ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΜΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΤΩΝ ΠΥΡΑΥΛΙΚΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΠΟΛΛΑΠΛΟΥ ΡΟΛΟΥ Spike NLOS ΓΙΑ ΣΤΡΑΤΟ ΞΗΡΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ...

Από την "Κυριακάτικη Δημοκρατία"

"Δημοκρατία", 05/02/23

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ, ΣΤΑ ΟΠΟΙΑ ΠΕΡΙΕΧΟΝΤΑΙ

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ...

Διαβάζοντας το σχετικό δημοσίευμα από το συγκεκριμένο φύλλο, εκτιμώ ότι το ερώτημα με το οποίο και τιτλοφορείται, απαντάται από την ανάπτυξη στο ίδιο το θέμα με το οποίο συνδέεται, με τα έξι θέματα τα οποία έθεσε προς απάντηση/επίλυση η Ελληνική πλευρά, προ της υπογραφής της συγκεκριμένης σύμβασης, της οποίας ο φάκελος βρίσκεται στο επίπεδο του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του Πρωθυπουργού, όπως ο ίδιος απεφάσισε στην τελευταία συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ, όπου και έγινε και η τελευταία συζήτηση επί του θέματος.

Ποιός δεν μπορεί να εκτιμήσει ως εύλογα τα τεθέντα θέματα, προ της υπογραφής γιά την σχετική προμήθεια, έστω και στην παρούσα φάση, γιά την οποία υπάρχει ήδη η απαραίτητη κατ' αρχήν απόφαση, με τη οικεία σύμβαση, όμως, να επιδιωχθεί, όπως βελτιωθεί, επί τη βάσει των ληφθεισών απαντήσεων της Ισραηλινής πλευράς, οι οποίες βεβαίως θα πρέπει να εξετασθούν/εκτιμηθούν/συνεκτιμηθούν, από Ελληνικής πλευτάς, ώστε "να πέσουν οι τελικές υπογραφές".

Το ερώτημα, πάντως, εάν όσα έχουν τεθεί προς απάντηση έπρεπε να έχουν τεθεί εκ των προτέρων στο αρχικό RfP και δεν περιελήθησαν, αυτό φαντάζει παραπλανητικό, δεδομένου ότο το μείζον, δηλαδή η θεραπεία σημείων στην καταρτιζόμενη σύμβαση υπερισχύει από κάθε άποψη, ως αποβλέπον στην καλύτερη-όπως είναι επιβαλλόμενο-κατοχύρωση των συμφερόντων της Ελληνικής πλευράς, ως και θα έδει.

Εάν. τώρα, έχει λήξει από τις 31/1/23 η ισχύς της προσφοράς των Ισραηλινών, αυτό, σε τέτοιες περιπτώσεις, μπορεί να αντιμετωπισθεί και να τύχει-σιωπηρής, έστω-παράτασης από τον προμηθευτή/κατασκευαστή, δεν θα είναι και πρωτόγνωρο. Πολλώ μάλλον παρά "να χάσουν τη δουλειά", που θα ήταν το τελευταίο που θα ήθελαν να δουν, έστω κι αν υπάρχουν και άλλοι υποψήφιοι προμηθευτές που μπορεί να "πιέζουν".

Εάν, τώρα, κάποιοι "ανησυχούν" ,περισσότερο από όσους θα κληθούν να βάλουν την υπογραφή από Ελληνικής πλευράς, το πρόβλημα είναι μάλλον δικό τους και οι αιτίες/προθέσεις ανιχνεύσιμες μεν, αλλά όχι υποχρεωτικώς και αποδεκτές, γιά να το πω κομψά...

Ο Θάνος Ντόκος έχει συγκεκριμένη εντολή προς τούτο, από τον Πρωθυπουργό, που πρέπει να τιμήσει, όπως και είναι επιβαλλόμενο, σε συνέχεια της μέχρι σήμερα θετικής πορείας του εις τα δημόσια πράγματα.

Και τέλος μία απορία: Απλή παράλειψη αποτελεί ότι το συγκεκριμένο δημοσίευμα στερείται της υπογραφής αυτού που το έχει γράψει, ανυπόγραφο γαρ; Θα περίμενε κανείς, θα έλεγα ότι επιβαλλεται το αντίθετο, όπως και δεν προκύπτει, ιδίως για τέτοια "λεπτά" θέματα...

Μία σχέση στρατηγικής συνεργασίας μεταξύ ΄δύο χωρών ή εταίρων, δεν σημαίνει ότι οι δύο πλευρές εγκαταλείπουν τη διαπραγμάτευση, ακόμη και την πιό σκληρή, πριν καταλήξουν σε συμφωνία, όπως και κατισχύει και επί του συγκεκριμένου.

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

 

ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΚΟΥΚΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΓΟΜΕΝΗ "ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ" ΚΑΙ Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥΣ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ ΒΑΡΕΙΑ ΑΓΩΝΙΑ....

Aπό τη "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ"

"ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ", 05/02/23

 

Η ναυτική δύναμις είναι προτιμητέα της πεζής, ότι τότε μόνον η Ελλάς θέλει είσθαι ελευθέρα, όταν αποκατασταθή εχυρά και ναύφρακτος, ενί λόγω ότι άνευ ναυτικού είναι αδύνατον ν’ ανακύψωμεν και να δείξωμεν ότι ζώμεν. Διά του ναυτικού πολιτείαι και ημών μικρότεραι απέκτησαν κράτος, πλούτος, δόξαν. Διά του ναυτικού ήκμασαν το πάλαι μεν αι Αθήναι, η Τύρος και η Καρχηδών, επ’ εσχάτων δε η Γενούα και η Ενετική. Διά του ναυτικού η αρχαία Ρώμη κατέστη του κόσμου όλου δέσποινα, η δε Βρετανία την τρίαιναν κρατούσα το παν πρυτανεύει...

ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΔΑΣΚΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ 

ΤΗΝ ΕΝΔΟΞΗ ΝΑΥΤΙΚΗ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ*

Οθεν έθνη πραγματικώς ελεύθερα και αυτόνομα εκείνα μόνα να λογισθώσι δύνανται, όσα ή εκ φύσεως ισχυρά υπάρχουσιν, ή δι’ επιστήμης δυνατά αποκατεστάθησαν. Καθότι η αληθής, εθνική ελευθερία, ούτε υπό ξένων εις τα έθνη δωρείται, ούτε δι’ αργυρίου αγοράζεται, αλλ’ αυτόματος αναβαίνει από μεσου των καρδιών του λαού, αίματι πολλώ αρδευομένη, κραταιούται δε και τελεσφορεί, αν συμπάρεδρον έχη την ισχύν ή την δύναμιν, άλλως, χειμώνος καταρραγέντος, παρέρχεται ως αγγελία παρατρέχουσα και ως ναυς διερχομένη κυμαινόμενον ύδωρ, ης διαβάσης ουκ έστιν ίχνος ευρείν, ουδέ ατραπόν τρόπεως αυτής εν κύμασιν .Αυτόνομοι διά τούτο λαοί, είναι μόνον οι αφ’ εαυτών υπάρχοντες και ιδίαις δυνάμεσι συντηρούμενοι, ήτοι οι τα ζώπυρα της ιδίας ελευθερίας έχοντες. Οι δε υπ’ αλλοφύλων προστατευόμενοι, ομοιάζουσι νεκρά γαλβανιζόμενα πτώματα ή ψυχοραγούντα έκβλητα βρέφη,

 

Οτι η ναυτική δύναμις είναι προτιμητέα της πεζής, ότι τότε μόνον η Ελλάς θέλει είσθαι ελευθέρα, όταν αποκατασταθή εχυρά και ναύφρακτος, ενί λόγω ότι άνευ ναυτικού είναι αδύνατον ν’ ανακύψωμεν και να δείξωμεν ότι ζώμεν. Διά του ναυτικού πολιτείαι και ημών μικρότεραι απέκτησαν κράτος, πλούτος, δόξαν. Διά του ναυτικού ήκμασαν το πάλαι μεν αι Αθήναι, η Τύρος και η Καρχηδών, επ’ εσχάτων δε η Γενούα και η Ενετική. Διά του ναυτικού η αρχαία Ρώμη κατέστη του κόσμου όλου δέσποινα, η δε Βρετανία την τρίαιναν κρατούσα το παν πρυτανεύει

Το δημοσιεύω, το ανακοινοποιώ μάλλον, χάρις στην πολύτιμη συμβολή και ευαισθητοποίηση φίλου φιλίστορος, ο οποίος μού το έστειλε σε μία κίνηση ευαισθητοποίησης, με το δικό του σχολιασμό που παραθέτω αυτούσιο:

«Επειδή είμαστε και θα παραμείνουμε χώρα ναυτική, Έθνος ναυτικό, ευλογία Θεού δίχως άλλο, μία συνθήκη ανά τους αιώνες, που μάς εξασφαλίζει ακαταμάχητο στρατηγικό πλεονέκτημα στο σημείο συνάντησης τριών ηπείρων, αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ ανυποχώρητη γραμμή μας να υπερασπιζόμαστε την αποστολή και το ρόλο του Ναυτικού, του Πολεμικού βεβαίως, όσο και του Εμπορικού, που διά της Σημαίας μας που φέρουν στην πλώρη τους, υπερασπίζονται και θυμίζουν τη ναυτική ισχύ ενός Έθνους, όσο λίγα στον κόσμο. 

Τα συγκεκριμένα σημεία από τα κείμενα των τριών Ναυάρχων της Επανάστασης του 1821, σε έκδοση του 1844, έχουν και επέχουν και την έμφαση που θα μπορούσε ακόμη και να τίθεται εν αμφιβόλω, λίαν κακώς εννοείται, έστω και ασυνειδήτως ή ανομολογήτως από κάποιους, γιά τη μοναδική πηγή αμυντικής ισχύος που επιτελεί το ΠΝ, πολλώ μάλλον γία μία χώρας, όπως η Ελλάς, εγγυώμενο, ανά τις θάλασσες που την περιβάλλουν, την ασφάλεια και την εδαφική ακεραιότητα, όροι απαραίτητοι γιά την επιβίωση και ανάπτυξη του Ελληνισμού. 

Προσβλέπω, δε, ότι τέτοιοι Ναύαρχοι που έφεραν εις πέρας νικηφόρο αγώνα κατά την Επανάσταση του 1821, θα συνεχίζουν να βρίσκουν ευήκοα ώτα σε όσους, σήμερα στις ΕΔ, θα μπορούσαν να επιδιώκουν υποβάθμιση ή αναπροσανατολισμό της μοναδικής πάντοτε αποτολής του ένδοξου μας ΠΝ, το, οποίο, άλλωστε, ουδέποτε υπέστειλε τη Σημαία. Και γιά να μην αδικούμε εαυτούς, η αποφασιστική, άμεση και ταχύτατη κινητοποίηση και ανάπτυξη του Στόλου το 2020, με τον νυν Στόλαρχο εν πλω και την αποτελεσματική Διοίκηση του απελθόντος ΑΣ από το ΝΣ, με την αγόγγυστη συμμετοχή του σύμπαντος Προσωπικού τους, καθήλωσε το ΠΝ της γείτονος και τούς έδωσε μάθημα που δεν θα μπορούν να λησμονήσουν ποτέ. 

