"...Εδώ που τα λέμε, και τις αγαθότερες προθέσεις αν είχε, γιατί να μην σκεφτεί ο καθένας πως ο Καμμένος επεχείρησε να στρέψει τον ισοβίτη στην ενοχοποίηση του μεγαλοεπιχειρηματία; Του, έτσι κι αλλιώς, πολιτικού αντιπάλου της σημερινής κυβέρνησης; Και μ’ αυτή την έννοια είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς γιατί η κυβέρνηση, γιατί το υπουργείο Δικαιοσύνης, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ να «χρεωθούν» τον Καμμένο και τις αποκοτιές του. Κι αν δεν αισθάνονταν την υποχρέωση να τον αποδοκιμάσουν, θα μπορούσαν να τον αφήσουν να τα βγάλει πέρα μονάχος του..."

ΟΙ ΚΗΠΟΥΡΟΙ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ", 1.572 (211)

"Η ΑΥΓΗ", 02/07/17

Ο Καμμένος και οι άλλοι

Του Βασίλη Πάϊκου
Και να που ξαφνικά κάποια κόμματα και κάποια ΜΜΕ μόλις τώρα ανακάλυψαν το Noor 1. Ότι κάπου, κάποτε υπήρξε ένα πλοίο έτσι κάπως περίεργο. Που κάτι τρέχει μ’ αυτό. Και έπεσαν από τα σύννεφα, και εξανέστησαν. Όχι βεβαίως για τους 2,1 τόνους καθαρής ηρωίνης. Ούτε για τους απανωτούς «τυχαίους» θανάτους μαρτύρων της υπόθεσης. Αλλά για τα τηλεφωνήματα του Καμμένου με τον ισοβίτη. Αλλά εντάξει, ο καθείς και τα όπλα του. Και οι επιλογές του...

Μόλις τώρα λοιπόν κάποιοι ανακάλυψαν το Noor 1. Κάποια κόμματα, με τη Ν.Δ. στην αγωνιστική πρωτοπορία. Και κάποια ΜΜΕ, τα μεγαλύτερα ιδιωτικά, έντυπα και ηλεκτρονικά. Τώρα ανακάλυψαν ότι κάποτε, κάπου στη γαλάζια πατρίδα μας υπήρξε ένα πλοίο με 2,1 τόνους καθαρής ηρωίνης. Που πάει να πει κοντά στους 8 τόνους εμπορεύσιμου τοξικού προϊόντος. Η μεγαλύτερη ποσότητα που βρέθηκε ποτέ επί ευρωπαϊκού εδάφους. Ικανή να σκοτώσει τον μισό πληθυσμό της χώρας. Το πλοίο και η επ’ αυτού δικαστική διαδικασία που «οδήγησε» στον θάνατο μια σειρά από μάρτυρες της υπόθεσης.

Τώρα μόλις τα ανακάλυψαν όλ’ αυτά. Και τα πήραν στην πλάτη τους. Και τα ανέδειξαν στην πρώτη γραμμή του αντιπολιτευτικού τους σχεδιασμού. Όχι όμως για την ηρωίνη, ούτε για τους όλως συμπτωματικούς απανωτούς θανάτους. Αλλά για τα τηλεφωνήματα του Πάνου Καμμένου. Αυτό είναι κατά την εκτίμησή τους το ζήτημα, αυτό είναι το μείζον. Μαζί με τη θερμή υπεράσπιση του μεγαλοεπιχειρηματία, του περί ου ο λόγος.

Την επιχειρηματολογία του οποίου έσπευσαν να υιοθετήσουν στην ολότητά της. Σε αγαστή επ’ αυτού (και επ’ αυτού) συνεργασία με τη Χ.Α. Επιχειρηματία με όλο και μεγαλύτερο, όλο και βαρύτερο πλέον ρόλο στα ΜΜΕ. Έτσι ώστε δεν θα κινδύνευε κανείς να πέσει πολύ έξω αν μιλούσε, εν προκειμένω, για τον ορισμό της διαπλοκής...

Δεν είναι ο όποιος πολίτης

Ναι, είναι όντως πολύ πιθανό να επιχειρεί, δι’ αυτού, η Ν.Δ. να κλονίσει τη συνοχή της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Στοχοποιώντας τον υπουργό Άμυνας, ώστε να δοκιμαστεί η σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝ.ΕΛΛ. Μιας και της τέλειωσαν όλα τ’ άλλα μέσα μετά το τελευταίο Eurogroup. Η κυβέρνηση φαίνεται πως το πιστεύει. Κι είναι μάλλον γι’ αυτό που παρέχει κάλυψη στον Πάνο Καμμένο. Αλλά κι αν ισχύει κάτι τέτοιο, κανένα πρόβλημα. Το δικαιούται η αντιπολίτευση, έτσι κι αλλιώς.

