Ἐάν ὁ κόσμος στερηθεῖ τήν δυνατότητα νά ἐκτονώνεται χαστουκίζοντας τά πληκτρολόγια σέ κάθε Πάρνηθα, κάθε Σούνιο, κάθε Ἰκαρία, κάθε Πολάκη, κάθε Λιγνάδη καί κάθε Κουφοντίνα, τότε οἱ ἐξελίξεις ἀντιθέτως μέ ὅσα πιστεύουν κάποιοι δέν θά ἐπιβραδυνθοῦν. Θά ἐπιταχυνθοῦν. Ἡ σφαῖρα ναί, εἶναι εὔφλεκτη γιατί κάποιοι ἐπένδυσαν πολιτικά σέ αὐτήν στά χρόνια τῆς ἀντιπολίτευσης καί ἡ φωτιά πού ἄναψαν ἀπειλεῖ τώρα καί τούς ἰδίους. Ἀλλά μιά φωτιά δέν σβήνεται ἄν τῆς ρίξεις καί ἄλλο λάδι. Σβήνεται μέ τήν πειθώ καί μέ τήν πολιτική. ...

Από την "ΕΣΤΙΑ", κύριο άρθρο

τά δικαιώματα τοῦ Κουφοντίνα καί νά κάνει δεκτό τό αἴτημά του γιά μεταγωγή στίς φυλακές Κορυδαλλοῦ. Μέ αἰτιολογία ἀπαγόρευσης, ὅτι ἀποδοκιμάζει τήν βία καί τήν τρομοκρατία. Αἴφνης ξεσηκώθηκε σάλος μέγας. Ἔπρεπε νά φθάσει τό πρόβλημα στήν αὐλή τῆς ἀριστερᾶς γιά νά καταστεῖ συνείδηση, τόπος κοινός, ἡ ραγδαία συρρίκνωση τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν στό διαδίκτυο καί στήν δημόσια σφαῖρα. Πρίν φθάσουμε ἕως ἐδῶ ὅμως εἶχαν προηγηθεῖ ἄλλα ἐπεισόδια πού ἔπλητταν τό δικαίωμα τῆς ἐλεύθερης ἔκφρασης κεντρώων πολιτῶν. Δεξιῶν πολιτῶν. Ἀκροδεξιῶν πολιτῶν. Ἀπό ποῦ νά ἀρχίσει κανείς καί ποῦ νά τελειώσει; Ἀπό τήν ἀφαίρεση ἀνάρτησης τῆς Ἀφροδίτης Μάνου κατά τοῦ Σώυμπλε ἐπειδή πράγματι κάποιοι χαρακτηρισμοί της ἦταν ὑπερβολικοί; Ἀπό τήν ἀφαίρεση ἀνάρτησης ἰατροῦ πού διαφωνοῦσε μέ τά μέτρα τοῦ πρώτου lockdown; Ἀπό τόν προπηλακισμό τοῦ ἑρμηνευτῆ Πετράκου ἀπό τό ἴδιο τό facebook πού ἐπιχείρησε νά ἀρθρώσει τήν δικό του διαφορετικό λόγο ἐναντίον τῶν μέτρων γιά τήν πανδημία; Ἀπό τήν ἀφαίρεση βίντεο κλίπ ράπερ ἀπό τό Υοu Tube γιατί θεωρήθηκαν ἀκραῖοι οἱ στίχοι τῶν τραγουδιῶν τους; Ἀπό τήν πρόσφατη ἀφαίρεση ἀνάρτησης ὁμότιμης καθηγήτριας τοῦ Πανεπιστημίου Μακεδονίας γιά τά ἐθνικά θέματα; Ἀπό τόν περιορισμό τῆς ἐλευθερίας ἔκφρασης μελῶν τοῦ ἐθνικιστικοῦ χώρου στά μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης; Ἤ μήπως γιά νά ἔρθουμε στά καθ’ ἡμᾶς νά σταθοῦμε στό πρωτοσέλιδο κεντροαριστερῆς ἀπογευματινῆς ἐφημερίδας, ἡ ὁποία μᾶς προειδοποίησε προχθές γιά νά ἑτοιμαζόμαστε ὅτι οἱ ἁρμόδιες ἀρχές ἀγοράζουν νέο σύστημα καί σύντομα θά εἶναι σέ θέση νά ὑποκλέπτουν συνομιλίες ἑκατομμυρίων Ἑλλήνων μέσῳ τοῦ Viber καί τοῦ whatsup; Ἤ μήπως ἀκόμη-ἀκόμη πρέπει νά θυμηθοῦμε τόν ἀποκλεισμό ἐκπροσώπων κομμάτων ἀπό τηλεοπτικά πάνελ ἤ τήν ἀπαγόρευση μοτοπορειῶν ἐπί ποινῇ συλλήψεως τήν 25η Μαρτίου 2020;

Ὅσο οἱ ἀπαγορεύσεις ἔπλητταν τήν δεξιά, τήν ἀκροδεξιά, τόν ἐθνικισμό, τήν ἐκκλησία, ἀνυπότακτους πανεπιστημιακούς, τόν Τράμπ, τούς ψεκασμένους, τούς συνωμοσιολόγους, ἐν πάσῃ περιπτώσει ὅλους ὅσους ἡ Ἀριστερά θεωρεῖ ἐκτός βεληνεκοῦς τῆς «προοδευτικῆς παράταξης», δέν εἶχε κανένα πρόβλημα μέ τήν συρρίκνωση τῶν ἐλευθεριῶν στό διαδίκτυο καί μέ τήν ἀφαίρεση τοῦ λόγου. Καί δέν εἶχε πρόβλημα βεβαίως, γιατί ὅλα ὅσα συνέβαιναν τῆς θύμιζαν τόν μεταπολιτευτικό ἑαυτό της. Ἀπό τήν μία ἔδινε μάχη γιά νά δημοσιεύονται οἱ ματωμένες προκηρύξεις τῆς 17 Νοέμβρη στόν Τύπο ἀλλά ἀπό τήν ἄλλη ἀφαιροῦσε τόν λόγο ἀπό τούς συνδικαλιστές τῆς ΔΑΠ στά Πανεπιστήμια (ὁ Βαγγέλης Μεϊμαράκης καί ὁ Ἄγγελος Μοσχονᾶς ἔχουν νά θυμοῦνται πώς τούς ἅρπαξαν τό μικρόφωνο σέ συνέλευση στό Πάντειο) καί ἐμπόδιζε μέ ἀκτιβισμούς τήν προβολή ταινιῶν πού ἀνέτρεπαν τίς ἀλήθειες της, ὅπως ἡ «Ἑλένη», βασισμένη στό ὁμώνυμο βιβλίο τοῦ Γκατζογιάννη. Τῆς θύμιζαν ἐπίσης τόν δημοκρατικό σοβιετικό ἑαυτό της. Τίς ζωές τῶν ἄλλων. Τό ἱστορικό ξενοδοχεῖο τῆς Μόσχας «Νασιονάλ» τό ὁποῖο ἀκόμη καί σήμερα διατηρεῖ ὡς ἀξιοθέατο τά παγιδευμένα τηλέφωνα τῆς ΚGB. Γιατί νά νοιώθει ἄβολα λοιπόν ἡ Ἀριστερά; Ὅταν ἐμεῖς φωνάζαμε ὅτι ἀνοίγονται ἐπικίνδυνοι δρόμοι μέ τήν φασιστική διακοπή τοῦ διαγγέλματος Τράμπ στόν ἀέρα μέ ἀπόφαση δημοσιογράφου καί μέ τό διαδικτυκό πογκρόμ τῶν ὀπαδῶν του ἀπό τά κοινωνικά δίκτυα, κάποιοι στήν Ἑλλάδα πανηγύριζαν ἀπερίσκεπτα.

Θά μποροῦσα νά πῶ, νά ποῦμε καί ἐμεῖς, ὅτι χαιρόμαστε μέ τήν φίμωση τῶν ἀπόψεών τους γιά τόν Κουφοντίνα. Προσωπικῶς ὅμως ἀπαγορεύω στόν ἑαυτό μου νά χαίρεται γιά μία ἀπαγόρευση. Ἀκόμη καί ἄν πλήττει ψηφοφόρους τῆς Ἀριστερᾶς. Ἀντιθέτως. Θεωρῶ πώς μιά ὑγιής δημοκρατία δέν πρέπει σέ καμμία περίπτωση νά φοβᾶται τήν ἄποψη πολίτη, ἀκόμη καί ἄν ὑποστηρίζει τό αἴτημα ἑνός τρομοκράτη νά μεταχθεῖ ἀπό μιά φυλακή σέ μιά ἄλλη. Πρέπει νά τῆς ἐπιτρέπει νά ἀκούγεται γιά νά τῆς δίνει χῶρο νά ἀπορρίπτεται. Ὡς μειοψηφική. Μόνο μιά ἄρρωστη δημοκρατία πού δέν ἔχει αὐτοπεποίθηση καί πίστη στόν ἑαυτό της φοβᾶται τίς ἀκραῖες διαφορετικές ἀπόψεις. Ἡ δημοκρατία ὡς τό πολίτευμα πού ἔχει σχεδιαστεῖ γιά τήν πειθώ δέν ἔχει δικαίωμα νά αἰσθάνεται ἀνασφάλεια γιά οἱαδήποτε ἄποψη. Εἴτε τήν ἐκφράζει ἀκροδεξιός, εἴτε ἀκροαριστερός, εἴτε ἀρνητής, εἴτε θρησκευόμενος, εἴτε οἱοσδήποτε. Ἡ ὑγιής δημοκρατία ἔχει ἀπαντήσεις γιά ὅλα. Νά φοβόμαστε τίς δημοκρατίες πού δέν ἔχουν ἀπαντήσεις καί ἀπαντοῦν μέ συρρικνώσεις.

Καί ἐπειδή βρισκόμαστε σέ ἕνα κομβικό σημεῖο –φιλελεύθερη ἐφημερίδα χαρακτήρισε χθές τό δίκτυο «εὔφλεκτη σφαῖρα» προετοιμάζοντας τό ἔδαφος γιά νομοθετικές παρεμβάσεις καί περιορισμούς– θέλω νά σημειώσω καλῇ τῇ πίστει τά ἑξῆς. Ἄς μήν διανοηθεῖ κανείς νά ἀξιοποιήσει τίς ὑπερβολές καί τίς διαβολές πού γράφτηκαν καί γράφονται μέ ἀφορμή τίς ὑποθέσεις Λιγνάδη καί Κουφοντίνα στά δίκτυα κοινωνικῆς δικτύωσης γιά νά εἰσάγει ἑλληνικῆς ἐμπνεύσεως περιορισμούς στά μέσα αὐτά. Ὁ ἴδιος δέν διατηρῶ γιά τήν ὥρα λογαριασμούς σέ αὐτά γιατί πιστεύω στήν ἔντυπη δημοσιογραφία καί στόν παραδοσιακό γραπτό λόγο. Πιστεύω στήν σκέψη καί ὄχι στά τηλεγραφήματα. Εἶμαι ρομαντικός. Δέ γίνεται ὅμως κάποιοι πού βάσισαν κυριαρχίες τους σέ φράσεις τοῦ τύπου «πάρτυ στό twitter μέ» ἤ «τό facebook γκρεμίζει τόν», τώρα πού γυρίζει τό κλῖμα σέ αὐτά λόγῳ τῆς φύσεώς τους ὡς μέσων (θρέφονται ἀπό τήν κριτική πρός τίς ἐξουσίες), νά κάνουν δεύτερες ἀδιανόητες σκέψεις.

