 |
| "ΕΣΤΙΑ", 01/11/19 |
Σάββατο 2 Νοεμβρίου 2019
"....Το πολιτικό σύστημα μοιάζει να είναι εγκλωβισμένο σε ένα πρόβλημα που το ίδιο δημιούργησε. Στην τρέχουσα διαδικασία, το αυστηρό όριο των 200 βουλευτών απομάκρυνε τη συζήτηση από αυτό που ο συνταγματικός νομοθέτης επιθυμεί να ρυθμιστεί μέσω του εκτελεστικού νόμου του άρ. 51 παρ. 4 Σ., ήτοι την παροχή ουσιαστικών διευκολύνσεων στους εκλογείς του εξωτερικού για να ασκήσουν ένα συνταγματικώς κατοχυρωμένο δικαίωμά τους, λ.χ. με τη θεσμοθέτηση της δυνατότητας ηλεκτρονικής ή επιστολικής ψήφου ή ψηφοφορίας σε προξενεία. Αντιθέτως, η διαπραγμάτευση μεταξύ συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης κατέληξε μέχρι στιγμής, κατόπιν σοβαρών υποχωρήσεων της πρώτης, στην επιβολή περιορισμών στην άσκηση του εν λόγω δικαιώματος, όπως είναι λ.χ. η παραμονή επί δύο τουλάχιστον έτη στην Ελλάδα την τελευταία 35ετία. Ετσι, αν μεθαύριο προσέλθει σε ελληνικό προξενείο συμπολίτης μας που την τελευταία 35ετία αποδεικνύει ένα έτος παραμονής στην Ελλάδα, δεν θα μπορεί να ασκήσει εκεί το εκλογικό του δικαίωμα· η μόνη εναλλακτική του θα είναι το αεροπλάνο, με το κόστος που αυτή συνεπάγεται...."
Από "ΤΑ ΝΕΑ"
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 01/11/19 |
ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΡΑΜΠΑΤΖΟΥ
Το ζήτημα της διευκόλυνσης της ψήφου των ελλήνων εκλογέων εκτός επικρατείας ορθώς έχει ιεραρχηθεί ψηλά από την κυβέρνηση. Είναι ένα ζήτημα δικαιοσύνης και ισοτιμίας, το οποίο αφορά εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας που ζουν στην αλλοδαπή. Εμφανίζει, ωστόσο, ιδιαίτερες δυσχέρειες: αφενός μεν σύμφωνα με το άρ. 51 παρ. 4 Σ. ο σχετικός εκτελεστικός νόμος πρέπει να ψηφιστεί με αυξημένη πλειοψηφία 200 βουλευτών, αφετέρου δε υπάρχουν αρκετές επιμέρους πρακτικές παράμετροι που θα πρέπει να ρυθμιστούν, όπως λ.χ. ο ειδικότερος τρόπος της εξ αποστάσεως ψηφοφορίας, ο καταλογισμός της ψήφου στην επικράτεια ή σε εκλογική περιφέρεια, η ύπαρξη ή μη «βουλευτών εξωτερικού», κ.ά. Ας δούμε, όμως, εγγύτερα τις βασικές διαστάσεις του ζητήματος:
Με τη Συνταγματική Αναθεώρηση του 2001 εισήχθησαν στο Σύνταγμα δύο σημαντικές «μετα-πλειοψηφικές εγγυήσεις» (γνωστές στις ΗΠΑ και ως «grandfather clauses»): η μία στο άρ. 54 παρ. 1 Σ. περί της ισχύος του εκλογικού νόμου από τις μεθεπόμενες εκλογές εκτός αν ψηφιστεί η άμεση ισχύς του από 200 βουλευτές· και η άλλη στο άρ. 51 παρ. 4 Σ., που απαιτεί και πάλι 200 βουλευτές για την ψήφιση του νόμου που «μπορεί να ορίζει τα σχετικά με την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος από τους εκλογείς που βρίσκονται έξω από την Επικράτεια».
Και στις δύο περιπτώσεις ο συνταγματικός νομοθέτης επιθυμεί ευρύτερες συναινέσεις, κάτι που είναι κατ' αρχήν απολύτως θεμιτό. Η πρώτη δικλίδα ασφαλείας είναι πράγματι αναγκαία, ώστε να αποτρέπεται η καιροσκοπική αλλαγή του εκλογικού νόμου πριν από μία εκλογική αναμέτρηση, από πλευράς της εκάστοτε κυβερνητικής πλειοψηφίας. Η δεύτερη δικλίδα, όμως, είναι μάλλον υπερβολική, δεδομένου ότι με τον εκτελεστικό νόμο του άρ. 51 παρ. 4 Σ. ρυθμίζονται μόνον τα σχετικά με την άσκηση ενός ήδη υφιστάμενου δικαιώματος. Σε αμφότερες δε τις περιπτώσεις, γεννώνται εύλογες ενστάσεις ως προς το μέτρο της αυξημένης πλειοψηφίας των 200 βουλευτών που αξιώνει το Σύνταγμα. Διότι το μέτρο αυτό υπερβαίνει την πλειοψηφία των 180 βουλευτών που λ.χ. αρκεί για την αναγνώριση αρμοδιοτήτων του Συντάγματος σε όργανα διεθνών οργανισμών (όπως η ΕΕ· βλ. άρ. 28 παρ. 2 Σ.) ή ακόμη και για την αναθεώρηση μιας συνταγματικής διάταξης (βεβαίως, στο πλαίσιο μιας αναθεωρητικής διαδικασίας που απαιτεί επιψήφιση από δύο διαφορετικές συνθέσεις της Βουλής και μεταξύ τους μία εκλογική αναμέτρηση).
Ενόψει των ανωτέρω, μπορεί να διαγνώσει κανείς στο Σύνταγμα μία σοβαρή συστηματική αντινομία. Για να είμαστε δίκαιοι, όμως, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η πρόνοια του αναθεωρητικού νομοθέτη του 2001 για τη θέση αυστηρών δικλίδων ασφαλείας οφειλόταν στο ευρύ, πλην όμως συγκυριακό, συναινετικό κλίμα που χαρακτήρισε την τότε αναθεωρητική διαδικασία. Συναφώς δε, στην προσδοκία ότι το πολιτικό σύστημα θα συνέχιζε και στο μέλλον να πορεύεται με υπευθυνότητα και συναινετική διάθεση και δεν θα εγκλωβιζόταν σε μικροκομματικές σκοπιμότητες ή τακτικισμούς ως προς τα ζητήματα αυτά.
Δυστυχώς, όμως, η προσδοκία αυτή δεν επαληθεύτηκε. Αυτό φαίνεται πλέον στην υπό εξέλιξη προσπάθεια ψήφισης του εκτελεστικού νόμου του άρ. 51 παρ. 4 Σ. - σημειωτέον δε ότι το 2009 έγινε μία πρώτη απόπειρα ρύθμισης του ζητήματος, η οποία και ναυάγησε λόγω μη συγκέντρωσης των 200 βουλευτών. Το πολιτικό σύστημα μοιάζει να είναι εγκλωβισμένο σε ένα πρόβλημα που το ίδιο δημιούργησε. Στην τρέχουσα διαδικασία, το αυστηρό όριο των 200 βουλευτών απομάκρυνε τη συζήτηση από αυτό που ο συνταγματικός νομοθέτης επιθυμεί να ρυθμιστεί μέσω του εκτελεστικού νόμου του άρ. 51 παρ. 4 Σ., ήτοι την παροχή ουσιαστικών διευκολύνσεων στους εκλογείς του εξωτερικού για να ασκήσουν ένα συνταγματικώς κατοχυρωμένο δικαίωμά τους, λ.χ. με τη θεσμοθέτηση της δυνατότητας ηλεκτρονικής ή επιστολικής ψήφου ή ψηφοφορίας σε προξενεία. Αντιθέτως, η διαπραγμάτευση μεταξύ συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης κατέληξε μέχρι στιγμής, κατόπιν σοβαρών υποχωρήσεων της πρώτης, στην επιβολή περιορισμών στην άσκηση του εν λόγω δικαιώματος, όπως είναι λ.χ. η παραμονή επί δύο τουλάχιστον έτη στην Ελλάδα την τελευταία 35ετία. Ετσι, αν μεθαύριο προσέλθει σε ελληνικό προξενείο συμπολίτης μας που την τελευταία 35ετία αποδεικνύει ένα έτος παραμονής στην Ελλάδα, δεν θα μπορεί να ασκήσει εκεί το εκλογικό του δικαίωμα· η μόνη εναλλακτική του θα είναι το αεροπλάνο, με το κόστος που αυτή συνεπάγεται.
Στο σημείο αυτό, ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δοθεί στην ακόλουθη πτυχή: Κατά τη μάλλον κρατούσα γνώμη, στο άρ. 51 παρ. 4 Σ. προβλέπεται απλώς διακριτική ευχέρεια του κοινού νομοθέτη να προχωρήσει στην έκδοση του επίμαχου εκτελεστικού νόμου και όχι σχετική υποχρέωση (βλ. και ΕΔΔΑ υπόθ. Σιταρόπουλος κατά Ελλάδος, 15.3.2012). Το πρόβλημα, όμως, ανακύπτει εδώ από τη στιγμή που ο νομοθέτης αποφασίζει να προβεί σε σχετική ρύθμιση (μολονότι δεν υποχρεούται): διότι, όταν προχωρήσει στο βήμα αυτό, δεν μπορεί να παραβιάσει τις θεμελιώδεις συνταγματικές αρχές της ισότητας και της καθολικότητας της ψήφου, καθώς και της λαϊκής κυριαρχίας, δημιουργώντας έλληνες πολίτες «διαφορετικών ταχυτήτων». Οι αρχές δε αυτές και οι συνταγματικές διατάξεις, στις οποίες αποτυπώνονται, εντάσσονται στον σκληρό πυρήνα του Πολιτεύματός μας και γι' αυτό δεν υπόκεινται σε αναθεώρηση (άρ. 110 παρ. 1 Σ.). Ενόψει αυτού, παρέλκει η εξέταση του περαιτέρω ζητήματος αν το άρ. 51 παρ. 4 Σ. μπορεί να αναθεωρηθεί προς την παραπάνω κατεύθυνση της θέσπισης περιορισμών διά της τεθλασμένης, δηλαδή μέσω αναθεώρησης του άρ. 54 Σ., που έχει κριθεί εν μέρει αναθεωρητέο. Μία τέτοια αναθεωρητική πρακτική θα άνοιγε εν γένει τον ασκό του Αιόλου και θα επέτρεπε την αναθεώρηση διατάξεων που δεν έχουν κριθεί αναθεωρητέες μέσω άλλων, που αντιθέτως έχουν κριθεί αναθεωρητέες από την προαναθεωρητική Βουλή (λ.χ. αναθεώρηση του άρ. 16 Σ. μέσω του άρ. 102 Σ. και πρόβλεψη δυνατότητας ίδρυσης ΑΕΙ από ΝΠΙΔ ενός ΟΤΑ, κ.ο.κ.).
Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση επεδίωξε στο ζήτημα μία ευρεία συναίνεση. Ωστόσο, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, απορρίπτοντας το ενδεχόμενο της ηλεκτρονικής ή επιστολικής ψήφου, έφεραν τη συναίνεση στον κατώτερο κοινό παρονομαστή. Το χειρότερο δε είναι ότι η μέχρι στιγμής επιτευχθείσα συναίνεση κινείται εκτός συνταγματικού πλαισίου. Τέτοιου είδους συναινέσεις, όσο ισχυρές και αν είναι, δεν αποβάλλουν το στίγμα της αντισυνταγματικότητας. Συναίνεση πάση θυσία, ερήμην του Συντάγματος, δεν αποτελεί επιλογή. Οσο δυσχερές και αν είναι, πρακτικά και πολιτικά, ένα ζήτημα, η περιφρούρηση της συνταγματικής τάξης είναι ο υπέρτατος νόμος.
Ο Αντώνης Καραμπατζός είναι αναπληρωτής καθηγητής στη Νομική Σχολή Αθηνών
Με τη Συνταγματική Αναθεώρηση του 2001 εισήχθησαν στο Σύνταγμα δύο σημαντικές «μετα-πλειοψηφικές εγγυήσεις» (γνωστές στις ΗΠΑ και ως «grandfather clauses»): η μία στο άρ. 54 παρ. 1 Σ. περί της ισχύος του εκλογικού νόμου από τις μεθεπόμενες εκλογές εκτός αν ψηφιστεί η άμεση ισχύς του από 200 βουλευτές· και η άλλη στο άρ. 51 παρ. 4 Σ., που απαιτεί και πάλι 200 βουλευτές για την ψήφιση του νόμου που «μπορεί να ορίζει τα σχετικά με την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος από τους εκλογείς που βρίσκονται έξω από την Επικράτεια».
Και στις δύο περιπτώσεις ο συνταγματικός νομοθέτης επιθυμεί ευρύτερες συναινέσεις, κάτι που είναι κατ' αρχήν απολύτως θεμιτό. Η πρώτη δικλίδα ασφαλείας είναι πράγματι αναγκαία, ώστε να αποτρέπεται η καιροσκοπική αλλαγή του εκλογικού νόμου πριν από μία εκλογική αναμέτρηση, από πλευράς της εκάστοτε κυβερνητικής πλειοψηφίας. Η δεύτερη δικλίδα, όμως, είναι μάλλον υπερβολική, δεδομένου ότι με τον εκτελεστικό νόμο του άρ. 51 παρ. 4 Σ. ρυθμίζονται μόνον τα σχετικά με την άσκηση ενός ήδη υφιστάμενου δικαιώματος. Σε αμφότερες δε τις περιπτώσεις, γεννώνται εύλογες ενστάσεις ως προς το μέτρο της αυξημένης πλειοψηφίας των 200 βουλευτών που αξιώνει το Σύνταγμα. Διότι το μέτρο αυτό υπερβαίνει την πλειοψηφία των 180 βουλευτών που λ.χ. αρκεί για την αναγνώριση αρμοδιοτήτων του Συντάγματος σε όργανα διεθνών οργανισμών (όπως η ΕΕ· βλ. άρ. 28 παρ. 2 Σ.) ή ακόμη και για την αναθεώρηση μιας συνταγματικής διάταξης (βεβαίως, στο πλαίσιο μιας αναθεωρητικής διαδικασίας που απαιτεί επιψήφιση από δύο διαφορετικές συνθέσεις της Βουλής και μεταξύ τους μία εκλογική αναμέτρηση).
Ενόψει των ανωτέρω, μπορεί να διαγνώσει κανείς στο Σύνταγμα μία σοβαρή συστηματική αντινομία. Για να είμαστε δίκαιοι, όμως, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η πρόνοια του αναθεωρητικού νομοθέτη του 2001 για τη θέση αυστηρών δικλίδων ασφαλείας οφειλόταν στο ευρύ, πλην όμως συγκυριακό, συναινετικό κλίμα που χαρακτήρισε την τότε αναθεωρητική διαδικασία. Συναφώς δε, στην προσδοκία ότι το πολιτικό σύστημα θα συνέχιζε και στο μέλλον να πορεύεται με υπευθυνότητα και συναινετική διάθεση και δεν θα εγκλωβιζόταν σε μικροκομματικές σκοπιμότητες ή τακτικισμούς ως προς τα ζητήματα αυτά.