Το πρόβλημα, το πραγματικό πρόβλημα, βρίσκεται στις επιλογές της ως προς το περιεχόμενο της αντικυβερνητικής επιθετικότητας. Η συστηματική αποσιώπηση, και παλιότερα και σήμερα, όλων των στοιχείων που συνθέτουν την απεχθή πραγματικότητα τη σχετική με το Noor 1 και ο εντοπισμός της κριτικής στα τηλεφωνήματα του υπουργού.

Και το άλλο πρόβλημα βρίσκεται, ασφαλώς, στην εμπλοκή του Πάνου Καμμένου. Εμπλοκή η οποία πολύ δύσκολα θα μπορούσε να ενταχθεί στο πλαίσιο της πολιτικής κανονικότητας. Δραστηριότητα εξωθεσμική έτσι κι αλλιώς και, τουλάχιστον, πολιτικά προβληματική. Δεδομένου ότι δεν είχε κανέναν απολύτως λόγο, καμιά θέση, καμιά ιδιότητα και κανέναν θεσμικό ρόλο ο υπουργός να εμπλακεί στην ιστορία. Κι αν ακόμη του ζήτησε «πολιτική κάλυψη» και «προστασία» ο ισοβίτης, προκειμένου να πει την αλήθεια.

Το επιχείρημα ότι το ίδιο όφειλε να κάνει ο κάθε πολίτης προς όφελος της Δικαιοσύνης και της αλήθειας δεν στέκει επ’ ουδενί. Ο υπουργός δεν είναι ο κάθε πολίτης. Ήταν, ως εκ τούτου, υποχρεωμένος να παραπέμψει αμέσως, δίχως δεύτερη κουβέντα, τον ισοβίτη στις αρμόδιες αρχές. Και για την «κάλυψη» και για την «προστασία» και για την «αλήθεια». Η προσωπική του εμπλοκή είναι (και σίγουρα δείχνει) ύποπτη και ευλόγως παρεξηγήσιμη.

Διότι, εδώ που τα λέμε, και τις αγαθότερες προθέσεις αν είχε, γιατί να μην σκεφτεί ο καθένας πως ο Καμμένος επεχείρησε να στρέψει τον ισοβίτη στην ενοχοποίηση του μεγαλοεπιχειρηματία; Του, έτσι κι αλλιώς, πολιτικού αντιπάλου της σημερινής κυβέρνησης; Και μ’ αυτή την έννοια είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς γιατί η κυβέρνηση, γιατί το υπουργείο Δικαιοσύνης, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ να «χρεωθούν» τον Καμμένο και τις αποκοτιές του. Κι αν δεν αισθάνονταν την υποχρέωση να τον αποδοκιμάσουν, θα μπορούσαν να τον αφήσουν να τα βγάλει πέρα μονάχος του.

Ολίσθημα λοιπόν, πολύ σοβαρό ολίσθημα η στάση του Πάνου Καμμένου, πολιτικό σφάλμα η κάλυψή του από την κυβέρνηση. Όμως, τι τα θέλετε, το μείζον στην ιστορία είναι πως η αλήθεια για το Noor 1 ακόμη εκκρεμεί. Το μείζον είναι ότι 2,1 τόνοι καθαρής ηρωίνης και καμπόσοι «τυχαίοι» θάνατοι μαρτύρων παραμένουν «ορφανοί». Για λογαριασμό της Δικαιοσύνης, για λογαριασμό της συνείδησης της ελληνικής κοινωνίας...

"....Η ανακίνηση παλαιών δικαστικών υποθέσεων και αυτή ακόμη η «κύρια παράσταση» των δικηγόρων του κ. Σαββίδη στο δικαστήριο της Δευτέρας, που θα επικυρώσει το αποτέλεσμα του διαγωνισμού, είναι ενταγμένες ακριβώς στο εμμονικό σχέδιο ελέγχου των εφημερίδων του ΔΟΛ. Δυστυχώς πλάνες και εμμονές καθοδηγούν ακόμη, παρά τις πολλές πικρές εμπειρίες, τον κύκλο της νέας Αριστεράς του κ. Τσίπρα. Οφείλουν ωστόσο να σέβονται τους αγώνες των εργαζομένων που κατά καιρούς επικαλούνται και - το σημαντικότερο - να αναγνωρίσουν ότι η αγωνιστικότητα, η δύναμη των ιδεών και η διεκδίκηση της ελευθεροτυπίας δεν είναι μόνο δικό τους προνόμιο. Το έχουν και άλλοι, πιο ταπεινοί και λιγότερο φιλόδοξοι..."

