως επειδή ήταν κάπως προετοιμασμένο, ίσως επειδή η ένταση και ο φόβος του Ζελένσκι δεν του επέτρεψαν να κατανοήσει τις πλανηταρχικές επιδιώξεις Τραμπ - ΗΠΑ. Για τον Ζελένσκι ο κόσμος εστιάζεται απολύτως στην Ουκρανία και στην αντιπαράθεση Ρωσίας - Ευρώπης. Για τον Τραμπ ο κόσμος εστιάζεται στην κραταιά, υποβαθμισμένη Αμερική και στις γεωπολιτικές ανισορροπίες του πλανήτη Γη. Πώς θα μπορούσε να συμβάλει η Ουκρανία στην εξισορρόπησή τους; Μόνον αφού αποδεχτεί τις προτεραιότητες του πλανητάρχη για συμπόρευση με τη Ρωσία και αν προσφέρει ανενδοίαστα τον φυσικό της πλούτο στον βωμό του MAGA.

Αλλωστε κάθε μέρα που περνάει, καθίσταται προφανέστερο ότι ο Τραμπ πραγματοποιεί τις φιλοδοξίες του αδίστακτα και επιθετικά. Ηδη δρομολογείται σε συμφωνία με τον Παναμά η εκδίωξη εταιρειών κινεζικών συμφερόντων από δύο καίρια λιμάνια στην είσοδο - έξοδο της διώρυγας. Η καταστροφή των παλαιστινιακών θυλάκων της Γάζας έχει συντελεστεί από το Ισραήλ και ήδη κυοφορείται η δημιουργία μιας νέας Μέσης Ανατολής με κυρίαρχες δυνάμεις τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία (στην οποία η ένταξη των Κούρδων θεωρείται δεδομένη μετά την πρόσφατη ξεκάθαρη δήλωση Οτσαλάν). Ο πρόεδρος Τραμπ βιάζεται να εκτελέσει. Η ένταξη του Καναδά και της Γροιλανδίας στη Νέα Αμερικανική Αυτοκρατορία ίσως προλάβει να πραγματοποιηθεί πριν από το τέλος της τετραετούς θητείας του.

Θα ακολουθήσει άραγε και τρίτη θητεία Τραμπ αφού το Σύνταγμα των ΗΠΑ δεν απαγορεύει ξεκάθαρα τρεις μη συνεχόμενες προεδρίες; Σε ηλικίες άνω των 80, βεβαίως, πολλά μπορούν να συμβούν – όπως πολλά μπορεί να διαφοροποιήσει και να καταλύσει η σταδιακή εξασθένηση των δημοκρατικών θεσμών στις κοινωνίες της Δύσης. Θα επιζήσουν οι γενιές των παιδιών μας σαν ευτελή υποχείρια της μετα-τραμπικής λαίλαπας αυταρχισμού ή θα κατορθώσουν να δημιουργήσουν μια εναλλακτική πορεία επιβίωσης;

Οσοι από εμάς έχουν περάσει τα 70 (και μάλιστα σαν κάτοικοι ευρωπαϊκών δημοκρατιών) πρέπει να θεωρούμε τους εαυτούς μας ιδιαίτερα τυχερούς.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΟΣΧΟΣ


Ό ελεύθερος κόσμος σε επικίνδυνο σχίσμα

Kύριε διευθυντά,

Η25η Φεβρουαρίου ίσως να μείνει στην Ιστορία ως η πρώτη ημέρα της ανατροπής της διεθνούς κατάστασης των τελευταίων 80 χρόνων παρασύροντας αξίες και συμμαχίες. Στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ η μεγάλη δύναμη, ηγέτις της δημοκρατικής, ελεύθερης Δύσης, συντάχθηκε με την κορυφαία της αντίπαλο και εναντίον των πιστών συμμάχων της των τελευταίων δεκαετιών. Οι Hνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, η Βόρειος Κορέα, η Ρωσία, το Ισραήλ και 14 άλλα κράτη καταψήφισαν το ευρωουκρανικό σχέδιο απόφασης που αναφερόταν σε θεμέλια του διεθνούς δικαίου (εθνική κυριαρχία, εδαφική ακεραιότητα), ενώ 93 κράτη-μέλη, συμπεριλαμβανομένης της χώρας μας, ψήφισαν υπέρ. Στο Συμβούλιο Ασφαλείας η Ελλάδα απείχε.

Οι ψηφοφορίες στον ΟΗΕ ανέδειξαν τη δυσχερή θέση της χώρας μας, τα διλήμματα που θα αντιμετωπίζει και τις αποφάσεις που θα πρέπει να παίρνει. Η ελληνική κυβέρνηση θα θέσει όρια στη φιλοευρωπαϊκή πολιτική –ακόμη και μέσα στη σημερινή ασάφεια και αβεβαιότητά της– όταν η τραμπική Αμερική πιθανόν να προσφέρει την ασφάλειά μας που ίσως κάποτε να διακυβευτεί;

Ελπίζω ότι όταν οι παρούσες οξείες εσωτερικές αντιπαλότητες κατευναστούν με αλήθεια και δικαιοσύνη, η ελληνική κυβέρνηση θα ασχοληθεί σοβαρά με τα διλήμματα που προκαλούνται από το σχίσμα του λεγόμενου ελεύθερου κόσμου. Και με οξυδέρκεια και ευστροφία, με βάση το διεθνές δίκαιο και τις διαχρονικές ευρωπαϊκές αξίες, θα πρέπει να διαμορφώσει στρατηγική που θα εξασφαλίζει και την ελληνική και κυπριακή ασφάλεια λαμβάνοντας υπόψη πιθανές συναλλαγές γειτόνων μας με την τραμπική υπερδύναμη. Συγχρόνως θα είναι απαραίτητο να κερδηθεί λαϊκή κατανόηση και σύμπνοια του πολιτικού κόσμου για μια εθνική εξωτερική πολιτική. Μια προϋπόθεση, πιστεύω, είναι η αποφυγή οξύτητας στις κομματικές αντιπαραθέσεις με τη κυβέρνηση να πρέπει να προΐσταται στην προσπάθεια αυτή. 

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΟΥΣΟΥΡΗΣ 

Τέως Αναπληρωτής Γενικός Γραμματεύς ΟΗΕ


Μεταξύ μας τώρα: Εσύ που εντρυφάς;

Κύριε διευθυντά,

Εχει και ο προφορικός λόγος – ως γνωστόν– τις ατέλειές του, πέρα από τα πλούσια πλεονεκτήματά του. Η ταχύτητα, όμως, και η αμηχανία, πολλές φορές, καθίστανται βασικές αιτίες των lapsus linguae (γλωσσικών λαθών), ακόμη και στους δεινούς ομιλητές.

Παρακολουθώντας, λοιπόν, τις προάλλες, μεσονύκτιο τηλεοπτική συζήτηση σε κρατικό κανάλι, με καλεσμένους δύο εξέχοντες καθηγητές πανεπιστημίων, διαπίστωσα ότι, εν τη ρύμη του λόγου, υπέπεσε ο καθένας σε γλωσσικό σφάλμα. Η μεν κυρία καθηγήτρια διατύπωσε τη φράση: «στη διακυβερνούμενη εποχή παρατηρούνται...», ο δε κύριος καθηγητής είπε: «καθώς εντρυφείς στη γνώση...».

Στην πρώτη περίπτωση το ρήμα είναι «διακυβερνάω – ώ» και η μετοχή / επίθετο «διακυβερνώμενη» εποχή και όχι διακυβερνέω – ώ, και η μετοχή / επίθετο διακυβερνούμενη. Στη δεύτερη περίπτωση το ρήμα δεν είναι «εντρυφέω – ώ» αλλά «εντρυφάω – ώ» (μελετώ ευχάριστα, συστηματικά και σε βάθος ένα γνωστικό αντικείμενο). Επομένως, η ορθή φράση είναι: «εντρυφάς στη γνώση» αντί του λανθασμένου «εντρυφείς...», σύμφωνα με τα έγκυρα Λεξικά της Ελληνικής Γλώσσας, της Ακαδημίας Αθηνών (Χριστόφορος Χαραλαμπάκης), του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και του ομότιμου καθηγητή Γλωσσολογίας και λεξικογράφου Γ. Μπαμπινιώτη. 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Ν. ΞΗΝΤΑΡΑΣ
Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων -Επίτιμος Σχολικός Σύμβουλος Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης


«Άναιρετικά φίλτρα» και περί νομοθεσίας

Κύριε διευθυντά,

Με τον ν. 3900/2010, μεταξύ άλλων, περιορίσθηκε το ένδικο μέσο της αιτήσεως αναιρέσεως ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας. Εισήχθησαν τα λεγόμενα «αναιρετικά φίλτρα». Αν η αίτηση αναιρέσεως δεν «καθαρθεί» μέσω των φίλτρων, απορρίπτεται ως απαράδεκτη.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με απόφασή του τού Νοεμβρίου 2024 (απόφαση Τσιώλης) καταδίκασε την Ελλάδα (για τυπολατρία) σε σχέση με την εφαρμογή των αναιρετικών φίλτρων από το Συμβούλιο της Επικρατείας που είχε απορρίψει τη σχετική αίτηση αναιρέσεως ως απαράδεκτη.

Κατά τον Δεκέμβριο του 2024 σε επιστημονικό συνέδριο για τα 50 χρόνια της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου εκφράσθηκε δυσπιστία στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου από μέλος του Συμβουλίου της Επικρατείας που υπερασπιζόταν τη δική του νομολογία. Πρόσφατα, την 20.2.2025, δύο μήνες μετά το συνέδριο, δηλαδή έπειτα από ικανό χρόνο καταλλαγής, εκδόθηκε σχετικώς και «δελτίο τύπου» του εκπροσώπου τύπου του Συμβουλίου της Επικρατείας για την εφαρμογή των «αναιρετικών φίλτρων». Παρεμπιπτόντως: Θεσμοθετήθηκε και αυτό: εκπρόσωπος τύπου στα μεγάλα δικαστήρια. Μας ενημερώνει για πεπραγμένα και πεπρωμένα.

Διερωτώμαι: Τι χρεία υπεράσπισης έχει η νομολογία, η οποία τον νόμο εφαρμόζει; Αν κάποιος χρειάζεται δικαιολόγηση και συνηγορία, αυτός είναι ο νόμος, και όχι η νομολογία. Αλλά παρ’ ημίν –αυτό συμβαίνει επί πολλές δεκαετίες– οι νόμοι που αφορούν τη δικαιοσύνη προέρχονται από τους ίδιους τους δικαστές, ο δε νομοθέτης επικυρώνει, εκών άκων, τη βούλησή τους. Ετσι έγινε και με τον ν. 3900/2010. Αν τυχόν ο νομοθέτης νομοθετήσει πρωτοτύπως, χωρίς τη συναίνεση ή την έγκριση των δικαστών, διατρέχει τον κίνδυνο το προϊόν του, ο νόμος, να κριθεί αντισυνταγματικός – αντίθετος προς αυτό τούτο το δόγμα της διάκρισης των εξουσιών. Εχει συμβεί στο παρελθόν, και μάλιστα με ιδιαίτερη ένταση μεταξύ νομοθέτη και δικαστή.