Τέτοιο ΠΝ θέλουμε και σήμερα, το οποίο με όπλα, αφ’ ενός το σεβασμό στις παραδόσεις του και αφ’ ετέρου τη μοναδική του ναυτοσύνη, σε συνδυασμο με τον υψηλότατο επαγγελματισμό των ανδρών και των γυναικών που το απαρτίζουν, αναμφισβήτητους πολλαπλασιαστές ισχύος, ξέρει και αποδεικνύει εμπράκτως ότι μπορεί να δίνει απαντήσεις από τη θάλασσα και το βυθό της, όπου και όποτε απαιτηθεί. 

Ας αφήσουν το ΠΝ να επιτελέσει την αποστολή του, απερίσπαστο και ήσυχο, από έξωθεν σοφίες ή «σοφίες» που ουδέν προσφέρουν θετικό, αλλά αρνητικό ενδεχομένως». 

Προσθέτω μόνον το «όλβιος όστις της Ιστορίας έσχε μάθησιν» του Ευριπίδους, αρκεί αυτό να γίνεται εγκαίρως και όχι κατόπιν εορτής...Και βεβαίως ευχαριστώ τα μέγιστα!

          Γιά τη μεταφορά,

         Σ.Χ.Μ. 

Σε σχέση με όλα αυτά, ο ΥΕΘΑ Νίκος Παναγιωτόπουλος θα πρέπει και θα έχει προφανώς πολλά περισσότερα να πει. Και σε αυτό το πλαίσιο εκτιμώ ότι η τελευταία του ομιλία στη Βουλή, στη συζήτηση της πρότασης δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ, έδειξε και έδωσε πλήρεις απαντήσεις επί των πάντων στον τομέα ευθύνης του στην Κυβέρνηση Μητσοτάκη, συνθέτοντας, στο πρόσωπό του, την τελική εικόνα γιά το συντελεσθέν, επί των ημερών του, έργο στο ΥΠΕΘΑ, που αποτελεί τον στρατιωτικό βραχίονα γιά την άμυνα της χώρας, μαζύ με τη διπλωματία και τους άλλους παράγοντες εθνικής ισχύος.

ΤΟ ΤΕΤΡΑΣΕΛΙΔΟ ΑΠΟ ΤΟ "POLITICAL" 

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟ ΓΕΕΘΑ 

ΣΤΡΑΤΗΓΟ ΚΩΝ. ΦΛΩΡΟ

Υπό τον τίτλο «Το βαθύτατο αποτύπωμα του αρχηγού ΓΕΕΘΑ στην εθνική άμυνα» η ηλεκτρονική εφημερίδα «Political» κατεχώρησε στο τελευταίο της φύλλο του Σαββάτου, 4ης Φεβρουαρίου 2023, τετρασέλιδο αφιέρωμα γιά τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ, Στρατηγό Κων. Φλώρο, στην ενότητα «ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΕΣ».

Ουδείς αμφιβάλλει ότι ο Στρατηγός Κων. Φλώρος ως primus inter pares μεταξύ των τεσσάρων Αρχηγών Γενικών Επιτελείων, δηλαδή του ιδίου και των Αρχηγών των Γενικών Επιτελείων των τριών Κλάδων των ΕΔ που συναπαρτίζουν το ΣΑΓΕ εις το οποίο και προεδρεύει και τελικώς αποφασίζει συλλογικώς επί των κορυφαίων εκ των κορυφαίων θεμάτων, ότι επιβάλλεται να έχει τον πρώτο λόγο γιά τα θέματα επιχειρησιακής λειτουργίας των ΕΔ από τον καιρό της ειρήνης, πράγμα εύλογο και επιβαλλόμενο, υπό τον περιορισμό του σεβασμού των αντίστοιχων εσωτερικών λειτουργιών τους ανά Όπλο, επί τω σκοπώ της πλήρους ετοιμότητος γιά άμεση και αποτελεσματική αντιμετώπιση του απευκταίου.

Εκ παραλλήλου, φρονώ, ότι το μείζον αυτό θέμα δεν τελειώνει εις το επίπεδό του Α/ΓΕΕΘΑ, καθώς η Στρατιωτική Ηγεσία του ΥΠΕΘΑ τελεί υπό την Πολιτική Ηγεσία του ΥΠΕΘΑ που έχει τον τελευταίο λόγο και εντέλει υπάρχει ο Πρωθυπουργός ο οποίος προεδρεύει του ΚΥΣΕΑ, σε μία ενιαία, διαδοχική και πολυπαραγοντική διαδικασία, η οποία άπτεται και τελικώς κρίνεται από όλους όσους μετέχουν σε αυτή, συνεκτιμώντας όλους τους παράγοντες εθνικής ισχύος που συνέχουν τη «μεγάλη εικόνα» της εθνικής άμυνας. Και ακόμη, στο ίδιο πλαίσιο, εντάσσεται και η κοινοβουλευτική διάσταση αυτής της διαδικασίας, μέσω της Διαρκούς Επιτροπής Εξωτερικών και Αμύνης της ΒτΕ. Εννοείται δε, ότι σε αυτή διαδικασία, υπάρχουν διακριτές ευθύνες που κρίνονται αναλόγως, εξ ού και οι κρίσεις στις ΕΔ, έκτακτες και τακτικές, με αρχή από την ηγεσία των ΕΔ.

Αλλά και σημειολογικώς εάν το πάρουμε το πράγμα και με ό,τι αυτό υπαγορεύει, η Ελλάς δεν διαθέτει Υπουργείο Στρατιωτικών, αλλά Υπουργείο Εθνικής ‘Αμυνας, με επικεφαλής πολιτικό, εις τον οποίο ανήκει η κορυφαία και τελική ευθύνη, ως και τελικώς έχοντος την ευθύνη επί των θεσμικών κειμένων που διέπουν τη λειτουργία του ΥΠΕΘΑ (Πολιτική Εθνικής ‘Αμυνας, Εθνική Στρατιωτική Στρατηγική κ.ο.κ).

Σέβομαι και υπολήπτομαι το πρόσωπο του (εκάστοτε) Αρχηγού ΓΕΕΘΑ και το, ισχυρό θεσμικό του ρόλο, αλλά η εθνική άμυνα μπορεί να εννοηθεί ως ενός ανδρός αρχή, όποια κι αν είναι η αποφασιστική του συμβολή;

Ο Στρατηγός Φλώρος διεκδικεί δικαίως σημαντικό πράγματι έργο στην ήδη τριετή θητεία του, επιτυχή γενικώς, ως Α/ΓΕΕΘΑ επί των ημερών της νυν Κυβέρνησης της ΝΔ και προηγουμένως ως Υπαρχηγού ΓΕΕΘΑ στην προηγούμενη Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Η ταχεία, απολύτως συντονισμένη και βεβαίως άμεση και αποτελεσματική εν τη γενέσει της πρώτης κρίσεως στον Έβρο από την Τουρκία, του 2020, με την τυχοδιωκτική εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού από την εξ Ανατολών γείτονα έχει το δικό του αποφασιστικό αποτύπωμα, επικεφαλής της τότε μεγάλης κινητοποιήσεως από τις ΕΔ, τα ΣΑ και τις τοπικές κοινωνίες. Πρόκειται γιά κινητοποίηση που δεν έχει σταματήσει και δοκιμάζεται έκτοτε επιτυχώς εις τον Έβρο και το Αιγαίο.

Επίσης, κατά την περίοδο με την κορύφωση της προσφυγικής κρίσεως, το 2016, ο Στρατηγός Φλώρος ολοκλήρωσε σε χρόνο-ρεκόρ την ανέγερση και πλήρη λειτουργία των τεσσάρων hot spots σε αντίστοιχα ακριτικά νησιά του Αιγαίου, δίχως, ωστόσο, συναντήσει τελικώς την αναγνώριση των τότε κυβερνώντων, οι οποίοι επέλεξαν τον τοποθετήσουν στην υποδεέστερη θέση του Δοικητή 1ης Στρατιάς στις έκτακτες κρίσεις του Ιανουαρίου 2019. Ούτως έκρινε και επέβαλε τότε ο εκλεκτός του ΣΥΡΙΖΑ που επελέγη τότε ως Αρχηγός ΓΕΣ, Αντιστράτηγος Γ. Καμπάς. Ενώ, στην περίπτωση του ΠΝ, έσπευσαν να αποστρατεύσουν τον μη αρεστό Αντιναύαρχο Αλέξ. Διακόπουλο, τότε Διοικητή ΣΕΘΑ, ο οποίος ετύγχανε μείζονος εκτιμήσεως ώστε να επιλεγεί ως επόμενος Αρχηγός ΓΕΝ. Γιά την ιστορία τα τελευταία...

Προδήλως, σε σχέση με όλα αυτά, ο ΥΕΘΑ Νίκος Παναγιωτόπουλος θα πρέπει και θα έχει προφανώς πολλά περισσότερα να πει. Και σε αυτό το πλαίσιο εκτιμώ ότι η τελευταία του ομιλία στη Βουλή, στη συζήτηση της πρότασης δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ, έδειξε και έδωσε πλήρεις απαντήσεις επί των πάντων στον τομέα ευθύνης του στην Κυβέρνηση Μητσοτάκη, συνθέτοντας, στο πρόσωπό του, την τελική εικόνα γιά το συντελεσθέν, επί των ημερών του, έργο στο ΥΠΕΘΑ, που αποτελεί τον στρατιωτικό βραχίονα γιά την άμυνα της χώρας, μαζύ με τη διπλωματία και τους άλλους παράγοντες εθνικής ισχύος.

Και στο πλαίσιο, άλλωστε, αυτό τοποθετείται και η επίσκεψη Παναγιωτόπουλου εις το Ηνωμένο Βασίλειο αύριο, Τρίτη 7/02/23, όπου θα συναντηθεί με τον ομόλογό του, Μπεν Γουάλας, οι οποίοι και θα συνυπογράψουν τη διμερή Διακήρυξη Αμυντικής Συνεργασίας, επί τού πολεμικού πλοίου του Βρετανικού Ναυτικού Diamond D34.

Ας μη «στενεύονται» λοιπόν τέτοια σοβαρά και ευαίσθητα θέματα γιά την εθνική άμυνα, επί των οποίων αρμόδιοι να κάνουν πολιτική είναι οι πολιτικοί, ως έχοντες και την εξουσία.

ΥΓ: Και μία συμβουλή, δημοσιογραφικού χαρακτήρα, προς τους ιθύνοντες του «Political»: Όταν, ακόμη και σε μικρά θέματα, απαιτείται η υπογραφή του συντάξαντος, τότε, πολλώ μάλλον, αυτό αποτελεί sine qua non προϋπόθεση γιά πολυσέλιδα θέματα, ώστε να είναι γνωστή η πατρότητα των παρατιθέμενων. Πάντως ανάλογο θέαμα με ανυπόγραφα κείμενα εναντίον του Αρχηγού Στόλου Αντιναυάρχου Παν. Λυμπέρη ΠΝ τον περασμένο Οκτώβριο-Νοέμβριο.