Από "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"


                                           "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 02/07/17

To εμμονικό σχέδιο ελέγχου και καθυπόταξης του ΔΟΛ
Το χρονικό της διεκδίκησης των εφημερίδων του οργανισμού και της αντίστασης των εργαζομένων

Του Αντώνη Καρακούση

Ολα ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2012, αμέσως μετά τις διπλές εκλογές. Τότε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ εκτίμησε ότι ο ΔΟΛ και το συγγενές Μega στέρησαν από το κόμμα του κ. Αλέξη Τσίπρα τη νίκη. Και αυτό γιατί τα έντυπα του οργανισμού και ο κυρίαρχος τότε τηλεοπτικός σταθμός υποστήριξαν τη συγκρότηση ενός φιλοευρωπαϊκού μετώπου ως του μόνου ικανού, σε εκείνες τις πολιτικές συνθήκες, να αποτρέψει την επερχόμενη άτακτη χρεοκοπία της χώρας.

Και είναι αλήθεια ότι στο μεσοδιάστημα μεταξύ των εκλογών του Μαΐου και του Ιουνίου οι εφημερίδες του ΔΟΛ τοποθετήθηκαν κατά τρόπο σαφή και συγκεκριμένο επειδή απλούστατα πίστευαν βαθιά, βάσει των διακηρυγμένων θέσεων του αντιπολιτευόμενου τότε ΣΥΡΙΖΑ, ότι ενδεχόμενη ανάληψη της εξουσίας από το ακατέργαστο κόμμα του κ. Τσίπρα θα οδηγούσε τη χώρα σε μεγάλη και επικίνδυνη περιπέτεια.

Η επιχείρηση κατασυκοφάντησης

Πράγμα που επιβεβαιώθηκε δυόμισι χρόνια αργότερα όταν, παρά τις εμπειρίες που είχε αποκτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, οδήγησε τη χώρα στα βράχια και παρ' ολίγον να τη θέσει εκτός ευρωζώνης.

Από το καλοκαίρι λοιπόν του 2012 άρχισε να προετοιμάζεται συστηματικά και οργανωμένα πρώτα η κατασυκοφάντηση των εντύπων του οργανισμού και του Mega και σε δεύτερη φάση η διεκδίκησή τους βεβαίως.

Ο κ. Τσίπρας θεωρούσε εαυτόν διάδοχο της ευρύτερης δημοκρατικής παράταξης και απαιτούσε από τα μέσα ενημέρωσης του ευρύτερου δημοκρατικού χώρου να προσαρμοσθούν αναλόγως. Προσπάθησε αρχικώς να διαπραγματευτεί με τους εκδότες, αλλά οι απαιτήσεις του ήταν εξαρχής υπερβολικές και δεν μπορούσαν να ικανοποιηθούν.

Οταν δεν βρήκε την ανταπόκριση που ήθελε απέσυρε κάποια στιγμή τα στελέχη του κόμματός του από τις πολιτικές εκπομπές του τηλεοπτικού σταθμού, πυκνώνοντας ταυτόχρονα τόσο την πολεμική του όσο και τη διαπραγμάτευσή του.

Το καλοκαίρι του 2014, όταν κέρδισε τις ευρωεκλογές και επέλεξε να προκαλέσει πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά χρησιμοποιώντας την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, η πίεση προς τα θεωρούμενα ως μέσα ενημέρωσης του ευρύτερου δημοκρατικού χώρου γενικεύθηκε.

Ελαβε διαστάσεις μάλιστα μετά τις πολλές αμφισβητήσεις που εκδηλώθηκαν με την ανακοίνωση του περιβόητου προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Για να κορυφωθεί στα τέλη του 2014, όταν οι εκλογές φάνταζαν αναπότρεπτες.

Οι «αυταπάτες» και η σύγκρουση

Σε εκείνη τη φάση και εν όψει της επερχόμενης επικράτησης του ΣΥΡΙΖΑ, τα στελέχη του πολιορκούσαν στην κυριολεξία τις εφημερίδες του ΔΟΛ διεκδικώντας υποστήριξη και υποταγή.