Και πάντως, αν ο Ελληνας δικαστής δυσπιστεί προς τον Ευρωπαίο δικαστή, πώς να μη δυσπιστεί ο ελληνικός λαός στη δικαιοσύνη; «Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή». 

ΦΙΛΙΠΠΟΣ Κ. ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
Κηφισιά


Η χρόνια κακοδαιμονία των σιδηροδρόμων

Κύριε διευθυντά,

Ηδική μου ερμηνεία για όλα όσα συμβαίνουν στον σιδηρόδρομο είναι η εξής. Μετά την καταστροφική δεκαετία του ’40 επικράτησαν η αντιπαροχή, οι αερομεταφορές και η αυτοκίνηση. Ο σιδηρόδρομος παρέμεινε για δεκαετίες απαρχαιωμένος, επομένως δεν ήταν ανταγωνιστικός. Οταν η Ε.Ε. ζήτησε αυτός να εκσυγχρονιστεί για να ενταχθεί στα ευρωπαϊκά δίκτυα, η «δύναμη της συνήθειας», να το πω κομψά, τρόμαξε. Γι’ αυτό 30 χρόνια τώρα η Ελλάδα πασχίζει να ολοκληρώσει έναν άξονα 700 χλμ. κι ακόμη να το καταφέρει. Το χειρότερο; Πλήρωσε βαρύ τίμημα με 57 νεκρούς στα Τέμπη.

ΣΠΥΡΟΣ ΓΙΑΚΟΥΜΑΚΗΣ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΞΕΛΙΧΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟΣΥΣΤΑΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΜΥΝΤΙΚΗΣ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΣ (ΕΛΚΑΚ), ΒΓΗΚΑΝ "ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ" ΓΙΑ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ....

 Aπό την "ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ", και...

"ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ", 04/03/25

....από την "Εφ.Συν"

"Εφ.Συν", 04/03/25

Η Αθήνα αντιμετωπίζει θετικά την τοποθέτηση της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν καθώς ανοίγει ο δρόμος για την αγορά περισσότερων οπλικών συστημάτων χωρίς να χρειαστεί η περικοπή άλλων δαπανών και να κινδυνεύσει η χώρα να μπει σε δημοσιονομικές περιπέτειες. Ωστόσο, η ρήτρα διαφυγής, όπως αναφέρει ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Κωστής Χατζηδάκης, δεν θα πρέπει να αφορά «μόνο τις χώρες με αμυντικές δαπάνες 0,5% ή 1% του ΑΕΠ προκειμένου να διευκολυνθούν να φτάσουν το όριο δαπανών του ΝΑΤΟ, αλλά και χώρες όπως η Ελλάδα, που είναι αναγκασμένες να δαπανούν για την άμυνα ποσοστό μεγαλύτερο από το όριο αυτό». Με την Ελλάδα να δαπανά το 3% του ΑΕΠ της για την άμυνά της, η κυβέρνηση θα μπει στο ευρωπαϊκό «παζάρι» επιδιώκοντας μια ειδική ρύθμιση που θα της δίνει δημοσιονομική ανάσα, χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η δημοσιονομική πειθαρχία....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ" (κύριο+εσωτερικό θέμα)

"ΤΑ ΝΕΑ", κύριο θέμα, 04/03/25

"ΤΑ ΝΕΑ",  04/03/25

«Επειγόντως να επανεξοπλίσουμε την Ευρώπη»

• «Χρειαζόμαστε τεράστια άνοδο στην άμυνα. Η διαρκής ειρήνη μπορεί να οικοδομηθεί μόνο με ισχύ», τόνισε η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν

ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Κλιμάκωσε τον τόνο των δηλώσεών της σε λιγότερο από 24 ώρες από τη συνάντηση των ευρωπαίων ηγετών στο Λονδίνο η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, στέλνοντας ακόμη πιο ισχυρό μήνυμα χθες σχετικά με το Σχέδιο Επανεξοπλισμός της Ευρώπης (Rearm Europe Plan), όπως το ονόμασε η ίδια, που θα παρουσιάσει με επιστολή της σήμερα στους 27 ηγέτες και το οποίο θα αποτελέσει τη βάση για τη συζήτηση που θα γίνει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο την Πέμπτη. 

«Χρειαζόμαστε τεράστια άνοδο στην άμυνα, χωρίς καμία αμφιβολία. Θέλουμε διαρκή ειρήνη, αλλά η διαρκής ειρήνη μπορεί να οικοδομηθεί μόνο με ισχύ. Η ισχύς ξεκινά με την ενίσχυση του εαυτού μας. Αυτός είναι ο στόχος του σχεδίου που θα παρουσιάσω στα κράτη – μέλη, του Σχεδίου Επανεξοπλισμός της Ευρώπης», δήλωσε χθες η πρόεδρος της Κομισιόν.

Στο επίκεντρο της προσπάθειας στις Βρυξέλλες είναι να παρουσιάσει η πρόεδρος της Κομισιόν ξεκάθαρες προτάσεις για να διευκολύνει τη λήψη αποφάσεων πρώτον για την ενίσχυση των ουκρανικών στρατιωτικών ικανοτήτων και δεύτερον για την ενίσχυση της ευρωπαϊκής άμυνας. Η αναζήτηση πόρων είναι επείγουσα και ως εκ τούτου έχει προκριθεί ως κατάλληλη λύση η αναδιανομή κονδυλίων, που δεν έχουν ακόμη χρησιμοποιηθεί από το Ταμείο Συνοχής και το RRF (Ταμείο Ανάκαμψης). 

Στο τελευταίο υπάρχουν αδιάθετα 94 δισ. ευρώ δανείων. Με αυτά οι Βρυξέλλες αναμένεται να κινηθούν γρήγορα, φτάνοντας συνολικά σε δεκάδες δισ. ευρώ ή ακόμη και περισσότερα, αρκεί να ξεπεραστούν κάποια νομικής φύσεως εμπόδια. Παράλληλα, μέσω της ευελιξίας στους δημοσιονομικούς κανόνες τα κράτη – μέλη θα μπορέσουν να αναζητήσουν επιπλέον εθνικούς πόρους για την άμυνα, ενώ καθώς το επόμενο ΠΔΠ, στο οποίο εκτιμάται ότι θα υπάρξει μεγαλύτερη δαπάνη για την άμυνα, θα ξεκινήσει το 2028, δεν αποκλείεται κάποιου είδους συμφωνία σε έναν εφάπαξ τρόπο αύξησης των δαπανών, όπως τα αμυντικά ομόλογα, που αποτελούν όμως ένα ευαίσθητο ζήτημα.

Στροφή στην ευρωπαϊκή βιομηχανία

Για την Κομισιόν επιπλέον σημαντικό ρόλο για την ενίσχυση των εθνικών αμυντικών δαπανών των κρατών – μελών θα παίξει η συμφωνία για τον νέο νατοϊκό στόχο, στην οποία αναμένεται να καταλήξει το ΝΑΤΟ στη Σύνοδο Κορυφής τον Ιούνιο. Πέρυσι τα ευρωπαϊκά κράτη δαπάνησαν 1,9% του ΑΕΠ για την άμυνά τους (περίπου 324 δισ.), ενώ αν συμφωνηθεί ο νατοϊκός στόχος στο 3% τότε η δαπάνη θα είναι σημαντικά υψηλότερη, κατά 150 δισ. ευρώ τον χρόνο και ακόμη υψηλότερη με στόχο 3,5% του ΑΕΠ. 

Η Κομισιόν θα προσπαθήσει να πείσει τα κράτη – μέλη να επενδύουν περισσότερο σε ευρωπαϊκή παραγωγή από μόλις 20% σήμερα, όχι μόνο για να ενισχυθεί η ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία, αλλά και για να αποφευχθούν οι επιπλέον όροι που τίθενται από τις ΗΠΑ στις συμφωνίες εξαγοράς αμυντικών συστημάτων, όπου κατευθύνεται σήμερα η μερίδα του λέοντος των ευρωπαϊκών αμυντικών δαπανών. Για την Ευρώπη αποτελεί πλέον σημαντικό παράγοντα η αξιοπιστία των ΗΠΑ όσον αφορά την ασφάλεια της Ευρώπης, αλλά και ευρύτερα τη γεωστρατηγική της στάση.

Παράλληλα, η Κομισιόν εξετάζει πώς θα μπορούσαν να εμπλακούν οι τράπεζες ώστε η αμυντική βιομηχανία να αποκτήσει μεγαλύτερη πρόσβαση σε τραπεζικά κεφάλαια. Εξετάζεται σε συνεργασία με την ΕΤΕπ τρόπος αλλαγής της εντολής της, που απαγορεύει σήμερα τις αμιγώς στρατιωτικές επενδύσεις, αλλά και η εμπλοκή αναπτυξιακών και άλλων μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών. 

Επιπλέον πόροι χρηματοδότησης της άμυνας μπορεί να επέλθουν μέσω μιας επονομαζόμενης Τράπεζας Επανοπλισμού, ενώ δεν αποκλείεται ένας τύπος μηχανισμού όπως ο ESM, με κεφάλαια υπό τη μορφή δανείων από τα κράτη – μέλη, τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως φθηνά δάνεια για αμυντικές επενδύσεις των κρατών – μελών. Αλλωστε, στην έκθεσή του ο Ενρίκο Λέτα ανέφερε ακόμη και τη χρήση του ESM αυτού καθαυτόν ως «χρηματοδότη» της άμυνας, κάτι που χρειάζεται όμως αλλαγή κανονισμών.

Η Λευκή Βίβλος για την Αμυνα

Η συζήτηση που θα γίνει την Πέμπτη ανάμεσα στους «27» αναμένεται να τροφοδοτήσει τη Λευκή Βίβλο για την Αμυνα, που προγραμματίζει να παρουσιάσει η Κομισιόν στις 19 Μαρτίου, η οποία βασίζεται επιπλέον στους νατοϊκούς στόχους ικανοτήτων. Ανάμεσά τους βρίσκονται εκτιμήσεις ότι το ΝΑΤΟ χρειάζεται 49 επιπλέον ταξιαρχίες, ώστε να φτάσει τις 130 συνολικά. Μια προκαταρκτική αξιολόγηση του κόστους για να εφαρμοστούν οι στόχοι ικανοτήτων το 2030 είναι 500 δισ. ευρώ. 

Η Βίβλος αυτή αναμένεται να είναι μόνο η αρχή, καθώς εκτιμάται ότι θα υπάρξουν επιπλέον «βίβλοι» με νέες κατευθύνσεις, συμπεριλαμβανομένης μιας στρατηγικής για πυρηνικά όπλα. Επίσης η Ευρώπη αναπτύσσει ήδη ικανότητες για ασφαλείς δορυφορικές επικοινωνίες, ενώ αν οι ΗΠΑ αποκλείσουν την Ουκρανία από το σύστημα Starlink του Ιλον Μασκ μπορεί να παράσχει σχετικές υπηρεσίες στο Κίεβο μέσω του SATCOM. Στο πλαίσιο της Λευκής Βίβλου η Κομισιόν εξετάζει ακόμη ορισμένα εμβληματικά έργα, ενώ στόχος είναι επίσης να χρησιμοποιηθεί το πρόγραμμα EDIP για κοινές προμήθειες.