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

Η τελευταία πράξη του δράματος με την απόφαση του κ. Τσίπρα να απέχουν από τις ψηφοφορίες της Βουλής στην πραγματικότητα υπενθυμίζει ότι αυτό το κόμμα απλώς υποκρίνεται όταν μιλάει για προστασία των θεσμών και του κράτους δικαίου. Τα όσα συμβαίνουν στη Βουλή, με τους αμήχανους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να διακόπτουν συνεδριάσεις για να πάρουν γραμμή, δεν ευτελίζουν μόνο τη λειτουργία του Κοινοβουλίου, αλλά εκθέτουν ανεπανόρθωτα την αξιωματική αντιπολίτευση. Λίγες ημέρες μετά την αποτυχία τους να προκαλέσουν πολιτικές συνέπειες στην κυβερνητική πλειοψηφία με την απόρριψη της πρότασης μομφής, κάνουν σαν μικρά παιδιά που δεν κερδίζουν στο παιχνίδι και ζητούν κάθε φορά να αλλάζουν τους κανόνες....

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 04/02/23

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΑΜΨΙΑ

Οι τελευταίες εξελίξεις στην πολιτική αντιπαράθεση με τις ακρότητες του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έπρεπε να εκπλήσσουν, καθώς επαναλαμβάνει το γνώριμο παρελθόν του. Ο Αλέξης Τσίπρας για τέσσερα χρόνια απολάμβανε τη χαλαρότητα της αντιπολίτευσης χωρίς να μπει στον κόπο να αλλάξει το κόμμα του. Αρκέστηκε στη στείρα άρνηση και άφησε να περάσει ο χρόνος ανεκμετάλλευτος και τώρα, λίγους μήνες πριν από τις εκλογές, βρίσκεται σε αδιέξοδο.

Από το 2016, οι πολιτικοί συσχετισμοί παραμένουν σχεδόν αμετάβλητοι, ενώ έχουν μεσολαβήσει και τρεις εκλογικές ήττες για τον ΣΥΡΙΖΑ σε ισάριθμες κάλπες και οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν σταθερά μεγάλη απόσταση από τη Ν.Δ. Επαναπαύθηκαν στην προοπτική της εκλογικής φθοράς που έχουν πάντοτε οι κυβερνήσεις και δεν έκαναν ποτέ την αυτοκριτική τους για την ολέθρια περίοδο διακυβέρνησης 2015-2019. Σε όλες τις κρίσεις που προέκυψαν τα τελευταία χρόνια βρέθηκαν απλώς απέναντι και έκλειναν το μάτι σε κάθε λογής «ψεκασμένους». 

Από τα γεγονότα στον Εβρο έως την πανδημία, η γραμμή της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν απλώς ότι για όλα φταίει ο Μητσοτάκης. Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση, με τα όποια λάθη της αναμφιβόλως, πέτυχε να αντιμετωπίσει με επάρκεια όλες τις προκλήσεις. Εκεί που ο ΣΥΡΙΖΑ επαναλάμβανε μεγαλόστομες διακηρύξεις και υποσχέσεις, ο Μητσοτάκης μοίραζε αφειδώς επιδόματα και επιδοτήσεις, κλέβοντας τη λεγόμενη κοινωνική ατζέντα από την αντιπολίτευση. Κι ενώ τα χρόνια περνούσαν και δεν ασχολήθηκαν ποτέ με την ουσία της πολιτικής πρότασης του κόμματός τους, πίστεψαν ότι η υπόθεση των υποκλοπών ήταν η ευκαιρία τους για να πάρουν τη ρεβάνς. Στην προσπάθειά τους αυτή, μάλιστα, «καπέλωσαν» πολλές φορές το ΠΑΣΟΚ και εσχάτως μεταχειρίστηκαν ακόμη και μεθόδους που δεν συνάδουν με την πολιτική αλλά με σκοτεινούς κύκλους.

Με λεονταρισμούς και ικεσίες απλώς εκτέθηκαν και διευκόλυναν την πολεμική εναντίον τους. Αυτή η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν ωφέλησε το κόμμα του, αλλά έθαψε οριστικά κάθε προοπτική συνεννόησης για να δημιουργηθεί μια κάποια αντικυβερνητική συμμαχία. Ο Νίκος Ανδρουλάκης ξεκαθάρισε ύστερα από αυτό ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ και πως στόχος του είναι να κατακτήσει σε βάθος χρόνου τη δεύτερη θέση.

Η τελευταία πράξη του δράματος με την απόφαση του κ. Τσίπρα να απέχουν από τις ψηφοφορίες της Βουλής στην πραγματικότητα υπενθυμίζει ότι αυτό το κόμμα απλώς υποκρίνεται όταν μιλάει για προστασία των θεσμών και του κράτους δικαίου.

Τα όσα συμβαίνουν στη Βουλή, με τους αμήχανους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να διακόπτουν συνεδριάσεις για να πάρουν γραμμή, δεν ευτελίζουν μόνο τη λειτουργία του Κοινοβουλίου, αλλά εκθέτουν ανεπανόρθωτα την αξιωματική αντιπολίτευση. Λίγες ημέρες μετά την αποτυχία τους να προκαλέσουν πολιτικές συνέπειες στην κυβερνητική πλειοψηφία με την απόρριψη της πρότασης μομφής, κάνουν σαν μικρά παιδιά που δεν κερδίζουν στο παιχνίδι και ζητούν κάθε φορά να αλλάζουν τους κανόνες.

Οι υπερβολές του τύπου «Δημοκρατία ή Μητσοτάκης» πέρα από τα γέλια που ευλόγως προκαλούν ενδεχομένως να δίνουν και εύκολες απαντήσεις στο δίλημμα της κάλπης. Πολύ απλά, οι φανατικοί συσπειρώνονται και οι μετριοπαθείς, που επιθυμούν σταθερότητα για τη χώρα, απομακρύνονται με ταχύτητα.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ",04/02/23

ΤΟΥ ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Αντιηρωική έξοδος

Στις αντιθεσμικές συμπεριφορές της εξουσίας, η πιο επικίνδυνη παράμετρος δεν είναι οι ίδιες οι αντιθεσμικές συμπεριφορές, αλλά η ανυπαρξία αντίβαρων· η ανικανότητα εκείνων που υπάρχουν για να αντισταθμίζουν τα ελλείμματα των ασκούντων την εξουσία, να φανούν αντάξιοι του ρόλου τους απέναντι στους πολίτες και στο δημοκρατικό σύστημα: ο λόγος που ανεχόμαστε τη δυσλειτουργικότητα είναι η εγγύηση πως κάποιος εργάζεται για να επανέλθει η λειτουργικότητα· ο λόγος που αποδεχόμαστε την εξουσία της κυβερνητικής πλειοψηφίας είναι η δέσμευση της αντιπολίτευσης να τη δαμάζει ώστε αυτή να μην καταλήξει καταχρηστική και επαχθής. Η ασφάλεια σε ένα δημοκρατικό καθεστώς δεν είναι μια λειτουργία σε αυτόματο πιλότο· είναι ένα έργο σε εξέλιξη που απαιτεί αδιάλειπτες συνθέσεις, διαρκή παρουσία και αγώνα. Η απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να απέχει από το κοινοβουλευτικό έργο μέχρι τις εκλογές αποτελεί ένα ειρωνικό είδος παραίτησης από τα παραπάνω: ο Αλέξης Τσίπρας νομίζει πως έτσι απονομιμοποιεί μια κυβέρνηση εκτροπής, αλλά στην πραγματικότητα νομιμοποιεί την εκτροπή. Αν η κυβέρνηση είναι αυτό που ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης καταγγέλλει, τότε αφήνοντάς την ήσυχη της παρέχει τις καλύτερες υπηρεσίες.

Πραγματικότητα ως πλαστελίνη

«Δεν θα νομιμοποιήσουμε την εκτροπή, ακόμη κι αν 156 βουλευτές τη νομιμοποίησαν». Για τον Αλέξη Τσίπρα, η πρόταση δυσπιστίας δεν είναι μια θεσμική διαδικασία με συνταγματικό κύρος. Δεν παράγει σεβαστά αποτελέσματα. Η αξία της είναι υποκειμενική. Αν απέβαινε υπέρ του, θα της απέδιδε τη δέουσα προσοχή. Εφόσον δεν απέβη, είναι σαν να μην έγινε· η έκβασή της λογίζεται ως αμελητέα ή ως άνοιγμα προς τον θαυμαστό κόσμο της συνωμοσιολογίας: οι 156 βουλευτές είναι «πιθανώς εκβιαζόμενοι», με τον ίδιο τρόπο που η πραγματικότητα είναι πάντα κάτι άλλο από αυτό που δεν συμφέρει τον αρνητή της. Εξ ου και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ «μεταφέρει» την πρόταση δυσπιστίας στον λαό (αφού στο νόμιμο πεδίο της δεν έπιασε). 

Με ποιο δικαίωμα; Στο πλαίσιο ποιας διαδικασίας; Δεν έχει σημασία. Ευκαιρία για ακόμη έναν τακτικισμό. Τα πάντα είναι επικοινωνία και μάλιστα ερασιτεχνική. Οι πολίτες βέβαια δεν δυσπιστούν, ψηφίζουν. Και ψηφίζουν όταν έρθει η ώρα των εκλογών, όχι όταν αποφασίσει ο Αλέξης Τσίπρας. Oμως οι κανόνες και η συνέπεια στους τύπους είναι σημαντικά μόνο όταν τον εξυπηρετούν· σε κάθε άλλη περίπτωση είναι διλήμματα: ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν· ή με τη δημοκρατία ή με την εκτροπή.

Δυνητικά δηλητήρια

Το τελευταίο τέχνασμα του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι προϊόν σχεδίου, αλλά τυχοδιωκτισμού. Και ο τυχοδιωκτισμός έχει φανεί εδώ και καιρό: στην άκαρπη τηλεοπτική περιφορά της νέας εκπροσώπου Τύπου του κόμματος, η οποία πασχίζει να γεφυρώσει τις αντιφάσεις ανάμεσα στην κληρονομιά της δημοσιογραφικής της περσόνας και στη νεοαποκτηθείσα κομματική της γραμμή· στην ανεδαφική και εθνικώς επιζήμια εμμονή με τα fake news σχετικά με τη «νεκρή Μαρία», για τα οποία κανείς δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να απολογηθεί· στο ξεχείλωμα της υπόθεσης των παρακολουθήσεων σε συνεργασία με φίλια μέσα ενημέρωσης· στην καπηλεία τού «Μένουμε Ευρώπη» και στην απόπειρα προσεταιρισμού της ΑΔΑΕ· στις υπόνοιες περί εκβιασμού του Νίκου Ανδρουλάκη. Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας δεν ενεργούν βάσει οργανωμένου σκεπτικού, καλού ή κακού, αλλά κυρίως με εφαλτήριο την κοινοβουλευτική τους ανία. Δεν ξέρουν τι να κάνουν, γι’ αυτό και ρίχνουν δηλητήριο σε όποιο πολιτικό ποτό βρουν ακάλυπτο. Δεν μπορεί, κάποιος θα πιει κατά λάθος.