Δυστυχώς, όμως, η προσδοκία αυτή δεν επαληθεύτηκε. Αυτό φαίνεται πλέον στην υπό εξέλιξη προσπάθεια ψήφισης του εκτελεστικού νόμου του άρ. 51 παρ. 4 Σ. - σημειωτέον δε ότι το 2009 έγινε μία πρώτη απόπειρα ρύθμισης του ζητήματος, η οποία και ναυάγησε λόγω μη συγκέντρωσης των 200 βουλευτών. Το πολιτικό σύστημα μοιάζει να είναι εγκλωβισμένο σε ένα πρόβλημα που το ίδιο δημιούργησε. Στην τρέχουσα διαδικασία, το αυστηρό όριο των 200 βουλευτών απομάκρυνε τη συζήτηση από αυτό που ο συνταγματικός νομοθέτης επιθυμεί να ρυθμιστεί μέσω του εκτελεστικού νόμου του άρ. 51 παρ. 4 Σ., ήτοι την παροχή ουσιαστικών διευκολύνσεων στους εκλογείς του εξωτερικού για να ασκήσουν ένα συνταγματικώς κατοχυρωμένο δικαίωμά τους, λ.χ. με τη θεσμοθέτηση της δυνατότητας ηλεκτρονικής ή επιστολικής ψήφου ή ψηφοφορίας σε προξενεία. Αντιθέτως, η διαπραγμάτευση μεταξύ συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης κατέληξε μέχρι στιγμής, κατόπιν σοβαρών υποχωρήσεων της πρώτης, στην επιβολή περιορισμών στην άσκηση του εν λόγω δικαιώματος, όπως είναι λ.χ. η παραμονή επί δύο τουλάχιστον έτη στην Ελλάδα την τελευταία 35ετία. Ετσι, αν μεθαύριο προσέλθει σε ελληνικό προξενείο συμπολίτης μας που την τελευταία 35ετία αποδεικνύει ένα έτος παραμονής στην Ελλάδα, δεν θα μπορεί να ασκήσει εκεί το εκλογικό του δικαίωμα· η μόνη εναλλακτική του θα είναι το αεροπλάνο, με το κόστος που αυτή συνεπάγεται.
Στο σημείο αυτό, ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δοθεί στην ακόλουθη πτυχή: Κατά τη μάλλον κρατούσα γνώμη, στο άρ. 51 παρ. 4 Σ. προβλέπεται απλώς διακριτική ευχέρεια του κοινού νομοθέτη να προχωρήσει στην έκδοση του επίμαχου εκτελεστικού νόμου και όχι σχετική υποχρέωση (βλ. και ΕΔΔΑ υπόθ. Σιταρόπουλος κατά Ελλάδος, 15.3.2012). Το πρόβλημα, όμως, ανακύπτει εδώ από τη στιγμή που ο νομοθέτης αποφασίζει να προβεί σε σχετική ρύθμιση (μολονότι δεν υποχρεούται): διότι, όταν προχωρήσει στο βήμα αυτό, δεν μπορεί να παραβιάσει τις θεμελιώδεις συνταγματικές αρχές της ισότητας και της καθολικότητας της ψήφου, καθώς και της λαϊκής κυριαρχίας, δημιουργώντας έλληνες πολίτες «διαφορετικών ταχυτήτων». Οι αρχές δε αυτές και οι συνταγματικές διατάξεις, στις οποίες αποτυπώνονται, εντάσσονται στον σκληρό πυρήνα του Πολιτεύματός μας και γι' αυτό δεν υπόκεινται σε αναθεώρηση (άρ. 110 παρ. 1 Σ.). Ενόψει αυτού, παρέλκει η εξέταση του περαιτέρω ζητήματος αν το άρ. 51 παρ. 4 Σ. μπορεί να αναθεωρηθεί προς την παραπάνω κατεύθυνση της θέσπισης περιορισμών διά της τεθλασμένης, δηλαδή μέσω αναθεώρησης του άρ. 54 Σ., που έχει κριθεί εν μέρει αναθεωρητέο. Μία τέτοια αναθεωρητική πρακτική θα άνοιγε εν γένει τον ασκό του Αιόλου και θα επέτρεπε την αναθεώρηση διατάξεων που δεν έχουν κριθεί αναθεωρητέες μέσω άλλων, που αντιθέτως έχουν κριθεί αναθεωρητέες από την προαναθεωρητική Βουλή (λ.χ. αναθεώρηση του άρ. 16 Σ. μέσω του άρ. 102 Σ. και πρόβλεψη δυνατότητας ίδρυσης ΑΕΙ από ΝΠΙΔ ενός ΟΤΑ, κ.ο.κ.).
Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση επεδίωξε στο ζήτημα μία ευρεία συναίνεση. Ωστόσο, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, απορρίπτοντας το ενδεχόμενο της ηλεκτρονικής ή επιστολικής ψήφου, έφεραν τη συναίνεση στον κατώτερο κοινό παρονομαστή. Το χειρότερο δε είναι ότι η μέχρι στιγμής επιτευχθείσα συναίνεση κινείται εκτός συνταγματικού πλαισίου. Τέτοιου είδους συναινέσεις, όσο ισχυρές και αν είναι, δεν αποβάλλουν το στίγμα της αντισυνταγματικότητας. Συναίνεση πάση θυσία, ερήμην του Συντάγματος, δεν αποτελεί επιλογή. Οσο δυσχερές και αν είναι, πρακτικά και πολιτικά, ένα ζήτημα, η περιφρούρηση της συνταγματικής τάξης είναι ο υπέρτατος νόμος.
Ο Αντώνης Καραμπατζός είναι αναπληρωτής καθηγητής στη Νομική Σχολή Αθηνών
"ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ" ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΣΜΟΣ" ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΩΜΗ, ΠΑΛΛΕΥΚΗ ΚΑΙ ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΗ "ΑΥΓΗ": ΦΙΛΟΤΙΜΗ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ, ΑΛΛΑ Η ΔΥΣΩΔΙΑ ΠΟΥ ΑΝΑΔΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ...
ΟΙ ΚΗΠΟΥΡΟΙ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ", 1.967 (566)
 |
| "Η ΑΥΓΗ", 01/11/19 |
ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ-ΕΣΤΩ Ή ΚΑΙ ΚΑΤ' ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΝ...-Η ΧΛΕΥΗ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΕΚΠΕΣΟΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ, ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΥΡΙΖΑ, ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΕΛΘΟΥΣΑ ΔΥΣΦΗΜΙΣΗ ΤΗΣ-ΚΑΤΑ ΣΥΡΙΖΑ, ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ...-ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ....
ΟΙ ΚΗΠΟΥΡΟΙ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ", 1.966 (565)
 |
| "Η ΑΥΓΗ", 01/11/2019 |
ΤΟΣΟΟΟΣ ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΛΞΗ ΤΗΣ...."ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ" ΓΙΑ ΤΟΝ "ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΤΩΝ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΩΝ"...
Από τον κακοφορμισμένο κλώνο της "Ε"
 |
| "Εφ.Συν", 01/11/19 |
ΣΚΗΝΙΚΟ ΑΚΡΑΙΑΣ ΕΝΤΑΣΗΣ, ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ (ΚΑΙ) ΤΑ ΤΕΚΤΑΙΝΟΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΑΝΑΚΡΙΤΙΚΗ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΜΙΑΣ ΒΑΣΗΣ ΓΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ;...
Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" (ηλεκτρονική έκδοση), και...
Την Πέμπτη η συνεδρίαση της επιτροπής
Βέβαια από την άλλη, δεν ήταν και ακριβώς έτσι όπως τα είπε ο αρχηγός της αντιπολίτευσης. Ξέχασε, ας πούμε, να αναφέρει το δαιδαλώδες καθεστώς ασύλου που κληροδότησε στους επόμενους -με το παλαιό καθεστώς μία αίτηση χορήγησης ασύλου μπορούσε να πάει ως και δέκα χρόνια. Και αν, μέσω της κατάλληλης ΜΚΟ και του ιδιώτη γιατρού, ο υποψήφιος λάμβανε γνωμάτευση για μετατραυματικό στρες, μπορούσε να εξασφαλίσει τη μη επαναπροώθησή του.
Την Πέμπτη η συνεδρίαση της επιτροπής
για την προκαταρκτική – Οι επιστολές Τασούλα
και η απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ
Δεν θα συνεδριάσει η ειδική επιτροπή προκαταρκτικής εξέτασης την προσεχή Τρίτη, προκειμένου να δοθεί η προβλεπόμενη προθεσμία των τριών ημερών, στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, να ορίσει τους αντικαταστάτες των κ.κ. Πολάκη και Τζανακόπουλο, σύμφωνα με όσα ανακοίνωσε ο Πρόεδρος της Βουλής, Κώστας Τασούλας, σε συνομιλία που είχε με δημοσιογράφους. Το πιθανότερο είναι η επιτροπή να συνεδριάσει την Πέμπτη.
Σε ερώτηση πώς θα σχολίαζε μια ενδεχόμενη άρνηση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης να ορίσει αντικαταστάτες, ο Κώστας Τασούλας απάντησε: «Θα το εκλάβω ως πείσμα».
Είπε, πάντως, ότι η επιτροπή μπορεί να λειτουργήσει και με 23 βουλευτές από 25 μέλη που ήταν αρχικά, δηλαδή δεν τίθεται θέμα μη νόμιμης σύνθεσης στην περίπτωση που δεν υπάρξει αντικατάσταση των δύο βουλευτών.
«Η δικαστική ανεξαρτησία την οποία απολαμβάνει η ειδική επιτροπή προκαταρκτικής εξέτασης είναι συνταγματική επιταγή», ανέφερε επίσης για να εξηγήσει ότι ο ίδιος δεν έχει αρμοδιότητα να παρέμβει στη σύνθεση της ειδικής επιτροπής και τόνισε ότι «δεν υπάρχει υπερκείμενο όργανο - υπερκείμενος εισαγγελέας - για να κρίνει τη νομιμότητα της σύνθεσης της επιτροπής, άρα μοιραία αυτή την κρίνει η ίδια η επιτροπή. Και επειδή δεν είναι μονοπρόσωπη αυτή η επιτροπή, η απόφαση μοιραία λαμβάνεται από την πλειοψηφία».
«Η σύνθεση είναι θέμα των μελών της επιτροπής, που είναι ανεξάρτητο όργανο, με δικαστικές αρμοδιότητες. Είναι προανακριτικοί υπάλληλοι. Στη δικονομία ο μάρτυρας είναι πολυτιμότερος από τον ανακριτικό υπάλληλο, για την αλήθεια. Στην πραγματικότητα, το ότι σε προτείνουν για μάρτυρα, σου δίνει καλύτερο ρόλο από το να είναι μέλος της επιτροπής, υπό την έννοια της συμβολής σου στην αλήθεια. Στη δικονομία ο μάρτυρας είναι πολυτιμότερος, γι' αυτό ο μάρτυρας δεν αντικαθίσταται. Αντικαθίσταται ο ανακριτικός υπάλληλος», είπε ο Πρόεδρος της Βουλής.
Η ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή προκαταρκτικής εξέτασης οφείλει να μεριμνά για τη νομιμότητα των ενεργειών της διασφαλίζοντας και το ότι ενεργεί υπό νόμιμη σύνθεση ως προϋπόθεση της νομιμότητας κάθε περαιτέρω ενέργειας της, επισήμανε νωρίτερα ο Πρόεδρος της Βουλής Κώστας Τασούλας στην επιστολή του προς τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, αναφορικά με το ζήτημα της εξαίρεσης δύο μελών της.
Ο Πρόεδρος της Βουλής επισημαίνει επίσης ότι, με την εξαίρεση των δύο μελών, δεν παραβιάστηκε η απόφαση της Ολομέλειας που αφορούσε τη συγκρότηση της ειδικής επιτροπής, ενώ η ίδια η επιτροπή προκαταρκτικής εξέτασης έχει λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία και δεν λειτουργεί ως πολιτικό σώμα, αλλά ως δικαστικό, δηλαδή λειτουργεί ανεξάρτητα. Ασκώντας δε, το έργο της, η ειδική επιτροπή προκαταρκτικής εξέτασης «οφείλει να μεριμνά για τη νομιμότητα των ενεργειών της, διασφαλίζοντας και το ότι ενεργεί υπό νόμιμη σύνθεση, ως προϋπόθεση της νομιμότητας κάθε περαιτέρω ενέργειάς της».
«Επισημαίνω και πάλι επ' αυτού ότι η Ολομέλεια αποφάσισε τη συγκρότηση της επιτροπής, όχι όμως και τη σύνθεσή της, όπως και ότι η επιτροπή, εξαιρώντας δύο μέλη της, αποφάσισε επί της νομιμότητας της σύνθεσης της, και όχι της συγκρότησης της. Επομένως, δεν είναι κατανοητό κατά τι παραβιάστηκε η απόφαση της Ολομέλειας της Βουλής από την απόφαση της επιτροπής περί της εξαίρεσης δύο μελών της», αναφέρει ο πρόεδρος της Βουλής και συνεχίζει: «Με καλείτε τέλος, βάσει του άρθρου 11 του Κανονισμού, να φροντίσω για την κοινοβουλευτική τάξη στο ίδιο ζήτημα. Σας διαβεβαιώ πως μόνο αυτό με συνέχει στον όλο χειρισμό αυτής της όντως δύσκολης υπόθεσης, η οποία και θα πρέπει να εξελιχθεί με τη συμπαράσταση όλων μας, με βάση τις νόμιμες διαδικασίες και την ευταξία που σε καμία περίπτωση δεν δικαιούμαστε να αφήσουμε ανυπεράσπιστες και προς τούτο προσβλέπω και στη δική σας συμβολή».
Ο πρόεδρος της Βουλής υπενθυμίζει ότι η Ειδική Κοινοβουλευτική Επιτροπή Προκαταρκτικής Εξέτασης λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία και ότι δεν λειτουργεί ως πολιτικό σώμα, αλλά ως δικαστικό, δηλαδή λειτουργεί ανεξάρτητα, «είναι ένας πολυπρόσωπος Εισαγγελέας που διενεργεί προκαταρκτική εξέταση».
Ακολουθεί το πλήρες περιεχόμενο της επιστολής του προέδρου της Βουλής προς τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης
«Αγαπητέ κύριε Πρόεδρε,
Έλαβα και διάβασα με προσοχή την από 30/10/2019 επιστολή σας με την οποία μου ζητάτε να εφαρμόσω απόφαση της Ολομελείας της Βουλής της Οκτωβρίου 2019 για συγκρότηση της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής "με την οποίαν ορίστηκαν κατά τρόπο δεσμευτικό τα μέλη της, μεταξύ των οποίων και οι βουλευτές Πολάκης και Τζανακόπουλος», δεδομένου ότι όπως γράφετε, η απόφαση που έλαβε η Επιτροπή για την εξαίρεση μελών της είναι «ευθέως παράνομη και διασαλεύει την κοινοβουλευτική τάξη».
Αν εννοείτε την απόφαση της Ολομελείας της Βουλής της 8ης Οκτωβρίου 2019 με την οποία αποφασίστηκε η σύσταση Ειδικής Κοινοβουλευτικης Επιτροπής για την διεξαγωγή προκαταρκτικής εξέτασης κατά του πρώην αναπληρωτή Υπουργού Δικαιοσύνης Κ.Δ.Παπαγγελόπουλου, τότε πρόκειται για απόφαση που έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με τη σύσταση-δημιουργία αυτής της Επιτροπής που συμφωνήθηκε στην ίδιο συνεδρίαση να είναι 26μελής.
Τα μέλη της εν λόγω επιτροπής, δηλαδή η σύνθεσή της, ορίστηκαν, όχι από την Ολομέλεια. όπως γράφετε, αλλά από την υπ' αριθμ. πρωτ. 17090,19777/14-10-2019 απόφασή μου, έπειτα από υποδείξεις ονομάτων βουλευτών από τις Κοινοβουλευτικές Ομάδες.
Μάλιστα η απόφαση της Ολομέλειας για 26μελή συγκρότηση δεν ετηρήθη εκ των πραγμάτων χωρίς αυτό να υπονομεύει το κύρος της Επιτροπής, γιατί η Κοινοβουλευτική ομάδα του ΜέΡΑ25 επέλεξε να μην εκπροσωπηθεί.
Η Επιτροπή αυτή ως γνωστόν έχει κατά τον Κανονισμό της Βουλής όλες τις αρμοδιότητες του Εισαγγελέως Πρωτοδικών όταν αυτός ενεργεί προκαταρκτική εξέταση και τα μέλη της αποκτούν την ιδιότητα του Εισαγγελέως- προανακριτικού υπαλλήλου, άρα απολαύουν του συνταγματικού προνομίου της λειτουργικής και προσωπικής ανεξαρτησίας ενόψει των νέων καθηκόντων τους.
Η Επιτροπή αυτή, αν και αποτελείται από βουλευτές, δεν λειτουργεί ως πολιτικό σώμα αλλά ως δικαστικό, δηλαδή λειτουργεί ανεξάρτητα. Είναι ένας πολυπρόσωπος Εισαγγελέας που διενεργεί προκαταρκτική εξέταση.