Το καλό και το κακό σενάριο για την Ελλάδα

• «ΤΑ ΝΕΑ» αναλύουν τις 2 περιπτώσεις για την Ελλάδα μετά τις ανακοινώσεις της φον ντερ Λάιεν για το πρόγραμμα «Επανοπλισμού της Ευρώπης»

ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΒΟΥΡΓΑΝΑ

Τις λεπτομέρειες της πρότασης της Κομισιόν για την εξαίρεση των αμυντικών επενδύσεων από το όριο δαπανών του νέου Συμφώνου Σταθερότητας με ενεργοποίηση της ρήτρας διαφυγής αναμένει η Ελλάδα, όπως και τα υπόλοιπα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Για τη χώρα υπάρχει τόσο το καλό όσο και το κακό σενάριο, με την κυβέρνηση να διεκδικεί το πρώτο, που θα της προσδώσει ουσιαστικό δημοσιονομικό χώρο.

Συγκεκριμένα, η Αθήνα αντιμετωπίζει θετικά την τοποθέτηση της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν καθώς ανοίγει ο δρόμος για την αγορά περισσότερων οπλικών συστημάτων χωρίς να χρειαστεί η περικοπή άλλων δαπανών και να κινδυνεύσει η χώρα να μπει σε δημοσιονομικές περιπέτειες.

Ωστόσο, η ρήτρα διαφυγής, όπως αναφέρει ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Κωστής Χατζηδάκης, δεν θα πρέπει να αφορά «μόνο τις χώρες με αμυντικές δαπάνες 0,5% ή 1% του ΑΕΠ προκειμένου να διευκολυνθούν να φτάσουν το όριο δαπανών του ΝΑΤΟ, αλλά και χώρες όπως η Ελλάδα, που είναι αναγκασμένες να δαπανούν για την άμυνα ποσοστό μεγαλύτερο από το όριο αυτό».

Με την Ελλάδα να δαπανά το 3% του ΑΕΠ της για την άμυνά της, η κυβέρνηση θα μπει στο ευρωπαϊκό «παζάρι» επιδιώκοντας μια ειδική ρύθμιση που θα της δίνει δημοσιονομική ανάσα, χωρίς να τίθεται σε

 κίνδυνο η δημοσιονομική πειθαρχία.

Τα βασικά ερωτήματα για την Ελλάδα

Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων αναμένεται να βρεθούν βασικά ερωτήματα όπως πώς μεταφράζεται στην πράξη η ελεγχόμενη και υπό όρους αύξηση των αμυντικών δαπανών, τι περιλαμβάνει η έννοια των αμυντικών επενδύσεων, ποιο θα είναι το όριο δαπανών που πρέπει να επιτευχθεί, ενώ αυτό που ενδιαφέρει την Ελλάδα είναι εάν η υπέρβαση θα δικαιολογείται μόνο για επιπλέον αμυντικές δαπάνες ή και άλλου είδους παρεμβάσεις όπως φοροελαφρύνσεις σε περίπτωση που το όριο των αμυντικών δαπανών έχει ήδη καλυφθεί.

Το σκηνικό αναμένεται να ξεκαθαρίσει το επόμενο διάστημα με την πολωνική προεδρία να πιέζει για ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων και λήψη αποφάσεων έως τον Μάιο.

Από την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων θα κριθεί εάν η ενεργοποίηση της ρήτρας διαφυγής θα μεταφραστεί σε πρόσθετο δημοσιονομικό χώρο για την ελληνική κυβέρνηση, καθώς όπως επισημαίνουν στελέχη του οικονομικού επιτελείου με τα σημερινά δεδομένα η υιοθέτηση μιας τέτοιας πρότασης δεν σημαίνει ότι δημιουργείται πρόσθετος δημοσιονομικός χώρος ο οποίος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για επιπλέον ελαφρύνσεις και κοινωνικές παροχές, καθώς ενδεχόμενη χαλάρωση δεν πρέπει να θέσει σε αμφισβήτηση την πορεία δημοσιονομικής εξυγίανσης και μείωσης του χρέους της χώρας.

Πρόβλημα στο χρέος

Το μεγάλο πρόβλημα για τις χώρες της ΕΕ και κυρίως για την Ελλάδα, που έχει το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος, είναι το ύψος του χρέους το οποίο συνεπάγονται οι μεγαλύτερες αμυντικές δαπάνες. Με δεδομένες τις οροφές δαπανών που έχουν συμφωνηθεί στο 4ετές δημοσιονομικό και μεταρρυθμιστικό πλάνο με την ΕΕ για την περίοδο 2025-2028 η Ελλάδα, για να έχει μια σταθερή μείωση του χρέους της, έχει περιθώριο να αυξήσει τις δαπάνες της κατά 3,7% φέτος, 3,2% το 2026, 3,1% το 2027 και 3% το 2028.

Με τους νέους δημοσιονομικούς κανόνες, το βασικό σημείο αναφοράς δεν είναι πια το δημοσιονομικό έλλειμμα αλλά οι ετήσιες οροφές αύξησης των καθαρών πρωτογενών δαπανών. Σε ένα σύνολο ετήσιας αύξησης μεταξύ 3 και 3,7 δισ. ευρώ από φέτος έως και το 2028, στην περίπτωση της Ελλάδας οι αμυντικές δαπάνες «τρώνε» σε ετήσια βάση ακόμα και πάνω από 1 δισ. ευρώ, περιορίζοντας δραστικά τους δημοσιονομικούς ελιγμούς της κυβέρνησης.

ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΟΥ ΦΡΕΓΑΤΕΣ ΤΟΥ ΠΝ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ anti-drone "ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ" ΤΗΣ ΕΑΒ- ΤΟ 18ο ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ "ΝΗ90" ΠΑΡΕΛΗΦΘΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ ΣΤΡΑΤΟΥ...

 

Διευκρινίζεται ότι η προαναφερόμενη διόρθωση δεν αφορά τις περιπτώσεις όπου φαίνεται ξεκάθαρα πως οι εκτάσεις είναι δασικές ή ξεχερσωμένες ή δασωμένοι αγροί. Αφορά μόνο τις περιπτώσεις λάθους, ανακρίβειας και ασάφειας του δασικού χάρτη. Για την ιστορία, τις 460.000 έχουν φθάσει οι αντιρρήσεις επί των δασικών χαρτών και τα αιτήματα προδήλων σφαλμάτων που έχουν υποβληθεί στις αρμόδιες επιτροπές. Από όλα αυτά (αντιρρήσεις και πρόδηλα σφάλματα), σύμφωνα με πηγές από το υπουργείο Περιβάλλοντος, έχει εξεταστεί το 35% (161.000). Οι περιοχές με τα μεγαλύτερα προβλήματα είναι η Ανατολική Αττική και η Κρήτη και ακολουθούν η Στερεά Ελλάδα και η Λακωνία....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", πρωτοσέλιδο, 04/03/25

"ΤΑ ΝΕΑ", 04/03/25

                                      "ΤΑ ΝΕΑ", 04/03/25

Πώς θα βγάλετε το ακίνητό σας
από τους δασικούς χάρτες

• 10 ερωτήσεις - απαντήσεις με τις πληροφορίες που πρέπει να γνωρίζουν οι ιδιοκτήτες προκειμένου να μη φαίνονται τα ακίνητά τους στον δασικό χάρτη ως δασικά και να διεκδικούνται από το Δημόσιο

ΤΟΥ ΠΡΟΚΟΠΗ ΓΙΟΓΙΑΚΑ

Χιλιάδες ιδιοκτήτες ακινήτων σε εκτός σχεδίου περιοχές διαπιστώνουν – ξαφνικά – πως η ιδιοκτησία τους φαίνεται στον δασικό χάρτη ως δασική και διεκδικείται από το Δημόσιο (!).

Η… αποκάλυψη γίνεται συνήθως κατά τη διαδικασία της ανάρτησης των δικαιωμάτων στο Κτηματολόγιο, αλλά και κατά τη διάρκεια σύνταξης του συμβολαίου, όπου έντρομοι διαπιστώνουν πως ο κυρωμένος δασικός χάρτης στην περιοχή τους δείχνει τα περιουσιακά τους στοιχεία ως δασικά.

Για τον λόγο αυτόν, «ΤΑ ΝΕΑ» με τη βοήθεια της τοπογράφου-πολεοδόμου Γραμματής Μπακλατσή, παρουσιάζουν μέσα από 10 ερωτήσεις – απαντήσεις όλες τις πληροφορίες που πρέπει να έχουν υπόψη τους αυτοί οι ιδιοκτήτες, προκειμένου να σώσουν την περιουσία τους.

Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να έχουν υπόψη τους ότι η διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσουν δεν είναι αυτή της αντίρρησης, αλλά της αίτησης διόρθωσης του χάρτη. Οι αιτήσεις θα πρέπει να υποβάλλονται ηλεκτρονικά στις τοπικές Διευθύνσεις Δασών, για να μπορεί να γίνει η διόρθωση επί των δασικών χαρτών.

Την ίδια ώρα, δεκάδες χιλιάδες ιδιοκτήτες ακινήτων βρίσκονται εγκλωβισμένοι – κυρίως – λόγω της γραφειοκρατίας και δεν μπορούν να αξιοποιήσουν τα ακίνητά τους…

Πρόκειται για ιδιοκτήτες που ενώ έχουν δικαιωθεί από τις Διευθύνσεις των Δασών, εξαιτίας της προαναφερόμενης γραφειοκρατίας, αλλά και της υποστελέχωσης των υπηρεσιών, δεν έχει αλλάξει ο δασικός χάρτης με συνέπεια να μην μπορούν να προχωρήσουν οι αγοραπωλησίες των ακινήτων τους, αφού αυτά φαίνονται στον χάρτη ως δασικά.

Τι αφορά η διόρθωση

Διευκρινίζεται ότι η προαναφερόμενη διόρθωση δεν αφορά τις περιπτώσεις όπου φαίνεται ξεκάθαρα πως οι εκτάσεις είναι δασικές ή ξεχερσωμένες ή δασωμένοι αγροί. Αφορά μόνο τις περιπτώσεις λάθους, ανακρίβειας και ασάφειας του δασικού χάρτη.

Για την ιστορία, τις 460.000 έχουν φθάσει οι αντιρρήσεις επί των δασικών χαρτών και τα αιτήματα προδήλων σφαλμάτων που έχουν υποβληθεί στις αρμόδιες επιτροπές. Από όλα αυτά (αντιρρήσεις και πρόδηλα σφάλματα), σύμφωνα με πηγές από το υπουργείο Περιβάλλοντος, έχει εξεταστεί το 35% (161.000). Οι περιοχές με τα μεγαλύτερα προβλήματα είναι η Ανατολική Αττική και η Κρήτη και ακολουθούν η Στερεά Ελλάδα και η Λακωνία.

Ποια είναι τα λάθη που διορθώνονται;

Διορθώνονται τα εξής σφάλματα:

• Αυτά που οφείλονται στα χαρτογραφικά υπόβαθρα.

Εδώ, ελέγχεται γενικά η ακρίβεια του χάρτη, που δημιουργήθηκε από τη σύνθεση δύο διαφορετικών αεροφωτογραφιών του 1945 και του 2007, διότι σε αυτό το διάστημα έγιναν μεγάλες αλλαγές στο τοπίο.