Αλυσιτελής εμμονή

Τα ατυχή διαφημιστικά σποτάκια που λάνσαρε πριν από μερικές εβδομάδες ο ΣΥΡΙΖΑ, για να αναδείξει τάχα τη «δυστοπία» (η κλισέ λέξη είναι ενδεικτική της φιλοσοφίας και της αισθητικής των σχετικών βίντεο) που καλούνται να αντιμετωπίσουν σήμερα οι νέοι στην Ελλάδα, έχουν στενή σχέση με το αδιέξοδο της παράταξης. Ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται σε μια λούμπα δημογραφικής μονομανίας: γύρω του βλέπει μόνο νέους σε πανικό, νέους τηλεοπτικά στερεοτυπικούς, νέους που θα κατέβουν στους δρόμους, θα ψηφίσουν, θα σχεδιάσουν το επόμενο μεγάλο meme που θα τον κάνει πρωθυπουργό και θα αλλάξει τον κόσμο. Οποιοδήποτε ενήλικο πολιτικό πλάνο είναι επουσιώδες, γιατί ο πραγματικός αγώνας βρίσκεται εκεί όπου οι ορμόνες και τα πεζοδρόμια βράζουν. Εν τω μεταξύ, αυτή την ηλικιακή ομάδα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ την έχει εξασφαλισμένη και χωρίς καμπάνια. Αυτά που αγνοεί επιδεικτικά είναι κι αυτά που του λείπουν.

Παιχνίδια του μυαλού

Ο Αλέξης Τσίπρας φαντάζεται την πραγματικότητα με αναδρομικούς όρους· στο μυαλό του, η χώρα δεν είναι αυτή που είναι – είναι αυτή που ήταν προ δεκαετίας. Η Ελλάδα υφίσταται μόνο ως δράμα και η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ μόνο ως υπόσχεση. Στο μεταξύ, κι ενώ ο κόσμος αλλάζει, η αξιωματική αντιπολίτευση προσφέρει παρελκυστικές παραστάσεις: μία από αυτές είναι και η αποχή από τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες στο όνομα του λαού· όμως ο λαός ψηφίζει αντιπροσώπους, όχι απεργούς. Οποιος περιμένει μια νέα μεγάλη κρίση για να αναλάβει τις ευθύνες του, δεν πρέπει να ξεχνάει: η κρίση μπορεί να έρθει, αλλά να μην τον βρει εδώ.

ΘΕΣΜΙΚΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ Ο ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΠΑΣ ΣΤΟ ΣΥΡΙΖΑΙΪΚΟ ΦΥΛΛΟ ΤΗΣ "Εφ.Συν" ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΝΑ "ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΕΙ" ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ ΤΗΣ ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ, ΜΑΛΛΟΝ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΣ, ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΤΟΥΣ ΗΤΤΑΣ...ΜΙΑ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ, ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΒΕΒΑΙΩΣ, ΣΤΗ ΓΝΩΣΤΗ ΕΞΑΛΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΚΛΩΝΟΥ ΤΗΣ "Ε"...

Από την "Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

Μαξίμου και αιφνιδίασε το πολυπλόκαμο σύστημα (οικονομικοί παράγοντες, διευθυντικές ελίτ στα ΜΜΕ) που στηρίζει τη Δεξιά. Την απόδειξη έδωσαν τόσο ο πρωθυπουργός όσο και η φωνή του, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Ο πρώτος με θυμωμένο ύφος έκανε λόγο για ψευτοεπικοινωνιακά νταηλίκια, αδιανόητο ακτιβισμό πεζοδρομίου, ο δεύτερος μίλησε για αντιδημοκρατική στάση που έχει στόχο να πλήξει τους θεσμούς. Μαθήματα δημοκρατίας λοιπόν. Δωρεάν και χωρίς εγχειρίδιο για τις δύσκολες λέξεις και τα βοερά ψέματα.


Από μια κυβέρνηση που παραβίασε χωρίς ενδοιασμούς το Σύνταγμα και τους νόμους στο σκάνδαλο των υποκλοπών, που επιχειρεί να συγκαλύψει την υπόθεση παρά τη γενική κατακραυγή (εντός και εκτός της Ελλάδας) και έφτιαξε παρακράτος για να ελέγχει φίλους και εχθρούς. Από μια κυβέρνηση που κατακρεούργησε το κράτος δικαίου. Από μια κυβέρνηση που μοίρασε δισεκατομμύρια ευρώ με απευθείας αναθέσεις καταργώντας στην πράξη όλους τους κανόνες. Από μια κυβέρνηση που έστησε πελατειακά δίκτυα παντού για να βολέψει τα δικά της παιδιά. Από μια κυβέρνηση που ανέχτηκε τη διαφθορά στους κόλπους της και προστάτευσε τα στελέχη της που βούτηξαν τα χέρια τους στο μέλι. Από μια κυβέρνηση που επέτρεψε στις μαφίες να λύνουν και να δένουν στους κατασταλτικούς μηχανισμούς αδιαφορώντας για το πλήγμα που δέχεται ακόμη και το δικό της αφήγημα περί τάξης και ασφάλειας.

Από μια κυβέρνηση που συκοφαντεί όποιους (ες) δεν συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις της και τους εκβιάζει για να τους υποχρεώσει είτε να αναδιπλωθούν ταπεινωμένοι για να κρατήσουν τις θέσεις τους είτε να αποσυρθούν. Από μια κυβέρνηση που κυνηγάει με πάθος την ερευνητική δημοσιογραφία, αδιαφορώντας που η Ελλάδα κατρακύλησε στην 108η θέση στον κατάλογο των χωρών για την ελευθερία του Τύπου. Από μια κυβέρνηση που κατασκευάζει εσωτερικούς εχθρούς για να εξαγνιστεί. Από μια κυβέρνηση που ισχυρίζεται χωρίς ντροπή ότι το «μαξιλάρι» είναι δικό της δημιούργημα.

Από μια κυβέρνηση που διακινεί χοντροκομμένα ψέματα του τύπου «η Αριστερά φταίει για τα μνημόνια». Από μια κυβέρνηση που κινδυνολογεί ασυστόλως για να τρομοκρατήσει τους μικροαστούς. Από μια κυβέρνηση που στήνει Ειδικά Δικαστήρια με σαθρά κατηγορητήρια εναντίον των πολιτικών αντιπάλων της πουλώντας ηθική με την οκά αν και μπάζει από παντού ο μύθος της ότι αυτή είναι η ενάρετη παράταξη. Από μια κυβέρνηση που συμπεριφέρεται σαν να είναι η χώρα τσιφλίκι της και για να συνετίσει τους απείθαρχους στέλνει το μήνυμα ότι δεν πρόκειται να αφήσει κανέναν να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία της.

Αυτή την κυβέρνηση έχει να αντιμετωπίσει η αντιπολίτευση. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να κλιμακώσει. Η αποχή του από τις ψηφοφορίες στη Βουλή μέχρι τις εκλογές είναι μια επιθετική κίνηση. Η επιλογή του να διεθνοποιήσει το σκάνδαλο των υποκλοπών και να το φέρει στα ευρωπαϊκά όργανα δείχνει ότι είναι στις προθέσεις του η μετωπική σύγκρουση για ένα ζήτημα που θεωρεί ότι είναι υψίστης σημασίας για την κοινοβουλευτική δημοκρατία και απαιτεί για να είναι ομαλή η πορεία προς τις εκλογές να διαλευκανθεί, να αποδοθούν ευθύνες όχι μόνο πολιτικές αλλά και ποινικές στους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς. Θέτει το δίλημμα «δημοκρατία ή εκτροπή» και καλεί κόμματα και πολίτες να τοποθετηθούν. Είναι αυτός ο τρίτος Ανένδοτος; Θυμίζει αυτούς της δεκαετίας του ’60; Τηρουμένων των αναλογιών, ναι. Τότε η Δεξιά οργάνωσε εκλογές βίας και νοθείας και ενορχήστρωσε παρέα με το Παλάτι και τους Αμερικανούς την Αποστασία. Τότε το Κέντρο και η Αριστερά (ΕΔΑ) ένωσαν τις δυνάμεις τους. Τότε ο λαός διαδήλωνε κάθε μέρα. Σήμερα;

Είναι σίγουρο ότι ο Αλ. Τσίπρας θα καταφέρει να συσπειρώσει το ακροατήριό του, ενδεχομένως και να το διευρύνει. Δεν νομίζω ότι είχε την αυταπάτη πως θα ανταποκριθούν οι ηγεσίες των κομμάτων της δημοκρατικής αντιπολίτευσης. Αυτές επιμένουν στον διμέτωπο. Δεν θέλουν να δουν τον ΣΥΡΙΖΑ να μπαίνει επικεφαλής στον αγώνα για την υπεράσπιση της δημοκρατίας γιατί φοβούνται και με το δίκιο τους ότι θα αλιεύσει ψήφους από τις δικές τους δεξαμενές. Φρόντισαν από την πρώτη στιγμή να κάνουν σαφές ότι δεν θα δεχθούν να γίνουν ουραγοί. Το ΠΑΣΟΚ το παίζει θεσμικά, ξεχνώντας ότι ο ιδρυτής του ήταν ο πρώτος διδάξας σε κινήσεις πολωτικού χαρακτήρα στην προσπάθειά του να εκθρονίσει τη Δεξιά. Το ΜέΡΑ25 μίλησε για υποκρισία, ενώ το ΚΚΕ, σταθερό στη γραμμή «πέντε κόμματα, δύο πολιτικές», έβαλε στο ίδιο τσουβάλι τη Δεξιά και τον ΣΥΡΙΖΑ, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για δύο κόμματα που έχουν την ίδια στρατηγική.

Το ερώτημα πάντως με το οποίο θα κληθεί να αναμετρηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ την επόμενη μέρα είναι τι θα γίνει αν οι ψηφοφόροι δεν δώσουν τη σωστή για τον ΣΥΡΙΖΑ απάντηση στο δίλημμα «δημοκρατία ή εκτροπή»;

Αν δεν το έχει αντιληφθεί ο Αρχηγός ΓΕΝ, Αντιναύαρχος Ιωάννης Δρυμούσης ΠΝ, η μετά λόγου γνώσεως ΜΗ ΠΑΡΑΘΕΣΗ των πλήρων κειμένων των εκφωνηθεισών ΗΔ των δύο Ναυάρχων εις την σχετική ανακοίνωση συνιστά ΑΠΡΕΠΕΙΑ εις αμφοτέρους, έστω και γιά διαφορετικούς λόγους, όπως και ΑΣΕΒΕΙΑ προς τις ισχυρές ναυτικές του παραδόσεις, που το ΠΝ ακολουθεί και πρέπει να συνεχίζει να τιμά, καθώς μόνον και με σεβασμό προς τις παραδόσεις μπορούν να προχωρήσουν θεσμοί, όπως το ΠΝ, που ουδέποτε υπέστειλε, ως γνωστόν, τη Σημαία...

ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΜΕΝ ΤΟ ΓΕΝ 

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΗΜΕΡΕΣ(...)

ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΕΠΙΤΕΙΝΕΙ 

ΤΟ ΠΑΡΑΜΕΝΟΝ ΚΡΙΣΙΜΟ ΘΕΜΑ...