Ἐάν ὁ κόσμος στερηθεῖ τήν δυνατότητα νά ἐκτονώνεται χαστουκίζοντας τά πληκτρολόγια σέ κάθε Πάρνηθα, κάθε Σούνιο, κάθε Ἰκαρία, κάθε Πολάκη, κάθε Λιγνάδη καί κάθε Κουφοντίνα, τότε οἱ ἐξελίξεις ἀντιθέτως μέ ὅσα πιστεύουν κάποιοι δέν θά ἐπιβραδυνθοῦν. Θά ἐπιταχυνθοῦν. Ἡ σφαῖρα ναί, εἶναι εὔφλεκτη γιατί κάποιοι ἐπένδυσαν πολιτικά σέ αὐτήν στά χρόνια τῆς ἀντιπολίτευσης καί ἡ φωτιά πού ἄναψαν ἀπειλεῖ τώρα καί τούς ἰδίους. Ἀλλά μιά φωτιά δέν σβήνεται ἄν τῆς ρίξεις καί ἄλλο λάδι. Σβήνεται μέ τήν πειθώ καί μέ τήν πολιτική. Εὔχομαι νά ἐπικρατήσει ψυχραιμία.

Εσωκομματικές μεν, αλλά και σε θερμό κλίμα μέχρι σημείου χειροδικίες, αρχαιρεσίες γιά Νομαρχιακές ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ....

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

Ε

 

Θεωρώ ότι αυτά που είπε ο κ. Τσίπρας στη συνέντευξή του στο ΒΗΜΑ την προηγούμενη Κυριακή, δίνουν την αφελή και επικίνδυνη εικόνα πως ένα «παλικαράκι» από την Ελλάδα, συγκαλεί Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ´´τσακίζει ´´ τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων με την επιχειρηματολογία του ή με τα εκβιαστικά του διλήμματα και λύνει σε μια συνεδρίαση αυτά τα οποία εμείς οι “πουλημένοι”, οι “ανήμποροι”, οι “δωσίλογοι”, δε μπορέσαμε ν’ αντιμετωπίσουμε όλα αυτά τα χρόνια, αγωνιζόμενοι με την ψυχή στο στόμα. Όποιος πιστεύει στην ιστορία αυτή και θέλει να την ´´αγοράσει ´´ για να δει πώς παίζεται, μπορεί να το κάνει....

 Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ επτά ετών

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ, ΠΡΟΣ "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"

 (φύλλο 01/03/14)

Η δημοκρατική παράταξη και το ΠαΣοΚ 

θα πάνε πολύ καλύτερα από κάθε πρόβλεψη

Στη δημοσιογράφο Δ. Κρουστάλλη 

-Εκλεχτήκατε για πρώτη φορά βουλευτής σε ηλικία 36 ετών. Είκοσι χρόνια μετά, η νέα γενιά αμφισβητεί πλήρως το παραδοσιακό κομματικό σύστημα το οποίο υπηρετήσατε. Αισθάνεστε κατεστημένο;

«Εάν στην ηλικία μου και μετά από μια διαδρομή επαγγελματική, επιστημονική και πολιτική, δεν θεωρείσαι κατεστημένο, πάει να πει ότι έχεις αποτύχει απολύτως, σε όλους τους τομείς. Στο κατεστημένο όμως, περιλαμβάνονται και αυτοί που εκφράζουν ριζοσπαστικές και ανανεωτικές απόψεις και τίποτε δεν είναι πιο ριζοσπαστικό και ανανεωτικό από την ανάληψη ευθύνης. Στην πραγματικότητα, αυτό που διακρίνει το νέο από το παλιό τώρα πια, ιδίως στην Ευρώπη, μετά την εμπειρία της κρίσης, είναι το ποιός ενεργεί στο όνομα της αλήθειας και της ευθύνης και ποιος ενεργεί στο όνομα της εύκολης δημαγωγίας και της ανευθυνότητας».

-Η παράταξή σας όμως ταλανίζεται συνεχώς από κρούσματα διαφθοράς, τα οποία κατά σύμπτωση, προκύπτουν κοντά στην αυλή πρώην Πρωθυπουργών, όπως π.χ. η υπόθεση με τις ΜΚΟ. Πιστεύετε ότι υπάρχουν πολιτικές ευθύνες που δεν έχουν αποδοθεί;

«Δυστυχώς όχι μόνον η παράταξή μας, όλα τα κόμματα που έχουν ασκήσει εξουσία ή ασκούν εξουσία, σε όλες τις χώρες του κόσμου, σε όλη την Ευρώπη, βρίσκονται αντιμέτωπα με τέτοια προβλήματα. Φυσικά τα ζητήματα του πολιτικού ήθους είναι εν τέλει προσωπικά. Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του. Εφ' όσον έχουμε θεσμούς βέβαια που διασφαλίζουν τον έλεγχο και τη διαφάνεια.Υπό την έννοια αυτή πράγματι, το ΠαΣοΚ κουβαλάει το βάρος της μακράς σχέσης του με την εξουσία, αλλά όχι μόνον το ΠαΣοΚ. Θα έλεγα ότι υπάρχει μια δυσανάλογα αυστηρή μεταχείριση του ΠαΣοΚ σε σχέση με άλλους χώρους στην Ελλάδα και αυτή η μετατροπή του σε «μαύρο πρόβατο» ή σε «αμνό αίροντα τας αμαρτίας του κόσμου», είναι η εύκολη λύση για όσους κρύβονται και επικοινωνιακά και πολιτικά. Ο κίνδυνος της διαφθοράς ελλοχεύει σε κάθε μορφή εξουσίας, όχι μόνο της στενά πολιτικής . Πίσω από αυτό συγκαλύπτεται μια πολύ πιο πολύπλοκη κατάσταση, η οποία πρέπει ν’ αντιμετωπίζεται με θεσμικές εγγυήσεις. Και εκεί είναι που πρέπει να παίρνουμε συνεχώς πρωτοβουλίες γιατί βρισκόμαστε συνεχώς αντιμέτωποι με νέες προκλήσεις».

-Μήπως όμως και το ΠΑΣΟΚ θα όφειλε να κάνει μια ειδική επιτροπή για τα διερευνήσει τα δικά του φαινόμενα διαφθοράς και φαυλότητας;

«Το ΠΑΣΟΚ είναι ίσως το μόνο κόμμα που έχει ασκήσει κι εξακολουθεί να ασκεί τόσο αυστηρή αυτοκριτική. Και πίσω από τη δική μας αυτοκριτική διάθεση ,η οποία είναι διαρκής και ειλικρινής, κρύβονται με πολύ μεγάλη άνεση όλοι οι άλλοι οι οποίοι κάνουν σα να μην καταλαβαίνουν. Ενώ εμείς πρώτοι έχουμε αποβάλει όσους δεν τίμησαν την αποστολή τους και μας εξέθεσαν και συντέλεσαν ώστε ν’ αυξηθεί το πολιτικό κόστος που έχουμε πληρώσει. Το οποίο είναι, ούτως ή άλλως, πάρα πολύ υψηλό λόγω της δύσκολης φύσης των μέτρων που αναγκαστήκαμε να λάβουμε τα τελευταία χρόνια για να κρατηθεί η χώρα όρθια. Τους πάντες έχουμε αποβάλει. Όποιοι έχουν οποιαδήποτε εμπλοκή, ποινική ή δικαστική, αποβάλλονται».

-Έχετε σκεφθεί το ενδεχόμενο να κάνετε εσείς όλη τη δύσκολη δουλειά για τη σωτηρία της χώρας και να δρέψει κάποιος άλλος τους καρπούς αυτής της προσπάθειας;

«Προφανώς. Αυτό συμβαίνει πάρα πολύ συχνά και στην ιστορία αλλά και στην τρέχουσα πολιτική. Άλλωστε πάντα η επιτυχία έχει πάρα πολλούς πατέρες και η δυσκολία κανέναν. Ο δημοκρατικός κι εκλογικός κύκλος περιέχει τον κίνδυνο αυτής της πολύ μεγάλης αδικίας. Γι’ αυτό και η κρίση της ιστορίας είναι μια κρίση που έρχεται πάντα σε μεγάλη απόσταση από τη συγκυρία. Μακάρι όμως να πάμε καλά και ας το πιστωθεί όποιος να’ ναι. Διότι μιλάτε για μια πίστωση εκλογική ή συγκυριακή, ενώ σημασία έχει μια πίστωση εθνική και ιστορική».

Τον Μάιο όμως έχουμε εκλογές...

«Οι εκλογές του Μαΐου είναι ενδιάμεσες εκλογές και θεσμικά δευτερεύουσες, δεν είναι βουλευτικές εκλογές. Η ιστορία δε γράφεται ούτε σ’ έναν ή δύο κύκλους βουλευτικών εκλογών. Πολύ περισσότερο δε γράφεται σε εκλογές δημοτικές, περιφερειακές και ευρωπαϊκές.Βεβαίως, κάθε εκλογική διαδικασία θέτει ζητήματα πολιτικής νομιμοποίησης, ερμηνείας του αποτελέσματος. Μόνο που εδώ έχουμε μια σύνθετη διαδικασία και άρα θα έχουμε και μια πολυδιάστατη ερμηνεία του αποτελέσματος. Η συνολική αίσθηση πρέπει να είναι τέτοια που να επιτρέπει στην κυβέρνηση να συνεχίσει το έργο της χωρίς αμφισβήτηση των επιλογών που έκανε ο ελληνικός λαός τον Ιούνιο του 2012. Γιατί εδώ το έχουμε ξεχάσει αυτό: όλοι μιλάνε στην Ελλάδα σα να μην έχουν μεσολαβήσει οι εκλογές, οι διπλές μάλιστα, του 2012. Όλοι μιλάνε σα να έχουμε ψηφίσει το 2009, υπό συνθήκες απόλυτης αθωότητας, χωρίς καμία υποψία για το τι συμβαίνει για τη χώρα και μετά να ελήφθησαν μέτρα αντίθετα με το προεκλογικό κλίμα.

