ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΕΑ ΦΟΥΣΚΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑΪΚΟ ΦΥΛΛΟ, ΠΟΥ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΒΛΕΠΕΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ...

Από την έντυπη ΣΥΡΙΖΑίϊκη ντουντούκα της Κολοκοτρώνη 8

"Εφ.Συν", 01/02/21

"Εφ.Συν", 01/02/21

 

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΑΠΥΕΘΥΝΕΤΑΙ ΠΡΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ, ΥΠΟ ΜΟΡΦΗ ΧΡΗΣΜΟΥ, ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΤΕΛΑΥΤΙΑ ΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ....

Από την "ΕΣΤΙΑ", κύριο άρθρο

"|ΕΣΤΙΑ", 01/02/21

 

Η μεξικανική παροιμία για τον λάκκο και το φτυάρι είναι το δεύτερο πράγμα που με εντυπωσίασε αναφορικά με την απόφαση του «λεγάμενου» ηγέτη της Αριστεράς να αποπειραθεί να φιμώσει τον Τύπο. Το πρώτο που οφείλω να αναφέρω, διότι με εντυπωσίασε ως γεγονός, είναι η ηχηρή, στα όρια της αποδοκιμασίας, σιωπή των κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ ως προς την υπόθεση της βίλας του 500άρικου στο Σούνιο. Εξαιρουμένου του ατυχούς Βούτση (ο οποίος ως γνωστόν χρωστάει στον «λεγάμενο» ότι τον έκανε πρόεδρο του Κοινοβουλίου), που έγραψε ένα άρθρο στην «Αυγή» τις προάλλες, ουδείς εκ του πανθέου των κορυφαίων στελεχών του κόμματος, που άλλοτε «κόσμησαν» την κυβέρνηση, κατέτεινε σε δηλώσεις, αρθρογραφία ή σχόλια υπέρ του «λεγάμενου». Είναι ίσως αυτή η πιο τρανταχτή απόδειξη ότι η εποχή που ο ηγεμών κουνούσε το φρύδι του, και χίλιοι έπεφταν στα πόδια του, χαλί να γίνουν να τους πατήσει, έχει παρέλθει. Και νομίζω ανεπιστρεπτί...

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 01/02/21

Ο λάκκος και το φτυάρι

Μια παλιά (πολύ παλιά όμως) μεξικανική παροιμία αναφέρει «αν δεις κάποιον να σκάβει τον λάκκο του, μη σπεύσεις να του πάρεις το φτυάρι». Μου την ανέφερε μια φίλη το βράδυ του Σαββάτου, αλλά δεν υπεισήλθε σε περισσότερες λεπτομέρειες για την προέλευση μιας παροιμίας η οποία ενδημεί στην Τιχουάνα, τη Βέρα Κρουζ, το Μοντερέι ή την Πουέμπλα. Αν δηλαδή την άκουσε σε κάποιο γουέστερν ή σε κάποια από τις μεξικανικές σαπουνόπερες τις οποίες προβάλλει μεσημεριάτικα η ελληνική τηλεόραση. Ή την «ξεσήκωσε» από κάποιο βιβλίο;

Εκείνη δεν μας το ξεκαθάρισε, εμένα δεν μου δημιούργησε και την περιέργεια να ρωτήσω καθότι την παροιμία τη βρήκα ευφυή, και ούτω πως μείναμε στα εντός, εκτός και επί τα αυτά. Ποσώς με ενδιέφερε άλλωστε πόθεν η γνώση της φίλης. Ωσαύτως εκτός από ευφυή βρήκα την παροιμία και ρεαλιστική. Διότι μπορεί, θεωρώ, να συνδυαστεί άνετα, και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια με τα όσα έχουν προηγηθεί από τις αρχές της εβδομάδας, όσον αφορά τις εξαιρετικής σύλληψης τυποκτόνες πρωτοβουλίες του «λεγάμενου» αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης...

Αλλες εποχές

Η μεξικανική παροιμία για τον λάκκο και το φτυάρι είναι το δεύτερο πράγμα που με εντυπωσίασε αναφορικά με την απόφαση του «λεγάμενου» ηγέτη της Αριστεράς να αποπειραθεί να φιμώσει τον Τύπο. Το πρώτο που οφείλω να αναφέρω, διότι με εντυπωσίασε ως γεγονός, είναι η ηχηρή, στα όρια της αποδοκιμασίας, σιωπή των κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ ως προς την υπόθεση της βίλας του 500άρικου στο Σούνιο. Εξαιρουμένου του ατυχούς Βούτση (ο οποίος ως γνωστόν χρωστάει στον «λεγάμενο» ότι τον έκανε πρόεδρο του Κοινοβουλίου), που έγραψε ένα άρθρο στην «Αυγή» τις προάλλες, ουδείς εκ του πανθέου των κορυφαίων στελεχών του κόμματος, που άλλοτε «κόσμησαν» την κυβέρνηση, κατέτεινε σε δηλώσεις, αρθρογραφία ή σχόλια υπέρ του «λεγάμενου». Είναι ίσως αυτή η πιο τρανταχτή απόδειξη ότι η εποχή που ο ηγεμών κουνούσε το φρύδι του, και χίλιοι έπεφταν στα πόδια του, χαλί να γίνουν να τους πατήσει, έχει παρέλθει. Και νομίζω ανεπιστρεπτί...

Μαύρη επέτειος

Σε άλλα νέα της επικαιρότητας τώρα, δεν ξέρω αν το έχουμε αντιληφθεί, αλλά με την έλευση του Φεβρουαρίου σήμερα, κλείνουμε ακριβώς έναν χρόνο από την εποχή που ο κορωνοϊός, και όσα κουβάλησε μαζί του, εισήλθε επιθετικά στη ζωή μας. Πόσα δεν έγιναν αυτόν τον χρόνο, και πόσα άλλα μέλλει να συμβούν, διότι παρά τις διαβεβαιώσεις, παρά τις προσδοκίες που μας καλλιέργησαν επιστήμονες και πολιτικοί, αποδείχθηκε ότι ήταν ευσεβείς πόθοι και τίποτε περισσότερο. Δεν στηρίζονταν πουθενά, επί πραγματικού. Μα πουθενά όμως. Υποθέσεις εργασίας έκαναν και αυτοί, όπως μπορεί να κάνει, ανά πάσα στιγμή, και για οποιοδήποτε θέμα τον απασχολεί και ο καθένας από μας - εάν συμβεί αυτό, θα έχει ίσως εκείνο το αποτέλεσμα, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι θα μεσολαβήσει αυτή η παράμετρος και οπωσδήποτε δεν θα επηρεαστεί η πορεία της υπόθεσης από κάποιον απρόβλεπτο παράγοντα. «Να 'χαμε να λέγαμε δηλαδή, για να 'χουμε να πούμε»!

Προβλήματα

Απέναντι σε όλο αυτό όμως υπάρχουν τα πραγματικά προβλήματα που έχει επιφέρει η πανδημία. Προβλήματα τα οποία είναι κατά βάση οικονομικά και περιορίζουν ασφυκτικά τις επιλογές της κυβέρνησης να κάνει κάτι άλλο, πέραν της διαχείρισης των επιπτώσεων του κορωνοϊού. Εβλεπα τον Μητσοτάκη το Σάββατο στη μίνι περιοδεία του στην Καρδίτσα και τα Τρίκαλα. Ο άνθρωπος προσπαθούσε να αρθρώσει έναν προγραμματικό λόγο που να δίνει μια προοπτική, αλλά έχω την αίσθηση πως ούτε και ο ίδιος πίστευε ότι κάτι μπορεί να γίνει ενώ η πανδημία είναι σε πλήρη έκταση, ο εμβολιασμός του πληθυσμού καθυστερεί αδιανόητα και κανείς δεν μπορεί να σε διαβεβαιώσει ότι, «τελειωμένα πράγματα», σε πέντε, δεκαπέντε ή τριάντα πέντε ημέρες η κατάσταση θα είναι καλύτερη, ο κορωνοϊός θα έχει ανασχεθεί και η οικονομία θα αρχίσει να παίρνει μπρος. Με το σήμερα, με το αύριο όμως δεν γίνεται δουλειά...