Στεφάνι Τιμής και Σεβασμού στο Μνημείο Πεσόντων
από τον αποχωρούνται Επίτιμο Στόλαρχο

Aναγκάζομαι να επανέλθω, εις το θέμα της τελετής παραδόσεως-παραλαβής καθηκόντων Αρχηγού Στόλου, από τον Επίτιμο πλέον Στόλαρχο Αντιναύαρχο Παν. Λυμπέρη ΠΝ εις τον Αντιναύαρχο Δημήτριο- Ελευθέριο Κατάρα ΠΝ, που έλαβε χώρα την περασμένη Τετάρτη, 1η Φεβρουαρίου 2023, εις τον Ναύσταθμο Σαλαμίνας. Και αυτό μετά λύπης, ως και εκπλήξεως μεγίστης, εις ό,τι αφορά τα ελλείποντα δημοσιογραφικά ανακλαστικά του, απαραίτητα εξ ορισμού γιά ένα Γραφείο Τύπου, όπως και αντίστοιχο του ΓΕΝ.

Το Γραφείο Τύπου του ΓΕΝ, λοιπόν, σε λήθαρχο τελών από την ημέρα της τελετής παραδόσεως-παραλαβής καθηκόντων, από τον Επίτιμο πλέον Αρχηγό ΓΕΝ, Ναύαρχο πλέον Στυλιανό Πετράκη ΠΝ, εις τον Αντιναύαρχο Ιωάννη Δρυμούση ΠΝ, ευαισθητοποιήθηκε, τέσσερις ολόκληρες ημέρες μετά της τελετή της 1ης Φεβρουαρίου 2023, να προβεί σε σχετική ανακοίνωση, από της ιστοσελίδος του ΠΝ, συνοδευόμενη και από σχετικές φωτογραφίες (παρατίθενται), με λεπτομερή αναφορά σε ονόματα και ιδιότητες παραστάντων στη βουβή, κατά τα λοιπά, τελετή, η οποία διήρκεσε μόλις 30 λεπτά και όπου, υπό την επίκληση των απαιτήσεων του διαρκούντος τότε τριήμερου πένθους γιά την αεροπορική τραγωδία με το «Phantom», δεν «επιτρεπόταν» ούτε καν η παράθεση καφέ στους πολλούς που είχαν ξυλιάσει από το κρύο που κατέβαζε το υπερκείμενο του Ναυστάθμου Σαλαμίνος μικρό βουνό...

Χειραψία παραδίδοντος-παραλαμβάνοντος ΑΣ

Επίδοση επισείοντος Αρχηγού Στόλου

Αν δεν το έχει αντιληφθεί ο Αρχηγός ΓΕΝ, Αντιναύαρχος Ιωάννης Δρυμούσης ΠΝ, η μετά λόγου γνώσεως ΜΗ ΠΑΡΑΘΕΣΗ των πλήρων κειμένων των εκφωνηθεισών ΗΔ των δύο Ναυάρχων εις την σχετική ανακοίνωση συνιστά ΑΠΡΕΠΕΙΑ εις αμφοτέρους, έστω και γιά διαφορετικούς λόγους, όπως και ΑΣΕΒΕΙΑ προς τις ισχυρές ναυτικές του παραδόσεις, που το ΠΝ ακολουθεί και πρέπει να συνεχίζει να τιμά, καθώς μόνον και με σεβασμό προς τις παραδόσεις μπορούν να προχωρήσουν θεσμοί, όπως το ΠΝ, που ουδέποτε υπέστειλε, ως γνωστόν, τη Σημαία. Και αυτό γιά δύο λόγους:

-Πρώτον, προς το πρόσωπο του αποχωρήσαντος ΑΣ, του οποίου οι υποθήκες και παραινέσεις αποτελούν δυνάμει σελίδα των παραδόσεων του ΠΝ, με θέση στην επίσημη ιστοσελίδα του όπλου, και

-Δεύτερον, προς το πρόσωπο του αναλαβόντος ΑΣ, ναυάρχου με εξαιρετικές περγαμηνές, τις κατευθύνσεις του οποίου είχαν μεν την ευκαιρία να πληροφορηθούν οι παραστάντες μόνον στην τελετή, αλλά όχι το σύμπαν Προσωπικό του ΠΝ, ως θα έδει, από την επίσημη ιστοσελίδα του Όπλου.

Σε έναν φορέα, δημόσιο ή ιδιωτικό, που σέβεται εαυτό και επιδιώκει την έντιμη και έγκαιρη πληροφόρηση του Τύπου, οι κατά περίπτωσιν υπεύθυνοι θα είχαν απομακρυνθεί ή απολυθεί.

Και διά του λόγου το αληθές....

Αφεύκτως, βεβαίως, εις τα θύματα των ανωτέρω ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΩΝ εντάσσω και εαυτόν, καθώς εις την ανάρτησιν από την προσωπική μου ιστοσελίδα SerMichiotis παρέθεσα μεν την ΗΔ του Ναυάρχου Λυμπέρη, διαθέσιμη την ίδια ημέρα αυτής της τελετής, όχι όμως και του Ναυάρχου Κατάρα, υπαιτιότητι που δεν μεν αφορά...Τού ζητώ του τελευταίου να το εκτιμήσει αναλόγως και να με αντιληφθεί.

Και κάτι ακόμη: Με αφορμή το σημείο εις την σχετική ανακοίνωση, όπου αναφέρεται «παρουσία του Αρχηγού ΓΕΝ Αντιναυάρχου Ιωάννη Δρυμούση ΠΝ, ως εκπρόσωπος του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ Στρατηγού Κωνσταντίνου Φλώρου», προκύπτει ότι το επί του Τύπου Γραφείο του πρώτου χρειάζεται και φιλόλογο ώστε να μάθουν και την ορθήν χρήσιν της γλώσσης. Εάν τον διέθεταν, θα τούς έλεγε ότι το επίρρημα «ως» συνδέει διατυπώσεις στην ίδια πτώση και βεβαίως όχι γενική, με την αιτιατική ακολουθούσα...

Γιά άλλη μία φορά εκφράζω την τιμή και εκτίμησή μου εις το πρόσωπο του Ναυάρχου Λυμπέρη. Ήταν ευτύχημα γιά το σύμπαν Προσωπικό του Στόλου, όπως εξ ίσου και γιά τον ίδιο, που διετέλεσε "πρώτος Κυβερνήτης" του την τριετία Ιανουαρίου 2020- Ιανουαρίου 2023. 

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

Ο Αρχηγός ΓΕΝ(πρώτη σειρά), ο παραδίδων και
παραλαμβάνων Αρχηγός Στόλου (δεύτερη σειρά)

Η μόνη ναυτική παράδοση που τιμήθηκε...

ΩΣΤΕ "ΑΠΕΒΙΩΣΑΝ" (....) ΟΙ ΔΥΟ ΠΙΛΟΤΟΙ ΤΟΥ ΜΟΙΡΑΙΟΥ "PHANTOM F-4E" ΤΗΣ ΠΑ, ΔΕΝ ΕΠΕΣΑΝ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ...

Από την "ΕΣΤΙΑ"

"ΕΣΤΙΑ", 04/02/23

 

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΕΚΤΕΛΕΣΘΕΝΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ ΤΗΝ 1η ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1943, ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΙΒΑΝΩΦ, ΙΣΩΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥ ΣΑΜΠΟΤΕΡ ΤΩΝ ΣΥΜΜΑΧΩΝ, ΚΑΤΑ ΤΟ Β' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ

 Δύο επιστολές από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" (φύλλο 04/02/23

Ο ήρωας σαμποτέρ και ο προδότης φίλος

Κύριε διευθυντά

Πριν από ακριβώς 80 χρόνια εκτελέσθηκε από τους Γερμανούς κατακτητές ο ήρωας της ελληνικής αντίστασης Γεώργιος Ιβάνωφ, ίσως ο μεγαλύτερος σαμποτέρ των Συμμάχων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πολωνικής υπηκοότητας, γεννήθηκε στη Βαρσοβία το 1911 και το 1926 εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη με τη μητέρα του, Λεονάρδα Σαϊνόβιτς, και τον Ιωάννη Λαμπριανίδη, δεύτερο σύζυγό της. Ως αθλητής, διακρίθηκε στην κολύμβηση (Γ.Σ. Ηρακλής Θεσσαλονίκης) και στην υδατοσφαίριση (Ηρακλής Θεσσαλονίκης, A.Z.S. Βαρσοβίας και Εθνική Πολωνίας). Αφού σπούδασε γεωπόνος μηχανικός στο Βέλγιο και στη Γαλλία, επέστρεψε στην Ελλάδα.

Κατά τη διάρκεια του Πολέμου, κατάλληλα εκπαιδευμένος ως σαμποτέρ στη Μέση Ανατολή από τη βρετανική SOE (Επιχειρήσεις Ειδικών Αποστολών), αποβιβάσθηκε στις 13.10.1941 από υποβρύχιο στην ανατολική ακτή της Αττικής. Σε ενάμιση χρόνο, σε συνεργασία με αντιστασιακές οργανώσεις, προκάλεσε δεκάδες σαμποτάζ, κυρίως στην Αττική, σε αποθήκες υγρών καυσίμων, αεροσκάφη, πλοία και δύο υποβρύχια, όμως το σημαντικότερο, ίσως το μεγαλύτερο του Πολέμου, το οργάνωσε στο εργοστάσιο Μαλτσινιώτη (ΠΥΡΚΑΛ) στον Υμηττό, όπου επισκευάζονταν οι κινητήρες μαχητικών αεροσκαφών. Η ρίψη ειδικού χημικού υλικού από συνεργάτες του σε επισκευασμένους κινητήρες προκάλεσε την πτώση, σύμφωνα με γερμανικές εκτιμήσεις, 400-450 αεροσκαφών (οι κινητήρες έσβηναν μετά λίγη ώρα πτήσης). Προδομένος από παιδικό φίλο του συνελήφθη στις 19.12.1941. Απέδρασε και συνέχισε τη δράση του, αν και επικηρυγμένος για σεβαστό ποσό για την εποχή, 500.000, αρχικά, και 2.000.000 δραχμές, αργότερα. Προδομένος εκ νέου συνελήφθη στις 8.9.1942. Από γερμανικό στρατοδικείο καταδικάστηκε τρις εις θάνατον και εκτελέστηκε στις 4.1.1943, στην Καισαριανή, μαζί με τρεις συνεργάτες του. Από το Σκοπευτήριο προσπάθησε να δραπετεύσει, αλλά τον τραυμάτισαν στο πόδι και αιμόφυρτος, δεμένος σε στύλο, εκτελέστηκε, ενώ αναφωνούσε «Ζήτω η Ελλάς! Ζήτω η Πολωνία!».