Μα εδώ έχει μεσολαβήσει, εν γνώσει της κατάστασης και εν γνώσει των δυσκολιών και εν γνώσει των σκληρών διλημμάτων, η εκλογική αναμέτρηση του Μαΐου και ιδίως του Ιουνίου του 2012. Και η καθαρή πλειοψηφία του ελληνικού λαού έχει εγκρίνει αυτή την πολιτική που εφαρμόζουμε».

-Αν η πλειοψηφία εκφραστεί με διαφορετικό τρόπο στις αυτοδιοικητικές εκλογές ή στις ευρωεκλογές δεν θα υπάρξει θέμα νομιμοποίησης για την κυβέρνηση;

«Στις εκλογές για να βγάλουμε τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής; Στις εκλογές για να βγάλουμε τον Περιφερειάρχη ή το Δήμαρχο; Βεβαίως, τίθεται ζήτημα ερμηνείας του αποτελέσματος και δημιουργίας κλίματος.

Η στρατηγική εφόδου της αντιπολίτευσης, της ετερόκλητης αντιπολίτευσης και ιδίως η στρατηγική εφόδου του ΣΥΡΙΖΑ έχει αποτύχει πολλές φορές. Και θ’ αποτύχει και τώρα, και στα τρία επίπεδα των εκλογών που διεξάγονται, στους δήμους, στις Περιφέρειες και στις ευρωπαϊκές εκλογές. Οι εκλογές είναι μεγάλη δοκιμασία και για την αντιπολίτευση. Ίσως η αντιπολίτευση δεν έχει αντιληφθεί πόσο μεγάλη είναι η δοκιμασία στην οποία πρόκειται να μπει η ίδια, λόγω του κλίματος εφόδου που καλλιεργεί με την απλούστευση και τη δημαγωγία. Αυτό στρέφεται και εναντίον της, γίνεται μπούμερανγκ πολύ εύκολα».

-Αν παρ’ όλα αυτά υπάρξει ένα κακό αποτέλεσμα στις εκλογές για το ΠΑΣΟΚ, πιστεύετε ότι θ’ ανοίξει θέμα ηγεσίας στο κόμμα σας; Πιστεύετε ότι θα αμφισβητηθείτε από ένα τέτοιο αποτέλεσμα;

« Η δημοκρατική παράταξη και το ΠαΣοΚ θα πάνε πολύ καλύτερα από κάθε πρόβλεψη. Αναφέρεστε στην ηγεσία του ΠαΣοΚ με όρους που ίσχυαν προ κρίσης, υπό ομαλές συνθήκες θερμοκρασίας και πιέσεως. Δε βρέθηκα να είμαι Πρόεδρος του ΠαΣοΚ και να κουβαλάω το βάρος τόσο δύσκολων θέσεων ως Υπουργός Οικονομικών, ως Υπουργός Εξωτερικών, αυτή την ιστορικά μοναδική και επώδυνη τριετία ,επειδή αυτό ήταν η επιλογή μου ή αυτό μου προκαλεί κάποια ικανοποίηση ή επειδή συνιστά οποιαδήποτε επιβράβευση. Έχω πει πολλές φορές ότι βρίσκομαι εδώ γιατί υπήρξε αδήριτη ανάγκη και αγωνίζομαι να ξεπεράσουμε τους λόγους που δημιούργησαν την ανάγκη αυτή. Δε ζήτησα ούτε ζητάω κάτι. Ανταποκρίνομαι σε μια ανάγκη και σε μια ιστορική πρόκληση. Άρα δε με αφορούν αυτές οι συζητήσεις, οι οποίες δεν αφορούν πιστεύω και κανέναν σοβαρό άνθρωπο με στοιχειώδη συνείδηση της ιστορίας και της κρισιμότητας των καταστάσεων».

-Έχετε πει ότι το πρόβλημα του χρέους είναι και οικονομικό, αλλά σε μεγάλο βαθμό είναι και πολιτικό. Για ποιόν λόγο πιστεύετε ότι οι εταίροι μας δεν είναι πρόθυμοι ν’ αναγνωρίσουν το πρωτογενές πλεόνασμα και να δώσουν λύση στο πρόβλημα του χρέους; Μήπως θέλουν να κρατούν δεσμευμένο το πολιτικό σύστημα;

«Έχω πει κατ’ επανάληψη ότι εμείς δε θέλουμε πολιτικές χάρες οι οποίες παραγνωρίζουν αριθμητικά δεδομένα και τεχνικές προσεγγίσεις. Θέλουμε έγκυρους πολιτικούς και θεσμικούς συνομιλητές που να είναι σε θέση να κατανοήσουν και να ερμηνεύσουν σωστά τ’ αριθμητικά δεδομένα. Και ως εκ τούτου και τα επιτεύγματα του ελληνικού λαού. Στην ερώτησή σας υπάρχει μια τεχνική απάντηση κατ' αρχάς: Η Eurostat και κατ’ επέκταση η τρόικα, θα πιστοποιήσει το πρωτογενές πλεόνασμα του 2013 τον Απρίλιο του 2014, τώρα δηλαδή. Έτσι πράγματι πληρούται μια θεμελιώδης προϋπόθεση των ισχυουσών αποφάσεων του Eurogroup και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, και μετά από αυτό ανοίγει η συζήτηση για την επιβεβαίωση της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας του ελληνικού δημοσίου χρέους. Και επαναλαμβάνω επίσης, για πολλοστή φορά, αυτό που λέω και στο διεθνή Τύπο: ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος έχει μοναδικό χαρακτήρα γιατί το 80% του δημοσίου χρέους βρίσκεται στα χέρια δημοσίων θεσμών, στα χέρια της Ευρωζώνης, του ευρωπαϊκού μηχανικού σταθερότητας, του ESM, στα χέρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Βρίσκεται εκτός της αγοράς ομολόγων. Αν λάβουμε υπ' όψιν τη μέση διάρκεια, το μέσο επιτόκιο, το χρονοδιάγραμμα των λήξεων, το ελληνικό δημόσιο χρέος σε όρους καθαρής παρούσης αξίας είναι απολύτως βιώσιμο και διαχειρίσιμο.Και επειδή δε θέλω να τα λέω αυτά ως δικά μου ευρήματα ή επιχειρήματα, παραπέμπω σε αυτόν που κυρίως τα ξέρει και τα λέει, που είναι ο ίδιος ο κ. Ρέγκλινγκ ο επικεφαλής του ESM, γιατί με τον κ. Ρέγκλινγκ έχουμε υπογράψει τη μεγάλη δανειακή σύμβαση των 240 δισεκατομμυρίων ευρώ».

-Ωραία όλα αυτά, αλλά δεν εξηγούν γιατί δεν αναγνωρίζεται αυτό το επίτευγμα από τους εταίρους μας...

«Πράγματι, αυτό πρέπει να γίνει. Πρέπει να γίνει μια πολιτική αναγνώριση αυτών των τεχνικών δεδομένων. Και αυτό θα βρει άμεση ανταπόκριση στις διεθνείς αγορές, γιατί ο διεθνής ιδιωτικός τομέας καταλαβαίνει πάρα πολύ καλά και είναι έτοιμος να “αγοράσει Ελλάδα”, να επενδύσει στην Ελλάδα, γιατί βλέπει ότι έχει φτάσει πια η χώρα μας σ’ ένα σημείο απ’ όπου αρχίζει η άνοδος, η επάνοδος και βεβαίως η προοπτική.Η εύκολη απάντηση στην ερώτηση σας θα ήταν ότι αυτή είναι η πολιτική δυσκολία που έχει πάντα η Ευρωπαϊκή Ένωση και αυτό είναι το πολιτικό έλλειμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όμως υπάρχει κι ένα εσωτερικό ζήτημα: Διαμορφώνονται συνεχώς στην Ελλάδα συνθήκες επικοινωνιακές και πολιτικές ,για πολύ μικρούς και φθηνούς κομματικούς λόγους , που μειώνουν τη διεθνή αξιοπιστία της χώρας. Και αυτό το πληρώνει τελικά ο ελληνικός λαός. Στην πραγματικότητα αυτό είναι που πρέπει να κριθεί τώρα στις ευρωεκλογές. Κάποια κόμματα υπονομεύοντας την εθνική προσπάθεια, επενδύοντας το κακό σενάριο, αγωνιζόμενα να κρατήσουν στην Ελλάδα το μνημόνιο και την τρόικα, στην πραγματικότητα μειώνουν την αξιοπιστία και την αποτελεσματικότητα της εθνικής μας διαπραγμάτευσης».

-Αναφέρεστε στον ΣΥΡΙΖΑ;

«Και όχι μόνο. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι παρά ένα περιορισμένο τμήμα του συνόλου της αντιπολίτευσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να είναι το πρώτο κόμμα της αντιπολίτευσης και αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά με τα ποσοστά που έχει εκφράζει λιγότερο από το μισό της συνολικής αντιπολίτευσης. Δεν είναι απαλλαγμένη ευθυνών και η υπόλοιπη αντιπολίτευση η οποία είναι ούτως ή άλλως ιδεολογικά και πολιτικά ετερόκλητη και αντιφατική.Άρα τι είναι αυτό που την ενώνει; Την ενώνει η συγκυρία της κρίσης. Την ενώνει το γεγονός ότι η κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας και ευθύνης σηκώνει το τεράστιο βάρος των δύσκολων αποφάσεων και οι άλλοι μπορούν μ’ ευκολία να λένε αυτά που λένε».

-Αυτός ο διχασμός δεν δίνει επιχειρήματα στους εταίρους μας να διατηρήσουν τον έλεγχο στη χώρα;

«Πρέπει να ξέρετε ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και διεθνώς, σημασία έχει η συνολική εικόνα της χώρας. Λειτουργούν διακρατικοί συσχετισμοί. Οι πολιτικές των κυβερνήσεων κρίνονται με βάση το βαθμό ευρωπαϊκής και διεθνούς αξιοπιστίας και αποτελεσματικότητας. Γι’ αυτό είναι επικίνδυνα αφελείς ή απολύτως τυχοδιώκτες όσοι διατυπώνουν απόψεις για το μέλλον της χώρας χωρίς να λαμβάνουν υπ' όψιν τον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων στην Ευρώπη και διεθνώς».

-Δηλαδή θεωρείτε ότι η μονομερής αμφισβήτηση..