Ωστόσο ήταν εμφανές στους επαγγελματίες δημοσιογράφους ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του διακρίνονταν από ελλείμματα κατανόησης τόσο της οικονομικής θέσης της χώρας όσο και των ευρωπαϊκών συνθηκών, αλλά και των διεθνών συσχετισμών.

Τον Γενάρη του 2015, στη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα, όσο φαίνονταν οι τάσεις του εκλογικού σώματος, άλλο τόσο αποκαλυπτόταν και η αδυναμία ορθολογικής διαχείρισης των υποθέσεων της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Γεγονός που καθιστούσε δύσκολα υπερασπίσιμη τη συγκεκριμένη πολιτική επιλογή, παρότι ήταν δεδομένες οι τάσεις του εκλογικού σώματος. Πολύ περισσότερο όταν διακρίνονταν οι διαθέσεις επιβολής ενός καθεστώτος ελέγχου των μέσων και της ενημέρωσης.

Ετσι η αμφισβήτηση παρέμεινε και όσα εξελίχθηκαν στο πρώτο εξάμηνο του 2015 - στην εποχή Βαρουφάκη δηλαδή - επιβεβαίωσαν τους φόβους και κατέστησαν την επιφύλαξη και την αμφισβήτηση ακόμη ισχυρότερες. Με την προκήρυξη του δημοψηφίσματος η κρίση στις σχέσεις με τα μέσα ενημέρωσης γενικεύθηκε και η σύγκρουση κατέστη αναπόφευκτη.

Πολύ περισσότερο όταν ο Πρωθυπουργός αντελήφθη το λάθος του και αναγκάστηκε να καταπιεί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και να αποδεχθεί το δικό του βαρύτερο μνημόνιο.

Τότε επήλθε και η ρήξη, γιατί απλούστατα έπρεπε να κατασκευαστεί ένας μέγας εσωτερικός εχθρός, ικανός να καλύψει τη μεγάλη στροφή, την απόλυτη «κωλοτούμπα» όπως κατεγράφη στη συνείδηση της κοινής γνώμης. Με την προκήρυξη λοιπόν των εκλογών του Σεπτεμβρίου του 2015 και στην προσπάθεια του κ. Τσίπρα να αντιμετωπίσει τον εσωτερικό κλονισμό του ΣΥΡΙΖΑ από την αποχώρηση Λαφαζάνη, Κωνσταντοπούλου και άλλων, τα μέσα ενημέρωσης και ιδιαιτέρως οι εφημερίδες του ΔΟΛ ανακηρύχθηκαν σε «εχθρό του λαού» και συγκροτήθηκε συγκεκριμένο σχέδιο καταστροφής και άλωσής τους.

Πολιτικές πιέσεις και οικονομικό αδιέξοδο

Τότε άλλωστε αναγγέλθηκαν ο διαγωνισμός των τηλεοπτικών αδειών και η Εξεταστική Επιτροπή για τα τραπεζικά δάνεια στον Τύπο. Το σχέδιο ετέθη σε εφαρμογή αμέσως μετά τις νικηφόρες για τον ΣΥΡΙΖΑ δεύτερες εκλογές του 2015. Ετσι τον Γενάρη του 2016 ο υπουργός Επικρατείας κ. Νίκος Παππάς κατά την εθιμοτυπική ανταλλαγή των πρωτοχρονιάτικων ευχών ανήγγειλε από το Προεδρικό Μέγαρο παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας τη διενέργεια του διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες.

Στο μεσοδιάστημα ωστόσο συνεχίζονταν οι παρασκηνιακές επαφές και οι διαπραγματεύσεις με τους εκδότες. Ο ΣΥΡΙΖΑ επέμεινε στην απαίτησή του. Ηθελε το Μega δικό του και τις εφημερίδες του ΔΟΛ ελεγχόμενες από στελέχη της επιλογής του κ. Τσίπρα.

Τα όποια «παζάρια» απέτυχαν γιατί, όπως προαναφέραμε, οι απαιτήσεις ήταν υπερβολικές, ο επιδιωκόμενος έλεγχος ασφυκτικός και μη αποδεκτός από οποιονδήποτε επαγγελματία που υποτυπωδώς σεβόταν τη δουλειά του.