Τιμήθηκε με ανώτατα πολεμικά παράσημα, Πολωνία (1945), Μ. Βρετανία (1962), Ελλάδα (1976). Το όνομά του φέρουν δρόμοι σε πολλές πόλεις της Πολωνίας. Ο Γ.Σ. Ηρακλής Θεσσαλονίκης του αφιέρωσε ετήσιους κολυμβητικούς αγώνες (Ιβανώφεια, 1953) και το κλειστό γυμναστήριό του (Ιβανώφειο, 1987). Στις 30.10.1985, στη συμβολή των οδών Λαγκαδά και Αγίου Δημητρίου της Θεσσαλονίκης, σε μικρή απόσταση από την οδό Γεωργίου Ιβάνωφ, έγιναν τα αποκαλυπτήρια ανδριάντα του, προσφορά της πολωνικής κυβέρνησης. Ο περιβάλλων χώρος ονομάσθηκε «πάρκο Γεωργίου Ιβάνωφ». Προς τιμήν του, τον Ιανουάριο 2013 πραγματοποιήθηκε μνημόσυνο στην Αθήνα και καταθέσεις στεφάνων στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής και στον τάφο του στο νεκροταφείο της Νίκαιας, με πρωτοβουλία Πολωνών βετεράνων, υπό την αιγίδα της πολωνικής πρεσβείας και του Δήμου Καισαριανής και με την παρουσία πολιτικών, στρατιωτικών, βετεράνων και στρατιωτικού αγήματος από την Πολωνία και εκπροσώπου της Μ. Βρετανίας.

Η ελληνική κυβέρνηση, απούσα. Εκθεση προς τιμήν του, τον Νοέμβριο 2017 στο Πολεμικό Μουσείο της Αθήνας, εγκαινιάσθηκε από τους Προέδρους της Δημοκρατίας της Ελλάδας και της Πολωνίας.

Εκτός από τη Θεσσαλονίκη και τη Βάρη Αττικής (οδός Ιβάνωφ, αδιέξοδο μήκους 50 μέτρων), στη χώρα μας, συμπεριλαμβανομένου του Δήμου Αθηναίων, δεν έχει τιμηθεί με τρόπο διαχρονικά αντιληπτό από το ευρύ κοινό. Πολλοί θα αντιτείνουν «Η Αθήνα δεν έχει δρόμο για τον Σεφέρη, τον Ελύτη και την Κάλλας, θα έχει για τον Ιβάνωφ;». Οταν υπάρχουν δρόμοι αφιερωμένοι σε πρόσωπα περιορισμένου ενδιαφέροντος και προσφοράς, αφηρημένες έννοιες και μυθολογικά απεχθή πρόσωπα και τέρατα («Κ», 29.6.2018), πρέπει να βρεθεί και για τον Ιβάνωφ και για τα τρία «ιερά τέρατα» και για πολλούς άλλους. Τρόποι υπάρχουν. Αναζητείται η βούληση, εδώ και δεκαετίες.

Σημ.: Στη βιβλιογραφία και στο Διαδίκτυο εντοπίζεται πλήθος στοιχείων μη τεκμηριωμένων, ακόμη και αντιφατικών μεταξύ τους. Η παρούσα επιστολή βασίσθηκε, κυρίως, στα παραχωρηθέντα στοιχεία (και αδημοσίευτες φωτογραφίες) από την κ. Λεονάρδα Λαμπριανίδου, ανιψιά του Ιβάνωφ.

ΔΗΜ. ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ Δρ Χημικός Μηχανικός

Αποκαθίσταται η βλάβη ή αποκαθίσταται η λειτουργία; Ομαλοποίηση ή εξομάλυνση; Υποχρεωτικότητα ή (απλώς) υποχρέωση; Ηφαιστιότητα; Πλευστικότητα ή πλευστότητα; Υπογειοποίηση ή μετατροπή σε υπόγειο; Ποιοτικότητα ή (απλώς) ποιότητα; Αμοιβαιοποίηση ή (απλώς) αμοιβαιότητα; Ασυλοποίηση; Αυθορμησία; Από ανέκαθεν ή (σκέτο) ανέκαθεν; Αρα λοιπόν ή (σκέτο) άρα; Προβοκάρω ή προκαλώ; Θα κάνουμε ένα «break» ή μήπως ένα διάλειμμα; Το άγημα αποβασίστηκε στην ακτή;

Οπως ανέφερα και παραπάνω, ο κατάλογος είναι πολύ μακρύς, και δυστυχώς διευρύνεται με καινούργια μαργαριτάρια καθημερινά! Κάποιος ή κάποιοι πρέπει να δείξουν σ’ αυτή την υπέροχη γλώσσα μας τη στοργή και την προστασία που της αξίζει, σταματώντας όλους εκείνους τους αυθαίρετους, ανεύθυνους και συνάμα ανίδεους γλωσσοπλάστες που, μάλλον άθελά τους, μπροστά σε μικρόφωνα και κάμερες, απεργάζονται την αλλοίωσή της.

ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ
Μελίσσια

Είναι η στιγμή, ενόψει του προεκλογικού κλίματος, της όξυνσης, της πόλωσης και της τοξικότητας που εκχέεται, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας να πάρει την πρωτοβουλία να καλέσει διαδοχικά σε ακρόαση τους αρχηγούς των κομμάτων. Να συζητήσει μαζί τους για το τι σημαίνει θεσμικός και πολιτικός πολιτισμός της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, τι σημαίνει συνταγματική νομιμότητα, τι σημαίνει συνταγματική δεοντολογία. Βεβαίως, δεν υποδεικνύω τίποτα. Η ίδια έχει την αρμοδιότητα αλλά και την απόλυτη ικανότητα να κάνει, με τη σοβαρότητα και την αυτοσυγκράτηση που τη διακρίνει, την καλύτερη επιλογή. Αλλά θεωρώ ότι είναι η στιγμή για μια ρυθμιστικού χαρακτήρα πρωτοβουλία....

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

Ηλ. Κ.: Σύμφωνα με τον νόμο 5002/2022 ο πρόεδρος της ΑΔΑΕ ενημερώνει αρχηγούς κομμάτων για θέματα άρσεων απορρήτου, όχι για πρόσωπα. Έτσι δεν είναι;

Ευ. Β: Δεν ενημερώνει για πρόσωπα, ενημερώνει όμως για ιδιότητες. Αν εντοπίσει ότι παρακολουθείται το μισό υπουργικό συμβούλιο και όλη η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων αυτό δεν έχει καμιά σχέση με την ιδιωτικότητα. Έχει σχέση με τη θεσμική συγκρότηση της χώρας και τη λειτουργία της δημοκρατίας. Εάν έχουμε μια κυβέρνηση η οποία δεν εμπιστεύεται τη στρατιωτική ηγεσία που η ίδια επέλεξε και διατηρεί, κάτι προβληματικό υπάρχει σε σχέση με τη λειτουργία της δημοκρατίας και την εθνική ασφάλεια.

Ηλ. Κ.: Είναι νόμιμο να γνωρίζει ο κ. Τσίπρας πρόσωπα που παρακολουθούνται από την ΕΥΠ και να δημοσιοποιεί λίστες;

Ευ. Β: Αυτή είναι μια πολύ καλή ερώτηση για σας. Εσείς ως δημοσιογράφος αν είχατε την πληροφορία ότι παρακολουθούνται υπουργοί και ηγετικά στελέχη του στρατεύματος δεν θα τη δημοσιεύατε; Είχε προφανώς κάποια πηγή, όπως είχαν πηγές και κάποιοι δημοσιογράφοι με τον βαθμό εγκυρότητάς του ο καθένας –εδώ μιλάμε για την ελευθερία του Τύπου– και υπέβαλε σχετικό ερώτημα στην ΑΔΑΕ, από την οποία ζητούσε να ενημερωθεί κατά την πρόβλεψη του νόμου. Εάν υπάρχει η αντίληψη ότι όποιος δημοσιεύει πληροφορίες από πηγές μέσα στη διάτρητη ΕΥΠ ή από πηγές στα εγκληματικά κυκλώματα του Predator διαπράττει ποινικό αδίκημα, θα ήταν ενδιαφέρον να διεξαχθεί γι’ αυτό μια δίκη. Για να δούμε και στα ελληνικά και στα ευρωπαϊκά δικαστήρια τι σημαίνει ελευθερία του Τύπου για την οποία έχετε δώσει αγώνες, επικαλούμενος και τον αγαπημένο κοινό φίλο μας Σταύρο Τσακυράκη.

Ηλ. Κ.: Δεν σας ενοχλεί δηλαδή η επιβεβαίωση ονομάτων από τον επικεφαλής της ΑΔΑΕ;

Ευ. Β: Δεν επιβεβαίωσε τίποτα. Περιέγραψε ιδιότητες. Γιατί υιοθετείτε αυτά που λέγονται ατεκμηρίωτα δεξιά αριστερά για τον κύριο Ράμμο; Και τι να κάνει, να αποκρύψει από τους προβλεπόμενους στον νόμο θεσμικούς συνομιλητές του ότι διαπίστωσε μια σειρά παραδόξων παρακολουθήσεων; Αυτές οι παρακολουθήσεις που η κυβέρνηση απέδωσε σε «εκτός πλαισίου» δράση της ΕΥΠ, είναι νόμιμες ή παράνομες τελικά; Είναι και αυτές «τυπικά επαρκείς» αλλά «εσφαλμένες», όπως η παρακολούθηση Ανδρουλάκη και αυτό το σφάλμα διήρκησε δυο και πλέον χρόνια χωρίς να το εντοπίσει κανείς αρμόδιος για την εποπτεία; Έχει συνοχή το αφήγημα αυτό; Πρέπει να μένουμε αδιάφοροι όταν το ακούμε;

Αντί να ρωτάει ο κ. Μητσοτάκης τον κ. Τσίπρα «πού βρήκες τα ονόματα;», θα έπρεπε να γίνει μια σοβαρή συζήτηση αν όντως παρακολουθούνταν αυτοί οι άνθρωποι. Κι αν ως πρωθυπουργός θεωρεί ότι η παρακολούθηση ήταν νόμιμη, να εξηγήσει ποιος την έκανε, ποιος άκουσε τις μαγνητοταινίες, ποιος διάβασε τα δελτία και σε τι συμπέρασμα κατέληξε. Κι αν θεωρεί ότι αυτό καθιστά υπερήφανη την κυβέρνηση ή υπόλογη.

Ηλ. Κ.: Λέτε δηλαδή ότι γίνονταν καταχρηστικές παρακολουθήσεις;

Ευ. Β: Καταχρηστικές σημαίνει εντέλει παράνομες. Προκαταβολικά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ήδη από τον Δεκέμβριο, δήλωσε ότι η ΕΥΠ κινούμενη «εκτός πλαισίου» παρακολουθούσε υπουργούς και αξιωματούχους που συνεργάστηκαν με τον πρωθυπουργό στη διαχείριση υψίστης σημασίας θεμάτων, εν αγνοία του Πρωθυπουργού. Αυτή η παρακολούθηση, προφανώς, δεν δικαιολογείται για λόγους εθνικής ασφαλείας, είναι παράνομη και κανονικά θα έπρεπε να έχει επιληφθεί ο εισαγγελέας, διότι έχει τελεστεί έγκλημα. Το ότι υπογράφεται η διάταξη από την εισαγγελέα της ΕΥΠ δεν σημαίνει ότι η παρακολούθηση είναι νόμιμη.