• Τα σφάλματα που οφείλονται σε λάθος τοποθέτηση των θεματικών οριογραμμών.

Δηλαδή να μην περάστηκε σωστά η γραμμή που χωρίζει μια δασική έκταση από ένα κτήμα. Αυτό συμβαίνει κυρίως στις άκρες των χωραφιών που συνορεύουν με δασική έκταση, όπου, για παράδειγμα, το φούντωμα της φυλλωσιάς βρίσκεται εντός ιδιωτικής αγροτικής έκτασης.

• Τα σφάλματα που οφείλονται σε παράλειψη ή λάθος απεικόνισης θεματικών εκτάσεων (αφορούν μορφή ή χαρακτήρα).

Ενα παράδειγμα: να εμφανίζεται ως δασική έκταση μια δενδροκαλλιέργεια ή ένας παλιός ελαιώνας, που λόγω της έντονης κλίσης του εδάφους κατά τη φωτοερμηνεία των αεροφωτογραφιών ερμηνεύτηκε ως δάσος.

• Τα σφάλματα που οφείλονται σε παράλειψη ή λάθος εγγραφών στοιχείων (αντιστοίχισης).

Για παράδειγμα, δεν γράφει μέσα στο πολύγωνο τι χαρακτήρα έχει η έκταση (ΔΔ, ΑΔ, ΔΑ, ΑΝ ΔΧ κ.λπ.).

• Τα σφάλματα που οφείλονται σε τροποποιημένα στοιχεία κατόπιν επεξεργασίας εικόνας λόγω διαβαθμισμένων περιοχών.

Σημειώνεται ότι διαβαθμισμένες περιοχές είναι οι εκτάσεις που για λόγους εθνικής ασφάλειας παρουσιάζονται επεξεργασμένες στον χάρτη και αυτό μπορεί να επηρέασε και τη γύρω περιοχή.

• Τα σφάλματα που προκύπτουν εξαιτίας της συμπερίληψης πεδινών χορτολιβαδικών, βραχωδών ή πετρωδών εκτάσεων.

Ως «πεδινές» θεωρούνται οι εκτάσεις που βρίσκονται σε ύψος μικρότερο των 100 μέτρων με μέση κλίση μικρότερη του 8% και μέγιστη κλίση μικρότερη του 12%, οι οποίες φέρουν χορτολιβαδική βλάστηση ή είναι βραχώδεις και οι οποίες θα πρέπει να φαίνονται ως «άλλης μορφής/κάλυψης» (ΑΑ) στον δασικό χάρτη.

• Σφάλματα λόγω συμπερίληψης χορτολιβαδικών, βραχωδών ή πετρωδών εκτάσεων αναγνωρισμένων ως ιδιωτικών.

Σε αυτή την κατηγορία υπάγονται τα κληροτεμάχια που δόθηκαν με παραχωρητήρια σε ιδιώτες.

• Σφάλματα λόγω συμπερίληψης τεχνητών δασικών φυτειών ως δασικών εκτάσεων.

Πρόκειται για φυτείες (π.χ. λευκώνες, χριστουγεννιάτικα δένδρα, δασικές φυτείες), που δημιουργούνται επί ιδιωτικών γεωργικών εκτάσεων, με σκοπό την υλοτομία, τη διακίνηση και εμπορία δασικών προϊόντων.

• Ειδικά σφάλματα που οφείλονται σε παράλειψη απεικόνισης πράξεων της διοίκησης πριν από την κύρωση του δασικού χάρτη.

Αυτή η κατηγορία καλύπτει περιπτώσεις όπως: να μην περάστηκε σωστά η πράξη χαρακτηρισμού του δασαρχείου, ή το όριο του σχεδίου πόλης, τα όρια του αναδασμού κ.λπ.

• Ποιος εξετάζει την αίτηση διόρθωσης του χάρτη;

Οι αιτήσεις διόρθωσης προδήλου σφάλματος εξετάζεται από τη Διεύθυνση Δασών και δεν πηγαίνουν στις Επιτροπές Αντιρρήσεων. Εφόσον υπάρχει συμφωνία και αποδοχή για το πρόδηλο του σφάλματος γίνεται η σχετική διόρθωση.

• Πότε αλλάζει ο δασικός χάρτης;

Οι κυρωμένοι δασικοί χάρτες αναμορφώνονται με την προσθήκη ή διαγραφή των εκτάσεων που θα υπαχθούν ή θα πάψουν να υπάγονται στον δασικό νόμο, που έπρεπε να συμπεριληφθούν στον δασικό χάρτη και δεν απεικονίζονται σε αυτόν ή εσφαλμένα αποτυπώθηκαν κατά την κύρωση.

• Πώς γίνεται η κύρωση της αναμόρφωσης του δασικού χάρτη;

Η αναμόρφωση του δασικού χάρτη κυρώνεται με απόφαση του Γενικού Γραμματέα Δασών, που εκδίδεται ιεραρχικά έπειτα από εισήγηση της οικείας Διεύθυνσης Δασών και έγκρισή της από τη Γενική Διεύθυνση Δασών και Δασικού Περιβάλλοντος του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας.
Τι ισχύει με την κυριότητα των εκτάσεων μετά την αναμόρφωση;

Για τις εκτάσεις του δασικού χάρτη, που προστίθενται ως Α/Α και δεν υπάγονταν στον δασικό νόμο κατά τον χρόνο κύρωσης αυτού, δεν διεκδικούνται δικαιώματα από το Ελληνικό Δημόσιο κατά τις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας.

• Πού δεν προβάλλει δικαιώματα το Δημόσιο;

Το Δημόσιο δεν προβάλλει και δεν διεκδικεί δικαιώματα κυριότητας σε εκτάσεις, που, σύμφωνα με τον δασικό χάρτη, διέπονται από τις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας και αφορούν πολύγωνα ή λωρίδες, που δημιουργούνται από την εφαρμογή των κτηματολογικών διαγραμμάτων επί των δασικών χαρτών, των οποίων αντιστοίχως το εμβαδόν δεν υπερβαίνει τα 100 τετραγωνικά μέτρα ή βρίσκονται εντός της ζώνης συμβατότητας σχήματος των γεωτεμαχίων, σύμφωνα με τις τεχνικές προδιαγραφές κατάρτισης του Εθνικού Κτηματολογίου.

• Υπάρχει συγκεκριμένο περιθώριο για να γίνει η αναμόρφωση του δασικού χάρτη;

Η νομοθεσία δεν προβλέπει συγκεκριμένο χρόνο για να γίνει η διόρθωση. Θεωρητικά κάθε φορά που εξετάζεται ένα αίτημα διόρθωσης και προκύπτει διόρθωση, πρέπει η οικεία Διεύθυνση Δασών να στείλει σχετική εισήγηση στη Γενική Διεύθυνση Δασών και Δασικού Περιβάλλοντος του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, η οποία θα πρέπει και αυτή να την εγκρίνει και στη συνέχεια να κυρωθεί με απόφαση του γενικού γραμματέα Δασών. Πρακτικά όμως είναι δύσκολο να βγαίνουν συνεχώς αποφάσεις αναμόρφωσης του χάρτη.

• Ποιους αφορά η αίτηση διόρθωσης;

Αφορά αποκλειστικά τους ιδιοκτήτες εκτάσεων γης εκτός σχεδίου πόληςστις περιοχές όπου έγινε μερική κύρωση του δασικού χάρτη.

• Πού μπορεί ένας ιδιοκτήτης να ενημερωθεί για τις κινήσεις που πρέπει να κάνει;

Ο κυρωμένος δασικός χάρτης είναι διαθέσιμος στην ιστοσελίδα www.ktimatologio.gr και στις Διεθύνσεις Δασών. Επίσης αν ο ενδιαφερόμενος δεν ξέρει την ακριβή θέση του χωραφιού του, μπορεί να απευθυνθεί σε τοπογράφο μηχανικό για να εντοπίσει το ακίνητό του, και να τον συμβουλέψει αν όντως εμφανίζεται το ακίνητο ως δασικό στον δασικό χάρτη και τι πρέπει γίνει ώστε να διορθωθεί.

• Ποια δικαιολογητικά πρέπει να κατατεθούν για να διορθωθεί ο χάρτης λόγω προδήλου σφάλματος;

Ο ενδιαφερόμενος πρέπει να καταθέσει:

1. Σχετική αίτηση προς τη Διεύθυνση Δασών
2. Συμβόλαιο της ιδιοκτησίας του
3.  Ε9
4.  Φωτοτυπία ταυτότητας
5. Συντεταγμένες της έκτασης σε ΕΓΣΑ 87
6. Έγγραφο της Διοίκησης (π.χ. παραχωρητήριο, Πράξη χαρακτηρισμού, βεβαίωση μηχανικού για κτίσμα προ του 1955 κ.λπ.).

Οι στρατηγικές σχέσεις (όχι απλά οι συναλλακτικές) προϋποθέτουν διαμοιρασμό κοινών αντιλήψεις και θέσεων. Ωστόσο οι θέσεις Ελλάδας (όπως και λοιπής Ευρώπης) με τις ΗΠΑ Τραμπ αποκλίνουν ριζικά σε όλο σχεδόν το φάσμα των γεωπολιτικών ζητημάτων (πρωτίστως των πολέμων Ουκρανίας και Μ. Ανατολής) Μία εκκωφαντική απόκλιση καταγράφτηκε την περασμένη εβδομάδα στο πλαίσιο του ΟΗΕ. Η Ελλάδα, ως μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας, απείχε (μαζί με άλλες τέσσερις ευρωπαϊκές χώρες, Γαλλία, Ην. Βασίλειο, Δανία, Σλοβενία) σε υιοθέτηση ψηφίσματος που είχαν προτείνει οι ΗΠΑ για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία. Το ψήφισμα – το πρώτο που υιοθετήθηκε μετά την έναρξη του πολέμου – υπερψήφισαν ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα! Η Ελλάδα βρέθηκε δηλαδή σε διαφορετικό πολιτικά στρατόπεδο με τις ΗΠΑ αλλά στη σωστή πλευρά της Ιστορίας (αν και δεν βρέθηκε στη Διάσκεψη του Λονδίνου ενώ συμμετείχε η Τουρκία). Οι δυσκολίες διατήρησης της στρατηγικής σχέσης με τις ΗΠΑ Τραμπ πηγαίνουν ακόμη βαθύτερα. Καθώς ο νέος καγκελάριος της Γερμανίας Φρ. Μερτς (και όχι μόνο) θέτει εμφατικά ως βασικό στόχο την προώθηση της ανεξαρτησίας της Ευρώπης/ΕΕ από τις ΗΠΑ (παράλληλα με τον στόχο «της στρατηγικής αυτονομίας» του προέδρου Μακρόν) είναι προφανές ότι δεν θα είναι και τόσο εύκολο για την Ελλάδα να εργάζεται για τον στόχο αυτό ως χώρα – μέλος της ΕΕ και ταυτόχρονα να διατηρεί αλώβητη στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ και να βαθαίνει τη στρατιωτική συνεργασία μαζί της....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 04/03/25