«Θεωρώ ότι αυτά που είπε ο κ. Τσίπρας στη συνέντευξή του στο ΒΗΜΑ την προηγούμενη Κυριακή, δίνουν την αφελή και επικίνδυνη εικόνα πως ένα «παλικαράκι» από την Ελλάδα, συγκαλεί Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ´´τσακίζει ´´ τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων με την επιχειρηματολογία του ή με τα εκβιαστικά του διλήμματα και λύνει σε μια συνεδρίαση αυτά τα οποία εμείς οι “πουλημένοι”, οι “ανήμποροι”, οι “δωσίλογοι”, δε μπορέσαμε ν’ αντιμετωπίσουμε όλα αυτά τα χρόνια, αγωνιζόμενοι με την ψυχή στο στόμα. Όποιος πιστεύει στην ιστορία αυτή και θέλει να την ´´αγοράσει ´´ για να δει πώς παίζεται, μπορεί να το κάνει».

-Μήπως λοιπόν οι εταίροι μας επιδιώκουν νέο μνημόνιο και διατήρηση της τρόικας;

«Κοιτάξτε, στην Ελλάδα έχουν επενδυθεί πέραν των άλλων, πάρα πολλά χρήματα. Η Ουκρανία, μια χώρα 50 εκατομμυρίων, με μια τεράστια έκταση, έχει χρηματοοικονομικές ανάγκες 15 δισεκατομμυρίων ευρώ για το 2014 και 25 δισεκατομμυρίων για το 2014 και το 2015.Η Ελλάδα έχει πάρει δάνειο 240 δισεκατομμυρίων, έχει καταφέρει να κουρέψει το χρέος της κατά 130 δισεκατομμύρια και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στηρίζει το ελληνικό τραπεζικό σύστημα κατά μέσο όρο με 100 δισεκατομμύρια περίπου όλη αυτή την τετραετία. Για να καταλάβετε το μέγεθος της ελληνικής οικονομίας και ως εκ τούτου το μέγεθος του προβλήματος που είχαμε και έχουμε ν’ αντιμετωπίσουμε.Δεν έχει πληρώσει κανείς Ευρωπαίος πολίτης ως τώρα τίποτα, αλλά έχουν αναληφθεί οι υποχρεώσεις των εταίρων μας. Εγγυήσεις και λοιπές υποχρεώσεις. Έχουν λοιπόν πολύ μεγάλο συμφέρον να πετύχει το ελληνικό πρόγραμμα. Θα ήταν παντελώς ασύμφορο γι’ αυτούς, η Ελλάδα ν ‘αποτύχει. Από την άλλη μεριά, υπάρχει πάντα ένα πολιτικό ζήτημα, ότι δεν αρέσουν οι μη συναινετικές καταστάσεις διεθνώς.Η διεθνής αντίληψη είναι ότι όταν έχεις ν’ αντιμετωπίσεις μια μεγάλη εθνική κρίση, πρέπει να υπάρχει εθνική συσπείρωση, εθνική ενότητα. Πρέπει να υπάρχουν μεγάλες πολιτικές συναινέσεις. Αυτό που ζητάμε εμείς για την Ουκρανία, για παράδειγμα, που είναι σε μια μεγάλη πολιτική κρίση, γιατί οι άλλοι να μην το ζητούν από μας; Τους παραξενεύει το γεγονός του διχασμού, της σύγκρουσης. Η έλλειψη λοιπόν ευρύτατης ενότητας και συναίνεσης, είναι κάτι που μειώνει την αξιοπιστία της χώρας. Και αυτό δικαιούμαι να το λέω περισσότερο από κάθε άλλον, γιατί ο δικός μας χώρος είναι που σηκώνει το βάρος συνεχώς και αδιαλείπτως. Αυτό λοιπόν που ζητάμε ως αυτονόητο από κάθε χώρα σε κρίση, είτε η κρίση αυτή είναι πολιτική, είτε είναι εθνοτική, είτε είναι οικονομική, γιατί να μην το ζητούν οι άλλοι από εμάς; Kαι γιατί να μη φαινόμαστε περίεργοι στα μάτια τους με αυτό τον εσωτερικό διχασμό ο οποίος φαίνεται ανιστόρητος, επιπόλαιος και αδιέξοδος;»

- Άρα γιατί να μην ζητήσουν και νέο μνημόνιο

«Το νέο μνημόνιο ενέχει πάντα έναν συμβολισμό, όπως και η τρόικα, ότι είσαι υπό καθεστώς ειδικής επιτήρησης. Γιατί, ούτως ή άλλως, η Ευρωζώνη είναι μια κοινότητα αμοιβαίου ελέγχου και διαρκούς συμμόρφωσης σε κάποιους κανόνες. Η Ελλάδα πρέπει να επανέλθει στην κανονικότητα γιατί αυτό θα τη βοηθήσει και στο επίπεδο της πραγματικής οικονομίας, της ανάπτυξης, της απασχόλησης, της κοινωνικής συνοχής. Και αυτό πρέπει να καταλάβουν οι εταίροι. Και γιατί, μαθηματικά, τεχνικά, η Ελλάδα δε χρειάζεται νέο δάνειο, μπορεί να τα βγάλει πέρα χωρίς νέο δάνειο. Με στοιχειώδη ευελιξία και επινοητικότητα μπορεί να βρεθούν λύσεις οι οποίες είναι απλές, φθηνές, εφαρμόσιμες και δεν έχουν τη μορφή νέου δανείου».

-Δεν φοβόσαστε ότι χωρίς τρόικα και μνημόνιο θα επιστρέψουν όλες οι παθογένειες του συστήματος;

«Καλά, αυτό πια είναι το σύνδρομο “του θυρωρού της νύχτας”. Ότι ερωτεύομαι το “βασανιστή” μου, τον επιτηρητή μου. Όχι, μπορούμε να το κάνουμε, αρκούν οι γενικοί μηχανισμοί επιτήρησης. Αλλά η αλήθεια είναι ότι έχουμε ή πάντως πρέπει να έχουμε, την ωριμότητα να εφαρμόσουμε ένα ενδογενές εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης ακολουθώντας βεβαίως τους γενικούς κανόνες που ισχύουν στην Ευρωζώνη για όλα τα κράτη μέλη».

-Σας ασκούν συχνά κριτική ότι έχετε ταυτιστεί με τη Νέα Δημοκρατία. Πότε θεωρείτε ότι ολοκληρώνεται η συνεργασία σας;

«Αυτή την κριτική την ασκούν στο ΠαΣοΚ και δεν την ασκούν στο SPD στη Γερμανία, δεν την ασκούν στο Εργατικό Κόμμα στην Ολλανδία, δεν την ασκούν στο Δημοκρατικό Κόμμα στην Ιταλία; Θα μας τρελάνουν.Παντού, σε όλη την Ευρώπη υπάρχουν συνεργασίες, πολύ περισσότερο σε μια χώρα που είναι σε κρίση και θέλει εθνική ενότητα. Εμείς δεν είπαμε να κάνουμε μόνοι μας συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία. Θέλαμε και τη ΔΗΜΑΡ. Θέλαμε τον Ιούνιο του 2012 και τον ΣΥΡΙΖΑ και κάθε κόμμα που αυτοπροσδιορίζεται ως ευρωπαϊκό κόμμα. Και στο κάτω-κάτω, αν κάποιος έχει προσχωρήσει σε μια στρατηγική, οι άλλοι έχουν προσχωρήσει στη δική μας, η οποία είναι η μόνη ισχύουσα στρατηγική εξαρχής. Παρά τα λάθη, τις αντιφάσεις, τα κενά, τις καθυστερήσεις, ως στρατηγικό πλαίσιο είναι το μόνο. Όποιος πιστεύει ότι υπάρχει άλλο, οδηγεί σε επικίνδυνο δρόμο τη χώρα γιατί δεν έχει αίσθηση των διεθνών συσχετισμών».

-Ο κ. Σαμαράς θέσπισε κομματικό κώλυμα εκλογιμότητας για τους βουλευτές, αποκλείοντας τους από το ευρωψηφοδέλτιο. Σκέπτεστε κάτι ανάλογο και για το ΠαΣοΚ;

«Εμείς στο ΠΑΣΟΚ κινούμαστε σ’ έναν ευρύτερο χώρο τώρα, της μεγάλης δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης και θα κάνουμε επιλογές προσώπων οι οποίες θα εκφράζουν την ανανέωση, την αξιοκρατία, τη συστράτευση δυνάμεων που αυτή τη στιγμή δεν είναι ενεργές στην καθημερινή πολιτική. Έχουμε πληθώρα σημαντικών στελεχών που δεν είναι βουλευτές, ενώ οι βουλευτές κρατούν όρθια τη χώρα στην εθνική Βουλή».

-Τελικά με τους «58» τι έχει συμβεί; Υπάρχει ναυάγιο; Θα συνεχιστεί η προσπάθεια συμπόρευσης;

«Με τους «58» είμαι πάρα πολύ ικανοποιημένος, γιατί ήταν και είναι ένας καταλύτης, είναι μια ομάδα ανθρώπων μέσα από την κοινωνία των πολιτών, το Πανεπιστήμιο, είναι ένα ρεύμα γνώμης που εκφράστηκε με πολύ μεγάλη σαφήνεια υπέρ της ανάγκης για συσπείρωση της ευρύτερης δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης.

Δυστυχώς δεν ανταποκρίθηκαν όλοι οι παράγοντες του χώρου όπως θα θέλαμε, και αναφέρομαι κυρίως στη ΔΗΜΑΡ. Aλλά ανταποκρίθηκαν αρκετοί ώστε να υπάρχει μια συσπείρωση, μια δυναμική, μια άλλη εικόνα. Οι «58» δεν συνιστούν κίνηση ή κόμμα ώστε να μετάσχουν οργανωτικά στις εκλογές ως συλλογική οντότητα, ο καθένας μπορεί να μετέχει ως άτομο. Αλλά είπαν με πολύ καθαρό τρόπο ότι μετέχουν πολιτικά, προγραμματικά και στη συνδιάσκεψή μας στις 8 και 9 Μαρτίου και στον αγώνα που κάνει το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, το οποίο εκφράζουμε ιστορικά και θεσμικά εμείς στην Ελλάδα μαζί με όλους όσοι συγκροτούν το ρεύμα αυτό της δημοκρατικής παράταξης, της ΕΛΙΑΣ. Οι πολίτες που ενδιαφέρονται για το μέλλον του χώρου αυτού και κυρίως που καταλαβαίνουν ότι αν δεν σταθεί ο χώρος αυτός δεν στέκεται η χώρα, μπορούν να πιέσουν αποτελεσματικά μέσω της ψήφου τους στις ευρωεκλογές».

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΟ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΙΑΖΟΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΑΚΗ, ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΟΧΙ ΓΙΑ ΚΑΛΟ ΣΚΟΠΟ....