Στην αρμοδιότητα του Προέδρου ανήκει, όπως μαρτυρεί και η ακολουθούμενη πρακτική, η απόφαση ως προς τη σύνθεση της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής που προβαίνει στη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης. Στην ευθύνη του Προέδρου της Βουλής ανήκει επομένως, η διασφάλιση του ότι η σύνθεση της Επιτροπής αντανακλά την εκπροσώπηση σε αυτή όλων των Κοινοβουλευτικών Ομάδων κατ' αναλογία της δύναμής τους (άρθρα 156 παρ. 2 και 31 παρ. 5 του Κανονισμού της Βουλής), τα μέλη της οποίας, άλλωστε υπέδειξαν μετά από σχετική πρόσκληση που απέστειλα, οι αρχηγοί των Κοινοβουλευτικών Ομάδων κατά την αναλογία της δύναμης κάθε Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Ασκώντας το έργο της η Επιτροπή οφείλει να μεριμνά για τη νομιμότητα των ενεργειών της, διασφαλίζοντας και το ότι ενεργεί υπό νόμιμη σύνθεση, ως προϋπόθεση της νομιμότητας κάθε περαιτέρω ενέργειάς της.
Επισημαίνω και πάλι επ' αυτού ότι η Ολομέλεια αποφάσισε τη συγκρότηση της Επιτροπής, όχι όμως και τη σύνθεσή της όπως και ότι η Επιτροπή εξαιρώντας δύο μέλη της, αποφάσισε επί της νομιμότητας της σύνθεσής της και όχι της συγκρότησής της. Επομένως. δεν μου είναι κατανοητό κατά τί παραβιάσθηκε η απόφαση της Ολομέλειας της Βουλής από την απόφαση της Επιτροπής περί εξαίρεσης δύο μελών της.
Με καλείτε τέλος, βάσει του άρθρου 11 του Κανονισμού της Βουλής να φροντίσω για την κοινοβουλευτική τάξη στο ίδιο ζήτημα. Σας διαβεβαιώ πως μόνο αυτό με συνέχει στον όλο χειρισμό αυτής της όντως δύσκολης υπόθεσης η οποία και θα πρέπει να εξελιχθεί με την συμπαράσταση όλων μας με βάση τις νόμιμες διαδικασίες και την ευταξία, που σε καμία περίπτωση δεν δικαιούμαστε να αφήσουμε ανυπεράσπιστες και προς τούτο προσβλέπω και στην δική σας συμβολή.
Κωνσταντίνος Αν. Τασούλας
Πρόεδρος της Βουλή των Ελλήνων».
Η απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ στην επιστολή του Προέδρου της Βουλής
«Ο Πρόεδρος της Βουλής δυστυχώς σήμερα επέλεξε να λειτουργήσει ως πρόεδρος της πλειοψηφίας και όχι ως Πρόεδρος του συνόλου της Εθνικής Αντιπροσωπείας», αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο ΣΥΡΙΖΑ, σχετικά με την επιστολή του Κώστα Τασούλα προς τον Αλέξη Τσίπρα για το ζήτημα της εξαίρεσης δύο μελών του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης από την ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή προκαταρκτικής εξέτασης.
«Αντί να αποκαταστήσει τη κοινοβουλευτική τάξη, επιλέγει να ευθυγραμμισθεί με μια καταφανώς παράνομη απόφαση της πλειοψηφίας της Επιτροπής, που παραβιάζει και το Σύνταγμα και τον Κανονισμό της Βουλής», σχολιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ και συνεχίζει: «Ελπίζουμε να έχει συνυπολογίσει τις θεσμικές και πολιτικές συνέπειες της επιλογής του».
«Ο ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε περίπτωση δεν θα καταστεί συνεργός σε παράνομες, αντικοινοβουλευτικές και αντιθεσμικές πρακτικές, αλλά θα παραμείνει προσηλωμένος στην τήρηση της νομιμότητας, του Κανονισμού της Βουλής και του Συντάγματος, όπως επιτάσσει πάντα ο ρόλος και η παράδοση της δημοκρατικής παράταξης στον τόπο μας», καταλήγει η ανακοίνωση.
Επίσης, ο πρόεδρος της Βουλής, Κώστας Τασούλας, απέστειλε επιστολή με την οποία ζητάει από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να ορίσει τους δύο βουλευτές που θα αντικαταστήσουν τους κ.κ. Παύλο Πολάκη και Δημήτρη Τζανακόπουλο στην ειδική Κοινοβουλευτική Επιτροπή Προκαταρκτικής Εξέτασης.
«Ολα εδώ πληρώνονται» είπε ο Τσίπρας. Αναφερόταν στην κριτική που ασκείτο προς την κυβέρνηση του για την κατάσταση στη Μόρια και τις ροές στο Αιγαίο, την εποχή που η Νέα Δημοκρατία θεωρούσε τις λύσεις απλές και την ετοιμότητά της άμεση. Τελικά δεν ήταν έτσι. Σε αυτό ο Τσίπρας δεν είχε άδικο.
Δεν θα συνεδριάσει η ειδική επιτροπή προκαταρκτικής εξέτασης την προσεχή Τρίτη, προκειμένου να δοθεί η προβλεπόμενη προθεσμία των τριών ημερών, στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, να ορίσει τους αντικαταστάτες των κ.κ. Πολάκη και Τζανακόπουλο, σύμφωνα με όσα ανακοίνωσε ο Πρόεδρος της Βουλής, Κώστας Τασούλας, σε συνομιλία που είχε με δημοσιογράφους. Το πιθανότερο είναι η επιτροπή να συνεδριάσει την Πέμπτη.
Σε ερώτηση πώς θα σχολίαζε μια ενδεχόμενη άρνηση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης να ορίσει αντικαταστάτες, ο Κώστας Τασούλας απάντησε: «Θα το εκλάβω ως πείσμα».
Είπε, πάντως, ότι η επιτροπή μπορεί να λειτουργήσει και με 23 βουλευτές από 25 μέλη που ήταν αρχικά, δηλαδή δεν τίθεται θέμα μη νόμιμης σύνθεσης στην περίπτωση που δεν υπάρξει αντικατάσταση των δύο βουλευτών.
«Η δικαστική ανεξαρτησία την οποία απολαμβάνει η ειδική επιτροπή προκαταρκτικής εξέτασης είναι συνταγματική επιταγή», ανέφερε επίσης για να εξηγήσει ότι ο ίδιος δεν έχει αρμοδιότητα να παρέμβει στη σύνθεση της ειδικής επιτροπής και τόνισε ότι «δεν υπάρχει υπερκείμενο όργανο - υπερκείμενος εισαγγελέας - για να κρίνει τη νομιμότητα της σύνθεσης της επιτροπής, άρα μοιραία αυτή την κρίνει η ίδια η επιτροπή. Και επειδή δεν είναι μονοπρόσωπη αυτή η επιτροπή, η απόφαση μοιραία λαμβάνεται από την πλειοψηφία».
«Η σύνθεση είναι θέμα των μελών της επιτροπής, που είναι ανεξάρτητο όργανο, με δικαστικές αρμοδιότητες. Είναι προανακριτικοί υπάλληλοι. Στη δικονομία ο μάρτυρας είναι πολυτιμότερος από τον ανακριτικό υπάλληλο, για την αλήθεια. Στην πραγματικότητα, το ότι σε προτείνουν για μάρτυρα, σου δίνει καλύτερο ρόλο από το να είναι μέλος της επιτροπής, υπό την έννοια της συμβολής σου στην αλήθεια. Στη δικονομία ο μάρτυρας είναι πολυτιμότερος, γι' αυτό ο μάρτυρας δεν αντικαθίσταται. Αντικαθίσταται ο ανακριτικός υπάλληλος», είπε ο Πρόεδρος της Βουλής.
Η ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή προκαταρκτικής εξέτασης οφείλει να μεριμνά για τη νομιμότητα των ενεργειών της διασφαλίζοντας και το ότι ενεργεί υπό νόμιμη σύνθεση ως προϋπόθεση της νομιμότητας κάθε περαιτέρω ενέργειας της, επισήμανε νωρίτερα ο Πρόεδρος της Βουλής Κώστας Τασούλας στην επιστολή του προς τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, αναφορικά με το ζήτημα της εξαίρεσης δύο μελών της.
Ο Πρόεδρος της Βουλής επισημαίνει επίσης ότι, με την εξαίρεση των δύο μελών, δεν παραβιάστηκε η απόφαση της Ολομέλειας που αφορούσε τη συγκρότηση της ειδικής επιτροπής, ενώ η ίδια η επιτροπή προκαταρκτικής εξέτασης έχει λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία και δεν λειτουργεί ως πολιτικό σώμα, αλλά ως δικαστικό, δηλαδή λειτουργεί ανεξάρτητα. Ασκώντας δε, το έργο της, η ειδική επιτροπή προκαταρκτικής εξέτασης «οφείλει να μεριμνά για τη νομιμότητα των ενεργειών της, διασφαλίζοντας και το ότι ενεργεί υπό νόμιμη σύνθεση, ως προϋπόθεση της νομιμότητας κάθε περαιτέρω ενέργειάς της».
«Επισημαίνω και πάλι επ' αυτού ότι η Ολομέλεια αποφάσισε τη συγκρότηση της επιτροπής, όχι όμως και τη σύνθεσή της, όπως και ότι η επιτροπή, εξαιρώντας δύο μέλη της, αποφάσισε επί της νομιμότητας της σύνθεσης της, και όχι της συγκρότησης της. Επομένως, δεν είναι κατανοητό κατά τι παραβιάστηκε η απόφαση της Ολομέλειας της Βουλής από την απόφαση της επιτροπής περί της εξαίρεσης δύο μελών της», αναφέρει ο πρόεδρος της Βουλής και συνεχίζει: «Με καλείτε τέλος, βάσει του άρθρου 11 του Κανονισμού, να φροντίσω για την κοινοβουλευτική τάξη στο ίδιο ζήτημα. Σας διαβεβαιώ πως μόνο αυτό με συνέχει στον όλο χειρισμό αυτής της όντως δύσκολης υπόθεσης, η οποία και θα πρέπει να εξελιχθεί με τη συμπαράσταση όλων μας, με βάση τις νόμιμες διαδικασίες και την ευταξία που σε καμία περίπτωση δεν δικαιούμαστε να αφήσουμε ανυπεράσπιστες και προς τούτο προσβλέπω και στη δική σας συμβολή».
Ο πρόεδρος της Βουλής υπενθυμίζει ότι η Ειδική Κοινοβουλευτική Επιτροπή Προκαταρκτικής Εξέτασης λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία και ότι δεν λειτουργεί ως πολιτικό σώμα, αλλά ως δικαστικό, δηλαδή λειτουργεί ανεξάρτητα, «είναι ένας πολυπρόσωπος Εισαγγελέας που διενεργεί προκαταρκτική εξέταση».
Ακολουθεί το πλήρες περιεχόμενο της επιστολής του προέδρου της Βουλής προς τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης
«Αγαπητέ κύριε Πρόεδρε,
Έλαβα και διάβασα με προσοχή την από 30/10/2019 επιστολή σας με την οποία μου ζητάτε να εφαρμόσω απόφαση της Ολομελείας της Βουλής της Οκτωβρίου 2019 για συγκρότηση της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής "με την οποίαν ορίστηκαν κατά τρόπο δεσμευτικό τα μέλη της, μεταξύ των οποίων και οι βουλευτές Πολάκης και Τζανακόπουλος», δεδομένου ότι όπως γράφετε, η απόφαση που έλαβε η Επιτροπή για την εξαίρεση μελών της είναι «ευθέως παράνομη και διασαλεύει την κοινοβουλευτική τάξη».
Αν εννοείτε την απόφαση της Ολομελείας της Βουλής της 8ης Οκτωβρίου 2019 με την οποία αποφασίστηκε η σύσταση Ειδικής Κοινοβουλευτικης Επιτροπής για την διεξαγωγή προκαταρκτικής εξέτασης κατά του πρώην αναπληρωτή Υπουργού Δικαιοσύνης Κ.Δ.Παπαγγελόπουλου, τότε πρόκειται για απόφαση που έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με τη σύσταση-δημιουργία αυτής της Επιτροπής που συμφωνήθηκε στην ίδιο συνεδρίαση να είναι 26μελής.
Τα μέλη της εν λόγω επιτροπής, δηλαδή η σύνθεσή της, ορίστηκαν, όχι από την Ολομέλεια. όπως γράφετε, αλλά από την υπ' αριθμ. πρωτ. 17090,19777/14-10-2019 απόφασή μου, έπειτα από υποδείξεις ονομάτων βουλευτών από τις Κοινοβουλευτικές Ομάδες.
Μάλιστα η απόφαση της Ολομέλειας για 26μελή συγκρότηση δεν ετηρήθη εκ των πραγμάτων χωρίς αυτό να υπονομεύει το κύρος της Επιτροπής, γιατί η Κοινοβουλευτική ομάδα του ΜέΡΑ25 επέλεξε να μην εκπροσωπηθεί.
Η Επιτροπή αυτή ως γνωστόν έχει κατά τον Κανονισμό της Βουλής όλες τις αρμοδιότητες του Εισαγγελέως Πρωτοδικών όταν αυτός ενεργεί προκαταρκτική εξέταση και τα μέλη της αποκτούν την ιδιότητα του Εισαγγελέως- προανακριτικού υπαλλήλου, άρα απολαύουν του συνταγματικού προνομίου της λειτουργικής και προσωπικής ανεξαρτησίας ενόψει των νέων καθηκόντων τους.
Η Επιτροπή αυτή, αν και αποτελείται από βουλευτές, δεν λειτουργεί ως πολιτικό σώμα αλλά ως δικαστικό, δηλαδή λειτουργεί ανεξάρτητα. Είναι ένας πολυπρόσωπος Εισαγγελέας που διενεργεί προκαταρκτική εξέταση.
Στην αρμοδιότητα του Προέδρου ανήκει, όπως μαρτυρεί και η ακολουθούμενη πρακτική, η απόφαση ως προς τη σύνθεση της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής που προβαίνει στη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης. Στην ευθύνη του Προέδρου της Βουλής ανήκει επομένως, η διασφάλιση του ότι η σύνθεση της Επιτροπής αντανακλά την εκπροσώπηση σε αυτή όλων των Κοινοβουλευτικών Ομάδων κατ' αναλογία της δύναμής τους (άρθρα 156 παρ. 2 και 31 παρ. 5 του Κανονισμού της Βουλής), τα μέλη της οποίας, άλλωστε υπέδειξαν μετά από σχετική πρόσκληση που απέστειλα, οι αρχηγοί των Κοινοβουλευτικών Ομάδων κατά την αναλογία της δύναμης κάθε Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Ασκώντας το έργο της η Επιτροπή οφείλει να μεριμνά για τη νομιμότητα των ενεργειών της, διασφαλίζοντας και το ότι ενεργεί υπό νόμιμη σύνθεση, ως προϋπόθεση της νομιμότητας κάθε περαιτέρω ενέργειάς της.
Επισημαίνω και πάλι επ' αυτού ότι η Ολομέλεια αποφάσισε τη συγκρότηση της Επιτροπής, όχι όμως και τη σύνθεσή της όπως και ότι η Επιτροπή εξαιρώντας δύο μέλη της, αποφάσισε επί της νομιμότητας της σύνθεσής της και όχι της συγκρότησής της. Επομένως. δεν μου είναι κατανοητό κατά τί παραβιάσθηκε η απόφαση της Ολομέλειας της Βουλής από την απόφαση της Επιτροπής περί εξαίρεσης δύο μελών της.
Με καλείτε τέλος, βάσει του άρθρου 11 του Κανονισμού της Βουλής να φροντίσω για την κοινοβουλευτική τάξη στο ίδιο ζήτημα. Σας διαβεβαιώ πως μόνο αυτό με συνέχει στον όλο χειρισμό αυτής της όντως δύσκολης υπόθεσης η οποία και θα πρέπει να εξελιχθεί με την συμπαράσταση όλων μας με βάση τις νόμιμες διαδικασίες και την ευταξία, που σε καμία περίπτωση δεν δικαιούμαστε να αφήσουμε ανυπεράσπιστες και προς τούτο προσβλέπω και στην δική σας συμβολή.