Ηλ. Κ.: Εκτιμάτε ότι κινούμαστε σε έναν χώρο όπου ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει;

Ευ. Β: Δεν πρόκειται για τον καθένα, αλλά για την αρμόδια κρατική υπηρεσία. Πρέπει ίσως να σκεφτεί κανείς γιατί έγιναν όλα αυτά. Υπάρχει μήπως κάποιος κοινός παρονομαστής όλων αυτών των παρακολουθήσεων;

Ηλ. Κ.: Δεν μπορεί δηλαδή ό,τι ζούμε να είναι αποτέλεσμα μεθόδευσης ώστε να ενταθεί η αντιπολιτευτική ρητορική εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ;

Ευ. Β: Δηλαδή τις παρακολουθήσεις τις έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ;

Ηλ. Κ.: Δεν λέω αυτό.

Ευ. Β: Υπάρχει το σενάριο ο απολυθείς κ. Κοντολέων με την έγκριση της κ. Βλάχου να έκανε τις παρακολουθήσεις αυτές για να τροφοδοτήσει μερικά χρόνια αργότερα την αντιπολιτευτική ρητορεία του ΣΥΡΙΖΑ; Εκτιμώ πάντα το χιούμορ.

Ηλ. Κ.: Σε τι συνίσταται η ευθύνη της κυρίας εισαγγελέως;

:Ευ. Β Εξέδωσε πράξεις οι οποίες παραβιάζουν το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ. Πώς μπορεί να ισχυριστεί και να αιτιολογήσει ότι υπάρχει λόγος εθνικής ασφάλειας που το επιβάλλει αυτό; Και καλά την πρώτη φορά, να το δεχτώ για ένα δίμηνο. Για τα υπόλοιπα δέκα δίμηνα; Και βάσει ποιων στοιχείων παρακολουθούνταν; Εάν υπάρχουν τέτοια στοιχεία κακώς έχει παραμείνει η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων. Δυοίν θάτερον.

Ηλ. Κ.: Λέτε ότι υπάρχει πρόβλημα δημοκρατίας; Καταλαβαίνω σωστά;

Ευ. Β: Υπάρχει πρόβλημα νομιμότητας. Υπάρχει πρόβλημα κράτους δικαίου, υπάρχει πρόβλημα έννομης τάξης. Η δημοκρατία δεν είναι απλώς ιδέα, πρωτίστως είναι σύστημα νομικών θεσμών.

Ηλ. Κ.: Ζητήματα εθνικής ασφάλειας μπορεί να εφάπτονται των ζητημάτων που συζητάμε;

Ευ. Β: Προφανώς υπάρχουν θέματα εθνικής ασφάλειας. Τώρα το ανακαλύψαμε; Τα σαράντα εννέα χρόνια της Μεταπολίτευσης δεν είχαμε ζητήματα εθνικής ασφάλειας; Έχει ποτέ ακουστεί ότι μπορεί να παρακολουθούνται οι κορυφαίοι χειριστές των θεμάτων εθνικής ασφάλειας; Τότε γιατί η Κυβέρνηση δηλώνει ότι η ΕΥΠ κινήθηκε «εκτός πλαισίου» και απολύει την ηγεσία της; Βλέπω ότι τάσσονται ορισμένοι προοδευτικοί κατά τεκμήριο άνθρωποι υπέρ της ανάγκης να έχουμε πανοπτικό έλεγχο για λόγους εθνικής ασφάλειας. Το πανοπτικό βαθύ κράτος που παρακολουθεί τα νόμιμα όργανά του για λόγους «εθνικής ασφάλειας» είναι πηγάδι δίχως πάτο.

Ηλ. Κ.: Ισχυρίζεστε δηλαδή ότι ο κ. Μητσοτάκης έχει προσωπική ευθύνη ;

Ευ. Β: Πολιτική προφανώς και ναι γιατί δεν άσκησε αποτελεσματική εποπτεία. Δεν νομίζω ότι το αρνείται αυτό. Ο κ. Μητσοτάκης είναι ο πανίσχυρος πρωθυπουργός του επιτελικού κράτους. Έχει υπό την εποπτεία του την ΕΥΠ και όλες τις πτυχές της κυβερνητικής δραστηριότητας. Με πολύ μεγάλη ταχύτητα απέλυσε τον διοικητή της ΕΥΠ και τον γενικό του γραμματέα, άρα αποδέχθηκε την ύπαρξη ευθύνης προσώπων των οποίων ήταν ο τελικός προϊστάμενος. Άλλωστε ως προς τις ποινικές ευθύνες διενεργείται ακόμη προκαταρκτική εξέταση.

Ηλ. Κ.: Έτσι δεν λειτουργεί η δημοκρατία;

Ευ. Β: Η δημοκρατία δεν είναι απλώς πλειοψηφική, είναι και φιλελεύθερη, προϋποθέτει σεβασμό του κράτους δικαίου. Η Ιστορία και το Σύνταγμα είναι πιο απαιτητικά από τις δημοσκοπήσεις. Ακόμη και από τις εκλογές.

Ηλ. Κ.: Ο Πρωθυπουργός πάντως διατηρεί την πρωτοβουλία των κινήσεων…

Ευ. Β: Των δικών του κινήσεων προφανώς. Πρωτοβουλία κινήσεων διαθέτει όμως και κάθε πολίτης στο επίπεδό του. Πολύ περισσότερο τα κόμματα, τα Μέσα Ενημέρωσης, οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών. Η λογική ότι την πρωτοβουλία των κινήσεων την έχει μόνο ένα πρόσωπο, ο εκάστοτε πρωθυπουργός, μαραζώνει τη δημοκρατία.

Ηλ. Κ.: Πάντως, αυτή τη στιγμή οι πολίτες δεν ασχολούνται με τις υποκλοπές. Κι η πιο σοβαρή αμφισβήτηση του πρωθυπουργού, με αφορμή τις υποκλοπές, γίνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ευ. Β: Η θέση της κυβέρνησης είναι ότι σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, οι υποκλοπές δεν επηρεάζουν το εκλογικό σώμα. Όχι ότι δεν υπάρχει πολιτική ευθύνη, αλλά ότι αυτή δεν αρκεί για να αλλάξει τους συσχετισμούς. Με στεναχωρείτε όμως λέγοντας ότι η πιο σοβαρή κριτική για τις υποκλοπές γίνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Κρίμα γιατί νόμιζα ότι επιστημονικά τουλάχιστον γίνεται από εμένα και τους συνταγματολόγους που έχουν τεθεί στο στόχαστρο.

Ηλ. Κ.: Μία τρέχουσα κριτική για σας λέει ότι μιλάτε έντονα εναντίον της κυβέρνησης επειδή έχετε βλέψεις εισδοχής στο πολιτικό παιχνίδι, αν ενδεχομένως αποσταθεροποιεί η ΝΔ στις επόμενες εκλογές.

Ευ. Β: Αυτή δεν είναι «τρέχουσα» αλλά «τρέμουσα» κριτική γιατί έχει συνείδηση της γελοιότητάς της. Επειδή δώσαμε τον αγώνα της περιόδου 2010 - 2019, επειδή συμβάλλαμε στην αλλαγή των συσχετισμών που έφεραν τελικά τον κ. Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία, λένε κάποιοι ότι έχουμε και υποχρέωση και να τον στηρίζουμε άνευ προϋποθέσεων, χωρίς δικαίωμα κριτικής. Αλλιώς μπορεί να κατηγορηθούμε ότι έχουμε «βλέψεις». Από πού κι ώς πού;

Ηλ. Κ.: Συγνώμη, αλλά πολιτικός είστε, δουλειά σας είναι να αγωνίζεστε για τη χώρα. Και δεν ήσασταν μόνο εσείς. Πολίτες σε μεγάλο ποσοστό στάθηκαν απέναντι στο λαϊκισμό.

Ευ. Β: Ας είμαστε ειλικρινείς. Πολίτες ήταν και αυτοί που στήριξαν και τροφοδότησαν τον αντιμνημονιακό λαϊκισμό. Ο αγώνας για την προστασία της σταθερής και ευρωπαϊκής πορείας της χώρας μέχρι την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο του 2015 ήταν επίπονος και μειοψηφικός. Η «πλατεία», άνω και κάτω ήταν εναντίον, οι «αγανακτισμένοι» ήταν εναντίον, το ΠΑΣΟΚ είχε καταστεί αποσυνάγωγο. Ακόμη και πολίτες υπέρ της λεγόμενης μνημονιακής πολιτικής κρατούσαν αποστάσεις πολιτικής αισθητικής. Δεν βουτούσαν στα βαθιά νερά. Παρακολουθούσαν από την όχθη του ποταμιού. Η αντίδραση των πολιτών στην οποία αναφέρεστε ήταν πολύ σημαντική αλλά ξεκινά με την εξαγγελία του δημοψηφίσματος του Ιουλίου 2015, στο οποίο όμως το 62% των πολιτών ψήφισε όχι.

Ηλ. Κ.: Οι επικρίσεις της τωρινής εκδήλωσης στο Γκαίτε αφορούσαν κυρίως την προσπάθεια υπεξαίρεσης από τη μεριά των διοργανωτών του τίτλου «Μένουμε Ευρώπη».

Ευ. Β: Όποιος νομίζει ότι μπορεί να πάει σε ένα περιβάλλον τέτοιο να κάνει μια ομιλία όπως αυτή που έκανα εγώ ή ο Νίκος Αλιβιζάτος, αξίζει να πάει να την κάνει. Τόνισα ότι ο τίτλος ήταν και προβοκατόρικος και εσφαλμένος, διότι επέτρεψε σε κάποιους, αντί για το κράτος δικαίου, να μιλάνε για το «Μένουμε Ευρώπη». Οτιδήποτε αλλάζει τον άξονα της συζήτησης και διευκολύνει την υπεκφυγή είναι λάθος. Προφανώς «Μένουμε Ευρώπη», τελεία αλλά και άνω και κάτω τέλεια, γιατί πρέπει να εξηγούμε ποια Ευρώπη θέλουμε και ποια δεν θέλουμε.

Ηλ. Κ.: Πώς εννοείτε τη στάση που αποκαλείτε μεταπολιτική;

Ευ. Β: Μεταπολιτική είναι η ενασχόληση με τα μεγάλα διακυβεύματα χωρίς μικροκομματικά κριτήρια και εκλογικές σκοπιμότητες. Μεταπολιτική είναι το αντίθετο της μικροπολιτικής ευτέλειας. Δυστυχώς πολλοί κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια και μάλιστα με πολύ περιορισμένο ορίζοντα. Ας πούμε, «ο Βενιζέλος θέλει κάτι από τον Μητσοτάκη, δεν του το δίνει ο Μητσοτάκης και ψάχνει να το βρει στον Τσίπρα» ούτε καν στο ΠΑΣΟΚ. Υπάρχει κάτι από την πολιτική μου διαδρομή που να δικαιολογεί παρόμοια παιδαριώδη ανάλυση ;

Ηλ. Κ.: Αυτό που περιγράφετε, ακυρώνει και το σενάριο ότι προορίζεστε ως επικεφαλής μιας κυβερνήσεως ειδικού σκοπού, αν την ευνοήσει η συγκυρία;

Ευ. Β: Η θεωρία του «ειδικού σκοπού» δεν ξέρω από πού εκπορεύεται, αλλά ειδήμονες στη θεωρία των κυβερνήσεων ειδικού σκοπού είναι αφενός η ΝΔ αφετέρου η κομμουνιστική Αριστερά όλων των εκδοχών συμπεριλαμβανομένης της ανανεωτικής, χώροι που συνέπραξαν στην κυβέρνηση Τζαννετάκη και έκαναν το «βρώμικο ’89». Όποιος αναφέρεται σε κυβερνήσεις ειδικού σκοπού πρέπει να γνωρίζει την ιστορία των εννοιών και των προσώπων. Εσείς με την εμπειρία σας θα με συσχετίζατε με έναν ρόλο όπως αυτόν του αείμνηστου Τζαννετάκη;

Ηλ. Κ.: Δεν θα είστε πρωθυπουργός σε κυβέρνηση ειδικού σκοπού δηλαδή...