ΤΟΥ Π.Κ. ΙΩΑΚΕΙΜΙΔΗ*

Τελικά γρηγορότερα απ’ ό,τι περιμέναμε φθάνουμε στο κρίσιμο ερώτημα – δίλημμα: με τις ΗΠΑ του προέδρου Ντ. Τραμπ ή με την Ευρώπη (Ευρωπαϊκή Ενωση, ΕΕ); 

Μέχρι τώρα μπορούσαμε να υπηρετούμε και τις δύο επιλογές (με ΕΕ και ΗΠΑ ταυτόχρονα). Αλλά όταν οι διατλαντικές σχέσεις έχουν σχεδόν καταρρεύσει μετά την αδιανόητη επιλογή του προέδρου Τραμπ να συμμαχήσει με τον πρόεδρο Πούτιν εναντίον Ουκρανίας και Ευρώπης, όταν το δίδυμο Τραμπ και Βανς προσβάλλει με τόσο απρεπή τρόπο τον πρόεδρο Ζελένσκι μέσα στον Λευκό Οίκο, ο πρόεδρος Τραμπ φθάνει στο επίπεδο (αισθητικής) να δηλώνει ότι «η Ευρωπαϊκή Ενωση δημιουργήθηκε για να στριμώχνει (ακόμη χειρότερα: to screw) τις ΗΠΑ», οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» (M. Wolf) γράφουν ότι «οι ΗΠΑ είναι τώρα ο εχθρός της Δύσης» (26/2), η ύπατη εκπρόσωπος ΚΕΠΠΑ Κ. Κάλας δηλώνει ότι «η Δύση χρειάζεται νέο ηγέτη», και κυρίως ο πρόεδρος Τραμπ ανέχεται ή και προωθεί την αλλαγή συνόρων με τη βία, πόσο μπορεί η Ελλάδα να είναι πλέον «στρατηγικός εταίρος» των ΗΠΑ και να βλέπει τις τελευταίες σε οιονεί ρόλο προστάτιδας δύναμης (έναντι της Τουρκίας); Μάλλον δεν μπορεί. 

Ο υπουργός Εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτης συναντήθηκε με τον αμερικανό ομόλογό του Μ. Ρούμπιο στην Ουάσιγκτον για να επιβεβαιώσουν, υποτίθεται, τη στρατηγική εταιρική σχέση μεταξύ των δύο χωρών (χωρίς δημόσια τουλάχιστον να κάνουν καμία αναφορά στις ελληνοτουρκικές σχέσεις). Αλλά οι στρατηγικές σχέσεις (όχι απλά οι συναλλακτικές) προϋποθέτουν διαμοιρασμό κοινών αντιλήψεις και θέσεων. Ωστόσο οι θέσεις Ελλάδας (όπως και λοιπής Ευρώπης) με τις ΗΠΑ Τραμπ αποκλίνουν ριζικά σε όλο σχεδόν το φάσμα των γεωπολιτικών ζητημάτων (πρωτίστως των πολέμων Ουκρανίας και Μ. Ανατολής)

Μία εκκωφαντική απόκλιση καταγράφτηκε την περασμένη εβδομάδα στο πλαίσιο του ΟΗΕ. Η Ελλάδα, ως μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας, απείχε (μαζί με άλλες τέσσερις ευρωπαϊκές χώρες, Γαλλία, Ην. Βασίλειο, Δανία, Σλοβενία) σε υιοθέτηση ψηφίσματος που είχαν προτείνει οι ΗΠΑ για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία. Το ψήφισμα – το πρώτο που υιοθετήθηκε μετά την έναρξη του πολέμου – υπερψήφισαν ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα! Η Ελλάδα βρέθηκε δηλαδή σε διαφορετικό πολιτικά στρατόπεδο με τις ΗΠΑ αλλά στη σωστή πλευρά της Ιστορίας (αν και δεν βρέθηκε στη Διάσκεψη του Λονδίνου ενώ συμμετείχε η Τουρκία).

Οι δυσκολίες διατήρησης της στρατηγικής σχέσης με τις ΗΠΑ Τραμπ πηγαίνουν ακόμη βαθύτερα. Καθώς ο νέος καγκελάριος της Γερμανίας Φρ. Μερτς (και όχι μόνο) θέτει εμφατικά ως βασικό στόχο την προώθηση της ανεξαρτησίας της Ευρώπης/ΕΕ από τις ΗΠΑ (παράλληλα με τον στόχο «της στρατηγικής αυτονομίας» του προέδρου Μακρόν) είναι προφανές ότι δεν θα είναι και τόσο εύκολο για την Ελλάδα να εργάζεται για τον στόχο αυτό ως χώρα – μέλος της ΕΕ και ταυτόχρονα να διατηρεί αλώβητη στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ και να βαθαίνει τη στρατιωτική συνεργασία μαζί της (προμήθεια F-35, κ.λπ.).

Ετσι μετά τις δραματικές ανακατατάξεις είναι σαφές ότι η Ελλάδα έχει πλέον μία και μόνο θεμελιακή επιλογή: την Ευρώπη και την ανάπτυξη γνήσιας κοινής ευρωπαϊκής άμυνας για την ασφάλειά της (με ευρωστρατό, εγγύηση συνόρων, κ.λπ.). Η συμμετοχή μας στην ΕΕ επανέρχεται έτσι στην αρχική λογική του Κ. Καραμανλή – αποδέσμευση από τις ΗΠΑ. Χωρίς να σημαίνει ότι διακόπτουμε και τις διπλωματικές μας σχέσεις. Αλλωστε το 65% των Ελλήνων θέλει περισσότερη Ευρώπη…

*Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), πρώην πρεσβευτής – σύμβουλος του ΥΠΕΞ και μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής του ΕΛΙΑΜΕΠ

Το θέμα είναι άλλο. Οτι δεν έγινε εγκαίρως προσπάθεια να ριχθούν γέφυρες και προς την πλευρά του νέου ενοίκου του Λευκού Οίκου. Παράλειψη; Αβλεψία; Λαθεμένη εκτίμηση της κατάστασης που θα διαμορφωνόταν στην Ουάσιγκτον; Εμμονές του ελληνικού διπλωματικού κατεστημένου; Ποιος ξέρει. Μπορεί κάτι από όλα αυτά ή μπορεί και όλα μαζί. Η ουσία είναι ότι η Αθήνα ψάχνεται, και ακόμη να βρει άκρη, ενώ ενδεχομένως μπορεί να υπάρχει κάποια άκρη. Θα αναφέρω ένα παράδειγμα: ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης μετέβη πρόσφατα στην Ουάσιγκτον για μια ολιγόλεπτη συνάντηση με τον νέο υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Μαρκ Ρούμπιο. Κατηγορείται από παράγοντες της Ομογένειας, όπως ο νισύριος μεγιστάνας Τζον Κατσιματίδης, ότι απέφυγε να συναντηθεί με τον Αρχιεπίσκοπο Ελπιδοφόρο, που ενδεχομένως έχει έναν δίαυλο επικοινωνίας με το καθεστώς Τραμπ. Γιατί το απέφυγε; Διότι στο βαθύ διπλωματικό κατεστημένο του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, υπάρχει μια παγιωμένη αντίληψη για τον Αρχιεπίσκοπο Ελπιδοφόρο – αμφισβητείται η «ελληνικότητά» του!!

Από "ΤΑ ΝΕΑ" 

"ΤΑ ΝΕΑ", 04/03/25

Το πόρισμα της κοινωνίας

Το πανελλήνιο έχει στρέψει ολοκληρωτικά την προσοχή του στα του δυστυχήματος των Τεμπών – και λογικά ίσως, απόδειξη τα συλλαλητήρια της οργής – αλλά η μεγάλη εικόνα έχει επισκιάσει σοβαρότατες, αρνητικές για την Ελλάδα, εξελίξεις σε διεθνές επίπεδο. 

Σε λιγότερο από δύο εβδομάδες, η χώρα μας έχει εισπράξει τρεις ηχηρές, θα τις αποτιμήσω, ήττες σε διπλωματικό επίπεδο, και συγγνώμη που θα το πω, αυτό είναι που έχει σημασία, διαχρονικά. Και όχι αν το πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ διαχέει τις ευθύνες για το τραγικό δυστύχημα στον ΟΣΕ, την Hellenic Train, τον σταθμάρχη, τον ελεγκτή, την κυβέρνηση, τον μηχανοδηγό, τον υπουργό, τον γραμματέα, και δεν ξέρω ποιον άλλο. Αυτά λίγο-πολύ τα γνωρίζαμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, και πριν από το πόρισμα του συγκεκριμένου οργανισμού. Δεν γίναμε σοφότεροι, και σίγουρα δεν θα γίνουμε σοφότεροι και από ό,τι άλλο προκύψει σε πόρισμα ή ανάλυση. 

Επειτα, υπάρχει και το εξής: η κοινωνία έχει διαμορφώσει ήδη την άποψή της, και για τις κυβερνητικές ευθύνες και για το τι έγινε ή δεν έγινε σχετικά με τη γρήγορη εκκαθάριση της υπόθεσης σε πολιτικό επίπεδο. Ο,τι πόρισμα και να προκύψει, απ’ οπουδήποτε, μικρή σημασία έχει, γιατί έχει προεξοφληθεί, και υπόκειται στη γενική κρίση. Τελεία και παύλα.

Τρεις, βαριές, διπλωματικές ήττες

Το σημαντικό των ημερών για μένα, είναι, όπως προαναφέρεται, οι τρεις βαριές διπλωματικές ήττες της χώρας, οι οποίες, μας δείχνουν ότι επιστρέφουμε στα προ 15ετίας «πέτρινα χρόνια». Αυτό είναι το σοβαρό. Τότε που η Ελλάδα ήταν κάτι σαν «μαύρο πρόβατο» για τους ευρωπαίους εταίρους και τους δυτικούς συμμάχους. Ανύπαρκτη διπλωματικά, ανυπόληπτη, αδύναμη και χωρίς παρεμβατικό λόγο. Στη γωνία, να τρώει ανελέητο ξύλο, και να μην μπορεί να αρθρώσει λέξη.

Και εξηγούμαι για να μη μακρηγορώ, και δεν μου αρέσει:

— η Ελλάδα ήταν απούσα από τη διάσκεψη ασφαλείας στο Μόναχο, στα μέσα Φεβρουαρίου. Εκεί όπου οι Ευρωπαίοι ήρθαν για πρώτη φορά πρόσωπο με πρόσωπο με τον άγριο τραμπισμό, που εκπροσώπησε ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Βανς. Γιατί απουσίασε; Γιατί κρίθηκε ότι ήταν άνευ σοβαρών συμμετοχών ηγετών. Ανεπίσημα υποστηρίχθηκε ότι ο Πρωθυπουργός δεν έπρεπε να απουσιάζει λόγω της οξύτητας που είχε αρχίσει να προσλαμβάνει το «τεμπικό». Και υπάρχει και μια τρίτη εκδοχή, με παρασκήνιο, το οποίο θα εκθέσω εν συνεχεία

— η Ελλάδα ήταν απούσα από τη διάσκεψη που συγκάλεσε λίγες ημέρες αργότερα ο πρόεδρος Μακρόν, στο Παρίσι, για τις επιπτώσεις στην Ευρώπη της πολιτικής ατζέντας της νέας αμερικανικής κυβέρνησης. Η Γαλλία δεν έκρινε σκόπιμο να καλέσει τη χώρα μας στη διάσκεψη

— η Ελλάδα ήταν απούσα από τη διάσκεψη που συγκάλεσε το Σάββατο στο Λονδίνο ο βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ, για την Ουκρανία και τη στάση απέναντί της, των ΗΠΑ. Ούτε εδώ είχαμε πρόσκληση.