Το φαινόμενο της πεταλούδας

Και κάπως έτσι φτάσαμε εδώ, έναν χρόνο μετά, στο σήμερα, 1η Φεβρουαρίου 2021, εκεί απ' όπου ξεκινήσαμε: να μην μπορεί κανείς να σου πει με ασφάλεια πότε θα τελειώσει αυτός ο εφιάλτης, και πότε θα επιστρέψει η ζωή μας σε μια κανονικότητα - που δεν θα μοιάζει σε τίποτε με τη ζωή που κάναμε έναν χρόνο πριν. Τότε που ακούγαμε για μια «άγνωστη ασθένεια» η οποία πλήττει μια κινεζική επαρχία, αλλά ποιος ασχολείται τώρα με κάτι τόσο κινέζικο και τόσο μα τόσο μακριά από εμάς. Και αποδείχθηκε ότι η κινεζική επαρχία ήταν μια ανάσα δρόμος κοντά μας, ούτε που το καταλάβαμε πώς έφθασε στα μέρη μας το κακό. Και αφού πρώτα τα βάλαμε με εκείνους που «βρήκαν την ώρα» να πάνε Μιλάνο και να μας την κουβαλήσουν εδώ την πανδημία, μετά αντιληφθήκαμε ότι το πράγμα δεν μπορούσε να σωθεί από πουθενά - η χώρα ήταν αδύνατο να γίνει απόρθητη στον κορωνοϊό, ένα μικρό «γαλατικό» χωριό στο μέσο της Μεσογείου. Και ύστερα ήρθαν οι απώλειες. Αρχισαν να πεθαίνουν και δικοί μας άνθρωποι, στην αρχή ένας ένας, δυο δυο, τρεις τρεις. Και έπειτα όταν έγιναν μια εκατόμβη καθημερινά, καταλάβαμε ότι όλοι σε ένα χωριό ζούμε, το παγκόσμιο χωριό. Και ότι «αν μια πεταλούδα κινήσει τα φτερά της στον Αμαζόνιο, σύντομα την Ιαπωνία θα τη χτυπήσει ένας τυφώνας» (τι είπα πάλι ο άνθρωπος, σήμερα - δύο στα δύο, με τον λάκκο και το φτυάρι της αρχής!).

Προβλέψεις

Αυτό το τελευταίο το διατύπωσε ως θεωρία ένας κύριος ονόματι Εντουαρντ Λόρενζ, ο οποίος θεωρείται πατέρας της θεωρίας του χάους. Ο κύριος Λόρενζ, μετεωρολόγος και μαθηματικός, μελετώντας διάφορες παραμέτρους προκειμένου να ανακαλύψει ένα έγκυρο μοντέλο πρόγνωσης του καιρού, έκανε ένα πλήθος παρατηρήσεων στα φυσικά φαινόμενα, και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ελάχιστες διαφορές στις αρχικές τιμές δημιουργούσαν τεράστιες διαφορές στα τελικά συμπεράσματα. Και κάπως έτσι κατέληξε στο βασικό του συμπέρασμα, για το οποίο άλλωστε και έκανε όλες αυτές τις έρευνες, ότι είναι αδύνατον να προβλεφθεί με ακρίβεια ο καιρός - πάντα θα υπάρχει μια πιθανότητα να μην έχουν υπολογιστεί κάποια στοιχεία κατά τη διαμόρφωση του καιρικού φαινομένου.

Κατά συνέπεια την επόμενη φορά που θα τα βάλετε με τον φίλο μου τον Θοδωρή Κολυδά ή τον Σάκη Αρναούτογλου γιατί δεν «έπιασαν» με ακρίβεια τον καιρό, να θυμάστε τον εντιμότατο κύριο Λόρενζ και τη θεωρία του περί του πετάγματος «μιας ωραίας πεταλούδας» στον Αμαζόνιο...

H EΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΣΕ ΣΚΙΤΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ (Αθηνών και Λευκωσίας)

ΚΥΡ

"ΤΑ ΝΕΑ"

"Εφ.Συν"

ΑΡΚΑΣ

ΑΡΚΑΣ

"ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ"

"TVXS", Γιάννης Δερμεντζόγλου

"ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ", Γιάννης Δερμεντζόγλου

"Εφ.Συν"

"ΤΑ ΝΕΑ"¨

"ΤΑ ΝΕΑ"

"Ο Φιλελεύθερος", Πίν

"ΧΑΡΑΥΓΗ"

"Ο Φιλελεύθερος", Νίκος Πιογιατζής

ΑΡΚΑΣ

 

ΟΤΑΝ Ο ΠΑΠΑΔΗΜΟΥΛΗΣ ΒΡΗΚΕ ΤΟ ΔΑΣΚΑΛΟ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΤΟΥ "Mega"....

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ πέντε ετών

 

Ο "ΔΙΑΚΟΣΜΗΤΙΚΟΣ" ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΘΕΣΜΟΥ, Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ "ΑΠΟΣΤΡΑΤΕΙΑ", Η ΕΙΚΟΝΑ "ΣΥΝΑΛΛΑΓΗΣ" ΜΕ ΣΥΡΙΖΑ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ έξι ετών

Οι τρεις λόγοι του Καραμανλή γιά το "όχι" 

στον Τσίπρα: Του Κ.Ι. Αγγελόπουλου

Ο κ. Κώστας Καραμανλής δεν έδειξε ενδιαφέρον για την προεδρία της δημοκρατίας. Και αυτό αναπόφευ­κτα πυροδότησε εσωτερικές «διερ­γασίες» και έντονες παρασκηνιακές συζητήσεις στο στρατόπεδο της ηττημένης ΝΔ. Ολα δείχνουν πλέον ότι η «περίπτωση Καραμαν­λή» περνάει από την προεδρική υποψηφιότητα στο επίκεντρο των «γαλάζιων» κομματικών προ­βληματισμών.

Δεν είναι περίεργο το γεγονός ότι ο κ. Αλέξης Τσίπρας είχε από καιρό κατά νου το ενδεχόμενο πρότασης για προεδρική υποψηφιότητα στον κ. Καραμανλή. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ διατηρούσε καλή προσωπική σχέση με τον πρώην πρωθυπουρ­γό και ο τελευταίος συμπαθούσε τον «μικρό», τον οποίον, μάλιστα, θεωρούσε «ενδιαφέρουσα περί­πτωση» πριν ακόμα από το ξεκίνημα της εντυπω­σιακά ανοδικής πορείας του. Από την πλευρά του, ο κ. Τσίπρας θεωρούσε τον «καραμανλικό» κύκλο ως τον μόνο από το «γαλάζιο» στρατόπεδο με τον οποίο μπορούσε να βρίσκει επαφή για πολιτική συζήτηση. Επιπλέον, ο κ. Καραμανλής γνώριζε από το 2014 ότι ο κ. Τσίπρας τον σκεφτόταν ως τον καλύτερο υποψήφιο Πρόεδρο της Δημοκρατί­ας για την περίπτωση ενός στρατηγικού ανοίγμα­τος του ΣΥΡΙΖΑ προς τον «μεσαίο», κεντροδεξιό, αστικό χώρο, που απαξίωνε με τις πολιτικές συ­μπεριφορές του ο κ. Αντώνης Σαμαράς. 

Ο κ. Καραμανλής συζήτησε ιδιαιτέρως με τον κ. Τσίπρα μία φορά προεκλογικά και άλλη μία αργά το βράδυ των εκλογών για το θέμα της προεδρικής υποψηφιότητας. Στη συνέχεια, η απάντηση του ήταν «όχι» στην πρόταση του πρωθυπουργού.