Κωνσταντίνος Αν. Τασούλας
Πρόεδρος της Βουλή των Ελλήνων».
Η απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ στην επιστολή του Προέδρου της Βουλής
«Ο Πρόεδρος της Βουλής δυστυχώς σήμερα επέλεξε να λειτουργήσει ως πρόεδρος της πλειοψηφίας και όχι ως Πρόεδρος του συνόλου της Εθνικής Αντιπροσωπείας», αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο ΣΥΡΙΖΑ, σχετικά με την επιστολή του Κώστα Τασούλα προς τον Αλέξη Τσίπρα για το ζήτημα της εξαίρεσης δύο μελών του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης από την ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή προκαταρκτικής εξέτασης.
«Αντί να αποκαταστήσει τη κοινοβουλευτική τάξη, επιλέγει να ευθυγραμμισθεί με μια καταφανώς παράνομη απόφαση της πλειοψηφίας της Επιτροπής, που παραβιάζει και το Σύνταγμα και τον Κανονισμό της Βουλής», σχολιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ και συνεχίζει: «Ελπίζουμε να έχει συνυπολογίσει τις θεσμικές και πολιτικές συνέπειες της επιλογής του».
«Ο ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε περίπτωση δεν θα καταστεί συνεργός σε παράνομες, αντικοινοβουλευτικές και αντιθεσμικές πρακτικές, αλλά θα παραμείνει προσηλωμένος στην τήρηση της νομιμότητας, του Κανονισμού της Βουλής και του Συντάγματος, όπως επιτάσσει πάντα ο ρόλος και η παράδοση της δημοκρατικής παράταξης στον τόπο μας», καταλήγει η ανακοίνωση.
Επίσης, ο πρόεδρος της Βουλής, Κώστας Τασούλας, απέστειλε επιστολή με την οποία ζητάει από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να ορίσει τους δύο βουλευτές που θα αντικαταστήσουν τους κ.κ. Παύλο Πολάκη και Δημήτρη Τζανακόπουλο στην ειδική Κοινοβουλευτική Επιτροπή Προκαταρκτικής Εξέτασης.
...από τον ιστότοπο "ΠΡΟΤΑΓΟΝ"
Μητσοτάκης: Η χώρα αποκτά ένα λειτουργικό σύστημα ασύλου Πατήστε εδώ
Ωστόσο το ενδιαφέρον της, καλής είναι η αλήθεια, ομιλίας του Τσίπρα, δεν βρίσκεται στον απολογισμό των πεπραγμένων του, που δεν έχει και καμία σημασία. Βρίσκεται στην έλλειψη ουσιαστικών αντιρρήσεων για τις αλλαγές που επιφέρει η κυβέρνηση στο καθεστώς χορήγησης ασύλου. Ο Τσίπρας στάθηκε αμήχανος στο κεντρώο ύφος του Μητσοτάκη. Είπε για τον ΑΜΚΑ στους πρόσφυγες, είπε για τα παιδιά που πηγαίνουν σχολείο, θύμισε, πολύ σωστά, ότι δεν μας συμφέρει να ομιλούμε περί «Μεταναστευτικού» γιατί έτσι δίνουμε λαβή στους Ευρωπαϊους να διπλοκλειδώνουν τα σύνορα. Αλλά επί της ουσίας δεν διαφώνησε με το νέο καθεστώς χορήγησης ασύλου. Και ίσως αυτό αξίζει να κρατήσουμε από τη συζήτηση. Ολα τα υπόλοιπα είναι για το απαραίτητο περιτύλιγμα. Ειδικά δε το τέλος της αντιπαράθεσης ανέβασε κάπως τους τόνους, έτσι για να μη ξεχνιόμαστε.
Η κυβέρνηση, λοιπόν, κάνει πιο αυστηρό το καθεστώς για τη χορήγηση ασύλου, επιταχύνει τις διαδικασίες και σταματά να αναγνωρίζει το «μετατραυματικό στρες» ως επίκληση ευαλωτότητας. Οποιος δεν κρίνεται χρήζων διεθνούς προστασίας, θα μπαίνει σε κλειστό κέντρο και θα επαναπροωθείται στην Τουρκία. Ο δε Μητσοτάκης, φρόντισε να καταστήσει σαφές ότι το πολιτικό (και ιδεολογικό) στίγμα στην προσέγγιση του θέματος, το δίνει ο ίδιος και όχι τα στελέχη που ρίχνουν το καλάμι τους στο σκληρό εσωκομματικό ακροατήριο.
Εντάξει. Μόνο που τελευταία λέξη ανήκει πάντα στην πραγματικότητα. Διότι αυτή η εξίσωση έχει πολλούς αγνώστους. Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι οι ελληνικές υπηρεσίες κάνουν τη δουλειά τους γρήγορα και αποτελεσματικά, τι θα συμβεί αν οι ροές από την Τουρκία λάβουν μεγαλύτερες διαστάσεις; Επίσης δεν γνωρίζουμε και πόσο συνεργάσιμη θα είναι η Τουρκία στις επαναπροωθήσεις. Ο Ερντογάν απειλεί ότι θα «πνίξει» την Ευρώπη με πρόσφυγες, δεν θα έχει και μεγάλο πρόβλημα να κρατήσει και κλειστή την πόρτα των επαναπροωθήσεων -είδαμε και πώς μεταχειρίζεται, κατά βούληση, τις διεθνείς συμφωνίες.
Το συμπέρασμα, λοιπόν, είναι ότι αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση πράττει τα στοιχειώδη, ακολουθώντας την κοινή λογική. Και η αντιπολίτευση αντιλαμβάνεται ότι το μέγεθος των ροών και της κοινωνικής ανησυχίας δεν επιτρέπουν υψηλούς τόνους και ρητορική περί ανθρωπισμού, τουλάχιστον στο ύφος του 2014. Φαίνεται ότι μία βάση συναίνεσης αρχίζει και δημιουργείται.
Πηγή: Protagon.gr
ΜΕ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΣΥΜΜΑΖΕΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΜΕΓΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ Ή ΜΕ ΑΜΤΙΛΗΨΗ "ΠΡΟΣΦΥΓΟΠΑΤΕΡΩΝ" ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ....
Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", και...
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 01/11/19 |
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 01/11/19 |
....από τον κλώνο της "Ε"
 |
| "Εφ.Συν", 01/11/19 |
 |
| "Εφ.Συν", 01/11/19 |
Το μόνο που δεν μπορεί η Τουρκία να ελέγξει ακόμη είναι ότι δεν είναι βέβαιη για την ελληνική αντίδραση, ενώ η στρατιωτική της ικανότητα δεν είναι τέτοια που να μπορεί να αντιμετωπίσει το ελληνικό στράτευμα. Ομως, ο χρόνος δουλεύει προς όφελός της. Με έναν διαρκή και επίμονο ψυχολογικό πόλεμο οδηγεί σιγά σιγά το ελληνικό σύστημα εξουσίας σε μια ψυχολογία «αποδοχής του αναπόφευκτου». Σε μια λογική «ρεαλισμού» και «συμβιβασμού», που ουσιαστικά είναι λογική παράδοσης, ενώ απειλεί και να διαμορφώσει ένα σαφές χάσμα όσον αφορά τη στρατιωτική ισχύ των δύο χωρών τα επόμενα χρόνια, αν η Ελλάδα δεν κάνει τίποτα για να αντιστρέψει την πορεία των πραγμάτων.
Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", και...
TOY KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΓΡΙΒΑ
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 01/11/19
ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑ
Η εισβολή των Τούρκων στη βόρειο Συρία δεν εξελίσσεται όπως ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα ήθελε. Μπορεί οι Τούρκοι και οι σύμμαχοί τους τζιχαντιστές να κέρδισαν κάποια εδάφη και οι δυνάμεις των Κούρδων να δεσμεύθηκαν να αποσυρθούν από τη παραμεθόριο περιοχή, αλλά η Τουρκία βρίσκεται σε μεγαλύτερη απομόνωση από ποτέ, εξαρτώμενη από τις διαθέσεις της Ρωσίας, ενώ οι Κούρδοι κέρδισαν τη διεθνή συμπάθεια και οι ηγέτες τους παρέμειναν συνομιλητές των Αμερικανών, των Ρώσων και της κυβέρνησης της Συρίας. Η Τουρκία κατέλαβε λιγοστά εδάφη, ενώ χάνει σε πολύ σημαντικότερα μέτωπα.
Η αναγνώριση από τη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ της Γενοκτονίας των Αρμενίων (με 405 ψήφους υπέρ και 3 κατά) αποδεικνύει ότι η πολιτική επιρροή της Αγκυρας στην Ουάσιγκτον είναι σε ελεύθερη πτώση. Μια απόφαση που δεν προχωρούσε, παρά τις επίμονες προσπάθειες δεκαετιών από τους Αρμενίους της Αμερικής, πέρασε αιφνιδίως και σχεδόν παμψηφεί. Ο Ερντογάν κατάφερε να ενώσει όλο το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ εναντίον της Τουρκίας. Ολοι στηλιτεύουν την εγκατάλειψη των Κούρδων από τις ΗΠΑ, καταγγέλλουν τα εγκλήματα των Τούρκων και των συμμάχων τους και αναζητούν τρόπους για να δείξουν τη δυσαρέσκειά τους. Την ίδια ήμερα που η Βουλή αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Αρμενίων, οι βουλευτές αποφάσισαν, πάλι σχεδόν παμψηφεί, την επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία.
Το παγκόσμιο κύμα συμπάθειας προς τους Κούρδους, που συνέβαλαν τα μέγιστα στη συντριβή του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους και στην εξόντωση του αρχηγού του, είναι σοβαρότατο πλήγμα για την Τουρκία. Η πολιτική της βασίζεται στο να επιμένει ότι οι Κούρδοι αυτονομιστές της Τουρκίας (άρα και της Συρίας) είναι τρομοκράτες. Τώρα, ενώ η ίδια κατηγορείται ευρέως για τρομοκρατία, βλέπει τον αρχηγό των Κούρδων, στρατηγό Μαζλούμ Κομπάνι, να συνδιαλέγεται και με τους Αμερικανούς και με τους Ρώσους. Χθες, μάλιστα, ο γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ, από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές τους Τραμπ, προειδοποίησε ότι, εάν η «τουρκική επιθετικότητα συνεχιστεί σε... χριστιανικές και κουρδικές περιοχές, τότε θα χαθεί και ό,τι έχει απομείνει από τους δεσμούς μεταξύ του Κογκρέσου των ΗΠΑ και της Τουρκίας».
Εντός Τουρκίας, η ένταση με τις ΗΠΑ μπορεί σήμερα να λειτουργεί υπέρ του Ερντογάν. Ομως, η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων δείχνει ότι στην Ουάσιγκτον η Τουρκία έχει χάσει τόσο πολιτικό κεφάλαιο, που δεν μπορεί ούτε να απειλεί ούτε να εκλιπαρεί για κατανόηση. Αυτό, όμως, δεν μας επιτρέπει κανέναν εφησυχασμό: όσο ο Ερντογάν χάνει, τόσο θα επιδιώκει νίκες σε άλλα μέτωπα.
..από "ΤΑ ΝΕΑ"
|
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 01/11/19 |
TOY KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΓΡΙΒΑ
H ανάλυση για τα τεκταινόμενα στη Συρία τείνει να παραβλέπει τις αλλαγές στην ευρύτερη δομή του διεθνούς συστήματος που έχουν προκύψει από την αυτονόμηση της Τουρκίας από τη δυτική γεωπολιτική αρχιτεκτονική και την αναβάθμισή της σε αυτόφωτο δρώντα πρώτης γραμμής σε ευρασιατικό επίπεδο.
Aρα, είναι μάλλον λάθος να επικεντρωνόμαστε στο τι επέτυχε ή δεν επέτυχε η Τουρκία στο συριακό μέτωπο σε σχέση με τους αρχικά δηλωθέντες στόχους της. Το πραγματικό της επίτευγμα είναι ότι κατάφερε να συνομιλεί ως ίσος προς ίσο με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία, τοποθετώντας βίαια τον εαυτό της στην κλειστή και πολύ μικρή ομάδα των χωρών που ασκούν αυτόνομα αποφασιστική επίδραση στα διεθνή δρώμενα.
Και το θέμα είναι τι θα γίνει από εδώ και εις το εξής. Αποψη του γράφοντος είναι ότι η επέμβαση στη Συρία αποτελεί για την τουρκική στρατηγική το προπαρασκευαστικό στάδιο για να διεκδικήσει το μεγάλο τρόπαιο, που είναι ο έλεγχος του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Αν επιτύχει κάτι τέτοιο, δεδομένης της κρίσιμης θέσης της συγκεκριμένης περιοχής στο διαμορφούμενο διεθνές σύστημα, η Τουρκία θα αποκτήσει ένα σοβαρό συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι όλων των άλλων υποψηφίων για τη διεκδίκηση των πρώτων θέσεων κάτω από τους «Τέσσερις Μεγάλους» (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Ινδία) στον πολυπολικό κόσμο του αύριο.
Για να επιτύχει αυτόν της τον στόχο η Τουρκία θα χρησιμοποιήσει πλέγμα τακτικών. Και ήδη το πράττει. Η πρώτη εξ αυτών είναι η έμπρακτη άρνηση εθνικής κυριαρχίας που έχει επιβάλει στην Κυπριακή Δημοκρατία και εν μέρει και στην Ελλάδα. Η δεύτερη είναι η μετατροπή των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου σε χώρο ασαφούς εθνικής κυριαρχίας, που προκύπτει από τη μαζική είσοδο παράνομων μεταναστών σε αυτά και τη «διεθνοποίηση» της διαχείρισης του προβλήματος μέσω ΜΚΟ και διεθνών οργανισμών, που αυτομάτως μειώνει δραματικά την ελληνική εθνική κυριαρχία σε αυτά.
Ακολούθως, η Αγκυρα θα επιχειρήσει να επαναδιαμορφώσει τις σχέσεις με τις σημαντικότερες χώρες της περιοχής και της Ευρώπης, πατώντας πάνω στη νέα της αναβαθμισμένη θέση που της προσέφερε η επέμβαση στη Συρία και η μετατροπή της σε ισότιμο συνομιλητή με τη Μόσχα και την Ουάσιγκτον. Με αυτόν τον τρόπο θα προετοιμάσει το έδαφος ώστε να απομονώσει την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία και να μειώσει σε επίπεδο «ρητορικής αλληλεγγύης» τις διεθνείς αντιδράσεις που θα προκύψουν μόλις περάσει στο επόμενο στάδιο. Το οποίο θα είναι η έμπρακτη αμφισβήτηση θεμελιωδών ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, όπως έγινε στην Κύπρο, με την απειλή πολεμικής αναμέτρησης σε περίπτωση που η Ελλάδα δεν αποδεχθεί τα τετελεσμένα.
Το μόνο που δεν μπορεί η Τουρκία να ελέγξει ακόμη είναι ότι δεν είναι βέβαιη για την ελληνική αντίδραση, ενώ η στρατιωτική της ικανότητα δεν είναι τέτοια που να μπορεί να αντιμετωπίσει το ελληνικό στράτευμα. Ομως, ο χρόνος δουλεύει προς όφελός της. Με έναν διαρκή και επίμονο ψυχολογικό πόλεμο οδηγεί σιγά σιγά το ελληνικό σύστημα εξουσίας σε μια ψυχολογία «αποδοχής του αναπόφευκτου». Σε μια λογική «ρεαλισμού» και «συμβιβασμού», που ουσιαστικά είναι λογική παράδοσης, ενώ απειλεί και να διαμορφώσει ένα σαφές χάσμα όσον αφορά τη στρατιωτική ισχύ των δύο χωρών τα επόμενα χρόνια, αν η Ελλάδα δεν κάνει τίποτα για να αντιστρέψει την πορεία των πραγμάτων.