Αυτή είναι η αλήθεια, και αυτή είναι η κατάσταση. Διολισθαίνουμε συνεχώς σε διεθνές επίπεδο, σε μια εποχή, που οι τρέλες που έρχονται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, μπορεί να μας βρουν κάποια στιγμή, κατακέφαλα, σε Αιγαίο, Κύπρο και στα πέριξ…

Κουτσομπολιό!

Και ενώ θα περίμενε κανείς να υπάρξει μια συντονισμένη προσπάθεια για να επανακτήσουμε έναν αξιόπιστο διεθνή λόγο, διαβάζουμε κάτι απίθανα, που δεν ξέρω ποιος τα σκέφτεται, και κυρίως ποιος αποφασίζει να τα δημοσιοποιήσει, αγνοώντας ότι δι’ αυτού του τρόπου μεγεθύνεται η ζημιά. 

Αναφέρομαι σε κάτι διαρροές που έγιναν σαββατιάτικα από το Μέγαρο Μαξίμου, αναφορικά με την απουσία της Ελλάδας από τη διάσκεψη που συνεκλήθη στο Λονδίνο, υπό τον Κιρ Στάρμερ, για το Ουκρανικό. Μεταξύ των διαρροών αυτών, διαβάζω και το ακόλουθο, το οποίο έως και απίθανο μπορείς να το χαρακτηρίσεις: «Η σημερινή σύνοδος στο Λονδίνο για το θέμα της Ουκρανίας δεν εντάσσεται στο πλαίσιο διεθνούς οργανισμού, αλλά συνιστά μεμονωμένη πρωτοβουλία του Ηνωμένου Βασιλείου»!!

Που σημαίνει, σε απλά ελληνικά, ότι εκείνος ο Στάρμερ δεν είχε δουλειά να κάνει το Σάββατο, και επειδή βρέθηκε και ο Ζελένσκι στο Λονδίνο, επιστρέφοντας από τη συνάντηση-σφαγή στην Ουάσιγκτον, είπε, δεν καλώ και μερικά φιλαράκια από την Ευρώπη και τον Καναδά να πιούμε ένα malt, με συνοδευτικό… ξηροκάρπια, να μας τα πει από πρώτο χέρι ο Βολοντίμιρ, πώς του την «έπεσαν» στο Οβάλ Γραφείο;

Συγγνώμη, αλλά με διαρροές όπως αυτή που προαναφέρεται, δεν γίνεται διπλωματία. Τι γίνεται; Rumors, όπως θα λέγαμε και στην εύανδρο Ηπειρο – κουτσομπολιό!

(Σημειωτέον, είχε κληθεί κι ο πρόεδρος Ερντογάν, αλλά έστειλε στη θέση του τον υπουργό Χακάν Φιντάν – εκεί είμαστε…)

Τριπλή «πόρτα» για ραντεβού με Βανς

Αναφέρθηκα προηγουμένως στη διάσκεψη του Μονάχου, από την οποία απουσίασε η Ελλάδα. Εγραψα για την επίσημη εκδοχή της απουσίας του Πρωθυπουργού Κυρ. Μητσοτάκη, σημείωσα και την ανεπίσημη με το «τεμπικό», και πρόσθεσα ότι υπάρχει και τρίτη, σοβαρή, εκδοχή. 

Σύμφωνα με πληροφορίες μου, λοιπόν, η κυβέρνηση ζήτησε από την επιτετραμμένη των ΗΠΑ στην Ελλάδα, που εκτελεί χρέη πρεσβευτή, μετά την αποχώρηση του Τζορτζ Τσούνη, να υπάρξει μία έστω ολιγόλεπτη συνάντηση του Πρωθυπουργού με τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς, στο περιθώριο της διάσκεψης του Μονάχου. Το αίτημα μεταφέρθηκε στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, και η απάντηση ήταν αρνητική. Αντίστοιχο ταυτόχρονο αίτημα είχε υποβάλει και η ελληνική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον. Ενισχυτικά, είχε χρησιμοποιηθεί και ένας τρίτος δίαυλος, μέσω ενός από αυτούς τους περίεργους (Ελληνοαμερικανούς) τύπους που κυκλοφορούν στην αμερικανική πρωτεύουσα και υποδύονται τους δημοσιοσχεσίτες (και εν προκειμένω, ότι διαθέτουν σχέσεις με το καθεστώς Τραμπ). Φυσικά δεν ευδοκίμησε ούτε η προσπάθεια του περί ου ο λόγος δημοσιοσχεσίτη, αν υποθέσουμε ότι υπήρξε ποτέ, και δεν ήταν φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Οπότε, ο πρόεδρος Κυριάκος, αφού δεν έκλεισε ραντεβού με τον Βανς, αποφάσισε να απουσιάσει από την κορυφαία αυτή διάσκεψη – παρότι εκ των πραγμάτων δικαιώθηκε, διότι ο αντιπρόεδρος Βανς δεν συνάντησε κανέναν στο Μόναχο, ούτε καν τον οικοδεσπότη καγκελάριο Σολτς.

(Διαψεύσεις, δεν θα δεχθώ…)

Γέφυρες στον Ατλαντικό

Συμπέρασμα, δεν έχουμε σχέσεις με το καθεστώς Τραμπ, και προσωπικά δεν πιστεύω ότι αυτό πρέπει να αποδοθεί στο γεγονός ότι η κυβέρνηση είχε βάλει υποτίθεται τα ρέστα της στην επανεκλογή Μπάιντεν. Δεν τον έχω για άσχετο τον Κυριάκο, να μην έβλεπε ότι ο Τραμπ θα νικήσει, και παρ’ όλα αυτά να στηρίζει με όλες του τις δυνάμεις τον Μπάιντεν. Οχι. 

Το θέμα είναι άλλο. Οτι δεν έγινε εγκαίρως προσπάθεια να ριχθούν γέφυρες και προς την πλευρά του νέου ενοίκου του Λευκού Οίκου. Παράλειψη; Αβλεψία; Λαθεμένη εκτίμηση της κατάστασης που θα διαμορφωνόταν στην Ουάσιγκτον; Εμμονές του ελληνικού διπλωματικού κατεστημένου; Ποιος ξέρει. Μπορεί κάτι από όλα αυτά ή μπορεί και όλα μαζί. Η ουσία είναι ότι η Αθήνα ψάχνεται, και ακόμη να βρει άκρη, ενώ ενδεχομένως μπορεί να υπάρχει κάποια άκρη. 

Θα αναφέρω ένα παράδειγμα: ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης μετέβη πρόσφατα στην Ουάσιγκτον για μια ολιγόλεπτη συνάντηση με τον νέο υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Μαρκ Ρούμπιο. Κατηγορείται από παράγοντες της Ομογένειας, όπως ο νισύριος μεγιστάνας Τζον Κατσιματίδης, ότι απέφυγε να συναντηθεί με τον Αρχιεπίσκοπο Ελπιδοφόρο, που ενδεχομένως έχει έναν δίαυλο επικοινωνίας με το καθεστώς Τραμπ. Γιατί το απέφυγε; Διότι στο βαθύ διπλωματικό κατεστημένο του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, υπάρχει μια παγιωμένη αντίληψη για τον Αρχιεπίσκοπο Ελπιδοφόρο – αμφισβητείται η «ελληνικότητά» του!!

Ντροπές; Σίγουρα! Ελπίζω ότι ο καινούργιος ένοικος του νεοκλασικού της Βασιλίσσης Σοφίας που θα ορίσει ο Κυριάκος (στη θέση Γεραπετρίτη), θα απαλλαγεί από αυτές τις αντιλήψεις, γιατί δεν πάει καθόλου καλά το πράγμα…

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΓΚΑΛΥΠΤΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ, ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΤΟ ΕΚΑΝΕ, ΓΙΑ ΝΑ ΩΦΕΛΗΣΕΙ ΠΟΙΟΝ, ΠΟΙΟΣ Ο ΔΟΛΟΣ; Η εξαιρετική ομιλία Βορίδη στη συζήτηση προνακριτικής επιτροπής, γιά το Χρ. Τριαντόπουλο, με ερωτήματα επί των οποίων μάλλον ουδείς από την αντιπολίτευση θα έχι το θάρρος να δωσει απαντήσεις ουσίας.....

Η αλήθεια είναι ότι κανείς κανονικός άνθρωπος δεν μπορεί να αντέξει αυτό που συνέβη στον Λευκό Οίκο. Δεν είναι μόνο η επίθεση στον Ζελένσκι. Δεν ενδιαφέρει καν αν ήταν «ενέδρα» ή «προσχεδιασμένο» από τον Τραμπ και γι’ αυτό μετείχε στην παρέα «ο γλοιώδης τηλεοπτικός συνοδοιπόρος του» (The Atlantic, 1/3). Είναι ότι τέτοιες αθλιότητες είχαν να συμβούν από τις 15 Μαρτίου 1938 όταν ο πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας Εμιλ Χάχα εκλήθη στο Βερολίνο από τον Χίτλερ όπου οι Ναζί του επέβαλαν βίαια να υπογράψει την κατάλυση της ανεξαρτησίας της χώρας του. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι ο αποτροπιασμός. Αυτός είναι αυτονόητος. Το ζήτημα είναι η αντίδραση. Στη ζωή βλέπετε υπάρχουν μερικά πράγματα σημαντικότερα από την πολιτική, την οικονομία ή τις διεθνείς σχέσεις. Είναι κάποιοι κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς που μας επιτρέπουν να συνυπάρχουμε με άλλους ανθρώπους ακόμη κι όταν διαφωνούμε. Αυτοί οι κανόνες δεν επιβάλλονται εκ των άνω. Είναι μέρος της αγωγής που από παιδική ηλικία έχει φροντίσει να μας δώσει το σπίτι μας. Τόσο απλό. Η άγνοιά τους είναι «η νέα εποχή αχρειότητας» που λέει η Μπέρμποκ. Κι η αχρειότητα απαιτεί από μια χώρα που αντιστέκεται να υποταχθεί στον ισχυρό εισβολέα. Προφανώς η κατάσταση δεν είναι εύκολη, ιδίως τώρα που η Αμερική άλλαξε στρατόπεδο. Αλλά δεν θα είναι η πρώτη φορά που ο «Παλιός Κόσμος» (για να δανειστώ μια αγαπημένη έκφραση του Τσόρτσιλ) θα σταθεί μόνος απέναντι στην αχρειότητα. Το ευχάριστο είναι ότι όλοι και πάντως οι περισσότεροι δείχνουν να αντιλαμβάνονται πλήρως τι πραγματικά παίζεται. Αν δεν σταματήσουμε τον Πούτιν θα φτάσει στη Μολδαβία και τη Ρουμανία, είπε προχθές ξεκάθαρα ο Μακρόν. Το δυσάρεστο όμως είναι ότι έχει αναπτυχθεί και στην Ευρώπη μια «Πέμπτη Φάλαγγα» αχρείων που είτε ποντάρουν στον Πούτιν, είτε ο Πούτιν ποντάρει σε αυτούς. Για τη μεθαυριανή έκτακτη Σύνοδο Κορυφής, ο Ορμπαν ζήτησε προκαταβολικά να μην υπάρξουν γραπτά συμπεράσματα για να μην καταγραφούν διαφωνίες και να ξεκινήσουν «απευθείας συνομιλίες με τη Ρωσία» (1/3). Ο «Παλαιός Κόσμος» του Τσόρτσιλ όμως έχει μια σχεδόν έμφυτη διαίσθηση της «σωστής πλευράς της Ιστορίας». Μπορεί να το επιβεβαιώσει και πάλι. Χωρίς (αν χρειαστεί) «γλοιώδεις συνοδοιπόρους».