Η εξήγηση

Στενοί συνεργάτες του κ. Καραμανλή εξηγούν τους λόγους αυτής της άρνησης του ως εξής:

1)  Πρώτον, ο πρώην πρωθυπουργός εκτιμά ότι οι αρμοδιότητες του Προέδρου κατά το~παρόν Σύνταγμα επιτρέπουν μια εν πολλοίς «διακοσμη­τική» προεδρία, που δεν τον ενδιαφέρει πολιτικά.

2)  Δεύτερον, η μετάβαση του στην προεδρία θα αποτελούσε ουσιαστικά πολιτική «αποστρα­τεία», ένα είδος «ενδοξης συνταξιοδότησης»

3)Και, τρίτον, ο κ. Καραμανλής εκτιμά ότι αποδοχή της πρότασης του κ. Τσίπρα θα τον εμφάνιζε απέναντι στη «γαλάζια» παράταξη εν­δεχομένως ως «συναλλασσόμενο» πολιτικά με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο κ. Καραμανλής δεν είχε αντίρρηση για το συμβολικό άνοιγμα που επιχειρεί ο κ. Τσίπρας προς τον αστικό χώρο. Ο πρώην πρωθυπουργός ήταν και παραμένει, άλλωστε, θετικός προς καθε­τί που μπορεί να ενισχύει με διακομματικές επαφές αυτό που λέγεται «εθνική συνεννόηση». Αλλά δεν είναι διατεθειμένος να «παίξει» ο ίδιος σ' αυτό το συμβολικό επίπεδο τούτη την ώρα.

Ας σημειωθεί ότι ο κ. Καραμανλής ξεκαθαρίζει σήμερα στους συνομιλητές του ότι απορρίπτει μεν τις αντιπολιτευτικές «μεθόδους» του κ. Σα­μαρά, αλλά δεν παύει να θεωρεί πολιτικό αντί­παλο τον ΣΥΡΙΖΑ. Και τονίζει, μάλιστα, ότι ο κ. Τσίπρας γνωρίζει από τον ίδιον ότι, αν βρεθούν στο μέλλον αντιμέτωποι στη Βουλή, η μόνη δια­φορά με το χθες θα είναι ότι η αντιπολίτευση από τον κ. Καραμανλή θα είναι «ισχυρή», αλλά θα ασκείται θεσμικά και με ουσιαστικό πολιτικό λόγο και όχι «αλά Σαμαρά».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ Ο ΡΙΧΤΕΡ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΤΟΥ ΕΡΕΥΝΑ, ΑΛΛΑ ΜΕΧΡΙΣ ΣΗΜΕΙΟΥ ΕΞΙΣΩΣΗΣ ΤΟΥ ΘΥΤΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΥΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ πέντε ετών

Η μάχη της Κρήτης: 
Του Στρατηγού ε.α. Μανούσου Παραγιουδάκη,
Επιτίμου Α/ΓΕΕΘΑ

Διάβασα με ιδιαίτερη προσοχή το κείμενο των 19 τακτικών μελών της Ακαδημίας Αθηνών (συμπεριλαμβανομένου και του προέδρου κ. Δημ. Νανόπουλου) που δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» στις 20.12.2015, με τίτλο «Η υπόθεση ποινικής δίωξης Χάινς Ρίχτερ».

Στο κείμενο αυτό αναφέρεται το όνομά μου: «… (βλ. επιστολή του στρατηγού Μανούσου Παραγιουδάκη στην “Καθημερινή” στις 13.12.2015)».

Πρόκειται για την επιστολή που έστειλα σε απάντηση δημοσιεύματος του Γερμανού συγγραφέα της «Μάχης της Κρήτης», Χάινς Ρίχτερ, στην «Καθημερινή» στις 05.12.2015, όπου επίσης αναφέρεται στο όνομά μου: «...οι αντιδράσεις στις οποίες πρωτοστάτησε ο πρώην αρχηγός ΓΕΕΘΑ Μανούσος Παραγιουδάκης είχαν αποτέλεσμα...».

Στο κείμενο αυτό των κ.κ. ακαδημαϊκών, αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι ομιλώ με «γενικότητες» και ότι «...από τέτοιες γενικότητες προφανώς επηρεάστηκε η εισαγγελική αρχή και παρασύρθηκε στο να ποινικοποιήσει μια ιστορική έρευνα...».

Κρίνω απαραίτητο να τοποθετηθώ στο κείμενο αυτό:

Οσον αφορά στις «γενικότητες» (παρ. 3 του κειμένου), γράφω στην επιστολή μου: «Στην ουσία όλο το βιβλίο διαχέεται από την υποβάθμιση της μάχης της Κρήτης ως σημαντικού γεγονότος κατά τον Β΄ ΠαγκόσμιοΠόλεμο, αλλά κυρίως από τη συστηματική και μεθοδική απαξίωση της αντίστασης του κρητικού λαού».

Θα μπορούσαν πράγματι να θεωρηθούν γενικότητες τα παραπάνω. Τα σεβαστά όμως τακτικά μέλη της Ακαδημίας δεν αναφέρονται στη συνέχεια του κειμένου μου, που έχει ως εξής: «Αναφέρω αυτολεξεί μερικά αποσπάσματα…» και ακολουθούν 19 υποπαράγραφοι.

Για όσους δεν έχουν διαβάσει την επιστολή μου, αναφέρω ενδεικτικά μερικές από τις δεκαεννιά αυτές υποπαραγράφους:

• «Οι άμαχοι διέπραξαν απίστευτες κτηνωδίες εις βάρος των νεκρών» (σελ. 174).

• «Οι τραυματίες σφαγιάσθηκαν από τους αντάρτες» (σελ. 176).

-«Οι πράξεις των ανταρτών παρέβαιναν το δίκαιο του πολέμου. Τα δύο εγκλήματα είναι αλληλένδετα» (σελ. 413).

• Διαταγή Στούντεντ: «Αυτός που πρέπει να επιληφθεί της υποθέσεως είναι ο στρατός και όχι τα τακτικά δικαστήρια, τα οποία δεν είναι αρμόδια για κτήνη και δολοφόνους» (σελ. 413).

• «Τραυματίες θανατώνονταν και νεκροί ατιμάζονταν». «Οι αλεξιπτωτιστές που κρέμονταν στα δένδρα... θανατώνονταν. Από τους νεκρούς οι Κρήτες αφαιρούσαν ό,τι θεωρούσαν πολύτιμο» (σελ. 409).

Συνολικά επί δεκαεννέα υποπαραγράφων, που περιέχουν αυτολεξεί αποσπάσματα από το βιβλίο του κ. Ρίχτερ, όπου παραπέμπω σε συγκεκριμένες σελίδες του βιβλίου, στο κείμενο των κ.κ. ακαδημαϊκών δεν αναφέρεται ούτε μία. Εύλογο λοιπόν είναι να διερωτηθεί κανείς γιατί γίνεται αναφορά μόνο στις γενικότητες και παράλειψη των δεκαεννέα από τα αποσπάσματα από το επίμαχο βιβλίο.

Μετά τα παραπάνω, νομίζω ότι ο όρος «γενικότητες» που χρησιμοποιείται στο κείμενο, όχι μόνο δεν είναι ακριβής, αλλά παραπλανά και τους αναγνώστες του δημοσιεύματος, ως προς την αλήθεια για το περιεχόμενο του βιβλίου του κ. Ρίχτερ.

Σε ό,τι αφορά το μέρος του κειμένου (παρ. 4), στο οποίο αναφέρεται ότι από τέτοιες γενικότητες προφανώς επηρεάστηκε η εισαγγελική αρχή και παρασύρθηκε στο να ποινικοποιήσει μια ιστορική έρευνα. Κατά τη γνώμη μου, δεν θα μπορούσε να ασκήσει ποινική δίωξη εφαρμόζοντας ισχύοντα νόμο (ν. 2485/2014) και μάλιστα πολυσυζητημένο, παρασυρόμενη από τις απόψεις ενός ατόμου, εν προκειμένω εμού και «πολλών εξοργισμένων Κρητών» (κατά το κείμενο), σε σημείο μάλιστα «στην ουσία να καταλήγει αντί σε προστασία σε παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων» (παρ. 2 κειμένου).