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ έξι ετών

Ο ΣΤΑΡ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΒΑΡΙΔΙΟ

ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΟΝ ΒΛΕΠΟΥΝ ΗΔΗ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ ΕΞΟΔΟΥ...

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 28/02-01/03/15

"ΗΜΕΡΗΣΙΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 28/02-01/03/15

 

ΕΝΑ ΧΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΟ ΚΟΣΜΟ ΒΑΘΑΙΝΕΙ, ΠΛΑΤΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΠΑΓΙΩΝΕΤΑΙ, ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ, ΠΑΝΤΟΥ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ έξι ετών

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 28/02/15

Η γοητεία του αναχρονισμού:
"ΑΝΤΙΛΟΓΟΙ" του Νίκου Βατόπουλου

Ανάμεσα σε όλα τα απερίγραπτα που συμβαίνουν στην Ελλάδα, έχει κανείς τη δυσάρεστη εκείνη αίσθηση ότι το χάσμα από τον πολιτισμένο κόσμο βαθαίνει, πλαταίνει και παγιώνεται. Είναι στην ατμόσφαιρα, παντού. Και ενοχλεί. Πικραίνει.

Η διαπίστωση ότι η Ελλάδα είναι σε απόκλιση και όχι σε σύγκλιση δεν πηγάζει μόνο από μία προσωπική γνώμη, εμμονή ή πείσμα, αλλά από τη δημόσια ρητορική, την ιδιωτική αμηχανία και τη γενικευμένη ανάλωση. Το ξόδεμα σε μία εντελώς αντι-παραγωγική γλώσσα έχει επιβληθεί ως εθνικό χαρακτηριστικό. Και αυτό δεν είναι σύμπτωμα του τελευταίου μήνα. Αλλά στη διάρκεια του τελευταίου μήνα είδαμε τις επιστήμες της διγλωσσίας και του λαϊκισμού να γίνονται αποδεκτές και να εξαγνίζονται ως αναγκαιότητες. Σε μια άλλη ανάγνωση, η συναίνεση στη σκοπιμότητα αντικειμενικά αντιδημοκρατικών και λαϊκιστικών επιλογών, εφόσον εξυπηρετούν τον γενικό σκοπό, είναι στη ρίζα μιας γενικευμένης διαστρέβλωσης βασικών κανόνων της δυτικής δημοκρατίας.

Δύσκολο να πει κανείς αν έχει αξία σχολιασμού η κατά χιλιάδες αναπαραγωγή των «επιστολών» του Γιάννη Ζουγανέλη ή του Διονύση Τσακνή. Αν έχει νόημα να σταθεί κανείς στην τεράστια διείσδυση και αποδοχή ενός δημόσιου λόγου που αναπαράγει αναχρονισμούς και συναίσθημα προς κατανάλωση. Ειλικρινά, απορεί κανείς για την κατάπτωση όχι μόνο του δημόσιου λόγου αλλά για την αποδοχή θέσεων που δεν έχουν επαφή με τη στοιχειώδη δομή επιχειρηματολογίας και την απλοϊκότερη, έστω, εκδοχή ενός συλλογισμού. Είναι ζήτημα γενικευμένο και ασφαλώς σύνθετο.

Αλλά αυτή είναι η κατάσταση. Και σαφώς δεν είναι καινοφανής στην Ελλάδα ούτε είναι ελληνικό φαινόμενο. Απλώς, στη συγκυρία που βιώνουμε, όλα αυτά τα αρνητικά χαρακτηριστικά έχουν διογκωθεί και μετακινηθεί από τις εφεδρείες στην πρώτη γραμμή. Και αυτή η πρωτοκαθεδρία που έχει δοθεί στον λαϊκισμό εντείνει την ανάγκη για τη φωνή της λογικής και την ενδυνάμωση των μειοψηφούντων εκείνων που εκφράζουν την τάση του φιλοδυτικού, μεταρρυθμιστικού χώρου. Καθημερινά, νιώθει κανείς την απόκλιση από τον εξελιγμένο κόσμο να μεγαλώνει. Είναι η κατάκτηση των τελευταίων ετών.

Αλλά, πλέον, ως θεατές μιας εξωφρενικής φάρσας αναλογιζόμαστε και τις τεράστιες ευθύνες μας. Ο καθένας τη δική του.

 

ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΣΕ ΛΟΓΙΚΗ ΣΚΛΗΡΗΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΤΑΙΡΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΡΗΞΗΣ-ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ έξι ετών

Από την "Επένδυση"

"Επένδυση", 28/02/15

"Νίκες και ήττες...": Του Σεραφείμ Κοτρώτσου

 

ΦΟΝ ΚΛΑΟΥΖΕΒΙΤΣ και Σουν Τζου, οι δυο πιο γνωστοί θεωρητικοί του πολέμου, αν και μεδιαφορά αρκετών αιώνων, συμφωνού­σαν στο ότι «η μόνη νίκη που είναι βεβαία είναι η τελευταία», αφού όλες οι άλλες μπορούν να αμφισβητηθούν στο πεδίο της επόμενης μάχης. Ο Κινέζος φιλόσοφος, ωστόσο, που είχε εμβαθύνει εντυπωσιακά στην «ψυχολογία της μάχης», έλεγε ότι «Οι μεγαλύτερες νίκες έρχονται από μάχες που δεν δόθηκαν και οι σπουδαιότεροι στρατηγοί δοξά­στηκαν επειδή φρόντισαν να μην πολεμήσουν σε έναν πόλεμο που θα έχαναν και κράτησαν τον στρατό τους ακέραιο για την κατάλληλη στιγμή που θα υπήρχαν πολύ περισσότερες προϋποθέσεις για νίκη»

Η ΛΙΣΤΑ Βαρουφάκη, όπως παγκοσμίως είναι πλέον γνωστή, αποτελεί ένα «case of study” πολέμου. Εάν κανείς μπει στη διαδικασία να τη συγκρίνει με όσα προεκλογικά διακήρυττε ο ΣΥΡΙΖΑ, καταλήγει εύλογα στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για υποχώρηση και ήττα. Εάν, όμως, τη συγκρίνει με τις αξιώσεις που είχε διατυπώσει η τρόικα από την κυβέρνηση Σαμαρά και τις οποίες με σχετική βεβαιότητα θα αποδεχόταν εάν είχε επανεκλεγεί στις 25 Ιανουαρίου, τότε πρόκειται για νίκη ευρύτατων διαστάσεων.

ΑΛΛΑ ΚΑΙ με το e-mail Χαρδούβελη να τη συ­γκρίνει κάποιος, αντιλαμβάνεται ότι υπάρχουν μεγάλες και ουσιώδεις διαφορές. Ολα, λοιπόν, είναι σχετικά και δεν πρέπει να προσεγγίζονται ούτε με την ισοπεδωτική απλοϊκότητα του «άσπρου - μαύρου» ούτε, φυσικά, ως πεδίο άσκησης οιασδήποτε «ιδεολογικήςκαθαρότητας»

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ του Αλέξη Τσίπρα εισηγήθηκε και αποδέχθηκε ένα κείμενο με πολλά από τα σημεία του οποίου δεν συμφωνεί. Το ερώτημα είναι αν μπορούσε να πράξει αλλιώς. Παρότι οι θεωρίες συνωμοσίας δεν αποτελούν το ισχυρό σημείο του γράφοντος, άπαντες γνωρίζουν ότι ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είχε προετοιμάσει το έδαφος για ένα blitzkrieg (αιφνιδιαστικό χτύπημα) τύπου Κύπρου. Τρεις ημέρες πριν από την καταρχήν συμφωνία της περασμέ­νης Παρασκευής η γερμανική «Frankfurter Allgemeine Zeitung» έγραφε για σκέψεις περί την ηγεσία της Ευρωπάίκής Κεντρικής Τράπεζας (την οποία, ως γνωστόν, εκφράζει) με σκοπό την επιβολή περιορισμού κεφαλαίων (capital control) στις ελληνικές τράπεζες. Η φημολογία εντάθηκε μέχρι και το απόγευμα της ημέρας κατά την οποία συνεδρίασε το Eurogroup και ενώ ο διοικητής της ΤτΕ Γιάννης Στουρνάρας βρισκόταν σε ανοικτή γραμμή με τον επικεφαλής της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, για να μην υπάρξει σχετικό πρόβλημα

ΚΑΠΟΙΟΙ υποστηρίζουν ότι, εάν δεν είχε επέλθει συμφωνία, το πρωί της περασμένης Τρίτης (πρώτη εργάσιμη ημέρα μετά το τριή­μερο της Καθαρός Δευτέρας) οι τράπεζες θα αναγκάζονταν να σκεφτούν την πιθανότητα περιορισμού στις αναλήψεις. Είτε επρόκειτο να συμβεί κάτι τέτοιο είτε όχι, η ελληνική κυ­βέρνηση λειτούργησε υπό αυτή τη δαμόκλειο σπάθη, φοβούμενη έναν άνευ προηγουμένου οικονομικό - κοινωνικό πανικό. Τα μισόκλειστα ΑΤΜ θα ήταν, άραγε, νίκη ή ήττα;

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ, τα πράγματα είναι σχετικά απλά μέσα στηνπολυπλοκότητά τους. Πρώτον, η κυβέρνηση έχασε την προεκλογική της «αγνότητα» και ήδη το πληρώνει με τις αντιδράσεις του Μανώλη Γλέζου, του Παναγιώτη Λαφαζάνη και άλλων που εκπροσωπούν τις συνιστώσες του «μικρού ΣΥΡΙΖΑ» - εκείνου που θα δυσκολευτεί πολύ να κατανοήσει τη διαφορά της καταγγελτικής ή και ακτιβιστικής αντιπολίτευσης από την εποικοδομητική συμπολίτευση.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έλαβε στις 25 Ιανουαρίου «εντολή ρήξης και εξόδου από την ευρωζώνη». Ελαβε εντολή σκληρής δι­απραγμάτευσης και ανάταξης των χαοτικών συνθηκών του Μνημονίου που άφησε η κυ­βέρνηση Σαμαρά.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ Βαρουφάκη κινήθηκε σε αυτό το πνεύμα. Διεκδίκησε όσο το δυνατόν περισσότερα, κέρδισε κάποια, έχασε κάποια άλλα. Η αναγνώριση της ανθρωπιστικής κρίσης, η σιωπηρή συμφωνία να μπει τέλος σε νέα μέτρα λιτότητας, η αποδοχή της ανάγκης μι­κρότερων εφικτών πρωτογενών πλεονασμάτων και η ανάταξη των βίαιων αλλαγών που είχαν επέλθει στα εργασιακά είναι, αναμφισβήτητα, σημαντικές επιτυχίες.