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 04/03/25

Τα συμπτώματα αποτυχίας δεν είναι μόνο της τελευταίας κυβέρνησης – κάτι που προσποιείται ότι ξεχνά μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού που φέρεται απέναντι στη κυβέρνηση Μητσοτάκη όπως είχαν φερθεί το 2010-12 απέναντι στην κυβέρνηση Παπανδρέου η Νέα Δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ. Βγήκαν στα κεραμίδια και κραυγάζουν πολιτικοί από το συνονθύλευμα των κομμάτων που υπάρχουν αριστερά του ΠαΣοΚ και δεξιά της ΝΔ – ως αναμάρτητοι για όσα συμβαίνουν. Το μεγάλο πρόβλημα είναι πως μόνοι αναμάρτητοι σε σχέση με τη διαχείριση του κράτους – με την έννοια ότι δεν έχουν καταλάβει υπουργικούς θώκους– είναι οι ακροδεξιοί. Οι κκ Φάμελλος, Κωνσταντοπούλου, Χαρίτσης και λοιποί του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ, όπως και ορισμένοι ανεύθυνοι του ΠαΣοΚ, δεν δικαιούνται να παριστάνουν τις παρθένες: τη μωρία τους επιδεικνύουν με τη προσπάθεια τους να μετατρέψουν το πένθος σε οργή και αγανάκτηση για να κυβερνήσουν πάλι. Ανοίγουν τον δρόμο σε άλλους και οι ίδιοι θα εξαφανιστούν, ας το αντιληφθούν τέλος πάντων – ή μήπως είναι πάλι έτοιμοι να συγκυβερνήσουν, ως ουρά πλέον της Ακροδεξιάς....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 04/03/25

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΥΧΟΓΙΟΥ

Διάβασα προχθές στο Βήμα πως το συμπέρασμα του Μεγάρου Μαξίμου από τα μεγάλα, συγκινητικά μνημόσυνα για το δυστύχημα των Τεμπών είναι ότι «πρέπει να φτιάξουμε το κράτος και γρήγορα».

Εγώ νόμιζα πως ήδη διαθέτουμε επιτυχημένο «επιτελικό κράτος», αυτό που μας είχε υποσχεθεί ο πρωθυπουργός στις εκλογές του 2019, δηλαδή την οριστική και αμετάκλητη πραγμάτωση της εντελέχειας του κράτους, μετά την επιτυχημένη «επανίδρυση του κράτους» που υποσχέθηκε και πραγματοποίησε ο Κώστας Καραμανλής το 2004-2009.

Μου φαίνεται πως αν μικρό μέρος της φαιάς ουσίας που αναλίσκεται από τους πολιτικούς στην επινόηση εύπεπτων συνθημάτων περί κράτους, αν αναλωνόταν σε πράξεις για το κράτος, δεν θα χρειαζόταν νέα, την ν+1, απόφαση για –γρήγορη κιόλας– επανακατασκευή του.

Είμαι ο τελευταίος που θα μηδενίσει όσα επιτεύχθηκαν στα 50 χρόνια της μεταπολίτευσης, αλλά διαπιστώνουμε δυστυχώς ότι τα νεοδημοκρατικά, πασοκικά, συριζαϊκά κράτη που έχουμε υποστεί οδήγησαν όχι μόνο στους αδικοχαμένους 57 των Τεμπών, αλλά και σε δεκάδες –πολλαπλάσιους των ΗΠΑ– στρατηγούς, σε εκατοντάδες συνταγματάρχες, σε τετραπλάσιους υπαλλήλους του ΟΣΕ (2 ανά χιλιόμετρο, έναντι 0,5 στην Ένωση).

Και όλα αυτά –τα ενδεικτικά απλώς– τα πέτυχαν 60 υπουργοί διαδοχικών κυβερνήσεων, πολλαπλάσιοι κάθε άλλης κυβέρνησης στην Ένωση· πρόκειται για τον αφρό του πολιτικού προσωπικού, αφού η παρουσία στο υπουργικό συμβούλιο είναι η κορωνίδα της σταδιοδρομίας κάθε πολιτευόμενου.

Οπότε προκύπτει αυθορμήτως το ερώτημα: μπορεί να φτιαχτεί, διορθωθεί, επανιδρυθεί, βελτιωθεί τέλος πάντων το κράτος (δικαιοσύνη, άμυνα, παιδεία, νοσοκομεία, σιδηρόδρομοι…) αν δεν φτιαχτούν, διορθωθούν, επανιδρυθούν, βελτιωθούν τέλος πάντων τα κόμματα;

Διότι τα συμπτώματα αποτυχίας δεν είναι μόνο της τελευταίας κυβέρνησης – κάτι που προσποιείται ότι ξεχνά μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού που φέρεται απέναντι στη κυβέρνηση Μητσοτάκη όπως είχαν φερθεί το 2010-12 απέναντι στην κυβέρνηση Παπανδρέου η Νέα Δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ.
Βγήκαν στα κεραμίδια και κραυγάζουν πολιτικοί από το συνονθύλευμα των κομμάτων που υπάρχουν αριστερά του ΠαΣοΚ και δεξιά της ΝΔ – ως αναμάρτητοι για όσα συμβαίνουν. Το μεγάλο πρόβλημα είναι πως μόνοι αναμάρτητοι σε σχέση με τη διαχείριση του κράτους – με την έννοια ότι δεν έχουν καταλάβει υπουργικούς θώκους– είναι οι ακροδεξιοί.

Οι κκ Φάμελλος, Κωνσταντοπούλου, Χαρίτσης και λοιποί του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ, όπως και ορισμένοι ανεύθυνοι του ΠαΣοΚ, δεν δικαιούνται να παριστάνουν τις παρθένες: τη μωρία τους επιδεικνύουν με τη προσπάθεια τους να μετατρέψουν το πένθος σε οργή και αγανάκτηση για να κυβερνήσουν πάλι.

Ανοίγουν τον δρόμο σε άλλους και οι ίδιοι θα εξαφανιστούν, ας το αντιληφθούν τέλος πάντων – ή μήπως είναι πάλι έτοιμοι να συγκυβερνήσουν, ως ουρά πλέον της Ακροδεξιάς;

Οι πολίτες που ευαισθητοποιήθηκαν για τα Τέμπη, σε μεγάλο βαθμό, έχουν μια ενιαία στάση. Αισθάνθηκαν ευάλωτοι και οι ίδιοι εξαιτίας του δυστυχήματος και, σε μια Ελλάδα, μια Ευρώπη και έναν κόσμο όπου έχει εγκατασταθεί η αβεβαιότητα, ζητούν ένα μόνο πράγμα: ασφάλεια και προστασία, επειδή φοβούνται. Η πολιτική απάντηση στο αίτημα αυτό είναι μία: ένας πολιτικός ηγέτης. Κάποιος γι’ αυτούς. Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει άλλος που να συγκεντρώνει αυτά τα χαρακτηριστικά εκτός του Μητσοτάκη. Εχει δοκιμαστεί σε μείζονες κρίσεις, έχει παραγάγει σημαντικό έργο στην οικονομία, έχει διεθνές κύρος και αποδοχή στην Ευρώπη. Τι μένει; Η προσπάθεια εξισορρόπησης της σύγκρουσης κι ο κατευνασμός; Οχι μόνο. Η απάντηση είναι μόνο μία: η επίδειξη εκ μέρους του πολιτικής πυγμής και ενός οράματος για το επόμενο διάστημα, ενός οράματος καθησυχαστικού για τους πολίτες και τους φόβους τους. Με άλλα λόγια, ο Μητσοτάκης είναι ο μόνος που έχει τα φόντα να δείξει ότι διαθέτει ηγετικό ρόλο. Απαιτούνται, προφανώς, άμεσες κινήσεις. Τομές από τα πάνω, που επιβάλλονται. Μια προσωπική διαχείριση της κρίσης των σιδηροδρόμων αλλά και, παράλληλα, μια δήλωση ετοιμότητας, επαναφορά του μεταρρυθμιστικού οράματος και σχέδια για οποιαδήποτε δυσκολία προκύψει. Στη Βουλή, τις επόμενες μέρες, θα δούμε αν και πώς ο Πρωθυπουργός έχει κατανοήσει τη συγκυρία....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ, και...

Γι’ αυτούς, χωρίς αυτούς

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

H συγκέντρωση για τα Τέμπη, της προηγούμενης Παρασκευής, ήταν όντως εντυπωσιακή. Ειλικρινά θλιμμένοι πολίτες δημιούργησαν το πολιτικό γεγονός που ανέμεναν οι έμποροι του πόνου, όσοι ελπίζουν σε κομματικά οφέλη ή, ακόμα καλύτερα, σε αποσταθεροποίηση του πολιτικού σκηνικού. Οι αντιστοιχίες με τα κινήματα των Αγανακτισμένων είναι εμφανείς, αν και είναι αλήθεια ότι, σήμερα, μεγάλη μερίδα όσων συμμετέχουν στα συλλαλητήρια μάλλον δεν έχουν καμία διάθεση υποταγής στις βλέψεις διαφόρων πολιτικών σχημάτων. Οι πολίτες είναι πλέον καχύποπτοι και δεν εξουσιοδοτούν εύκολα τους επιτήδειους να ενεργούν γι’ αυτούς χωρίς αυτούς.

Σ’ αυτό το σημείο διαφέρουν οι σημερινές κινητοποιήσεις από τις κινητοποιήσεις του 2011: οι πολίτες είναι καχύποπτοι. Παρότι τότε είχαν πιστέψει ότι ήταν δυνατόν να σκιστούν τα Μνημόνια, και σήμερα εξακολουθούν να πιστεύουν ακόμα τα απίθανα συνωμοσιολογικά σενάρια που διαψεύστηκαν, με τελευταίο και πιο ισχυρό ότι στο εμπορικό τρένο υπήρχε ξυλόλιο (παρότι όλα, οι μαρτυρίες, τα βίντεο, η κατεύθυνση της έκθεσης του ΕΟΔΑΣΑΑΜ ή το Γενικό Χημείο του Κράτους, δεν το εντοπίζουν), οι πολίτες δεν φαίνονται έτοιμοι να παραδώσουν τη δύναμή τους σε διάφορα κέντρα και παράκεντρα.