Είναι γνωστό ότι το βιβλίο αυτό προκάλεσε όχι μόνο τους Ελληνες όπου Γης, αλλά και ξένους που το διάβασαν ή πληροφορήθηκαν για το περιεχόμενό του.

Πρόκειται πράγματι για πλημμυρίδα αντιδράσεων του πνευματικού κόσμου, πολιτικών, Περιφέρειας Κρήτης, δήμων, σωματείων, πολιτιστικών συλλόγων, μαρτυρικών χωριών, ΜΜΕ, λαού κ.ά., όπως:

Ελληνες και ξένοι ιστορικοί - ακαδημαϊκοί κ.ά.: Γ. Μαργαρίτης, καθηγητής Ιστορίας ΑΠΘ, Στέλιος Περράκης, Ντανιέλα Μαρούδα, Παν. Ηφαιστος, καθηγητές Παντείου Πανεπιστημίου, Μ. Πασχάλης, Ευρ. Στεφάνου (πρύτανης), Δημ. Κοτρόγιαννος, Βασιλ. Δαφέρμος, Δημ. Ξενάκης, Ευτ. Τωμαδάκης, Κ. Λάβδας, καθηγητές Πανεπιστημίου Κρήτης, Δ. Φίλιας, καθηγητής Ιονίου Πανεπιστημίου, Κωνστ. Κουμαντάκης, καθηγητής ΔΠΘ Πανεπιστημίου, Ιω. Παρίσης, πρόεδρος Ακαδημίας Στρατηγικών Αναλύσεων, Χάγκελ Φλάισερ, Γερμανός, καθηγητής Ιστορίας Πανεπιστημίου Κρήτης - Αθήνας, Εμπερχαρτ Ροντ Χολς, Γερμανός καθηγητής Ιστορίας συγγραφέας, και Ντέιβιτ Φίλερ, Νεοζηλανδός ιστορικός - ερευνητής Πανεπιστημίου Βικτόρια, Νέα Ζηλανδία.

Αλλοι φορείς: Παγκόσμιο Συμβούλιο Κρητών, Παγκρήτια Ομοσπονδία Ευρώπης, Πανελλήνια Ομοσπονδία Κρητικών Σωματείων, Περιφερειακό Συμβούλιο Κρήτης, Δημοτικό Συμβούλιο Ρεθύμνης, Αμαρίου, Αρχανών – Αστερουσίων, Ανωγείων, Βιάννου κ.ά., Ενωση Θυμάτων Ολοκαυτώματος Βιάννου, Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, Πολιτιστικός Σύλλογος Κανδάνου, Μυσσιρίων, Καλής Συκιάς κ.ά.

ΜΜΕ: Εφημερίδες, περιοδικά, τηλεόραση, ραδιόφωνο κ.λπ. δίνουν συνεχή δημοσιότητα στο θέμα, ενώ εκδηλώνονται αντιδράσεις οργής και θυμού από απλούς πολίτες μέσω της κοινωνικής δικτύωσης.

Μετά τις αντιδράσεις των παραπάνω, γίνεται αντιληπτό ότι η Δικαιοσύνη δεν κινήθηκε στηριζόμενη στις «γενικότητες» ενός απόμαχου στρατηγού ή «πολλών εξοργισμένων Κρητών», προκειμένου να παραπέμψει τον κύριο Ρίχτερ σε δίκη, αλλά από κριτήρια που αυτή κατ’ αποκλειστικότητα έκρινε.

Προκαλεί, αλήθεια, θλίψη το γεγονός ότι σε ένα κείμενο γραμμένο από 19 επίλεκτα πνευματικά μέλη της ελληνικής διανόησης, η άποψη των οποίων ως ακαδημαϊκών έχει πάντα ιδιαίτερη απήχηση, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, δεν αναφέρεται ούτε μία λέξη για το δίκαιο της άλλης πλευράς, δηλαδή των θυμάτων της κρητικής αντίστασης κατά του Γερμανού εισβολέα και το αυτονόητο δικαίωμα έκφρασής του.

Ο κ. Ρίχτερ είναι ασφαλώς ελεύθερος στην επιστημονική του έρευνα. Το ότι όμως δικαιώνει στο βιβλίο του τον ναζισμό, ζητάει δικαίωση των αλεξιπτωτιστών, εισβολέων - εκτελεστών, τους οποίους αποκαλεί «ιππότες», επιχειρεί να εξισώσει θύτες και θύματα, θεωρεί ότι τα δύο εγκλήματα (Γερμανών κατακτητών και αμυνόμενων Κρητών) είναι αλληλένδετα (σελ. 413) και πολλά άλλα, τα οποία όμως καταρρίπτονται από τις τοποθετήσεις των παραπάνω επιστημόνων και άλλων ως προς την ορθότητά τους, πρέπει να μας προβληματίσουν για τις προθέσεις του και τους σκοπούς που εξυπηρετούν.

Η καθηγήτρια Διεθνούς Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Ντανιέλα Μαρούδα, δήλωσε στις 20.11.2014 (εφημερίδα «Νέα Κρήτη»): «Ακόμη και αν η πρόθεση (ανακήρυξη του κ. Ρίχτερ ως επίτιμου διδάκτορα στο Πανεπιστήμιο Κρήτης) είναι θετική, το αποτέλεσμα ενδέχεται να καταστεί επικίνδυνο για τις νομικές θέσεις της Ελλάδας στο ζήτημα των γερμανικών οφειλών».

Ανάλογα έχουν γράψει για το ζήτημα αυτό και για την προσπάθεια αναθεώρησης της ιστορίας πολλοί διανοούμενοι, καθώς και το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδικήσεων των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, ενώ ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος δεν παραλείπει να τονίζει παντού ότι «οι διεκδικήσεις αυτές είναι πλήρως νομικά ενεργές και απολύτως δικαστικά επιδιώξιμες», όπως έπραξε και κατά την πρόσφατη επίσημη επίσκεψή του στη Γερμανία (18.1.2016).

Συμπαρατάσσομαι κι εγώ με όλους όσοι αγωνίζονται για την ιστορική αλήθεια, προκειμένου να αποφευχθεί η προσπάθεια παραχάραξης και αναθεώρησης της ιστορίας μας, που γράφτηκε με πόνο, θυσίες, καταστροφές και αίμα αθώων.

Και θα τελειώσω με μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προτροπή που έκανε ο πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, Δημήτριος Νανόπουλος, στις 20.4.2015, σε λόγο του στο «Αργώ - Δίκτυο Ελλήνων Βελγίου»: «Σας καλώ να σκεφτούμε όλοι μας τι μπορεί να κάνει ο καθένας μας... για να βοηθήσουμε την πατρίδα μας. Γιατί δεν προλαβαίνουμε! Και γιατί έφτασε πια η στιγμή που πρέπει όλοι όσοι έχουμε δημόσιο λόγο να πάρουμε συγκεκριμένες θέσεις. Και, ως γνωστόν, δεν κάνεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά!».

ΥΓ1: Αναφορά στο όνομά μου έγινε για πρώτη φορά από την Ακαδημία Αθηνών το 1997, όταν ο τότε πρόεδρος Νικόλαος Ματσανιώτης πρότεινε να τιμηθώ, γιατί ως αντιστράτηγος - διοικητής του Δ΄ Σώματος Στρατού στη Θράκη, με μέριμνά μου, γράφτηκε το πρώτο πομακικό - ελληνικό λεξικό της έως τότε άγραφης πομακικής γλώσσας από στρατιώτες του Σώματος. Πρότεινα –είχα ήδη γίνει αρχηγός ΓΕΣ– να τιμηθεί ο πρωτεργάτης της συγγραφής του λεξικού, Πομάκος στρατιώτης Ριτβάν Καραχότζα, πράγμα που έγινε. Ο ίδιος διαπρέπει ήδη ως διδάσκαλος στα Πομακοχώρια και συνεχίζει να ασχολείται με τη γλώσσα.