Ευ. Β: Κάθε κυβέρνηση, θέλει δεδηλωμένη για να διοριστεί και την εμπιστοσύνη της Βουλής για να παραμείνει. Άρα τι είναι αυτό για τη ΝΔ; Είναι μια νέα θεωρία ηττοπάθειας; Ότι δεν θα είναι η ΝΔ αυτοδύναμη ούτε καν πρώτο κόμμα; Γιατί από τη δική του πλευρά ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δηλώσει ότι προϋπόθεση συμμετοχής του σε κυβέρνηση συνεργασίας είναι να νικήσει στις εκλογές, δηλαδή να είναι πρώτο κόμμα. Δεν είδα επίσης σχόλια για τη θέση του ΠΑΣΟΚ ότι μετά τις εκλογές, τις πρώτες φυσικά σύμφωνα με το Σύνταγμα και την ευρωπαϊκή κοινοβουλευτική πρακτική, θα προτείνει προγραμματική συμφωνία κυβερνητικής συνεργασίας. Για τις πολιτικές επιλογές και όχι για τα πρόσωπα.

Ηλ. Κ.: Ως μεταπολιτικός, ποια είναι η θέση σας για την απόσυρση του ΣΥΡΙΖΑ από το Κοινοβούλιο και την επίκληση της λύσης από τον λαό. Τι σηματοδοτεί αυτό;

Ευ. Β: Είναι διαμαρτυρία με αποδεκτή τον πολιτικό του αντίπαλο, άρα εξ ορισμού χωρίς αποτέλεσμα. Αντιθέτως επιτρέπει να του ασκείται κριτική για αντικοινοβουλευτική συμπεριφορά. Από ό,τι έχω καταλάβει, θα αποχωρεί από τις ψηφοφορίες όχι από τις συζητήσεις. Πάντως, κανείς δεν επωφελήθηκε ποτέ από αποχώρηση. Ούτε από τη Βουλή ούτε από τις εκλογές ούτε από αμφισβήτηση της νομιμότητας. Το 2008 η ΝΔ αποχώρησε ως πλειοψηφία από τη Βουλή για να αποτραπεί η συζήτηση της υπόθεσης Βατοπαιδίου και δεν κατάφερε να την αποτρέψει. Η Βουλή λειτούργησε μόνο με την αντιπολίτευση. Στην αφετηρία όμως βρίσκεται δυστυχώς το «παιχνίδι της κολοκυθιάς» που παίζει ο πρωθυπουργός επί εβδομάδες τώρα σε σχέση με τον χρόνο διάλυσης της Βουλής και τις δεύτερες εκλογές. Αυτό συνιστά διπλή καταστρατήγηση του Συντάγματος, του άρθρου 41 για τη διάλυση της Βουλής και του άρθρου 37 για τον διορισμό της κυβέρνησης μετά από εκλογές. Τουλάχιστον στο ζήτημα του χρόνου των εκλογών έπρεπε να λειτουργήσει καλύτερα ο πολιτικός πολιτισμός. Άλλωστε ξέρουμε ήδη την ημερομηνία των εκλογών στην Τουρκία. Άρα εθνικοί λόγοι δεν δικαιολογούν την παράταση της αβεβαιότητας.

Ηλ. Κ.: Δεν φοβάστε ενδεχόμενη αποσταθεροποίηση της χώρας και βήματα προς τα πίσω σε περίπτωση ακυβερνησίας μετά τις επόμενες εκλογές;

Ευ. Β: Ενοχλούμαι όταν ταυτίζεται η ακυβερνησία με τις κυβερνήσεις συνεργασίας. Γιατί έχω υπηρετήσει σε τρεις κυβέρνησης συνεργασίας οι οποίες κατέβαλαν τεράστια προσπάθεια: στην κυβέρνηση Παπαδήμου μάλιστα και με το ΛΑΟΣ, στην κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου - Κουβέλη και στην κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου. Από πότε η αυτοδυναμία είναι η μοναδική εγγύηση σταθερότητας; Το μόνο βέβαιο είναι ότι θα πάμε σε εκλογές υψίστης τοξικής πόλωσης.

Γι’ αυτό νομίζω ότι είναι η στιγμή, ενόψει του προεκλογικού κλίματος, της όξυνσης, της πόλωσης και της τοξικότητας που εκχέεται, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας να πάρει την πρωτοβουλία να καλέσει διαδοχικά σε ακρόαση τους αρχηγούς των κομμάτων. Να συζητήσει μαζί τους για το τι σημαίνει θεσμικός και πολιτικός πολιτισμός της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, τι σημαίνει συνταγματική νομιμότητα, τι σημαίνει συνταγματική δεοντολογία. Βεβαίως, δεν υποδεικνύω τίποτα. Η ίδια έχει την αρμοδιότητα αλλά και την απόλυτη ικανότητα να κάνει, με τη σοβαρότητα και την αυτοσυγκράτηση που τη διακρίνει, την καλύτερη επιλογή. Αλλά θεωρώ ότι είναι η στιγμή για μια ρυθμιστικού χαρακτήρα πρωτοβουλία.

Σε κάθε θεσµική ανορθογραφία της πλειοψηφίας, η αντιπολίτευση έχει κάτι πιο βαρύ και τυχοδιωκτικό να αντιτάξει. Σε κάθε παροχή, είναι πάντα έτοιµη να υπερθεµατίσει, σπρώχνοντας περισσότερες µάρκες στην προεκλογική τσόχα. Κάθε τοξική εκπυρσοκρότηση της Ν.∆. µπορεί να την ανταγωνιστεί και να την υπερβεί µε έναν δικό της βαρεµένο. Αυτό δεν είναι βέβαια σχέδιο εµπρησµού. Είναι σπιράλ ευτελισµού.....

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", και...

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 03/02/23

ΤΣΑΛΑΚΩΜΑ

Κανείς δεν έχει δίκιο. Είναι σχεδόν αδύνατο να υποστηρίξεις µια τέτοια θέση στον ψηφιακό µύλο των αντίπαλων βεβαιοτήτων, όπου υπάρχουν µόνο άγγελοι και δαίµονες. Ενίοτε όµως σε αυτές τις αντιπαραθέσεις, που κινητοποιούν τα εύφλεκτα πληκτρολόγια, δεν µπορείς να συνταχθείς µε κανέναν. Κι ανάποδα: Ο καθένας έχει λίγο δίκιο.

Ο Γιώργος Βαρεµένος έχει δίκιο ότι η παρακαθήµενή του σε τηλεοπτικό πάνελ βουλευτίνα της Ν.∆. επιχειρούσε ένα φτηνό λαϊκιστικό εφέ. Εχοντας προεκτυπώσει µια φωτογραφία του Αλέξη Τσίπρα, την ανέµιζε για να στηρίξει τάχα τον ισχυρισµό της ότι ο αρχηγός της αξιωµατικής αντιπολίτευσης είναι άνιωθος και δεν πενθεί τον θάνατο των πιλότων της Πολεµικής Αεροπορίας – επειδή πήγε στο θέατρο και µάλιστα χαµογελαστός. Αν θέλει κανείς να κάνει κριτική στον Τσίπρα, µπορεί να βρει επιχειρήµατα πιο στέρεα από τέτοια πρωινατζίδικα κόλπα.

Ο Βαρεµένος όµως κατόρθωσε να ξεπεράσει σε ασχήµια την αντίπαλό του, πηδώντας και τον τελευταίο φράχτη που χωρίζει τον ανόητο λόγο από τη βίαιη πράξη. (Αρπαξε και τσαλάκωσε τη φωτογραφία µε µια κίνηση επιεικώς απειλητική).

Ποιος λοιπόν έχει δίκιο; Με ποιον είσαι, όταν καλείσαι να διαλέξεις µεταξύ φτήνιας και βαναυσότητας;

Το τηλεοπτικό επεισόδιο δεν θα ήταν τόσο καταθλιπτικό, αν δεν αντανακλούσε πιστά την προεκλογική συνθήκη. Ο αστράτευτος ψηφοφόρος έχει κάθε λόγο να αισθάνεται ότι σύρεται σε µια στάθµιση µεταξύ κακού και χειρότερου – σαν να του ζητούν να παίξει τον διαιτητή σε καφενειακό καβγά.

Λένε ότι η αντιπολίτευση αυτή είναι επικίνδυνη. Το λένε επειδή καταφεύγει στην αγανάκτηση (όπως λέγεται κατ’ ευφηµισµόν το bullying), τη σκανδαλοθηρία και τη µεθοδολογία της εξωκοινοβουλευτικής (όπως λέγεται κατ’ ευφηµισµόν η αντικοινοβουλευτική) Αριστεράς. Τα λένε όλα αυτά επειδή τους στοιχειώνει ακόµη η µνήµη της εποχής που όντως υπήρχε κίνδυνος – που οι πρακτικές αυτές απευθύνονταν σε ένα παλλόµενο, όχι σε ένα άδειο πεζοδρόµιο.

Το Αντιµνηµόνιο-χωρίς-µνηµόνιο δεν έχει πια εµπρηστική δύναµη. ∆εν έχει ούτε την φρεσκάδα, ούτε τα ερείσµατα για να οδηγήσει τις εξελίξεις. Αυτό όµως δεν σηµαίνει ότι η προεκλογική του υποτροπή είναι χωρίς συνέπειες.

Οι συνέπειες είναι το στένεµα του εκλογικού ορίζοντα σε µια ψυχαναγκαστική επιλογή: Σε κάθε θεσµική ανορθογραφία της πλειοψηφίας, η αντιπολίτευση έχει κάτι πιο βαρύ και τυχοδιωκτικό να αντιτάξει. Σε κάθε παροχή, είναι πάντα έτοιµη να υπερθεµατίσει, σπρώχνοντας περισσότερες µάρκες στην προεκλογική τσόχα. Κάθε τοξική εκπυρσοκρότηση της Ν.∆. µπορεί να την ανταγωνιστεί και να την υπερβεί µε έναν δικό της βαρεµένο. Αυτό δεν είναι βέβαια σχέδιο εµπρησµού. Είναι σπιράλ ευτελισµού. Οχι σκόπιµη δολιοφθορά. Αλλά φθορά κατά τύχη.

Οταν καλείσαι να διαλέξεις µεταξύ φτήνιας και βαναυσότητας.

...από το "Political"