Aρα, είναι μάλλον λάθος να επικεντρωνόμαστε στο τι επέτυχε ή δεν επέτυχε η Τουρκία στο συριακό μέτωπο σε σχέση με τους αρχικά δηλωθέντες στόχους της. Το πραγματικό της επίτευγμα είναι ότι κατάφερε να συνομιλεί ως ίσος προς ίσο με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία, τοποθετώντας βίαια τον εαυτό της στην κλειστή και πολύ μικρή ομάδα των χωρών που ασκούν αυτόνομα αποφασιστική επίδραση στα διεθνή δρώμενα.
Και το θέμα είναι τι θα γίνει από εδώ και εις το εξής. Αποψη του γράφοντος είναι ότι η επέμβαση στη Συρία αποτελεί για την τουρκική στρατηγική το προπαρασκευαστικό στάδιο για να διεκδικήσει το μεγάλο τρόπαιο, που είναι ο έλεγχος του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Αν επιτύχει κάτι τέτοιο, δεδομένης της κρίσιμης θέσης της συγκεκριμένης περιοχής στο διαμορφούμενο διεθνές σύστημα, η Τουρκία θα αποκτήσει ένα σοβαρό συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι όλων των άλλων υποψηφίων για τη διεκδίκηση των πρώτων θέσεων κάτω από τους «Τέσσερις Μεγάλους» (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Ινδία) στον πολυπολικό κόσμο του αύριο.
Για να επιτύχει αυτόν της τον στόχο η Τουρκία θα χρησιμοποιήσει πλέγμα τακτικών. Και ήδη το πράττει. Η πρώτη εξ αυτών είναι η έμπρακτη άρνηση εθνικής κυριαρχίας που έχει επιβάλει στην Κυπριακή Δημοκρατία και εν μέρει και στην Ελλάδα. Η δεύτερη είναι η μετατροπή των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου σε χώρο ασαφούς εθνικής κυριαρχίας, που προκύπτει από τη μαζική είσοδο παράνομων μεταναστών σε αυτά και τη «διεθνοποίηση» της διαχείρισης του προβλήματος μέσω ΜΚΟ και διεθνών οργανισμών, που αυτομάτως μειώνει δραματικά την ελληνική εθνική κυριαρχία σε αυτά.
Ακολούθως, η Αγκυρα θα επιχειρήσει να επαναδιαμορφώσει τις σχέσεις με τις σημαντικότερες χώρες της περιοχής και της Ευρώπης, πατώντας πάνω στη νέα της αναβαθμισμένη θέση που της προσέφερε η επέμβαση στη Συρία και η μετατροπή της σε ισότιμο συνομιλητή με τη Μόσχα και την Ουάσιγκτον. Με αυτόν τον τρόπο θα προετοιμάσει το έδαφος ώστε να απομονώσει την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία και να μειώσει σε επίπεδο «ρητορικής αλληλεγγύης» τις διεθνείς αντιδράσεις που θα προκύψουν μόλις περάσει στο επόμενο στάδιο. Το οποίο θα είναι η έμπρακτη αμφισβήτηση θεμελιωδών ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, όπως έγινε στην Κύπρο, με την απειλή πολεμικής αναμέτρησης σε περίπτωση που η Ελλάδα δεν αποδεχθεί τα τετελεσμένα.
Το μόνο που δεν μπορεί η Τουρκία να ελέγξει ακόμη είναι ότι δεν είναι βέβαιη για την ελληνική αντίδραση, ενώ η στρατιωτική της ικανότητα δεν είναι τέτοια που να μπορεί να αντιμετωπίσει το ελληνικό στράτευμα. Ομως, ο χρόνος δουλεύει προς όφελός της. Με έναν διαρκή και επίμονο ψυχολογικό πόλεμο οδηγεί σιγά σιγά το ελληνικό σύστημα εξουσίας σε μια ψυχολογία «αποδοχής του αναπόφευκτου». Σε μια λογική «ρεαλισμού» και «συμβιβασμού», που ουσιαστικά είναι λογική παράδοσης, ενώ απειλεί και να διαμορφώσει ένα σαφές χάσμα όσον αφορά τη στρατιωτική ισχύ των δύο χωρών τα επόμενα χρόνια, αν η Ελλάδα δεν κάνει τίποτα για να αντιστρέψει την πορεία των πραγμάτων.
"....Αν όμως ο Πρωθυπουργός (ο οιοσδήποτε Πρωθυπουργός) δεν έχει τη δυνατότητα να επιβληθεί σε πέντε, δέκα τραπεζικά στελέχη και μάλιστα στο όνομα του δημοσίου συμφέροντος, τότε προκύπτουν δύο ερωτήματα. Πρώτον, τι χρειαζόμαστε τον Πρωθυπουργό. Μπορούμε να αναθέσουμε απευθείας τη διακυβέρνηση του τόπου στους τραπεζικούς ή σε κάθε άλλο περαστικό κι ενδιαφερόμενο. Δεύτερον, αν ένας Πρωθυπουργός δεν μπορεί να κάνει ζάφτι μερικούς τραπεζικούς, πώς θα τα βγάλει πέρα με τον Ερντογάν ή τον Τραμπ; Με το Μεταναστευτικό ή με την τρομοκρατία; Με άλλα λόγια, επιστρέφουμε στο θεμελιώδες ερώτημα: Ποιός κυβερνά αυτόν τον τόπο;..."
Από "ΤΑ ΝΕΑ", και...
Ενα βήμα πίσω κάνουν οι τράπεζες σε σχέση με τις αυξήσεις στις προμήθειες που είχαν προαναγγείλει προ εβδομάδων.
Η Εθνική Τράπεζα, η Τράπεζα Πειραιώς, η Eurobank και η Alpha Bank ανακοίνωσαν απαλλαγή από χρεώσεις ανάληψης μετρητών σε ορισμένα νησιά, καθώς και καταργήσεις σε χρεώσεις, όπως η επανέκδοση PIN.
Οι αλλαγές αυτές έρχονται μετά από συνάντηση εκπροσώπων του τραπεζικού κλάδου με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όπου συμφώνησαν να μην προχωρήσουν σε μεγάλες αναπροσαρμογές στις προμήθειές τους.
- Δείτε τις αλλαγές ανά τράπεζα:
Εθνική Τράπεζα
Η Εθνική Τράπεζα ανακοίνωσε ότι αναπροσαρμόζει τις προμήθειες των τραπεζικών εργασιών της ως εξής:- Επιστροφή του κόστους που συνεπάγεται η συναλλαγή σε ΑΤΜ άλλης τράπεζας, σε 25 περιοχές όπου η Εθνική Τράπεζα δεν διαθέτει ΑΤΜ ή
- Μη εφαρμογή προμήθειας για την εκτύπωση των τελευταίων συναλλαγών στο ΑΤΜ.
- Κατάργηση χρέωσης για την επανέκδοση και αποστολή προσωπικού κωδικού PIN.
Όπως σημειώνεται στη σχετική ανακοίνωση, η Εθνική Τράπεζα ενθαρρύνει την αύξηση των ηλεκτρονικών συναλλαγών, γεγονός που συνεπάγεται τον περιορισμό χρήσης μετρητών και αποτελεί τάση που παρατηρείται διεθνώς και είναι προς όφελος της επίσημης οικονομίας.
«Η Εθνική Τράπεζα παραμένει σε εγρήγορση σε σχέση με τις χρεώσεις και παράλληλα εργάζεται συστηματικά για τη βελτίωση της εμπειρίας των πελατών της σε όλα τα κανάλια εξυπηρέτησής τους», καταλήγει στην ανακοίνωσή της.
Τράπεζα Πειραιώς
Η Τράπεζα Πειραιώς ανακοινώνει ότι οι πελάτες της δεν θα έχουν οποιαδήποτε επιβάρυνση κατά την ανάληψη μετρητών μέσω Αυτόματων Ταμειολογιστικών Μηχανών (ATM) τρίτων Τραπεζών στα νησιά όπου η ίδια δεν διατηρεί δικό της ΑΤΜ. Το κόστος ανάληψης που επιβάλλει ο πάροχος του ΑΤΜ στις περιπτώσεις αυτές, απορροφάται εξολοκλήρου από την Τράπεζα Πειραιώς.
Επιπλέον, η Τράπεζα Πειραιώς μηδενίζει το κόστος σειράς εργασιών μέσω ΔΙΑΣ σε ΑΤΜ τρίτων τραπεζών, όπως:
- Ερώτηση Υπολοίπου
- Αλλαγή Προσωπικού Κωδικού Ασφαλείας (PIN)
- Απεμπλοκή Προσωπικού Κωδικού Ασφαλείας (PIN)
Εκτός από τις παραπάνω ρυθμίσεις, η τράπεζα επανεξετάζει την τιμολογιακή της πολιτική και σε άλλες προσφερόμενες υπηρεσίες.
Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση, «υπενθυμίζεται ότι, τόσο οι αναλήψεις όσο και οι προαναφερθείσες εργασίες, παρέχονται ανέξοδα για τους πελάτες της Τράπεζας Πειραιώς στο δίκτυό της. Ταυτόχρονα, η Τράπεζα συνεχίζει να επενδύει για ακόμα καλύτερες υπηρεσίες και προϊόντα για τους πελάτες της».
Eurobank
Μετά την απόφαση του περασμένου Σεπτεμβρίου να καταργήσει τις χρεώσεις για ανάληψη μετρητών από ΑΤΜ άλλης τράπεζας σε 16 απομακρυσμένες νησιωτικές περιοχές, η Eurobank αποφάσισε να επεκτείνει την απορρόφηση του εν λόγω κόστους σε επιπλέον 14 απομακρυσμένες περιοχές της Ελλάδας, με άμεση ισχύ.
Συγκεκριμένα, οι 14 νέες περιοχές είναι οι εξής: Λέρος, Νίσυρος, Χάλκη, Ικαρία, Αγαθονήσι, Ανάφη, Κίμωλος, Φολέγανδρος, Μεγανήσι, Ύδρα, Μέθανα, Αγκίστρι, Κέα, και Ελαφόνησος.
Ως εκ τούτου καλύπτονται συνολικά 30 απομακρυσμένες περιοχές της Ελλάδας, επιβεβαιώνοντας ότι η τράπεζα παρεμβαίνει και θα συνεχίσει να παρεμβαίνει όπου διαπιστώνεται ότι προκύπτει ανάγκη.
Οι πελάτες της Eurobank έχουν τη δυνατότητα δωρεάν ανάληψης χρημάτων από τα 966 ΑΤΜ που διαθέτει η Τράπεζα σε όλη την Επικράτεια, καθώς και από τα 657 καταστήματα ΕΛΤΑ σε όλη τη χώρα, κατά τις εργάσιμες ώρες και ημέρες, μόνο με την επίδειξη της αστυνομικής τους ταυτότητας.
Τέλος, η τράπεζα στην ανακοίνωσή της αναφέρει ότι από σήμερα Παρασκευή 1 Νοεμβρίου προχωρεί στην κατάργηση της προμήθειας επανέκδοσης προσωπικού κωδικού PIN χρεωστικών καρτών.
Alpha Bank
Σε κατάργηση των χρεώσεων για ανάληψη μετρητών από ΑΤΜ άλλων τραπεζών προχωρά η Alpha Bank σε 16 νησιωτικές περιοχές όπου δεν λειτουργεί δικό της Κατάστημα ή ΑΤΜ, απορροφώντας την προμήθεια (Direct Access Fee-DAF) που έχουν καθιερώσει πανευρωπαϊκά όλα τα τραπεζικά ιδρύματα, για τις συγκεκριμένες συναλλαγές.
Η εφαρμογή των μηδενικών χρεώσεων θα ξεκινήσει από τις 11 Νοεμβρίου και αφορά στα νησιά Αγ. Ευστράτιος, Αγαθονήσι, Αλόννησος, Ανάφη, Δονούσα, Ηρακλειά, Θηρασιά, Καστελλόριζο, Κίμωλος, Σαμοθράκη, Σίκινος, Σκύρος, Σχοινούσα, Οινούσσες, Χάλκη και Ψαρά.
Η Τράπεζα, η οποία σήμερα διατηρεί το μεγαλύτερο Δίκτυο Καταστημάτων στους νησιωτικούς νομούς της χώρας, με την απόφασή της αυτή αναγνωρίζει εμπράκτως την ανάγκη ελάφρυνσης των Πελατών της σε περιοχές όπου δεν έχουν την αντικειμενική δυνατότητα να επιλέξουν το δικό της Δίκτυο Καταστημάτων ή ΑΤΜ.
Στο πλαίσιο της ανταποδοτικότητας έναντι των τοπικών κοινωνιών, η Alpha Bank εξετάζει την επέκταση του μέτρου και σε άλλες ακριτικές – απομακρυσμένες περιοχές της Ελλάδας.
...από τον κλώνο της "Ε"
 |
| "Εφ.Συν", 01/11/19 |
"...Η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, πριν από όλα παραπέμπει στην άρνηση (το ΟΧΙ) ενός έθνους να παραδοθεί ταπεινωτικά σε ένα άλλο στις αρχές μιας παγκόσμιας πολεμικής σύγκρουσης. Άρα, δεν εξυμνεί τον πόλεμο αλλά την γενναιότητα ενός λαού, το πνεύμα αντίστασης στην επιβουλή της εθνικής του ανεξαρτησίας και το πνεύμα της ελευθερίας. Η χώρα δεν διεξήγαγε ένα επιθετικό πόλεμο, αλλά έναν αμυντικό. Στο έπος του 1940 οι παππούδες μας και οι πατεράδες μας υπερασπιστήκαν την εθνική μας ακεραιότητα, τις ελευθερίες μας και το δικαίωμα στην ειρήνη, την ευημερία και την πρόοδο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μας παραδώσουν μια χώρα ελεύθερη, ανεξάρτητη, ακέραια, και μια ζωή απείρως καλύτερη από την δική τους, γεμάτη ελευθερίες και ανέσεις. Κυρίως, μας παρέδωσαν μια ζωή με ειρήνη, δίχως πόλεμο. Αν οι συμπαθείς κατά τα άλλα, νεαρές ήταν επιμελέστερες στα μαθήματά τους όσο και στον ατομικό ακτιβισμό, θα γνώριζαν ότι απολαμβάνουμε την μοναδική περίοδο στην ιστορία τής χώρας, δίχως πόλεμο και εμφυλίους...."
Από την "ΕΣΤΙΑ", "ΤΑ ΝΕΑ", την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ",
τον "ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ" και "ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ"
 |
| "ΕΣΤΙΑ", 01/11/19 |
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 01/11/19 |
ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ
Ηταν αρχές Οκτωβρίου του 1997 όταν ο Στάθης Τραπεζαλίδης αποκαρδιωμένος έβλεπε το περίπτερό του στην Πανεπιστημίου να χάνεται μέσα στην τρύπα του Μετροπόντικα. Το περίπτερο είχε πάρει κλίση μία μέρα νωρίτερα και το τέλος έδειχνε αναπόδραστο. Τις ώρες που ακολούθησαν μέχρι το περίπτερο να εξαφανισθεί μέσα στην τρύπα του μετρό, εκείνη η γωνιά της Πανεπιστημίου είχε γίνει το κέντρο του σύμπαντος για τον ελληνικό μικρόκοσμο. Τα τηλεοπτικά βαν παρατάχθηκαν για απευθείας συνδέσεις αναμένοντας το μοιραίο και οι αναλύσεις έδωσαν και πήραν στα τηλεοπτικά παράθυρα - για τις ευθύνες της κατασκευάστριας εταιρείας, τους κινδύνους που εγκυμονεί η υπόγεια επέλαση του Μετροπόντικα και λοιπά. Οι καταγγελίες έπεφταν βροχή για τις διαβεβαιώσεις που έδινε μέχρι πρότινος η Αττικό Μετρό ότι το έργο ήταν ασφαλές, ενώ οι δεσμεύσεις για πλήρη αποζημίωση του περιπτερά ακούγονταν σαν λόγια κατόπιν εορτής. Το θέμα κάλυψε το δικό του τριήμερο, όπως όλα τα θαύματα, και απέκτησε πανελλήνια διάσταση. Αυτονόητα έγινε και πολιτικό, οδηγώντας την κυβέρνηση σε θέση απολογουμένου. Κάποιοι ζητούσαν και παραιτήσεις υπουργών, καθώς ήταν επιβεβλημένη η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης.