Την Τετάρτη, ας πούμε, επί τη ευκαιρία της πρότασης δυσπιστίας που θα υποβάλει το ΠΑΣΟΚ, η κινηματική λογική απαιτεί ακόμα μία κινητοποίηση στο Σύνταγμα, με σαφή τη μετατροπή της θλίψης σε πολιτική οργή. Δεν είμαι βέβαιος ότι οι πολίτες, πλην όσων συνήθως έχουν ανάλογους στόχους, θα συνεχίσουν να παρέχουν επιχειρήματα στις κινήσεις αποσταθεροποίησης με την παρουσία τους. Αλλωστε, βλέπουν καθαρά ότι η στόχευση του κινήματος της θλίψης και της οργής δεν οδηγεί σε θετικές προτάσεις διαχείρισης μιας ευρύτερης κρίσης, αρκείται απλώς σε έναν τιμωρητικό αναβρασμό και στον λόγο της έντασης και του μίσους που παράγει. Αλλά αυτός ο λόγος είναι μηδενιστικός, κατακρημνιστικός – και οι πολίτες που έχουν καεί στον χυλό την περασμένη δεκαετία φοβούνται το αύριο και δεν είναι διατεθειμένοι να το εκχωρήσουν σε τυχάρπαστους και σε δημαγωγούς.

Οι πολίτες που ευαισθητοποιήθηκαν για τα Τέμπη, σε μεγάλο βαθμό, έχουν μια ενιαία στάση. Αισθάνθηκαν ευάλωτοι και οι ίδιοι εξαιτίας του δυστυχήματος και, σε μια Ελλάδα, μια Ευρώπη και έναν κόσμο όπου έχει εγκατασταθεί η αβεβαιότητα, ζητούν ένα μόνο πράγμα: ασφάλεια και προστασία, επειδή φοβούνται.

Η πολιτική απάντηση στο αίτημα αυτό είναι μία: ένας πολιτικός ηγέτης. Κάποιος γι’ αυτούς.

Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει άλλος που να συγκεντρώνει αυτά τα χαρακτηριστικά εκτός του Μητσοτάκη. Εχει δοκιμαστεί σε μείζονες κρίσεις, έχει παραγάγει σημαντικό έργο στην οικονομία, έχει διεθνές κύρος και αποδοχή στην Ευρώπη. Τι μένει; Η προσπάθεια εξισορρόπησης της σύγκρουσης κι ο κατευνασμός; Οχι μόνο. Η απάντηση είναι μόνο μία: η επίδειξη εκ μέρους του πολιτικής πυγμής και ενός οράματος για το επόμενο διάστημα, ενός οράματος καθησυχαστικού για τους πολίτες και τους φόβους τους.


Με άλλα λόγια, ο Μητσοτάκης είναι ο μόνος που έχει τα φόντα να δείξει ότι διαθέτει ηγετικό ρόλο. Απαιτούνται, προφανώς, άμεσες κινήσεις. Τομές από τα πάνω, που επιβάλλονται. Μια προσωπική διαχείριση της κρίσης των σιδηροδρόμων αλλά και, παράλληλα, μια δήλωση ετοιμότητας, επαναφορά του μεταρρυθμιστικού οράματος και σχέδια για οποιαδήποτε δυσκολία προκύψει. Στη Βουλή, τις επόμενες μέρες, θα δούμε αν και πώς ο Πρωθυπουργός έχει κατανοήσει τη συγκυρία.

Οι κουκουλοφόροι της αναταραχής

Τα επεισόδια με τα οποία έκλεισε η συγκέντρωση της Παρασκευής, με τους κουκουλοφόρους να εισβάλουν στο κέντρο της διαδήλωσης, στο Σύνταγμα, δεν είναι κάτι καινούργιο που μας κάνει να πέφτουμε από τα σύννεφα. Οι συγκεκριμένοι δεν είναι ούτε αστυνομικοί με πολιτικά ούτε προβοκάτορες, όπως ισχυρίζονται διάφοροι που επανακατασκευάζουν την αμόλυντη εικόνα των κινημάτων. Είναι οι γνωστοί μπαχαλάκηδες, που δρουν συστηματικά υπέρ του φόβου και της αναταραχής. Οσοι σχετίζονται με τα Πανεπιστήμια ξέρουν καλά και πώς προκύπτουν και τι πρεσβεύουν. Κάποιοι σαν κι αυτούς έβαλαν τη φωτιά στη Μαρφίν σκοτώνοντας τρεις νέους ανθρώπους.

Κάποιοι απ’ αυτούς, με σφραγίδα, καλούσαν πολύ νωρίς, με αφίσες, γκραφίτι και ιντερνετικά μηνύματα στη σχετική δραστηριότητα. Η αστυνομία εξουδετέρωσε πολλούς το πρωί της Παρασκευής, που κουβαλούσαν μολότοφ και γκαζάκια στο πεδίο. Πολλοί είναι ιδεολόγοι της βίας, κάποιοι άλλοι λούμπεν που μόνο έτσι εκφράζονται. Πολλοί άλλοι είναι παρασυρμένοι – δεν είναι τυχαίο ότι έχουν συλληφθεί νεαροί φοιτητές, που διαμόρφωσαν το ριζοσπαστικό προφίλ τους στο πανεπιστήμιο, όπου ως γνωστόν λειτουργούν ως φυτώρια ριζοσπαστισμού.

Πολλοί, επιπόλαια, νομίζουν ότι ο ριζοσπαστισμός αυτός είναι τζάμπα. Σπάω και δεν πληρώνω. Πλάνη. Γι’ αυτό στα κρατητήρια και στα δικαστήρια, οι συλληφθέντες και οι δικοί τους άνθρωποι ήδη ψάχνουν ελαφρυντικά για να αποφύγουν τις προφυλακίσεις.

...από την "Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

Οι καθηγητές δε ντρέπονται να διδάσκουν σε ένα τέτοιο αχούρι; Όλοι τους λίγο-πολύ πέρασαν από πανεπιστήμια του εξωτερικού. Είδαν πουθενά αλλού τέτοια χάλια; Με αυτή την εικόνα δεν αισθάνονται ότι υποτιμάται το διδακτικό τους έργο και η προσωπικότητά τους; Ρητορικές ερωτήσεις. Εντάξει, καταλαβαίνω κάποιοι πανεπιστημιακοί -όχι λίγοι- καλύπτονται ιδεολογικά και πολιτικά από τα συνθήματα που βρωμίζουν τους τοίχους ενός δημόσιου αμφιθεάτρου και μάλλον όταν διδάσκουν θα βρίσκονται και σε έναν επαναστατικό οργασμό. Οι άλλοι, που είναι και οι περισσότεροι, τι κάνουν για αυτό το αίσχος; Πώς το ανέχονται;...

Θεσσαλονίκη: 

Το αμφιθέατρο της ντροπής

Αρθρογραφία
Σάκης Μουμτζής

Δεν αναφέρομαι στα όσα είπαν οι ομιλητές στη συγκέντρωση για τα Τέμπη. Δεν είναι αυτό το θέμα μου. Βέβαια, απαντούν ευθέως στον Βανς ο οποίος δήλωσε ρητά και όχι υπαινικτικά, πως στην Ευρωπαϊκή Ένωση φιμώνονται οι φωνές. Δεν υπάρχει ελευθερία του λόγου. Ας του στείλει κάποιος τα όσα λέχθηκαν προχθές σε αυτό το αμφιθέατρο του ΑΠΘ και θα αλλάξει γνώμη, τουλάχιστον για την Ελλάδα.

Εντελώς παρεμπιπτόντως, πληροφορήθηκα πως στις ΗΠΑ του Τραμπ απαγορεύτηκε η πρόσβαση στον Λευκό Οίκο σε μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία διότι έτσι γουστάρει το νέο αφεντικό. Και δεν έκλεισε ακόμα ένας μήνας στην εξουσία.

Επιστρέφω και πάλι στο αμφιθέατρο της εκδήλωσης. Επειδή το σχετικό βίντεο είχε πάνω από 1.000.000 προβολές αυτό είναι κάτι το θετικό. Όχι γιατί ακούστηκαν σε τόσο πολύ κόσμο αυτά που ειπώθηκαν εκεί μέσα, αλλά γιατί πάνω από 1.000.000 άνθρωποι είδαν την πανάθλια κατάσταση που βρισκόταν το συγκεκριμένο αμφιθέατρο ενός δημόσιου πανεπιστημίου.

Όλοι οι τοίχοι γραμμένοι με επαναστατικά συνθήματα και παραστάσεις, με κυρίαρχες τις παλαιστινιακές σημαίες. Αντιπαρέρχομαι τα πανό για τα Τέμπη, καθώς υποθέτω πως με τη λήξη της εκδήλωσης θα τα έχουν κατεβάσει οι διοργανωτές της, μεταξύ των οποίων και πανεπιστημιακοί της πόλης μας.

Το ερώτημα είναι ένα: Οι καθηγητές δε ντρέπονται να διδάσκουν σε ένα τέτοιο αχούρι; Όλοι τους λίγο-πολύ πέρασαν από πανεπιστήμια του εξωτερικού. Είδαν πουθενά αλλού τέτοια χάλια; Με αυτή την εικόνα δεν αισθάνονται ότι υποτιμάται το διδακτικό τους έργο και η προσωπικότητά τους; Ρητορικές ερωτήσεις.

Εντάξει, καταλαβαίνω κάποιοι πανεπιστημιακοί -όχι λίγοι- καλύπτονται ιδεολογικά και πολιτικά από τα συνθήματα που βρωμίζουν τους τοίχους ενός δημόσιου αμφιθεάτρου και μάλλον όταν διδάσκουν θα βρίσκονται και σε έναν επαναστατικό οργασμό. Οι άλλοι, που είναι και οι περισσότεροι, τι κάνουν για αυτό το αίσχος; Πώς το ανέχονται;

Δε γνωρίζω πόσοι από το 1.000.000 και περισσότερους θεατές του συγκεκριμένου βίντεο αγανάκτησαν με το θέαμα της πανεπιστημιακής αίθουσας και πόσοι έκαναν πως δεν το είδαν ώστε να πάει φυλακή μια ώρα αρχύτερα ο Κούλης και να εκτελεστεί πάραυτα ο Τριαντόπουλος. Πάντως το βίντεο υπάρχει και αποδεικνύει πως μέσα στα ΑΕΙ ελάχιστα έχουν αλλάξει εδώ και πολλές δεκαετίες. Και αυτά τα ελάχιστα που άλλαξαν αποτελούν έναν άθλο για αυτούς που τα άλλαξαν. Δεν είναι εύκολες οι αλλαγές σε έναν κοινωνικό χώρο όταν κανένας δεν τις θέλει.

Συνεπώς, μπροστά σε αυτή την κατάντια καλοδεχούμενα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Κι ας είναι Σορβόννη 3η κατηγορίας, όπως λέει ο Νίκος μας. Τουλάχιστον τα παιδιά εκεί θα σπουδάζουν σε ευπρεπείς χώρους, μακριά από σφυροδρέπανα—υπάρχει ακόμα αυτό το έμβλημα—και παλαιστινιακές σημαίες. Και οι διδάσκοντες, αν μη τι άλλο, θα κάνουν τη δουλειά τους σε αίθουσες ανάλογες με αυτές που έκαναν τις μεταπτυχιακές σπουδές τους.

Για μένα ήταν απολύτως θετικό το γεγονός πως αυτή η κατάντια μπήκε σε πάνω από 1.000.000 σπίτια.

Πηγή: Liberal/ Σάκης Μουμτζής