ΥΓ2: Κείμενα, ψηφίσματα, δηλώσεις και άλλα δημοσιεύματα των παραπάνω αναφερομένων ιστορικών κ.ά. τηρώ στο αρχείο μου.

 

ΑΝ ΦΑΝΤΑΣΘΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΑ...."ΓΑΛΛΙΚΑ" ΤΟΥ ΣΟΥΛΤΣ, ΕΑΝ ΤΟΥ ΤΟ ΕΘΕΤΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΥΠ' ΟΨΙΝ.....

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ έξι ετών

 

ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΑΠΟΔΩΣΑΜΕ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΠΟΥ Η ΙΔΙΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕ 'Η ΜΕΤΑΦΡΑΣΑΜΕ ΛΑΘΟΣ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΗΣ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ έξι ετών

Το ρήγμα της Ανατολίας:  "ΔΙΑΓΩΝΙΩΣ"

του Τάκη Θεοδωρόπουλου, από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

 

Επεισόδιο Α΄ (γνωστό από τα μαθητικά θρανία ως Ορλωφικά). Το επεισόδιο διαδραματίζεται το 1770 και πρωταγωνιστούν η Μεγάλη Αικατερίνη, οι αδελφοί Ορλώφ και Ελληνες της Πελοποννήσου. Με την παρότρυνση των πρώτων οι δεύτεροι εξεγείρονται κατά των Οθωμανών όταν ο ρωσικός στόλος αποβιβάζει στρατεύματα στη νότια Πελοπόννησο. Γίνονται μάχες στην Κορώνη, στο Ναυαρίνο, στην Τριπολιτσά – τα υπόλοιπα τοπωνύμια παραλείπονται χάριν οικονομίας. Η εξέγερση καταστέλλεται. Οι κάτοικοι του Αιγίου σφαγιάζονται και οι Σπέτσες ερημώνονται. Διατάσσεται η γενική σφαγή όλων των Ελλήνων, την οποία αποτρέπει ο Οθωμανός ναύαρχος Χασάν Τζεϊσαρλή με το περίφημο: «Εάν φονευθώσι όλοι οι Ελληνες ποιος θα πληρώνει το χαράτσι». Η λεηλασία της Πελοποννήσου από τους Αλβανούς διαρκεί εννέα χρόνια (χρόνος αμελητέος εάν αναλογισθούμε την αιωνιότητα του ελληνισμού).

Επεισόδιο Β΄ (γνωστό από τα μαθητικά χρόνια ως εξέγερση στη Μολδοβλαχία). Το επεισόδιο διαδραματίζεται το 1821. Πρωταγωνιστούν ο τσάρος Αλέξανδρος Α΄, ο πρίγκιπας Αλέξανδρος Υψηλάντης και οι μαχητές του Ιερού Λόχου. Αυτοί οι τελευταίοι με επικεφαλής τον δεύτερο περνούν τον ποταμό Πρού­θο και φτάνουν ώς το Βουκουρέστι με την ελπίδα ότι ο πρώτος, ο τσάρος δηλαδή, δεν θα επιτρέψει στους Οθωμανούς να στείλουν στρατεύματα. Ο τσάρος όχι μόνον δεν κουνάει το δαχτυλάκι του, αλλά καθαιρεί και τον Υψηλάντη. Ο Ιερός Λόχος αποδεκατίζεται στο Δραγατσάνι. (Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.)

Επεισόδιο Γ΄ (όχι και τόσο γνωστό από την Ιστορία που μας δίδασκαν στο σχολείο).

Διαδραματίζεται το 1854, την περίοδο του Κριμαϊκού Πολέμου. Η Ρωσία προσπαθεί να βρει διέξοδο για τη Μεσόγειο και προσεταιρίζεται τους χριστιανικούς πληθυσμούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με την παρότρυνση του βασιλέως Οθωνα, εμπνευσμένου από τον μεγαλοϊδεατισμό του Κωλέττη, γίνονται ξεσηκωμοί στην Ηπειρο και τη Θεσσαλία. Οι Γάλλοι αποβιβάζονται στον Πειραιά και δημιουργούν συνθήκες κατοχής στην Αθήνα. Ξεσπάει επιδημία χολέρας στην πρωτεύουσα με εκατοντάδες θύματα. (Θα μπορούσαν να είναι και χιλιάδες θα μου πείτε.)

Υποθέτω ότι άλλοι, οι οποίοι έχουν εντρυφήσει στη σύγχρονη ιστορία μας, θα έχουν να προσθέσουν και άλλα επεισόδια. Από αυτά, όμως, αποδεικνύεται ότι πάντα ήμασταν με τη μεριά των ηττημένων επειδή αποδίδαμε στη Ρωσία προθέσεις που η ίδια δεν είχε. Ή μεταφράζαμε με λάθος τρόπο τα μηνύματά της.

Οσο για το αντικαταθλιπτικό, ας θυμίσω ότι η Ελλάδα είναι ακόμη μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης και δεσμεύεται από τις συνθήκες της, αν και το ρήγμα της Ανατολίας μάλλον δείχνει έτοιμο να ενεργοποιηθεί.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 31/01/15

 ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ "Εφ/Συν"


Γιατί θα πρέπει να εκτεθούμε γιά τη Ρωσία;

Του Θεόδωρου Μπενάκη

Στην Ελλάδα η συμπάθεια προς τη Ρωσία έχει βαθιές και παλιές ρίζες. Ο μύθος του «Ξανθού Γένους» (αν και η αρχική εκδοχή του αναφερόταν στους Φράγκους και όχι στους Ρώσους), η Ορθόδοξη Εκκλησία (αν και το Πατριαρχείο Μόσχας βρίσκεται συνεχώς απέναντι στο Οικουμενικό Πατριαρχείο) και η θετική διάθεση απέναντι στη Σοβιετική Ενωση (μια διάθεση που δημιουργήθηκε στα χρόνια του πολέμου και των διωγμών που το μετεμφυλιακό κράτος επιφύλαξε σε κάθε δημοκρατικό πολίτη) προκαλούν έντονο συναισθηματισμό όποτε αναφέρεται η Ρωσία. Στα τελευταία έχει προσφάτως προστεθεί και η ταύτιση της εγχώριας ακροδεξιάς με την ευθέως αντιευρωπαϊκή στάση του καθεστώτος Πούτιν, μια στάση που είναι εκ διαμέτρου αντίθετη με τις ευρωπαϊκές αξίες.

Αλλά το συναίσθημα συνήθως είναι κακός σύμβουλος. Ιδιαίτερα όταν έρχεται σε αντίθεση με την πραγματικότητα.

Η νέα ελληνική κυβέρνηση δεσμεύεται από τις προεκλογικές φιλοευρωπαϊκές διακηρύξεις της. Είμαι με την Ευρώπη σημαίνει είμαι με την Ευρωπαϊκή Ιδέα και τις ευρωπαϊκές αξίες. Μια ιδέα, άλλωστε, η οποία προωθήθηκε αμέσως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο από την Ευρωπαϊκή δημοκρατική και σοσιαλιστική Αριστερά.

Η Ρωσία, μετά την πτώση της Σοβιετικής Ενωσης, έπαψε να είναι υπερδύναμη και -κυρίως διότι διαθέτει πυρηνικό οπλοστάσιο- έγινε περιφερειακή. Στην παραδοσιακά ελεγχόμενη από αυτήν Κεντρική Ασία χάνει τον έλεγχο εξαιτίας της μαζικής οικονομικής διείσδυσης της Κίνας, σε βαθμό μάλιστα που συχνά να εμφανίζεται ως συμπλήρωμα της κινεζικής πολιτικής. Στο πολιτιστικό επίπεδο η ρωσική γλώσσα βρίσκεται σε υποχώρηση παντού στις πέντε χώρες της περιοχής. Το Καζακστάν, βοηθούμενο από την εξαιρετική οικονομική του κατάσταση, προωθεί μια δική του εξωτερική πολιτική προσεγγίζοντας μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες και λαμβάνοντας αποστάσεις από τη ρωσική πολιτική στην Ουκρανία.