Τις προάλλες, η παρέα των φίλων που καταφέρνουν να συγκεντρώνονται κάποια Σαββατοκύριακα και στα κενά των αργιών ανέτρεξε στη βουτιά του περιπτέρου της Πανεπιστημίου με τη βεβαιότητα ότι όλα τα θέματα εκφράζουν την εποχή τους. Στην εποχή που η χώρα βάδιζε αμέριμνη στον δρόμο μιας - έστω πλασματικής, για πολλούς - ευημερίας κι ενός εκσυγχρονισμού που βελτίωνε τη ζωή και τις προοπτικές, οδηγώντας και σε άλλους μεγαλύτερους εθνικούς στόχους, το εξαφανισμένο περίπτερο θα μπορούσε να ήταν κεντρικό θέμα στο δελτίο ειδήσεων. Τον Οκτώβριο του 1997 η μέση ελληνική οικογένεια αναρωτιόταν για το χρονοδιάγραμμα των μεγάλων έργων, ζούσε ακόμη τη μέθεξη της ανάληψης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 που είχαν ρίξει στο κανναβάτσο τη Ρώμη μόλις έναν μήνα νωρίτερα, αγωνιούσε για το ύψος της ετήσιας αύξησης στις αποδοχές της, ενώ ανακάλυπτε ότι το Χρηματιστήριο της οδού Σοφοκλέους θα μπορούσε να είναι μια πηγή υπεραπόδοσης. Σε μια τέτοια στιγμή, το περίπτερο ήταν μια ανορθογραφία που ενοχλούσε και τροφοδοτούσε τον καταγγελτικό λόγο.
Στη δεκαετία της κρίσης, προφανώς αντίστοιχα προβλήματα θα απασχολούσαν ελάχιστους. Κάπως έτσι το ζύγιζε και η παρέα, αφού είχε καταναλώσει ήδη μία ώρα για τον κινηματογραφικό «Τζόκερ», την ερμηνεία του Χοακίν Φίνιξ και τους ανήλικους που είναι πλέον δακτυλοδεικτούμενοι στις σκοτεινές αίθουσες. Η συζήτηση έφτασε στο φρέσκο εθνικό θέμα, αφού πρώτα είχε περάσει από τα σημάδια του Σκορσέζε στο έργο του Τοντ Φίλιπς που σπάει ταμεία. Κυρίως γιατί προέχουν η σοβαρότητα της κουβέντας και η γνώση για το αντικείμενο... Οντως, ο Τζόκερ μπροστά στον καθρέφτη έφερνε στον νου την κορυφαία σκηνή του «Ταξιτζή» και ο «Βασιλιάς της Κωμωδίας» ήταν εκεί, όχι μόνον επειδή ο συμπρωταγωνιστής ήταν ο Ντε Νίρο. Αλλά το μείζον θέμα παρέμενε το ζήτημα με τους ανήλικους θεατές.
Πρόκειται για μια κουταμάρα, μια αστοχία χωρίς λόγο για περαιτέρω συζήτηση ή βρισκόμαστε μπροστά σε μια κίνηση που έχει πολιτικό υπόβαθρο και αναδεικνύει έναν νέο συντηρητισμό, πρωτίστως στην εξουσία; Πριν προλάβουν να πάρουν όλοι θέση για το καυτό ζήτημα, κάποιοι μετέφεραν την κουβέντα στον διαδικτυακό διχασμό που κορυφωνόταν την ίδια ώρα για την παρέλαση - παρωδία στη Νέα Φιλαδέλφεια. Τα δέκα «στρατιωτάκια της υπο-κριτικής τέχνης» βεβήλωσαν τη μέρα και τον χώρο ή το «κοπιάρισμα» των Monty Python προσέφερε μια «στιγμή μαγείας» που δεν είδε μόνον ο Θανάσης Χειμωνάς; Αν βγήκε άκρη στην ομήγυρη και υπήρξε ένας κοινός τόπος, ήταν αυτό: η ανάδειξη των δύο θεμάτων σε εθνικά ζητήματα θα μπορούσε να σηματοδοτεί κι αυτή μια σταδιακή επιστροφή σε μια κανονικότητα που αφήνει πίσω την κρίση και αντέχει και την ελαφρότητα. Από μια τέτοια οπτική, είναι κι αυτό ένα κέρδος...
"ΤΑ ΝΕΑ", 01/11/19ΤΗΣ ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ
Να τι θα είχα να πω στα «παιδιά» του silly walk στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου: Όταν παρεμβαίνουμε επιχειρώντας μια μικρή ή μια μεγάλη ρήξη σε ένα συμβατικό πλαίσιο, φροντίζουμε να την οργανώνουμε σωστά· με επιμέλεια· δαπανώντας σκέψη και κόπο. Τα χάπενινγκ είναι ωραία και αποτελεσματικά ως προς τη διάδοση του μηνύματός τους μόνο όταν δεν μπορούν να κρύψουν τη φαντασία και τη μελέτη που χρειάστηκε για να οργανωθούν και να εκτελεστούν. Οι Monty Python αγωνίζονταν με τις λέξεις και τις κινήσεις του σώματος· αφιέρωναν χιλιάδες ανθρωποώρες για να στήσουν τα κωμικά τους σκετς: η σάτιρα είναι δύσκολη δουλειά. Η ρήξη είναι ακόμα δυσκολότερη. Κι όταν γίνεται χωρίς να διακινδυνεύουμε τίποτα, χάνει την αξία που θα μπορούσε να έχει αν φανερώνει την προχειρότητα, την τσαπατσουλιά.
Τούτου λεχθέντος, silly δεν είναι τα παιδιά και οι νέοι άνθρωποι που διανύουν φάση αντίδρασης στο Κατεστημένο - μολονότι, κατά τη γνώμη μου, το Κατεστημένο δεν είναι αυτό στο οποίο επιτίθενται αλλά το ακριβώς αντίθετό του. Silly είναι οι ενήλικες που μεγεθύνουν μια παιδιάστικη χειρονομία και που φτάνουν στο σημείο να την κάνουν πρωτοσέλιδο. Αυτοί οι ενήλικοι είναι το Κατεστημένο που επικροτεί την αμάθεια, τη νηπιοπρέπεια, τα αλλοπρόσαλλα μανιφέστα, τους πολιτικούς και κοινωνικούς μύθους, τα ιστορικά ψέματα. Αυτοί οι ενήλικοι διαπαιδαγωγούν τα παιδιά με το να μην τα διαπαιδαγωγούν· τα κολακεύουν, τα γλείφουν -εν ολίγοις, τα κάνουν νευρικά και δυστυχισμένα.
Όταν απευθυνόμαστε σε παιδιά σφυροκοπώντας τα με την ιδέα ότι ο κόσμος είναι φρικτός, τίθεται το ερώτημα γιατί τα φέραμε σ' αυτή τη φρικαλεότητα. Κι αν ενθαρρύνουμε την παραβίαση των κανόνων τότε πρέπει να περιμένουμε την κατάλυσή τους στην καθημερινή ζωή και στο πολιτικό οικοδόμημα. Το ότι αριστερές φυλλάδες δίνουν τέτοια έμφαση σε ένα μικρογεγονός που ταιριάζει στην πολιτική τους κουλτούρα (ή στην έλλειψή της) υπογραμμίζει τον λαϊκισμό (την ψηφοθηρία στον χώρο της πρώιμης νεολαίας), τη διεστραμμένη αντίληψη για την αγωγή του πολίτη και, προπάντων, την εκμετάλλευση των παιδιών για πολιτικούς σκοπούς. Με τέτοιους ενήλικες γύρω τους, τα παιδιά νιώθουν στο κέντρο ενός διχασμένου κόσμου, ενός πολέμου στον οποίο γίνονται στρατιωτάκια της πιο μελαγχολικής παράταξης. Αν και, από τη μια πλευρά, η ανθρώπινη κοινωνία αποδεικνύεται υπέροχα επιτρεπτική, εκλαμβάνεται σαν μια παγίδα με σκατά.
Τα κοριτσάκια του silly walk θα αναπολούν αυτή την πλάκα ανάμεσα σε άλλες πλάκες, φάρσες και σκανταλιές: Θυμάσαι το 2019 που εισβάλαμε στην παρέλαση; Χα, χα, χα. Έτσι καταγράφεται στη μνήμη η παιδική και εφηβική ηλικία. Αλλά το πρόβλημά μας στην Ελλάδα είναι ότι πολλοί άνθρωποι ζουν την παιδική και εφηβική τους ηλικία μέχρι τα βαθιά τους γεράματα.
ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΚΩΤΙΑ
Κάθε κράτος για να εμπεδώσει την ενότητα, την ισχύ και την κυριαρχία του χρησιμοποιεί και οργανώνει συν τοις άλλοις και διάφορες τελετουργικές εκδηλώσεις. Τέτοιες είναι και οι στρατιωτικές παρελάσεις. Ημερομηνίες τέλεσής τους είναι συνήθως εκείνες των σημαντικών ιστορικών γεγονότων που έχουν επιλεγεί από την κάθε κρατική εθνογενετική αφήγηση και έχουν αναχθεί σε εθνικές επετείους.
Οι παρελάσεις επιτελούσαν σημαντική ιδεολογική και πολιτική λειτουργία κυρίως στα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Στη ναζιστική Γερμανία, για παράδειγμα, οι παρελάσεις του κόμματος αρχικά και του στρατού αργότερα ήταν συχνές, πλήρως σκηνοθετημένες και θεαματικές, με συγκεκριμένη αισθητική και προπαγανδιστική στόχευση. Στη δε Σοβιετική Ενωση, πέρα από την επίδειξη της στρατιωτικής ισχύος, η ταξιθεσία των ηγετικών στελεχών δίπλα στον εκάστοτε ηγέτη κατά τη διάρκεια της παρέλασης σηματοδοτούσε τους συσχετισμούς στους κόλπους της κομματικής και κρατικής εξουσίας.
Το τυπικό τελετουργικό των παρελάσεων είναι συγκεκριμένο και καθορισμένο. Στρατιωτικά αγήματα και κάθε είδους όπλα, σε αυστηρούς πειθαρχημένους σχηματισμούς, παρελαύνουν υπό τους ήχους εμβατηρίων ενώπιον της πολιτειακής εξουσίας.
Με τον ίδιο τρόπο διεξάγονται οι παρελάσεις και στην Ελλάδα στις επετείους της Επανάστασης του 1821 και του Οχι. Υπάρχει μια ιδιομορφία όμως. Στις εγχώριες παρελάσεις συμμετέχουν και μαθητικά αγήματα. Η συμμετοχή των μαθητών στις επετειακές παρελάσεις σχεδιάστηκε και επιβλήθηκε από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου στα πλαίσια των αντιλήψεών του για την πειθάρχηση της νεολαίας και την ένταξή της σε μια μιλιταριστικού τύπου ιδεολογία και οργάνωση.
Παραδόξως οι μαθητικές παρελάσεις, παρά τις πολλές δημοκρατικές αλλαγές, δεν αμφισβητήθηκαν μετά την πτώση της δικτατορίας. Το ίδιο βέβαια δεν αμφισβητήθηκαν και οι στρατιωτικές. Ομως είναι γεγονός ότι οι εγχώριες παρελάσεις είχαν την αποδοχή του κόσμου, ο οποίος συνέρρεε στους δρόμους για να τις παρακολουθήσει. Δεν εκφράστηκε δε εναντίον τους κανένας κριτικός πολιτικός και θεωρητικός λόγος παρά μόνον από κάποιους ριζοσπαστικούς μειοψηφικούς κύκλους, ενώ η παραδοσιακή Αριστερά το μόνο που διεκδικούσε ήταν η συμμετοχή των εαμικών αντιστασιακών οργανώσεων στο τελετουργικό τους.
Τα χρόνια όμως της κρίσης, η οποία είχε ως αποτέλεσμα και τη γενικότερη απονομιμοποίηση του κράτους, οι παρελάσεις έγιναν πεδίο διαμαρτυριών και επεισοδίων διαφόρων αγανακτισμένων που έφτασαν έως και την ακύρωσή τους. Σταδιακά όμως και παραδόξως κατά την περίοδο της διακυβέρνησης του ριζοσπαστικού ΣΥΡΙΖΑ, η διεξαγωγή των παρελάσεων αποκαταστάθηκε.
Παρ' όλα αυτά, ωστόσο, καθ' όλη τη Μεταπολίτευση και μέχρι τώρα, συχνά οι παρελάσεις των μαθητικών τμημάτων εμπεριείχαν την παρώδησή τους και την αθέλητη αμφισβήτηση των ιδεολογικών τους συμπαραδηλώσεων. Η καζούρα και η πλάκα μεταξύ των μαθητών, η αδυναμία μίμησης των στρατιωτικών σχηματισμών, η απουσία ακόμα και ομοιόμορφης ενδυμασίας, οι μίνι φούστες των κοριτσιών, η χαλαρότητα του βαδίσματος των αγοριών κυρίως και άλλα πολλά διακωμωδούσαν μάλλον τον ρόλο και τη λειτουργία των παρελάσεων παρά τον αναδείκνυαν. Σταδιακά δε οι σχολικές παρελάσεις αντανακλούσαν την ολόπλευρη κρίση των εκπαιδευτικών μηχανισμών και την αδυναμία επιτέλεσης των λειτουργιών τους.
Σ' αυτό το πλαίσιο της κρίσης του σχολείου και ενός γενικότερου μεταμοντέρνου επιτρεπτικού σχετικισμού η «συμμετοχή» της κοριτσίστικης ομάδας στην παρέλαση της Νέας Φιλαδέλφειας με τον σατιρικό - παρωδιακό τρόπο των Μόντι Πάιθον ήταν έξυπνη, αλλά, εν τέλει, απλά επεξέτεινε στα άκρα την υπάρχουσα νεανική προδιάθεση και παρά την εκ των υστέρων ιδεολογική της επένδυση δεν σόκαρε ουσιαστικά κανέναν, πέρα από κάποιους «επίσημους». Ως γνωστόν, η σύγχρονη μεταμοντέρνα συνθήκη ενσωματώνει και μετατρέπει τα πάντα σε τηλεοπτικό και διαδικτυακό θέαμα.
-Ο Κώστας Καρακώτιας είναι νομικός - κριτικός βιβλίου
"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 01/11/19
ΤΗΣ ΓΙΟΥΛΗΣ ΕΠΤΑΚΟΙΛΗ
Προσωπικά στην ξεκούρδιστη παρέλαση της κοριτσίστικης παρέας στη Νέα Φιλαδέλφεια δεν είδα κάποια εμπνευσμένη ακτιβιστική περφόρμανς, ούτε μια ευφάνταστη αντιπολεμική - αντιμιλιταριστική διαμαρτυρία. Επίσης, δεν είδα ούτε προσβολή ούτε γελοιοποίηση της πατρίδας, της σημαίας, της Εθνικής Επετείου της 28ης και όλων αυτών που συμβολίζει.
Αντιθέτως είδα για άλλη μια φορά κραυγαλέα έλλειψη χιούμορ απ’ όλους όσοι έσπευσαν να πάρουν θέση, να ερμηνεύσουν, να αναλύσουν το γεγονός, να το αποθεώσουν ή να το κατακεραυνώσουν. Κι αυτή η έλλειψη χιούμορ εξηγεί πολλά: Τις συχνές συγκρούσεις ακόμη και για ασήμαντες αφορμές, το εμφυλιοπολεμικό κλίμα, την ιδεολογικοποίηση των πάντων, τις ανταλλαγές κατηγοριών, τις οξυμένες πολιτικές αντιπαραθέσεις.
«Οπου δεν υπάρχει χιούμορ, όπου δεν υπάρχει γέλιο υπάρχει οργή και μίσος». Ακούγεται πολύ ταιριαστή αυτή η φράση του Ευγένιου Ιονέσκο. Εξηγεί ιδανικά τις αντιδράσεις των κομμάτων, καταδικαστικές ή υποστηρικτικές, τις δηλώσεις του δημάρχου Νέας Φιλαδέλφειας, Γιάννη Βούρου, που έκανε λόγο για «γελοία υποκείμενα για αξιολύπητα νεαρά κορίτσια τα οποία θα ταυτοποιηθούν καθώς ο δήμος υποχρεούται να υπερασπιστεί στο ακέραιο την αξιοπρέπειά του» – εντυπωσιακά ασύμμετρη και δυσερμήνευτη αντίδραση από έναν άνθρωπο της τέχνης, του θεάτρου. Εξηγεί γενικότερα τις τοποθετήσεις βουλευτών και διαφόρων παραγόντων που επιδόθηκαν σε ακατάσχετο silly talk.