ΟΙ ΥΠΟΧΩΡΗΣΕIΣ είναι, επίσης, προφανείς. Οι ιδιωτικοποιήσεις έγιναν αποδεκτές. Η διαγραφή του χρέους μπήκε στο ντουλάπι. Η αξιολόγηση και η αυστηρή εποπτεία παραμένουν και ο Σόιμπλε μπορεί να επιχαίρει ότι «τσάκισε» λίγο την ψυχολογία του Τσίπρα. Η ελληνική κυβέρ­νηση, ωστόσο, επέλεξε να κρατήσει ακέραιο -ή σχεδόν ακέραιο- τον στρατό της για τη μεγάλη μάχη, εκεί προς τον Ιούνιο. Το αποτέλεσμα θα δείξει εάν έκρινε ορθώς ή όχι...

 

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΛΕΖΟΣ: ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΠΟΥ ΣΥΝΤΗΡΕΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΧΕΙ ΣΗΜΕΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑΣ, ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΣΙΩΠΟΥΝ...

Από το ημερολόγιό μου στο προ έξι  ετών

Από τα "ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ"

 Και η Αριστερά έχει τον..."Γιαπωνέζο" της:

Του Νίκου Σίμου, από τα "ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ"

 

H περίπτωση του Μανώλη Γλέζου* μοιάζει με εκείνη κάποιων Γιαπωνέζων που, αφού πέρασαν τριάντα με σαράντα χρόνια κρυμμέvoι στα βουνά, αποφάσισαν να κατέβουν Β από την κρυψώνα τους για να διαπιστώσουν ότι ο πόλεμος είχε τελειώσει όλο αυτό το διάστημα που κρύβονταν! Ετσι και ο Μανώλης Γλέζος εξακολουθεί να νομίζει ότι είμαστε σε «εμπό­λεμη κατάσταση», παρά το γεγονός ότι τη μόνη γερ­μανική σημαία που θα μπορούσε σήμερα να κατε­βάσει είναι αυτή στην πρεσβεία της συγκεκριμένης χώρας. Η βάσκανος μοίρα, δε, του επεφύλασσε να είναι ευρωβουλευτής και να αντικρίζει καθημερινά την τρίχρωμη σημαία των Γερμανών, χωρίς να μπο­ρεί να την υποστείλει...

Προφανώς, έχει κάθε λόγο να είναι συνέχεια απέ­ναντι στους Γερμανούς και ως αντιστασιακός, αλλά και επειδή αυτοί σκότωσαν στην Κατοχή τον αδελφό του. Και ποιος, άλλωστε, δεν θα ήθελε να μας καταβάλουν τις πολεμικές αποζημιώσεις και να επιστρέ­ψουν, με τόκο μάλιστα, τα δάνεια τα οποία μας υπο­χρέωσαν να τους παράσχουμε;

Τ0... ΑΝΕΦΙΚΤΟ. Αλλο, όμως, μια θεμιτή διεκδί­κηση και άλλο η πολιτική. Για την οποία ο Μανώ­λης Γλέζος, ως συνεπής σταλινικός και επομένως με παρωπίδες, πιστεύει ότι δεν είναι «η τέχνη του εφι­κτού», αλλά «η τέχνη του ανέφικτου». Κάτι βεβαίως που ως γραφικότητα συγχωρείται, όταν είσαι στην αντιπολίτευση και αδάπανα μπορείς να λες ό,τι σου κατέβει. Οταν, όμως, είσαι στην κυβέρνηση, την αμε­ριμνησία ίου να λες ό,τι σου αρέσει μπορεί να την πληρώσεις ακριβά. Και αν μεν υποστεί τις συνέπει­ες αυτός που πετάει στα σύννεφα... πάει καλά. Συνή­θως, όμως, το μάρμαρο το πληρώνει ο λαουτζίκος, ο οποίος έχει μείνει με την ανάμνηση ιης συμβολικής ενέργειας του Μανώλη Γλέ­ζου και αυτό του φτάνει και του περισ­σεύει. Οχι, όμως, και να τον κυβερ­νήσει ο κυρ-Μανώλης..

ΑΦΕΛΕΙΕΣ. Το πόσο άσχε­τος είναι με την πολιτική πρα­κτική ο Μανώλης Γλέζος προ­κύπτει από το ότι πήρε τοις μετρητοίς τα όσα είπε προε­κλογικά ο Αλέξης Τσίπρας. Και αυτή είναι η διαφορά μετα­ξύ ενός ταλέντου της πολιτικής, όπως αποδεικνύεται ο Αλέξης, και ενός αφελούς, όπως επιβεβαιώνει ο Γλέζος, θα εδικαιολογείτο η αφέλεια του αν δεν είχε περάσει από το μεγαλύτερο σχολειό του λαϊκισμού. Διότι στη δεκαετία του '80, όταν με­σουρανούσε το ΠΑΣΟΚ και έλυναν και έδεναν αυ­τοί που είναι σήμερα φυλακή, αλλά και οι άλλοι που τη γλύτωσαν φθηνά, ο Μανώλης Γλέζος ήταν το αρι­στερό καμάρι του Κινήματος, ως άλλοθι βεβαίως για τη δεξιά πολιτική που θα ακολουθείτο. Τον είχε πα-ραμυθιάσει, μάλιστα, ο σατανικός Ανδρέας και είχε πιστέψει ότι θα τον έχριζε υποψήφιο δήμαρχο της Αθήνας. Βεβαίως, ο Ανδρέας άλλα είχε στο μυαλό του και έτσι ο Γλέζος, για να προκαταλάβει τον Αν­δρέα, είχε κάνει σκόπιμη διαρροή ότι θα κατέβαινε για κοινοτάρχης στο χωριό του στη Νάξο, μπας και συγκινούνταν ο Παπανδρέου και τον έχριζε υποψή­φιο στην Αθήνα. Λέγεται, μάλιστα, ότι όταν ανακοί­νωσε στον Ανδρέα ότι θα έβαζε υποψηφιότητα στην Απείρανθο, ο Παπανδρέου τον άφησε αποσβολωμέ­νο καθώς τον συνεχάρη για την απόφαση του εκείνη, διότι «έκανε πράξη την αποκέντρωση»!

ΑΤΥΧΗΣΑΣΑ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ. Φαίνεται, όμως, οτι για δεύτερη φορά τον χρησιμοποιούν ως άλλοθι για να επιβεβαιώσει το αριστερό στίγμα του ΣΥΡΙΖΑ ένας αυθεντικότερος του Αλέξη αριστερός, καίτοι σταλινικός, αλλά και πάλι τον αφήνουν στα κρύα του λουτρού. Αν τότε είχε πιστεύσει ότι θα γινό­ταν δήμαρχος, τώρα ευελπιστούσε να γινόταν Πρόε­δρος. Γι' αυτό, άλλωστε, κάκιωσε όταν προτάθηκε από τον πρωθυπουργό ο Προκοπής Παυλόπουλος. Μόνο που στα επιχειρήματα που πρόβαλε για την αντίθε­ση του αυτή είπε ότι ο νέος Πρόεδρος της Δημοκρατί­ας ήταν «ο εμπνευστής του καλπονοθευτικού εκλογι­κού νόμου με το πριμ των 50 εδρών». Και ξέχασε να πει ότι με αυτό το σύστημα μπόρεσε να γίνει ο ΣΥΡΙ­ΖΑ κυβέρνηση...

Αυτή ήταν η πρώιμη αντίρρηση του Μανώλη Γλέζου. Επακολούθησε η πρόσφατη «συγγνώμη» που ζήτησε από τον ελληνικό λαό (λες και τον είχε εκλέξει) για το γεγονός, λέει, ότι «συνήργησε» στην «ψευδαίσθηση» των προεκλογικών υποσχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Ο κ. Γλέζος διευκρινίζει πως η «μετονομασία της τρόικας σε θεσμούς, του Μνημονίου σε συμφωνία και των δανειστών σε εταίρους» δεν έχει αλλάξει πραγματικά την κατάσταση, αλλά είναι μόνο σαν να βαφτίζεις το κρέας, ψάρι. Κατά τον Ελληνα... Γιαπωνέζο λύση εί­ναι μόνο η Λευτεριά. Είναι προφανές ότι ο Μανώλης Γλέζος θεωρεί ότι τα ATMs γεμίζουν με λευτεριές... Ή επιβεβαιώνει τη σοφία ότι αριστερός είναι κάποιος που λέει στους άλλους τι να κάνουν τα λεφτά τους...

ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΟ. Δεν θεωρείται τυχαία σκληρός κομμουνιστής και σταλινικός ο Μανώλης Γλέζος, με ό,τι κι αν αυτό σημαίνει. Αλλωστε, μέχρι και γραμ­ματόσημο τον είχε κάνει η Σοβιετία, αλλά η τότε κυβέρνηση Καραμανλή έδωσε εντολή, για να «πικάρει» τη Μόσχα, να βγάλει και η Ελλάδα γραμματόσημο με τον προοδευτικό Ούγγρο πρωθυπουργό Ιμρε Νάγκυ. Οι δύο κυβερνή­σεις απέσυραν, τελικώς, τα γραμματόσημα και ο Μανώλης Γλέζος γλύτωσε το... σάλιωμα! Κανείς ασφαλώς δεν μπορεί να ξεχάσει ότι ο σημερινός ευρωβουλευτής είχε παρευρεθεί στην κηδεία του αιματοβαμμένου Ενβέρ Χότζα, με τις θηριωδίες σε βάρος των Βορειοηπειρωτών, χαι­ρετώντας τη σορό του δικτάτορα με το οταλινοφασιστικό στυλ της σφιγμένης γροθιάς. Ούτε τυχαίο εί­ναι ότι τον μόνο τρόπο που βρήκε για να χαιρετίσει τις πρόσφατες προγραμματικές δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα ήταν να τις παρομοιάσει με την ανοικτή επιστολή του Νίκου Ζαχαριάδη από τη φυλακή, του κατάσκο­που αυτού των Σοβιετικών σε βάρος της ίδιας του της πατρίδας, με την οποία καλούσε τον κόσμο, ο διπρό­σωπος, σε εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.