Την εικόνα επιβαρύνει η απαίτηση του καθεστώτος Πούτιν να ταυτίσει τη χώρα του με τη Σοβιετική Ενωση και ουσιαστικά να ανακαταλάβει τα πρώην σοβιετικά εδάφη. Η αντίληψη αυτή έχει συμβολικές αναλογίες με τη θεωρία του «ζωτικού χώρου» που προώθησε η Γερμανία του μεσοπολέμου.

Αλλωστε στην ουκρανική κρίση οι ευθύνες της Ρωσίας είναι τεράστιες αφού, θεωρώντας ότι η πρώτη ανήκει στη σφαίρα επιρροής της, τορπίλισε κάθε προσπάθεια εκδημοκρατισμού της χώρας και εξορθολογισμού της οικονομίας της. Η άνοδος της ουκρανικής ακροδεξιάς προκλήθηκε σε σημαντικό βαθμό από την πολιτική της Ρωσίας στη χώρα.

Η Κριμαία δεν ήταν η πρώτη επεκτατική κίνηση της Ρωσίας. Είχαν προηγηθεί ανάλογες στη Νότια Οσετία και στην Αμπχαζία σε βάρος της αδύναμης Γεωργίας.

Οποιος θεωρεί ότι η Ρωσία έπραξε σωστά στην περίπτωση της Κριμαίας, δεν θα έπρεπε να αναζητήσει ανάλογα επιχειρήματα και για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974;

Οποιος θεωρεί ότι η Ε.Ε. θα έπρεπε να αποδεχτεί τη ρωσική πράξη στην Κριμαία, δεν θα έπρεπε να αναθεωρήσει την επικρατούσα άποψη ότι η υποχώρηση των Δημοκρατιών το 1938 στο ζήτημα της Τσεχοσλοβακίας οδήγησε πρώτα στην κατάληψη των περιοχών που σήμερα απαρτίζουν την Τσεχική Δημοκρατία και εν συνεχεία στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το καθεστώς Πούτιν βρίσκεται σε κρίση η οποία επιταχύνεται από την οικονομική υποχώρηση της Ρωσίας. Μια κρίση η οποία μόνον εν μέρει οφείλεται στις δυτικές κυρώσεις.

Αυτό όμως που το χαρακτηρίζει, από την αρχή, είναι η επιβολή ενός ανελεύθερου περιβάλλοντος το οποίο κάνει αδύνατη την ελεύθερη έκφραση (κάθε αντιπολιτευόμενος θεωρείται και αντιμετωπίζεται ως εχθρός του Κράτους), πλήττει βάναυσα τα ανθρώπινα δικαιώματα (ένα παράδειγμα είναι ο διωγμός κατά των ομοφυλόφιλων) και περιορίζει την ιδιωτική πρωτοβουλία.

Σε διεθνές επίπεδο το καθεστώς Πούτιν τάσσεται υπέρ των ακροδεξιών σχημάτων και ενισχύει κάθε ευρωφοβική τάση.

Γεννάται λοιπόν το ερώτημα: Ανεξαρτήτως εάν η Ελλάδα αντιμετωπίζει οικονομική κρίση ή όχι, τι μπορεί να μας φέρνει αλληλέγγυους του καθεστώτος Πούτιν σήμερα;

Γιατί θα πρέπει μια κυβέρνηση η οποία εκφράζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις ευρωπαϊκές αξίες (ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγονται η ελεύθερη έκφραση και ο σεβασμός της διαφορετικότητας) να εκτεθεί υποστηρίζοντας τη Ρωσία στη σύγκρουσή της με την Ε.Ε.;

Είναι η στιγμή η ελληνική κυβέρνηση να ανοίξει ακόμα ένα μέτωπο με τους εταίρους μας; Τι ακριβώς ενόχλησε την Αθήνα; Δεν θα πρέπει να θεωρείται αυτονόητη η καταδίκη κάθε σφαγής και χωρίς να απαιτείται η συγκατάθεση των πρωθυπουργών;

ΥΓ.: Σε ό,τι αφορά τη γενναιόδωρη προσφορά του προέδρου Πούτιν προς την Ελλάδα, ότι σε περίπτωση ναυαγίου των διαπραγματεύσεων της ελληνικής κυβέρνησης με την Ε.Ε. είναι έτοιμος να άρει το εμπάργκο για τα ελληνικά προϊόντα, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη: [1]. Τον μεγάλο αριθμό απλήρωτων υποχρεώσεων ρωσικών εταιρειών προς ελληνικές (τα «φέσια») και [2] Οτι η κάθετη πτώση του βιοτικού επιπέδου των Ρώσων πολιτών έχει συρρικνώσει δραματικά την αγοραστική τους δύναμη.

*Συγγραφέας και δημοσιογράφος

"Εφ.Συν", 30/01/15

Η ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΟΥ ΑΠΕΛΘΟΝΤΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ, ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΕ ΤΟ "ΠΡΩΤΗ" ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΕΙΝΕ "ΚΥΡΙΑ": ΕΝΑΣ ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ...

Από το  ημερολόγιό μου στο fb

προ έξι ετών

Γεωργία Κρητικού-Σαμαρά: 

Της Έλενας Ακρίτα,

              από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ προσωπικά τον Αντώνη και τη Γεωργία Σαμαρά. Μια φορά, πριν από 10 χρόνια, βρεθήκαμε τυχαία σε κάποια παρα­λία της Χαλκιδικής. Ηταν τότε η εποχή του απόλυτου πολιτικού παροπλισμού του. Η εποχή που ζούσε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, μετά την κατάρρευση της ΠΟΛΑΝ. Ο Σαμαράς χαιρέτισε ευγενικά τη μητέρα μου - σε κάποιες κοινοβουλευτικές θητείες είχαν συμπέσει οι δυο τους. Δυο πράγματα μου έκαναν εντύπωση σε εκείνη την «ακούσια γειτνίαση»: Ο Σαμα­ράς πλησίασε το κυλικείο και αγόρασε κάτι χυμούς πορτοκάλι. Αν και μακράν απείχε η εποχή της μεθύστερης πα­ντοδυναμίας του - κοινώς, ο σερβιτό­ρος ούτε που τον ήξερε - εκείνος ήταν εξαιρετικά φιλικός κι ευγενικός μαζί του. Αυτή η αστική ευγένεια με κέρδι­σε - ιδιαίτερα επειδή ήταν γνήσια - σε μια παραλία του 2005, μ' έναν Σαμαρά άγνωστο μεταξύ αγνώστων. Δεύτερο στοιχείο, η τρυφερότητα και η συντροφικότητα ανάμεσα σε κείνον και τη γυναίκα του. Πρέπει τότε να ήταν ήδη πάνω από 10 χρόνια παντρεμένοι. Κι όμως, δεν διέκρινες στη σχέση-τους τη ρουτινιάρικη πατίνα του χρόνου. Εβλε­πες - όσο μπορούσες σε ελάχιστο χρονικό διάστημα - ένα ζευγάρι δεμένο, αγαπημένο, που κρατιόταν χέρι χέρι, ύστερα από τόσα χρόνια γάμου.

Ανεξάρτητα από πολιτικές δια­φωνίες, λοιπόν, θα ήθελα να πω το έξης: Μεταπολιτευτικά δεν νομίζω να γνώρισε ποτέ αυτή η χώρα καλύτερη Πρώτη Κυρία από τη Γεωργία Κρητι­κού-Σαμαρά. Διακριτική, ευγενική, χαμηλών τόνων,  μια γυναίκα που δεν έκανε ποτέ κατάχρηση, αλλά ούτε καν χρήση της μη θεσμικής ιδιότητας, «η γυναίκα του Καίσαρος».