Η έλλειψη χιούμορ ειδικά από το πολιτικό προσωπικό που έχει την ευθύνη να δώσει τον τόνο και να λειάνει τις αντιπαραθέσεις, δεν θα ήταν πρόβλημα αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές. Αν δεν είχε προηγηθεί ό,τι ζήσαμε στο επίπεδο της οικονομικής κρίσης και των συνεπειών της, με τις οποίες ακόμη παλεύει μεγάλο μέρος του πληθυσμού, και αν δεν είχαμε βιώσει την εμπειρία ενός έντονου διχασμού που καλλιεργήθηκε, εργαλειοποιήθηκε και πλέον δύσκολα μαζεύεται. Ειδικά όταν βρίσκει έδαφος σε θέματα που έχουν να κάνουν με την πατρίδα και την εθνική υπερηφάνεια, τότε φουντώνει και το μείγμα είναι εκρηκτικό, επικίνδυνο.
Οι αντιδράσεις μεγάλης μερίδας του κόσμου είναι οπαδικές, κινούνται στη σφαίρα του «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν» και του «εμείς ή αυτοί». Τα τελευταία χρόνια το κοινό τροφοδοτήθηκε με μεγάλες δόσεις κυνισμού, άκουσε πύρινους λόγους, εκτέθηκε σε ένα περιβάλλον τοξικό, χωρίς μέτρο, συχνά χωρίς κοινή λογική.
Και όπως είπαμε, σε ένα περιβάλλον χωρίς χιούμορ, το οποίο εκτός από λυτρωτικό καταφύγιο, έχει τη δύναμη να αναδείξει τις πραγματικές διαστάσεις ενός προβλήματος, να αποφορτίσει, να στρογγυλέψει τις γωνίες, να ηρεμήσει τα πάθη.
Ας χαλαρώσουμε λίγο, μήπως και ξαναβρούμε το χιούμορ μας.
"ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ", 01/11/19
Πόσος εθνικός βιος πρέπει να ξοδευτεί σε παραλογισμούς για να γίνει αντιληπτό ότι στη χώρα μας οι εθνικές, θρησκευτικές, λαϊκές εορτές και πανηγύρια, πορείες (όπως του Πολυτεχνείου – με την ματωμένη ελληνική σημαία), αλλά και μια σειρά από κοινωνικές εκδηλώσεις (γάμοι, κηδείες, βαφτίσια) εντάσσονται ευρύτερα μέσα στη νεοελληνική λαϊκή παράδοση που συγκροτεί τη νεοελληνική ταυτότητα, το νεοελληνικό κοινό αίσθημα και συναίσθημα, μέσα από το οποίο ο λαός αντιλαμβάνεται την ατομικότητά του και τη θέση του απέναντι στο υπόλοιπο κόσμο; Το να λες να σταματήσουν οι παρελάσεις στη ταυτοτική συνείδηση του Έλληνα, είναι σα να του λες να καταργηθεί ο εορτασμός του Πάσχα γιατί η Ανάσταση είναι ένα παραμύθι για παιδιά ή γιατί τα δώδεκα ευαγγέλια είναι αντιδραστικά αναγνώσματα…
Χρόνια τώρα, η Αριστερά βάλλει εναντίον των παρελάσεων και των εθνικών επετείων, υποκινουμένη ιδεολογικά από το μίσος της ενάντια στην ιδέα του εθνικού- πατριωτικού πνεύματος, σε αντίθεση με την θεολογική μεταφυσική της σχέση με τον διεθνισμό, την αδελφοσύνη των λαών και την ειρήνη απέναντι στον πόλεμο. Πρόκειται για την Αριστερά που αποθέωνε την επιθετικότητα της Σοβιετικής Ένωσης που προσάρτησε βιαίως μια σειρά από χώρες (στο όνομα του διεθνισμού) και ριγούσε μέχρι παραλύσεως στη θέα των πιο φαραωνικών στρατιωτικών παρελάσεων που εξέφραζαν την πιο σκληρή έκφραση του μιλιταρισμού.
Το εξωφρενικό δε είναι ότι αυτό που προβάλεται συστηματικά ως προοδευτική ιδέα και αντίληψη, είναι εντόνως πιο συντηρητικό, αντιδραστικό και σκοταδιστικό από την παράδοση που θέλει να καταργήσει και στις περισσότερες περιπτώσεις είναι και βαθύτατα υποκριτικό. Ας πάρουμε για παράδειγμα τις Ελληνίδες Monty Pythons (αυτός κι αν είναι μεγαλοϊδεατισμός…) που συνδύασαν την υψηλή έκφραση θεατρικότητας με το ανατρεπτικό ιδεολογικό αντιμιλιταριστικό μήνυμα και συγκλόνισαν τις ευαίσθητες καλλιτεχνικές ψυχές των Συριαζαίων.
Η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, πριν από όλα παραπέμπει στην άρνηση (το ΟΧΙ) ενός έθνους να παραδοθεί ταπεινωτικά σε ένα άλλο στις αρχές μιας παγκόσμιας πολεμικής σύγκρουσης. Άρα, δεν εξυμνεί τον πόλεμο αλλά την γενναιότητα ενός λαού, το πνεύμα αντίστασης στην επιβουλή της εθνικής του ανεξαρτησίας και το πνεύμα της ελευθερίας. Η χώρα δεν διεξήγαγε ένα επιθετικό πόλεμο, αλλά έναν αμυντικό. Στο έπος του 1940 οι παππούδες μας και οι πατεράδες μας υπερασπιστήκαν την εθνική μας ακεραιότητα, τις ελευθερίες μας και το δικαίωμα στην ειρήνη, την ευημερία και την πρόοδο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μας παραδώσουν μια χώρα ελεύθερη, ανεξάρτητη, ακέραια, και μια ζωή απείρως καλύτερη από την δική τους, γεμάτη ελευθερίες και ανέσεις. Κυρίως, μας παρέδωσαν μια ζωή με ειρήνη, δίχως πόλεμο. Αν οι συμπαθείς κατά τα άλλα, νεαρές ήταν επιμελέστερες στα μαθήματά τους όσο και στον ατομικό ακτιβισμό, θα γνώριζαν ότι απολαμβάνουμε την μοναδική περίοδο στην ιστορία τής χώρας, δίχως πόλεμο και εμφυλίους.
Αν οι δέκα δεσποινίδες ήταν επιμελέστερες στα μαθητικά τους χρόνια, θα γνώριζαν ότι η πιο συντηρητική, σκοταδιστική κι επικίνδυνη έκφραση αντισυστημισμού και αμφισβήτησης, είναι αυτή που θεμελιώνει νέους πειθαναγκασμούς μέσα από μεγαλοϊδεατικές θεολογικές βεβαιότητες για την σωτηρία του κόσμου. Με δυο λόγια, θέλουν πολύ χρόνο και μεγάλες δυσκολίες να υπερβούν, μέχρι να γίνουν πραγματικά Monty Pythons…
ΥΓ Ας ελπίσουμε στις 17 Νοεμβρίου να μην ανεβάσουν την ίδια παράσταση στην επέτειο του Πολυτεχνείου με τη ματωμένη σημαία!
Θυμάμαι όταν υπηρετούσα τη στρατιωτική μου θητεία, σε ένα ακριτικό στρατόπεδο με παραδόξως καλές γενικά συνθήκες, κάναμε πρόβα για την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου. Εγώ, έχοντας να συμμετάσχω σε παρελάσεις από το σχολείο, ένοιωθα αρκετά άβολα με τον βηματισμό, το ελαφρύ χτύπημα του αριστερού τακουνιού, το υψωμένο χέρι μέχρι το μάτι. Όταν ο ουλαμός μας σχηματίστηκε και αρχίσαμε τα γύρω-γύρω στο προαύλιο του στρατοπέδου, όσο περνούσε η ώρα άρχισα να νοιώθω ότι σταδιακά χάνω τον έλεγχο αυτού που με ορίζει ως ύπαρξη, τον έλεγχο του κορμιού μου.
Με την περιφερειακή μου όραση (μιας και το κεφάλι έμενε ακίνητο ψηλά, δείγμα λεβεντιάς και περηφάνιας) «έπιανα» μόνο χακί και εθνικά σύμβολα ενώ το μόνο μήνυμα, πέραν από τα παραγγέλματα και τα εμβατήρια, που μπορούσε να επεξεργαστεί το μυαλό μου ήταν τα στρατιωτικά συνθήματα που ήταν γραμμένα στους τοίχους του στρατοπέδου. Βρισκόμουν στο μέσο μιας εν εξελίξει πορείας από τον πολίτη με στολή στο στρατιωτάκι.
Και όμως, ετοιμαζόμουν να παρελάσω στο όνομα της ελευθερίας. Λοιπόν, αν κάτι κατάφεραν τα δέκα κορίτσια με την ευρηματικότατη παρέμβασή τους στην παρέλαση της Νέας Φιλαδέλφειας ήταν να καταδείξουν με τον πιο εμφατικό, πιο συμβολικό, πιο έξυπνο τρόπο ότι η ελευθερία περνάει πρώτα από όλα από τον έλεγχο των σωμάτων μας και κατ’ επέκταση του μυαλού μας.
Και με αυτόν τον τρόπο κατέδειξαν και τα όρια της κρατικά οριζόμενης ελευθερίας: Η ελευθερία μπορεί να νοείται ως αξία σύμφυτη με την «ψυχή του Έλληνα», από τα κόκκαλα του οποίου είναι βγαλμένη και του οποίου ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει, άλλωστε, να ορίζεται από τους πανηγυρικούς της ημέρας που εκφωνούν (βλαχο)δήμαρχοι, παπάδες και άλλα στοιχεία του «εθνικού κορμού», να περνά μέσα από τη στρατιωτικοποίηση μαθητών 10 έως 18 ετών, να ανέχεται μισαλλόδοξα και εθνικιστικά συνθήματα, να χωρά ακόμα και χρυσαυγίτες σε μια κατά τα άλλα επέτειο αντιφασιστικής μάχης (χρειάστηκαν δεκάδες κινητοποιήσεις για να μην συμμετέχουν οι νεοναζί στις παρελάσεις), να μην ανέχεται όμως το αυτονόητο: Τον έλεγχο του σώματος από τους ιδιοκτήτες του.
Την αντίφαση αυτή κατέδειξαν, οδηγώντας τη σε σημείο παροξυσμού και κατά συνέπεια θρυμματίζοντάς την, τα δέκα κορίτσια με την βαθιά πολιτικά καλλιτεχνική τους παρέμβαση, γι’ αυτό και προκάλεσαν τέτοιες οργισμένες αντιδράσεις περί «προσβολής» των πεσόντων, «προσβολή» που προφανώς δεν αποτέλεσαν τα περί πολέμου «εθελοντών» ενάντια στον «λαϊκισμό», όπως προκύπτει από μία μίξη δηλώσεων για την 28η Οκτωβρίου από τα πλέον επίσημα χείλη. Για να επιστρέψω στην στρατιωτική μου θητεία, θυμάμαι ότι πάντα όσα στελέχη ήταν πρόθυμα να προχωρήσουν σε καψώνια και όσοι φαντάροι ήταν πρόθυμοι να τα ανεχτούν (κάτι που πάντα απέτρεπε η συλλογική μας στάση) επιχειρηματολογούσαν λέγοντας περίπου ότι χρειάζεται η σωματικοποίηση της πειθαρχίας, έστω και σε μια ακραία μορφή, για να φτιαχτεί ένας αξιόμαχος στρατός.
Όμως αυτοί οι στρατοί είναι που κάνουν άδικους πολέμους και πραξικοπήματα, που συντρίβουν ζωές και συνειδήσεις, που παραδίδονται, ακόμα και που συνεργάζονται με τον εχθρό. Οι στρατοί που «σηκώνουν» αντάρτικα, που τα βάζουν με τιτάνες και βγαίνουν νικητές, που ανοίγουν νέους δρόμους προς την ελευθερία, είναι αυτοί που αποτελούνται από άντρες και γυναίκες που ορίζουν μόνοι τους το σώμα και το μυαλό τους, που επιλέγουν πότε και πού θα πειθαρχήσουν, που θυμίζουν ότι άνθρωπος σημαίνει πρώτα από όλα ελευθερία βούλησης.
Η κοινωνία βέβαια (ευτυχώς) δεν είναι στρατός, αλλά η στρατιωτικοποίηση πλευρών της κοινωνικής ζωής προβάλλεται όλο και πιο συχνά -και ενίοτε από τις πιο απρόσμενες μεριές- ως λύση για «πάσα νόσο και μαλακία» που ταλαιπωρεί την ελληνική κοινωνία, σε μια προϊούσα διαδικασία συντηρητικοποίησης. Δεν είναι τυχαίο ότι καμία αντίδραση δεν υπήρξε για τα συνθήματα μαθητών υπέρ του Κατσίφα ή για τη συμμετοχή νηπίων με χακί και «οπλισμό» σε προηγούμενες παρελάσεις. Η παρέμβαση των κοριτσιών ήρθε λοιπόν την πιο κατάλληλη στιγμή. Και ήταν ένας πραγματικός ύμνος στην Ελευθερία.
Αντιθέτως είδα για άλλη μια φορά κραυγαλέα έλλειψη χιούμορ απ’ όλους όσοι έσπευσαν να πάρουν θέση, να ερμηνεύσουν, να αναλύσουν το γεγονός, να το αποθεώσουν ή να το κατακεραυνώσουν. Κι αυτή η έλλειψη χιούμορ εξηγεί πολλά: Τις συχνές συγκρούσεις ακόμη και για ασήμαντες αφορμές, το εμφυλιοπολεμικό κλίμα, την ιδεολογικοποίηση των πάντων, τις ανταλλαγές κατηγοριών, τις οξυμένες πολιτικές αντιπαραθέσεις.
«Οπου δεν υπάρχει χιούμορ, όπου δεν υπάρχει γέλιο υπάρχει οργή και μίσος». Ακούγεται πολύ ταιριαστή αυτή η φράση του Ευγένιου Ιονέσκο. Εξηγεί ιδανικά τις αντιδράσεις των κομμάτων, καταδικαστικές ή υποστηρικτικές, τις δηλώσεις του δημάρχου Νέας Φιλαδέλφειας, Γιάννη Βούρου, που έκανε λόγο για «γελοία υποκείμενα για αξιολύπητα νεαρά κορίτσια τα οποία θα ταυτοποιηθούν καθώς ο δήμος υποχρεούται να υπερασπιστεί στο ακέραιο την αξιοπρέπειά του» – εντυπωσιακά ασύμμετρη και δυσερμήνευτη αντίδραση από έναν άνθρωπο της τέχνης, του θεάτρου. Εξηγεί γενικότερα τις τοποθετήσεις βουλευτών και διαφόρων παραγόντων που επιδόθηκαν σε ακατάσχετο silly talk.
Η έλλειψη χιούμορ ειδικά από το πολιτικό προσωπικό που έχει την ευθύνη να δώσει τον τόνο και να λειάνει τις αντιπαραθέσεις, δεν θα ήταν πρόβλημα αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές. Αν δεν είχε προηγηθεί ό,τι ζήσαμε στο επίπεδο της οικονομικής κρίσης και των συνεπειών της, με τις οποίες ακόμη παλεύει μεγάλο μέρος του πληθυσμού, και αν δεν είχαμε βιώσει την εμπειρία ενός έντονου διχασμού που καλλιεργήθηκε, εργαλειοποιήθηκε και πλέον δύσκολα μαζεύεται. Ειδικά όταν βρίσκει έδαφος σε θέματα που έχουν να κάνουν με την πατρίδα και την εθνική υπερηφάνεια, τότε φουντώνει και το μείγμα είναι εκρηκτικό, επικίνδυνο.