ΣΤΟΜΑ ΚΛΕΙΣΤΟ. Η αλήθεια είναι ότι ο Μανώ­λης Γλέζος έχει κοινωνικές ευαισθησίες, όπως οι συ­νεπείς κομμουνιστές, μόνο που ο τρόπος που τις εκ­δηλώνουν παραπέμπει στην ισοπεδωτική αντίληψη ότι κοινωνική δικαιοσύνη είναι οι ίσες ευκαιρίες στη φτώχεια. Ενδεχομένως, η ευαισθησία του αυτή είναι που τον ώθησε να γράψει ποίημα για τις... καθαρί­στριες, επιβεβαιώνοντας ότι η επιδέξια στην επικοι­νωνία Αριστερά θριαμβεύει σε αυτό το πεδίο με τις ευκαιρίες που της δίνει η άνους Δεξιά, όπως συνέβη με την κυβέρνηση Σαμαρά. «Η καρδιά της Αριστεράς σπαρτάρησε /καθώς έστηνε τα αυτιά της/ και άκουγε τις εργαζόμενες Ελληνίδες/ όχι να μοιρολογάνε τον πόνο τους» κ.λπ. κ.λπ. Ο Μανώλης Γλέζος, όπως και ο Μίκης Θεοδωράκης αποτελούν δύο σύμβολα της Αρι­στεράς που συντηρήθηκαν ως τέτοια, διότι ο συγκε­κριμένος χώρος τα είχε ανάγκη ως σημεία αναφοράς. Μετά την ήττα στον Εμφύλιο και την ιδεολογική συ­ντριβή, πρώτα με την περεοτρόικα και στη συνέχεια με την πτώση του Τείχους, η Αριστερά για να διατηρείται στη μνήμη χρειάζεται ζώντα σύμβολα. Αρκεί αυτά να κρατάνε το στόμα τους κλειστό...

*Ο Μανώλης Γλέζος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 98 ετών, στις 30 Μαϊου 2020

ΠΟΙΟΣ Ο ΥΠΟΒΟΛΕΥΣ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΚΛΗΡΟ ΠΥΡΗΝΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑΙΪΚΟΥ ΑΠΑΡΡΑΤ, ΣΤΟΝ "ΕΙΔΙΚΟ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ" ΤΟΥ ΚΛΩΝΟΥ ΤΗΣ "Ε";

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ έξι ετών

Από την "Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

 

ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΝΤΑΗΔΕΣ, ΚΑΙΤΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΙΚΕΤΕΣ, ΜΕ ΤΗ ΧΩΡΑ ΣΕ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΚΑΙ ΑΠΛΩΜΕΝΟ ΤΟ ΧΕΡΙ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb
προ πέντε ετών

"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 01/03/15

Τα ελλείμματα της κυβέρνησης Τσίπρα:

Του Αντώνη Καρακούση

Η κυβέρνηση Τσίπρα είναι αλήθεια ότι έπεσε στα βαθιά από την πρώτη της μέρα. Βρέθηκε αντιμέτωπη σχεδόν με ολόκληρη την Ευρώπη, που την παρατηρούσε καχύποπτα και απαιτού­σε από την εκλογή της υποταγή και συμμόρφωση. Και είναι επίσης αλήθεια ότι έχασε χρόνο και δυνάμεις στις επίπονες διαπραγμα­τεύσεις με τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και τη Φρανκφούρτη. Και συνεχίζει βεβαίως να ξοδεύεται από το έλλειμ­μα ρευστότητας, από αυτό το μαρτύριο της σταγόνας που της έχουν επιβάλει για να την κάμψουν και να την εξου­δετερώσουν πολιτικά οι κ.κ. Ντράγκι και Σόιμπλε, οι οποίοι δεν αντέχουν άλλον Τσίπρα στην πόρτα τους!

Ωστόσο, η επιθετική στάση της φιλελεύθερης συντηρητικής Ευρώπης δεν δικαιολογεί τα πολλά και εμφανή προβλήματα της νέας ελληνικής κυβέρνησης που προσήλθε σε αυτή τη μάχη απαράσκευη, χωρίς πρόνοιες, χωρίς εμπειρίες, χωρίς παραστάσεις και εν τέλει με σχέδιο ανεπαρκές.

Οσο περνά ο καιρός δοκιμάζονται οι αντοχές της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, αποκαλύπτονται τα ελλείμματα προετοιμασίας, η έλλειψη συντονισμού, ακόμη και οι διακηρυγμένες αριστερές αρχές της συλλογικότητας και συντροφικότητας προδίδονται καθημερινά* σε κάθε περίπτωση δεν προκύπτουν από τις αναδεικνυόμενες προσωπικές στρατηγικές και τις φιλοδοξίες των στελεχών και των υπουργών. Αυτή η τρέλα με τη δημοσιότητα, οι αλλεπάλληλες και ακατανόητες για το θεαθήναι και μόνο ναρκισσιστικές τηλεοπτικές εμφανίσεις είναι δηλωτικές του προβλήματος συγκρότησης του κόμματος που επαγγέλθηκε τη μεγάλη αλλαγή, χωρίς να ξέρει πώς θα την επιτύχει

Πολλοί πλέον διερωτώνται ευλόγως ποιο είναι το σχέδιο και ποια η στρατηγική εξόδου από το σπιράλ της λιτότητας και της υπερχρέωσης. Η οικονομία είναι παγωμένη και το κράτος απολύτως αδρανές στην παρούσα φάση. Ούτε καν ο πρώτος στόχος ελέγχου της ανθρωπιστικής κρίσης δεν μπορεί να επιτευχθεί όταν δεν υπάρχουν διαθέσιμοι πόροι και χρειάζονται αιματηρές οικονομίες, ακόμη και στον τομέα της Υγείας, προκειμένου να βρεθούν τα χρήματα για να αποφευχθεί μια αιφνίδια χρεοκοπία. Και όταν μια κυβέρνηση ζει αγωνιωδώς, προφανώς δεν είναι σε θέση ούτε το κράτος να κινητοποιήσει, ούτε γενικούς γραμματείς να διορίσει, ούτε το ΕΣΠΑ να ξεμπλοκάρει, ούτε την ανάπτυξη να επανεκκινήσει

Όταν ο υπουργός Οικονομικών γυρίζει όλη τη μέρα από κανάλι σε κανάλι και δεν βρίσκει χρόνο να καθήσει στο γραφείο του, είναι προφανές ότι η ανάπτυξη θα μένει στο ράφι και η ανθρωπιστική κρίση αντί να ελέγχεται θα επιδεινώνεται.

Κακά τα ψέματα, μια οικονομία που διακρίνεται για τους αρνητικούς ρυθμούς αποταμίευσης και είναι εσωτερικά και εξωτερικά υπερχρεωμένη, δεν έχει την πολυτέλεια να διώχνει ή να εμποδίζει ξένες επενδύσεις, όπως συμβαίνει από τις πρώτες μέρες της νέας κυβέρνησης, λες και η Ελλάδα κολυμπάει στο χρήμα.

Με άλλα λόγια, η επιθετικότητα των ξένων δεν εξηγεί την αδυναμία, ούτε δικαιολογεί τα ελλείμματα της κυβέρνησης Τσίπρα. Για την υπέρβαση τους θέλει κινήσεις αποφασιστικές απ' την αρχή, τώρα αν είναι δυνατόν, πριν παγιωθούν και την ακινητοποιήσουν.

 

Να αγνοηθούν οι εγχώριοι τζιχαντιστές:

Του Γιάννη Μαρίνου

Ο Μανώλης Γλέζος πολύ καλά κατάλαβε τι αποδέχθηκε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με την υπογραφή του κειμένου της συμ­φωνίας που ανακοινώθηκε με ανακού­φιση μετά τη διάσκεψη του Εurogroup και με συνυπογράφοντες για λογαριασμό της Ελλάδας τον υπουργό Οικονομικών κ. Βαρουφάκη και τους Γιούνκερ, Ντράγκι και Λαγκάρντ. Υπήρξε ο απόλυτος ελληνικός συμβιβασμός. Και ευτυ­χώς. Διότι αλλιώς θα επακολουθούσαν πανικός αναλήψεων από τις τράπεζες και άμεση αδυνα­μία πληρωμών κράτους, τραπεζών και πολιτών. Θα πρέπει να αναγνωρισθούν ταχεία προσγείω­ση στην πραγματικότητα και γενναιότητα στον Πρωθυπουργό και στους συμπαραστάτες του. Αρνήθηκε να βάλει μπουρλότο και να ανατινά­ξει τη χώρα, όπως ο καλόγερος Σαμουήλ στο Κούγκι, κατά την ηρωική αλλά άσφαιρη και φιγουρατζίδικη υπόδειξη του συγκυβερνώντος κ. Καμμένου, που και αυτός μάλλον κατάπιε τις προεκλογικές ηρωικές κόκκινες γραμμές του

Το πρόβλημα είναι ότι ο ρεαλιστής Πρωθυπουργός κατέβαλε απεγνωσμένη προσπάθεια για να συγκαλυφθεί η «κωλοτούμπα» με διαβεβαιώσεις

περί του αντιθέτου. Ομως ο Μανώλης Γλέζος και όσοι τον ακολούθησαν στην κριτική του μπορεί να είναι συνεπείς προς τα όσα υπόσχονταν προεκλογικά αλλά βλάπτουν θανάσιμα κυβέρνηση και χώρα. Γιατί αυτό πανικοβάλλει τον κ. Τσίπρα που θα δυσκολευθεί πολύ στο εξαιρετικά περίπλοκο έργο του. Ακριβώς γι' αυτό πρέπει να αποφασί­σει ο Πρωθυπουργός να εξηγήσει στον λαό με ειλικρίνεια και όχι με μάταιες συγκαλύψεις τις δυσκολίες που αντιμετώπισε και γιατί επέλεξε τον σωτήριο δρόμο της γενικής υποχώρησης.

Ο φόβος του κ. Τσίπρα φάνηκε εντονότερος με την εσπευσμένη επίσκεψη του στον Μίκη Θεοδωράκη. Οι κεραυνοί που εξέπεμψε ο εκτός πραγματικότητας μουσικοσυνθέτης κρίθηκε ότι θα έπρεπε να σταματήσουν, καθώς η ευρεία απή­χηση που έχουν τα όσα κατά καιρούς υποστηρίζει επηρεάζουν τα τελούντα σε άγνοια ευρύτερα λαϊ­κά στρώματα και εμπλουτίζουν τις φαρέτρες των μπουρλοτιέρηδων άκρας Αριστεράς και άκρας Δεξιάς, που ατυχώς συγκυβερνούν μαζί με τους πιο προσγειωμένους. Κολακευμένος ο Μίκης υπαναχώρησε και αυτός

Τα δύσκολα είναι όλα μπροστά μας. Καθώς η τρόικα θα ελέγχει εφεξής με εύλογη δυσπιστία κάθε βήμα της κυβέρνησης και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα μας συντηρεί με μερική πιστωτική ασφυξία. Ετσι θα πρέπει να αποφεύγε­ται κάθε μέτρο που τορπιλίζει τη δημοσιονομική σταθερότητα, την ανταγωνιστικότητα και την ανα­πτυξιακή προοπτική. Και αν δεν προσέξουμε και συνεχίσουμε να κάνουμε τους νταήδες, μολονότι είμαστε ικέτες, ενδέχεται στο τέλος Απριλίου, που θα λήξει και το παραταθέν Μνημόνιο, να βρεθούμε χωρίς το προβλεφθέν νέο Μνημόνιο και χωρίς τη χρηματοδοτική στήριξη των δανειστών μας και με άδεια ταμεία. Αναπόφευκτα θα επανέλθουμε στη δραχμή υπό συνθήκες πανικού. Και τότε η λαϊκή απογοήτευση και η οργή θα οδηγήσουν σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις, τις οποίες προτιμώ να μην προσδιορίσω. Μόνη υπόμνηση στην οποία επιμένω: Η Τουρκία καραδοκεί και θα επωφελη­θεί όταν μείνουμε μόνοι. Είναι συνεπώς εθνική ανάγκη να στηριχθεί η κυβέρνηση στην εφαρμογή της συμφωνίας που υπέγραψε και να απομονω­θούν όσοι ζητούν να αγνοηθούν τα μνημόνια, οι ψηφισθέντες νόμοι και το δημόσιο χρέος μας. Είναι επικίνδυνοι όσο και οι τζιχαντιστές.