ΣΕ ΑΥΤΗ τη χώρα το σύνδρομο του «φρειδερικισμού» συνεχίστηκε, ακόμα και στις περιόδους που η μοναρχία μάς άφησε χρό­νους. Για τους νεότερους - η Φρειδερίκη ήταν μια όμορφη, έξυπνη και αδίστακτη «πριγκιποπούλα». Μια γαλαζοαίματη β' δια­λογής, πάτος στην κατάταξη των βασιλικών οίκων. Σφόδρα την ερωτεύτηκε ο βασιλιάς Παύλος και στα 26 χρόνια του γάμου τους (μέχρι τον θάνατο του) η συμβία τον έσερ­νε από τη μύτη. Ως εκ τούτου, από τη μύτη έσερνε και τον ελληνικό λαό.

Την αξιέπαινη-αυτή παράδοση δυστυχώς συνέχισαν ΚΑΙ οι δυο σύζυγοι του Ανδρέα Παπανδρέου. Η Μαργαρίτα, με μια αυλή από κυρίες των τιμών, υπουργοποιούσε όποιον ή όποιαν την κολάκευε περισσότερο. Αντίστοιχα, στον πολιτικό Καιάδα βρέθηκε όποιος ή όποια τόλμησε να την αντιμετωπί­σει ως ακριβώς αυτό που ήταν: ως σύζυγο κι όχι ως κράτος εν κράτει. Η Νο2 Δήμητρα Λιάνη ανέλαβε διευθύντρια στο πολιτικό γραφείο του στεφανιού της. Με αποτέλεσμα όποιος ήθελε να φτάσει έστω και μέχρι τον προθάλαμο να πρέπει να φι­λήσει κατουρημένες ποδιές. Και το χέρι τηςάνασσας Μιμής.

Κι ακολούθησαν άλλες. Η Μαρίκα Μητσο­τάκη έξυπνη γυναίκα, γέννημα - θρέμμα της πολιτικής, ε όλο κι έβαλε το χεράκι της για να εξασφαλίσει το μέλλον της οικογενεια­κής δυναστείας.

Η Δάφνη Σημίτη, καλή, χρυσή αλλά τόσο ψυχρή και κρύα, ρε παιδάκι μου!

Η Νατάσα Παζαΐτη, ευγενική και χαμογέλαστή μεν, το απόλυτο fashion victim  δε: Επί πρωθυπουργίας Καραμανλή, η Νατάσα άλ­λαξε τα άπειρα πανάκριβα μοντελάκια - ενώ ποτέ δεν καταλάβαμε τι ακριβώς έπαιξε με κείνο το δίπλωμα της Ιατρικής (ΑΝ έπαιξε κάτι).

Μετά η Αντα Παπανδρέου με το polically correct χαμόγελο. Βέβαια, όσοι την γνωρίζουν λένε πως είναι αξι­όλογη και σοβαρή γυναίκα - αντίθετη στη δημιουργία νέου κόμματος από τον άντρα της. Αλλά εδώ μιλάω μόνο για την τυπική εικόνα που έβγαζε προς τα έξω. Και που ίσως να την αδικεί. Πάντως, ήταν διακριτική και ποτέ δεν έδωσε δικαίωμα - να τα λέμε αυτά.

 

ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ τα τεφτέρια όμως, η Γε­ωργία Κρητικού - Σαμαρά ήταν η καλύτερη σύζυγος πρωθυπουργού από τη Μεταπολί­τευση και μετά. Την είδαμε ελάχιστες φορές- και μόνον όταν το πρωτόκολλο το απαι­τούσε. Πάντα απλά ντυμένη, ήσυχη, προσι­τή, με ένα γλυκό χαμόγελο, με μια φυσική ευγένεια κι έμφυτη - όχι επίκτητη - αγωγή. Επιστημόνισσα η ίδια, σύντροφος, μητέρα- μια αυθύπαρκτη προσωπικότητα που δεν είχε καμία ανάγκη να επιβεβαιωθεί μέσα από τον θεσμικό ρόλο της συζύγου της.

Αποχαιρετώντας λοιπόν - με ανακούφιση- την πολιτική του Αντώνη Σαμαρά, νιώθω την ανάγκη να βγάλω το καπέλο στη Γεωρ­γία Σαμαρά.

Σε μια Πρώτη Κυρία που - σε αντίθεση με μερικές άλλες - προσπέρασε το «Πρώτη». Και παρέμεινε «Κυρία».

 

ΕΘΝΙΚΟΛΑΪΚΙΣΤΙΚΗ ΡΗΤΟΡΕΙΑ ΣΥΡΙΖΑ ΕΓΚΛΩΒΙΖΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ ΣΕ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΚΡΑΤΟΥΣ-ΠΑΡΙΑ,ΜΕ ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΣΕ ΕΚΡΗΚΤΙΚΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ πέντε  ετών

ΣΥΡΙΖΑ: λαϊκισμός χωρίς λαό: 

Του Γιάννη Βούλγαρη, 

από “ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ”

Ισως ήρθε ο καιρός ο κ. Τσίπρας να βάλει γραβάτα. Οχι για να συνομιλήσει με το «κίνημα της γραβάτας» αλλά για να συνειδητοποιήσει ο ίδιος πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα για το κόμμα του. Η συμμετοχή του στο γνωστό πάνελ του Νταβός έκανε εξόφθαλμη την αλλαγή. Η ενδυματολογική σημειολογία του κ. Τσίπρα, μόνος χωρίς γραβάτα, έχει πάψει να εκπέμπει την αντισυμβατικότητα ενός νεαρού ριζοσπάστη ηγέτη. Εχει πάψει να συμβολίζει τον νέο πρωτοπόρο που μάχεται στην Ευρώπη «κατά της λιτότητας». Αντιθέτως, μοιάζει πια σαν μελαγχολική υπόμνηση μιας διαψευσμένης υπόσχεσης. Με αισθητικό παιδισμό και επαρχιωτισμό, εικονογραφεί μια Ελλάδα που μετά τις ψεύτικες υποσχέσεις και τις «μαγικές λύσεις» ξανασυστήνεται σαν εθνική παθογένεια, με ένα φθαρμένο πια επίχρισμα μπαγιάτικου προοδευτισμού.

Αυτός ο μπαγιάτικος προοδευτισμός του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να επιβιώσει μετά τη μνημονιακή στροφή, παρά μόνο σαν αυτοχλευαζόμενη φάρσα. Η απόσταση αυτών που κάνει από αυτά που λέει και αυτά που λέει ότι κάνει μεγαλώνει διαρκώς και γίνεται πολιτικά μη υποστηρίξιμη. Ο μνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει ένα δύσκολο πρόβλημα ταυτότητας. Καλείται να διαμορφώσει μια συνεπέστερη πολιτική φυσιογνωμία και ένα «νέο αφήγημα», όπως είναι η φράση του συρμού, αλλά για να τα φτιάξει πρέπει να σταθεί με μεγαλύτερη ειλικρίνεια και λιγότερη αυθάδεια απέναντι στον λαό, και κυρίως απέναντι στον εαυτό του. Από αυτή την άποψη, ο φλύαρος λόγος του κ. Τσίπρα στην επέτειο της πρώτης εκλογικής νίκης του κόμματος ήταν απογοητευτικός. Κάθε λέξη προσέκρουε μετωπικά με τα πεπραγμένα της κυβέρνησης που προέκυψε μετά τη δεύτερη εκλογική νίκη του Σεπτεμβρίου. Το μόνο που προσπάθησε να κάνει ήταν να προτείνει και πάλι τα βασικά συριζαίικα λαϊκιστικά μοτίβα της αντιπολιτευτικής περιόδου, με μικρές παραλλαγές.