Οι αντιδράσεις μεγάλης μερίδας του κόσμου είναι οπαδικές, κινούνται στη σφαίρα του «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν» και του «εμείς ή αυτοί». Τα τελευταία χρόνια το κοινό τροφοδοτήθηκε με μεγάλες δόσεις κυνισμού, άκουσε πύρινους λόγους, εκτέθηκε σε ένα περιβάλλον τοξικό, χωρίς μέτρο, συχνά χωρίς κοινή λογική.
Και όπως είπαμε, σε ένα περιβάλλον χωρίς χιούμορ, το οποίο εκτός από λυτρωτικό καταφύγιο, έχει τη δύναμη να αναδείξει τις πραγματικές διαστάσεις ενός προβλήματος, να αποφορτίσει, να στρογγυλέψει τις γωνίες, να ηρεμήσει τα πάθη.
Ας χαλαρώσουμε λίγο, μήπως και ξαναβρούμε το χιούμορ μας.
"ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ", 01/11/19
Πόσος εθνικός βιος πρέπει να ξοδευτεί σε παραλογισμούς για να γίνει αντιληπτό ότι στη χώρα μας οι εθνικές, θρησκευτικές, λαϊκές εορτές και πανηγύρια, πορείες (όπως του Πολυτεχνείου – με την ματωμένη ελληνική σημαία), αλλά και μια σειρά από κοινωνικές εκδηλώσεις (γάμοι, κηδείες, βαφτίσια) εντάσσονται ευρύτερα μέσα στη νεοελληνική λαϊκή παράδοση που συγκροτεί τη νεοελληνική ταυτότητα, το νεοελληνικό κοινό αίσθημα και συναίσθημα, μέσα από το οποίο ο λαός αντιλαμβάνεται την ατομικότητά του και τη θέση του απέναντι στο υπόλοιπο κόσμο; Το να λες να σταματήσουν οι παρελάσεις στη ταυτοτική συνείδηση του Έλληνα, είναι σα να του λες να καταργηθεί ο εορτασμός του Πάσχα γιατί η Ανάσταση είναι ένα παραμύθι για παιδιά ή γιατί τα δώδεκα ευαγγέλια είναι αντιδραστικά αναγνώσματα…
Χρόνια τώρα, η Αριστερά βάλλει εναντίον των παρελάσεων και των εθνικών επετείων, υποκινουμένη ιδεολογικά από το μίσος της ενάντια στην ιδέα του εθνικού- πατριωτικού πνεύματος, σε αντίθεση με την θεολογική μεταφυσική της σχέση με τον διεθνισμό, την αδελφοσύνη των λαών και την ειρήνη απέναντι στον πόλεμο. Πρόκειται για την Αριστερά που αποθέωνε την επιθετικότητα της Σοβιετικής Ένωσης που προσάρτησε βιαίως μια σειρά από χώρες (στο όνομα του διεθνισμού) και ριγούσε μέχρι παραλύσεως στη θέα των πιο φαραωνικών στρατιωτικών παρελάσεων που εξέφραζαν την πιο σκληρή έκφραση του μιλιταρισμού.
Το εξωφρενικό δε είναι ότι αυτό που προβάλεται συστηματικά ως προοδευτική ιδέα και αντίληψη, είναι εντόνως πιο συντηρητικό, αντιδραστικό και σκοταδιστικό από την παράδοση που θέλει να καταργήσει και στις περισσότερες περιπτώσεις είναι και βαθύτατα υποκριτικό. Ας πάρουμε για παράδειγμα τις Ελληνίδες Monty Pythons (αυτός κι αν είναι μεγαλοϊδεατισμός…) που συνδύασαν την υψηλή έκφραση θεατρικότητας με το ανατρεπτικό ιδεολογικό αντιμιλιταριστικό μήνυμα και συγκλόνισαν τις ευαίσθητες καλλιτεχνικές ψυχές των Συριαζαίων.
Η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, πριν από όλα παραπέμπει στην άρνηση (το ΟΧΙ) ενός έθνους να παραδοθεί ταπεινωτικά σε ένα άλλο στις αρχές μιας παγκόσμιας πολεμικής σύγκρουσης. Άρα, δεν εξυμνεί τον πόλεμο αλλά την γενναιότητα ενός λαού, το πνεύμα αντίστασης στην επιβουλή της εθνικής του ανεξαρτησίας και το πνεύμα της ελευθερίας. Η χώρα δεν διεξήγαγε ένα επιθετικό πόλεμο, αλλά έναν αμυντικό. Στο έπος του 1940 οι παππούδες μας και οι πατεράδες μας υπερασπιστήκαν την εθνική μας ακεραιότητα, τις ελευθερίες μας και το δικαίωμα στην ειρήνη, την ευημερία και την πρόοδο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μας παραδώσουν μια χώρα ελεύθερη, ανεξάρτητη, ακέραια, και μια ζωή απείρως καλύτερη από την δική τους, γεμάτη ελευθερίες και ανέσεις. Κυρίως, μας παρέδωσαν μια ζωή με ειρήνη, δίχως πόλεμο. Αν οι συμπαθείς κατά τα άλλα, νεαρές ήταν επιμελέστερες στα μαθήματά τους όσο και στον ατομικό ακτιβισμό, θα γνώριζαν ότι απολαμβάνουμε την μοναδική περίοδο στην ιστορία τής χώρας, δίχως πόλεμο και εμφυλίους.
Αν οι δέκα δεσποινίδες ήταν επιμελέστερες στα μαθητικά τους χρόνια, θα γνώριζαν ότι η πιο συντηρητική, σκοταδιστική κι επικίνδυνη έκφραση αντισυστημισμού και αμφισβήτησης, είναι αυτή που θεμελιώνει νέους πειθαναγκασμούς μέσα από μεγαλοϊδεατικές θεολογικές βεβαιότητες για την σωτηρία του κόσμου. Με δυο λόγια, θέλουν πολύ χρόνο και μεγάλες δυσκολίες να υπερβούν, μέχρι να γίνουν πραγματικά Monty Pythons…
ΥΓ Ας ελπίσουμε στις 17 Νοεμβρίου να μην ανεβάσουν την ίδια παράσταση στην επέτειο του Πολυτεχνείου με τη ματωμένη σημαία!
Θυμάμαι όταν υπηρετούσα τη στρατιωτική μου θητεία, σε ένα ακριτικό στρατόπεδο με παραδόξως καλές γενικά συνθήκες, κάναμε πρόβα για την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου. Εγώ, έχοντας να συμμετάσχω σε παρελάσεις από το σχολείο, ένοιωθα αρκετά άβολα με τον βηματισμό, το ελαφρύ χτύπημα του αριστερού τακουνιού, το υψωμένο χέρι μέχρι το μάτι. Όταν ο ουλαμός μας σχηματίστηκε και αρχίσαμε τα γύρω-γύρω στο προαύλιο του στρατοπέδου, όσο περνούσε η ώρα άρχισα να νοιώθω ότι σταδιακά χάνω τον έλεγχο αυτού που με ορίζει ως ύπαρξη, τον έλεγχο του κορμιού μου.
Με την περιφερειακή μου όραση (μιας και το κεφάλι έμενε ακίνητο ψηλά, δείγμα λεβεντιάς και περηφάνιας) «έπιανα» μόνο χακί και εθνικά σύμβολα ενώ το μόνο μήνυμα, πέραν από τα παραγγέλματα και τα εμβατήρια, που μπορούσε να επεξεργαστεί το μυαλό μου ήταν τα στρατιωτικά συνθήματα που ήταν γραμμένα στους τοίχους του στρατοπέδου. Βρισκόμουν στο μέσο μιας εν εξελίξει πορείας από τον πολίτη με στολή στο στρατιωτάκι.
Και όμως, ετοιμαζόμουν να παρελάσω στο όνομα της ελευθερίας. Λοιπόν, αν κάτι κατάφεραν τα δέκα κορίτσια με την ευρηματικότατη παρέμβασή τους στην παρέλαση της Νέας Φιλαδέλφειας ήταν να καταδείξουν με τον πιο εμφατικό, πιο συμβολικό, πιο έξυπνο τρόπο ότι η ελευθερία περνάει πρώτα από όλα από τον έλεγχο των σωμάτων μας και κατ’ επέκταση του μυαλού μας.
Και με αυτόν τον τρόπο κατέδειξαν και τα όρια της κρατικά οριζόμενης ελευθερίας: Η ελευθερία μπορεί να νοείται ως αξία σύμφυτη με την «ψυχή του Έλληνα», από τα κόκκαλα του οποίου είναι βγαλμένη και του οποίου ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει, άλλωστε, να ορίζεται από τους πανηγυρικούς της ημέρας που εκφωνούν (βλαχο)δήμαρχοι, παπάδες και άλλα στοιχεία του «εθνικού κορμού», να περνά μέσα από τη στρατιωτικοποίηση μαθητών 10 έως 18 ετών, να ανέχεται μισαλλόδοξα και εθνικιστικά συνθήματα, να χωρά ακόμα και χρυσαυγίτες σε μια κατά τα άλλα επέτειο αντιφασιστικής μάχης (χρειάστηκαν δεκάδες κινητοποιήσεις για να μην συμμετέχουν οι νεοναζί στις παρελάσεις), να μην ανέχεται όμως το αυτονόητο: Τον έλεγχο του σώματος από τους ιδιοκτήτες του.
Την αντίφαση αυτή κατέδειξαν, οδηγώντας τη σε σημείο παροξυσμού και κατά συνέπεια θρυμματίζοντάς την, τα δέκα κορίτσια με την βαθιά πολιτικά καλλιτεχνική τους παρέμβαση, γι’ αυτό και προκάλεσαν τέτοιες οργισμένες αντιδράσεις περί «προσβολής» των πεσόντων, «προσβολή» που προφανώς δεν αποτέλεσαν τα περί πολέμου «εθελοντών» ενάντια στον «λαϊκισμό», όπως προκύπτει από μία μίξη δηλώσεων για την 28η Οκτωβρίου από τα πλέον επίσημα χείλη. Για να επιστρέψω στην στρατιωτική μου θητεία, θυμάμαι ότι πάντα όσα στελέχη ήταν πρόθυμα να προχωρήσουν σε καψώνια και όσοι φαντάροι ήταν πρόθυμοι να τα ανεχτούν (κάτι που πάντα απέτρεπε η συλλογική μας στάση) επιχειρηματολογούσαν λέγοντας περίπου ότι χρειάζεται η σωματικοποίηση της πειθαρχίας, έστω και σε μια ακραία μορφή, για να φτιαχτεί ένας αξιόμαχος στρατός.
Όμως αυτοί οι στρατοί είναι που κάνουν άδικους πολέμους και πραξικοπήματα, που συντρίβουν ζωές και συνειδήσεις, που παραδίδονται, ακόμα και που συνεργάζονται με τον εχθρό. Οι στρατοί που «σηκώνουν» αντάρτικα, που τα βάζουν με τιτάνες και βγαίνουν νικητές, που ανοίγουν νέους δρόμους προς την ελευθερία, είναι αυτοί που αποτελούνται από άντρες και γυναίκες που ορίζουν μόνοι τους το σώμα και το μυαλό τους, που επιλέγουν πότε και πού θα πειθαρχήσουν, που θυμίζουν ότι άνθρωπος σημαίνει πρώτα από όλα ελευθερία βούλησης.
Η κοινωνία βέβαια (ευτυχώς) δεν είναι στρατός, αλλά η στρατιωτικοποίηση πλευρών της κοινωνικής ζωής προβάλλεται όλο και πιο συχνά -και ενίοτε από τις πιο απρόσμενες μεριές- ως λύση για «πάσα νόσο και μαλακία» που ταλαιπωρεί την ελληνική κοινωνία, σε μια προϊούσα διαδικασία συντηρητικοποίησης. Δεν είναι τυχαίο ότι καμία αντίδραση δεν υπήρξε για τα συνθήματα μαθητών υπέρ του Κατσίφα ή για τη συμμετοχή νηπίων με χακί και «οπλισμό» σε προηγούμενες παρελάσεις. Η παρέμβαση των κοριτσιών ήρθε λοιπόν την πιο κατάλληλη στιγμή. Και ήταν ένας πραγματικός ύμνος στην Ελευθερία.
ΕΛΛΗΝΙΚΑ "F-16" ΕΣΥΝΟΔΕΥΣΑΝ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΙΣΤΙΚΟ ΑΕΡΟΣΚΑΦΟΣ "Β-52" ΤΗΣ USAF ΣΕ ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΙΣΧΥΟΣ ΤΩΝ ΗΠΑ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ....
Από το "Φιλελεύθερο" Λευκωσίας
Συγκεκριμένα και σύμφωνα με ρεπορτάζ του ΡΙΚ,ένα αμερικανικό βομβαρδιστικό B-52 πέταξε συνοδεία δύο ελληνικών F-16 από την 115 Πτέρυγα Μάχης του Ακρωτηρίου Σούδας (Κρήτη) στο FIR Αθηνών και Λευκωσίας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Βομβαρδιστικά των ΗΠΑ πάνω από την Κύπρο για άσκηση
Η επιχείρηση-άσκηση λέγεται «Global Thunder 20» και έχει να κάνει και με αποστολή επιτήρησης των Αμερικανών στη Συρία. Είχαν εισέλθει στην περιοχή της Κύπρου από την περιοχή του Ακάμα, μετέβησαν ανοικτά του κόλπου του Αποστόλου Ανδρέα και πέταξαν για τη Συρία. Ακολούθως επέστρεψαν από την περιοχή ανοικτά της Λεμεσού και πήγαν προς την Ελλάδα.
Όπως μεταδίδεται, τα αεροσκάφη επιχείρησαν πτήση στον εναέριο χώρο μεταξύ Τουρκίας και Κύπρου.
Σύμφωνα με όσα μεταδίδονται, δεν πρόκειται για πολεμική επιχείρηση, αλλά για επίδειξη προβολής ισχύος των ΗΠΑ στη Συρία και είναι η πρώτη φορά που ελληνικά μαχητικά συνοδεύουν αμερικανικό για τη χώρα της Μέσης Ανατολής.
Εξάλλου, η τελευταία φορά που βομβαρδιστικά Β-52 των ΗΠΑ πέρασαν από τον εναέριο χώρο της Ελλάδας ήταν στις 18 Μαρτίου του 2019.
Παρασκευή 1 Νοεμβρίου 2019
ΜΝΗΜΗ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΓΩΝΗ
Το Γιάννη Παγώνη, της 57ης Σειράς Ιπταμένων της ΣΙ, τον πρωτογνώρισα Επισμηναγό(Ι) χειριστή στα μαχητικά αεροσκάφη «Μ-2000» της 332 Μοίρας Παντός Καιρού στην Τανάγρα (114ΠΜ). Αργότερα ο Διοικητής του στη Μονάδα, Σμήναρχος(Ι) Γιάννης Δουλγκέρης τον επρότεινε στον τότε Αρχηγό ΓΕΑ, Αντιπτέραρχο Δημ.Λυτζεράκο, γιά Υπασπιστή του, ο τελευταίος τον ενέκρινε και εκεί τον έβλεπα πολύ συχνά, εγώ στο διπλανό γραφείο του Υφυπουργού και τα λέγαμε. Είχα ακούσει πολλά και καλά λόγια γιά το πρόσωπό του, τού έτρεφα εκτίμηση. Έμαθα κάποια στιγμή ότι υπέβαλε παραίτηση από την ΠΑ, εντασσόμενος στη συνέχεια ως πιλότος στην «AEGEAN» στο executive αεροσκάφος της εταιρείας και σε συνέχεια στα αεροσκάφη «ΑIRBUS A-320», ως συγκυβερνήτης και στη συνέχεια κυβερνήτης.Απεχώρησε μετά από χρόνια. Την περασμένη Κυριακή, με το που έβγαινε από τη θάλασσα τον πρόδωσε η καρδιά του. Έφυγε στα 57 του. Σήμερα το πρωί λίγοι συνάδελφοί του από την 114ΠΜ και φίλοι τον αποχαιρέτισαν από το αποτεφρωτήριο Ριτσώνας, όπως ήταν η επιθυμία του. Άφησε μνήμη καλή... Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)