Το ρήγμα με την Ευρώπη :

Του Γιάννη Καρτάλη

Αυτό που συνέβη κατά τη διάρ­κεια των διαπραγματεύσεων στο Eurogroup, οι οποίες κατέληξαν στον γνωστό συμβιβασμό, δεν έχει ξανασυμβεί στην ιστορία της Ευρω­παϊκής Ενωσης. Δύο υπουργοί Οικονομι­κών φίλων υποτίθεται χωρών να μη συ­νομιλούν μεταξύ τους στην ίδια αίθουσα αλλά μέσω τρίτου προσώπου, καθήμενοι σε δύο διαφορετικές αίθουσες. Τέτοιου είδους διαπραγμάτευση δεν υπήρξε ούτε μεταξύ των αντίμαχομένων προέδρων Πούτιν και Ποροσένκο, οι οποίοι βρέθηκαν γύρω από το ίδιο τραπέζι για να συμφωνήσουν για την εκεχειρία στην Ουκρα­νία. Οχι όμως οι κ.κ. Βαρουφάκης και Σόιμπλε, στους οποίους μετέφερε τις απόψεις του ενός στον άλλον ο κ. Ντάισελμπλουμ, ανα­δεικνύοντας έτσι την τραγική κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οι σχέσεις της Ελλάδας με τους ευρωπαίους εταίρους της. Και είναι μέσα σε αυτό το απίστευτο κλίμα αμοιβαίας καχυποψίας και έλλειψης εμπιστοσύνης που καλείται τώρα η ελληνική κυβέρνηση να ξεκινήσει την ουσίαστική διαπραγμάτευση με τους εταίρους της, έχοντας μείνει ουσιαστικά μόνη απέ­ναντι στους άλλους 18 του Εurogroup. Δι­ότι μεταξύ των πολλών μύθων που έχουν ήδη καταρρεύσει, κατέρρευσε και ο μύθος ότι είναι δήθεν η απάνθρωπη και σκλη­ρή Γερμανία που θέλει να μας τιμωρήσει. Αντίθετα, αυτό που αναδείχθηκε από όλη αυτή τη θλιβερή ιστορία είναι ότι εναντί­ον των ελληνικών απαιτήσεων τάχθηκαν κυρίως οι υπουργοί του περιώνυμου Μετώπου του Νότου αλλά και των φτωχών χωρών της Ανατολικής Ευρώπης. Ενώ, όπως ομολογούν κατ’ ιδίαν πολλοί υπουρ­γοί, οι πάντες ενοχλήθηκαν από το αλα­ζονικό ύφος και το προκλητικό στυλ του έλληνα συναδέλφου τους

Και αν είχαμε πετύχει κάτι με όλα αυτά, μικρό το κακό, αλλά σήμε­ρα βρισκόμαστε με άδεια ταμεία και εν όψει νέου Μνημονίου με άλλο όνομα. Μέσα σε αυτό το καταθλιπτικό σκηνικό ας είμαστε τουλάχιστον εθνικά υπερή­φανοι ότι κατορθώσαμε να καθιερώ­σουμε διεθνώς τον όρο «Κolotoumba»», τον οποίο χρησιμοποιούν πλέον και οι ξένες εφημερίδες για να χαρακτη­ρίσουν την απότομη προσγείωση της ελληνικής κυβέρνησης. Αν και πρέπει να ομολογηθεί ότι ο Αλ. Τσίπρας δεν υπήρξε ο πρώτος που διακρίθηκε στο άθλημα αυτό. Προηγήθηκαν ο Γ. Πα­πανδρέου με το «λεφτά υπάρχουν» και ο Αντ. Σαμαράς με τα γνωστά Ζάππεια. Μετά από όλα αυτά είναι αυτονόητο ότι η χώρα μας δεν μπορεί να βγει από το τραγικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περι­έλθει χωρίς μια σοβαρή εθνική συνεν­νόηση, μακριά από ιδεολογικές αγκυ­λώσεις και ατελέσφορες ρητορείες.

Να αποφασίσει με ποιους θα πάει 
και ποιους θ' αφήσει

Του Νότη Παπαδόπουλου

Δύο μήνες προεκλογικής στασιμότητας και κυ­βερνητικής αδράνειας ήταν δυστυχώς αρκετοί να να βρεθεί η χώρα και πάλι στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Τα ταμεία είναι άδεια, τα φορολογικά έσοδα έχουν υστέρηση 2 δισ. ευρώ μετά τις προεκλογικές υποσχέ­σεις του ΣΥΡΙΖΑ ότι αν κερδίσει την εξουσία κανείς δεν θα χρειασθεί να πληρώνει, η κυ­βέρνηση Τσίπρα μετά τους λεοντα­ρισμούς και την υπερήφανη εθνική διαπραγμάτευση υποχρεώθηκε να υπογράψει τη συνέχιση του Μνημο­νίου, χωρίς όμως χρηματοδότηση για τέσσερις μήνες, ώσπου να αποδείξει έμπρακτα ότι εννοεί τις μεταρρυθμί­σεις που υποσχέθηκε.

Ετσι η χώρα βρίσκεται σε αδιέξοδο και με απλωμέ­νο το χέρι ελπίζοντας ότι οι δανειστές θα μας κάνουν σκόντο ή θα δώσουν λίγο χρόνο στον κ. Τσίπρα να μα­ζέψει άρον-άρον αυτά που υποσχόταν ότι θα χαρίσει!

Δυστυχώς, τόσο το ΔΝΤ όσο και η ΕΚΤ με παρό­τρυνση του κ. Σόιμπλε δεν καταλαβαίνουν από τέτοια και πιέζουν την κυβέρνηση να ανταποκριθεί στο 100% των υποχρεώσεων της, αλλιώς θα βρεθεί στον αέρα χωρίς πρόγραμμα

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, κάποιοι υπουργοί, αντί να προσγειωθούν στην πραγματικότητα, κινούνται στον δικό τους κόσμο εξαγγέλλοντας ακόμη και τώρα που η οικονομία βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκο­πίας παροχές, τέλος των μνημονίων, επιστροφή στις ρυθμίσεις πριν από το 2010, αυτονομία από την ΕΕ στις αποφάσεις και ό,τι άλλο τους κατεβαίνει στο κεφάλι τους - που αν εφαρμοστεί θα οδηγήσει την κυβέρνηση σε μετωπική σύγκρουση με τους εταίρους και την Ελλάδα στη δραχμή.

Ετσι όπως πάμε ο κ. Τσίπρας θα βρεθεί μπροστά στο εξής δίλημμα: είτε να μαζέψει τους υπουργούς που βρίσκονται σε αντιμνημονιακή φρενίτιδα και να τους υποχρεώσει να σκύψουν το κεφάλι και να δου­λέψουν σκληρά για να πετύχει η χώρα τους στόχους της, είτε να πάει σε ρήξη με την ΕΕ εξαγγέλλοντας δημοψήφισμα ή νέες εκλογές για να αποφασισθεί το μέλλον της χώρας. Αλλά χρήματα δεν υπάρχουν για τέτοιες επιλογές. Εκλογές θα σήμαιναν αυτομά­τως χρεοκοπία!  

Κάθε σώφρων πολίτης και όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης με ευρωπαϊκό προσανατολισμό (ΝΔ, ΠαΣοΚ, Ποτάμι) ζητούν από την κυβέρνηση να σεβα­σθεί τις πολύχρονες αιματηρές θυσίες του ελληνικού λαού και να προχωρήσει ευρωπαϊκά, όπως έκαναν πριν από την Ελλάδα άλλες χώρες με μνημόνια (Ιρ­λανδία και Πορτογαλία) και βρίσκονται ήδη απεξαρτημένες από την αυστηρή επιτήρηση να δανείζονται από τις διεθνείς αγορές.

Ωστόσο υπάρχει μια αριστερή ομάδα περιθωρια­κών δραχμολάγνων του ΣΥΡΙΖΑ που προσπαθεί να επιβάλει στον κ. Τσίπρα να σπρώξει τη χώρα εκτός ευρωζώνης θεωρώντας (μαζί με μια μερίδα πολιτών που πιστεύουν ότι δεν έχουν να χάσουν τίποτα) ότι η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα θα είναι καλύτε­ρη για τον ελληνικό λαό - αγνοώντας ότι αυτοί που θα πονέσουν περισσότερο θα είναι οι οικονομικά ανίσχυροι.

Ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θ' αφήσει γιατί η χώρα θέλει ξεκάθαρη διακυβέρνηση και δεν αντέχει άλλους διχασμούς.

ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟ ΣΤΟΥΣ ΔΕΛΦΟΥΣ, ΟΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕ ΓΥΡΕΥΟΝΤΑΣ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb, προ πέντε ετών

"ΤΑ ΝΕΑ", 01/03/21

 

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΑΥΤΟΜΑΤΙΣΜΟΣ, ΕΚ ΧΕΙΛΕΩΝ ΤΣΙΠΡΑ!

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ πέντε ετών...

 

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΕΧΩ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙ ΣΕ ΠΟΙΟ ΦΥΛΛΟ ΚΑΤΑΧΩΡΗΘΗΚΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ, ΟΡΘΟΤΑΤΟ ΒΕΒΑΙΩΣ!

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ πέντε ετών

 

ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΣΤΑ ΜΜΕ ΠΛΗΡΩΣ ΚΑΤΑΝΟΗΤΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΡΙΖΑΙΪΚΑ ΦΥΛΛΑ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ πέντε ετών

Από τον κλώνο της “Ε” και την ημιεπίσημη κυβερνητική εφημερίδα

"Εφ.Συν", 01/03/16