Ομως αυτή η προσέγγιση δεν υπολείπεται απλώς από την ανάγκη αναμόρφωσης της πολιτικής φυσιογνωμίας του ΣΥΡΙΖΑ. Γίνεται και αυτοϋπονομευτική. Αν υπάρχει ένα αναντίρρητο δεδομένο είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ με τη «σκληρή διαπραγμάτευση» του 2015 έδεσε τη χώρα για άλλα τρία χρόνια με Μνημόνιο, και ταυτόχρονα δέθηκε και αυτός. Οσο και αν αποκηρύσσει την «ιδιοκτησία», στην πραγματικότητα εξαρτά την τύχη του από αυτό. Η μόνη ρεαλιστική πολιτική επιλογή του κ. Τσίπρα, την οποία επανέλαβε στον πανηγυρικό τής επετείου, είναι να περάσει την αξιολόγηση με την ελπίδα ότι αυτή θα αποτελέσει εισιτήριο για την ανάκαμψη. Εχοντας έρθει στην εξουσία ως φορέας ενός ριζοσπαστικού συντηρητισμού, δηλαδή ενός επιθετικού αντιμνημονιακού λαϊκιστικού λόγου που στην ουσία απέρριπτε κάθε αλλαγή, δεν έχει δικό του μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα πέρα από αναπαλαιώσεις της δεκαετίας του 1980 (το παράδειγμα της εκπαίδευσης είναι χαρακτηριστικό). Η προγραμματική καθήλωση κάνει τον ΣΥΡΙΖΑ να έχει μεγαλύτερη ανάγκη το ΟΚ των δανειστών ως διαπιστευτήριο για τις διεθνείς αγορές, από όσο το είχαν οι προηγούμενοι. Αλλιώς, με μια πολιτική φυσιογνωμία που διώχνει επενδύσεις, σε τι ανάκαμψη μπορεί να ελπίζει;

Την ίδια όμως στιγμή, προσπαθεί να αναθερμάνει έναν πολωτικό λαϊκιστικό λόγο ως νομιμοποιητικό περίβλημα της αλλαγμένης κυβερνητικής πολιτικής, παρότι γίνεται όλο και λιγότερο πειστικός. Ισως γιατί αυτή είναι η θεμελιακή πολιτική κουλτούρα του κόμματος και του ηγέτη. Ισως γιατί το έκανε ως αντιπολίτευση και του βγήκε. Ισως γιατί δεν ξέρει προς το παρόν τι άλλο να κάνει. Ετσι στον επετειακό λόγο ξανακούσαμε γνωστά μοτίβα, παρότι ηχούσαν πλέον ξέπνοα. Το μοτίβο του εθνικολαϊκισμού: η έγκληση του λαού ως έθνους το οποίο «αντιστέκεται στους ξένους», στον Σόιμπλε, στους Γερμανούς, και ταυτόχρονα καταγγέλλει τους εγχώριους πολιτικούς αντιπάλους σαν «υπηρέτες των ξένων» και επομένως εθνικά αποσυνάγωγους. 

Με άλλα λόγια, συνεχίζεται η αθλιότητα της αριστερής εκδοχής «εθνικοφροσύνης», με μικρότερο βέβαια θράσος γιατί όπως και να το κάνουμε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τώρα ο διεκπεραιωτής του Μνημονίου. Ακούσαμε επιπλέον το μοτίβο του κοινωνικού λαϊκισμού: η έγκληση του λαού ως το σύνολο των «κάτω» που αντιπαρατίθενται στους «πάνω», στην «ολιγαρχία», στο κεφάλαιο κ.λπ. Αρκετά όμως τροποποιημένο. Και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς δεδομένου ότι όλο και περισσότερες κοινωνικές ομάδες διαδηλώνουν, με αυξανόμενη οργή, κατά της κυβέρνησης. Ετσι, ο συριζαίικος λόγος άρχισε να κόβει τους «κάτω» σε μικρότερες φέτες. Οι «μικρομεσαίοι» αναγορεύονται σε προνομιούχους και ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να αυτοσυστηθεί, κατ' αντιδιαστολή, σαν η παράταξη «των φτωχών». 

Οι συντάξεις των μεσαίων και των μικρομεσαίων περικόπτονται από την ανάγκη δημοσιονομικής περιστολής ενός μη βιώσιμου ασφαλιστικού συστήματος, για το οποίο ευθύνονται όλα τα μεταπολιτευτικά κόμματα, της Δεξιάς, του Κέντρου και της Αριστεράς, όπως επίσης ευθύνεται και η καταστροφική διαχείριση του ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Για άλλη μια φορά επίσης, η αναγκαστική περιστολή δεν συνοδεύεται από ουσιαστική μεταρρύθμιση του συστήματος. Αλλάζουν όμως οι λέξεις. Η περαιτέρω φτωχοποίηση των μεσαίων και μικρομεσαίων στρωμάτων αποκαλείται «αναδιανομή», για να χρυσώσει ιδεολογικά το χάπι στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Λες και η Ελλάδα έχει κοινωνικό διχασμό μεταξύ μεσαίων και φτωχών στρωμάτων τύπου ΗΠΑ και Βρετανίας ή ότι μεταξύ Περάματος και Εκάλης δεν υπάρχουν το Περιστέρι, η Ν. Σμύρνη, η Δάφνη και η Καισαριανή.

Η εμμονή του κ. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ στα προηγούμενα λαϊκιστικά μοτίβα είναι πλέον αντιφατική και υποσκάπτει την προοπτική της ανάκαμψης από την οποία εξαρτάται η επιβίωση της κυβέρνησης. Κατά τούτο, είναι ένας λαϊκισμός που χάνει επαφή με την κυβερνητική αποτελεσματικότητα και την ομαλοποίηση της σχέσης της Ελλάδας με την Ευρώπη και τη διεθνή σκηνή. Η εθνικολαϊκιστική δημαγωγία εγκλωβίζει τη χώρα στο καθεστώς κράτους-παρία, την ίδια στιγμή που το Μεταναστευτικό παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις. Στο εσωτερικό πάλι, έχοντας εκ των πραγμάτων στερηθεί την ευκολία του αντιμνημονιακού λόγου, ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί συστηματικά να οξύνει τον διχασμό. Αδυνατώντας να επαναπροσδιορίσει το κομματικό «εμείς», χρειάζεται να κατασκευάζει συνεχώς «εχθρούς». Ενώ οι κοινωνικές ομάδες στοιχίζονται η μία μετά την άλλη κατά της κυβέρνησης, ο κ. Τσίπρας επιμένει σε έναν λαϊκισμό που αδειάζει από λαό. Τη συνέχεια την ξέρουμε. Οταν ο πραγματικός λαός βλέπει να αποδιοργανώνεται ο «λαός» που επικαλούνται οι λαϊκιστές, τότε και ο ίδιος αποσύρει τη συναίνεσή του με επιταχυνόμενους ρυθμούς.

Ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ κινούνται σε ένα πεδίο στο οποίο η εμμονή στον επιθετικό λαϊκισμό συγκρούεται με την ομαλή εξέλιξη της χώρας. Αυτή η αντίφαση δίνει μία και μόνη συνισταμένη. Τη στασιμότητα - η οποία μάλιστα στη σημερινή δραματική αστάθεια του ευρωπαϊκού τοπίου μπορεί να μας οδηγήσει και πάλι σε περιπέτειες. Είναι επίσης πολύ πιθανό να συνεπιφέρει τον διασυρμό της αριστερής παράδοσης και τη διάχυση ενός μαζικού πολιτικού κυνισμού χωρίς προηγούμενο.

Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δυνατότητες να σκεφθεί διαφορετικά τον εαυτό του και να ξεπεράσει τις αντιφάσεις του. Το πιθανότερο είναι να συνεχίσει, όσο οι εκλογικοί συσχετισμοί του επιτρέπουν, στην ίδια πορεία και να μετακυλήσει το κόστος στη χώρα.

-Ο Γιάννης Βούλγαρης είναι καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 30-31/01/16

 

Η ΣΥΡΙΖΑΙΪΚΗ ΠΛΕΙΟΔΟΣΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ ΕΝΟΣ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗ ΥΠΟΧΩΡΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ πέντε ετών

Με αφορμή χθεσινά άρθρα ή αναλύσεις γιά την παράσταση του Εθνικού που κατέβηκε, με αποτέλεσμα να χαθεί η ευκαιρία προβολής των “καταγγελιών” του έγκλειστου της Ε(παναστατικής)Ο(ργάνωσης”17Ν”

"ΤΑ ΝΕΑ", 30-31/01/06

"ΤΑ ΝΕΑ", 30-31/01/06