Στα μέσα της άνοιξης του 2016, όταν ασκήθηκε δίωξη σε βάρος του εκδότη του ΔΟΛ και αποκαλύφθηκαν οι μυστικές συναντήσεις του με τον Πρωθυπουργό, κόπηκαν οριστικά οι όποιες γέφυρες και η πολεμική εναντίον των εφημερίδων του ΔΟΛ χτύπησε κόκκινο. Εν τω μεταξύ ο ΔΟΛ είχε εισέλθει σε οικονομική περιδίνηση, καθώς η απαιτούμενη αναδιάρθρωση πήγαινε από αναβολή σε αναβολή και χρήματα δεν υπήρχαν, με αποτέλεσμα να χάνονται σταδιακά οι όποιοι βαθμοί ελευθερίας. Τότε λοιπόν, ταυτόχρονα με την ασκούμενη πολιτική πίεση, φανερώθηκε και η αδυναμία του εκδότη να υποστηρίξει οικονομικά τον ΔΟΛ.

Κάτι που σε συνδυασμό με την πιστωτική ασφυξία φανέρωνε ότι ο οργανισμός οδηγούνταν σε οικονομικό αδιέξοδο. Σε εκείνη τη φάση κοινή ήταν η πεποίθηση ότι ο ΔΟΛ όδευε με σχεδόν μαθηματική βεβαιότητα σε τοίχο.

Η αντίδραση και η μάχη των εργαζομένων

Οι περισσότεροι προεξοφλούσαν το τέλος του οργανισμού και οι κυβερνώντες έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους προκειμένου να επιβεβαιωθεί η προφητεία, να καταπέσει ο ΔΟΛ, ώστε να αρπάξουν και να περιφέρουν το λάφυρο, ως άλλο τρόπαιο μιας μακράς συμβολικής σύγκρουσης.

Αυτή είναι και η στιγμή ανάδειξης του ρόλου των εργαζομένων του οργανισμού. Μόνοι, με μεγάλο προσωπικό κόστος και μόνο εφόδιο την πίστη για την ιστορική και παρούσα αξία του οργανισμού, ανέλαβαν το βάρος λειτουργίας των εντύπων και των λοιπών μονάδων παραγωγής περιεχομένου.

Ακολούθησε πολύμηνη και δύσκολη, γεμάτη εμπόδια και τρικλοποδιές, μάχη επιβίωσης, χωρίς πόρους, με τις τράπεζες επιφυλακτικές, τις διαφημιστικές καχύποπτες και συνολικά την αγορά αποστασιοποιημένη.

Το τέλος του περασμένου χρόνου βρήκε τον ΔΟΛ εξουθενωμένο, τους εργαζομένους απλήρωτους επί μήνες και τους πολλούς ανταγωνιστές σε κατάσταση επιφυλακής, έτοιμους να διαμοιράσουν τα ιμάτια του καταρρέοντος οργανισμού. Στα τέλη Ιανουαρίου τα δάνεια του ΔΟΛ καταγγέλθηκαν από τις τράπεζες και ενεργοποιήθηκαν οι διαδικασίες της πτωχευτικής διαδικασίας.

Πώς απέτυχε το σχέδιο Φλαμπουράρη

Σχεδόν ταυτόχρονα εκδηλώθηκε και η πρωτοβουλία της κυβέρνησης, η οποία προέκρινε τη λύση Σαββίδη ως την καταλληλότερη για τον ΔΟΛ, το Mega και τον Πήγασο. Το σχέδιο Φλαμπουράρη που παρουσιάστηκε στις τράπεζες ήταν πολιτικά φιλόδοξο, αλλά οικονομικά αστήρικτο. Οι πολιτικοί εμπνευστές του υπολόγιζαν ότι θα μπορούσε να εξυπηρετηθεί με 20 εκατ. ευρώ, την ώρα που με τους μετριοπαθέστερους των υπολογισμών χρειάζονταν μεταξύ 80 και 100 εκατ. ευρώ.

Οταν οι τραπεζίτες απέρριψαν ως ανεδαφική και αστήρικτη την πρόταση, αυτή περιορίστηκε στη ζώνη του ΔΟΛ, αλλά ουδέποτε παρουσιάστηκε κατά τρόπο σαφή και ολοκληρωμένο στις πιστώτριες τράπεζες. Εμειναν τότε όλοι απλώς με την αίσθηση μιας γενικόλογης εκδήλωσης ενδιαφέροντος, χωρίς δεσμεύσεις και βεβαιότητες.

Γι' αυτό και οι τράπεζες προέβησαν στην κατάθεση της σχετικής αίτησης στο Δικαστήριο προκειμένου να ενταχθεί ο ΔΟΛ σε καθεστώς ειδικής διαχείρισης, διατηρώντας ωστόσο τους λογαριασμούς κλειστούς και το καθεστώς πιστωτικής ασφυξίας ενεργό. Οι εργαζόμενοι αμφισβήτησαν τότε εκείνη την επιλογή, υποστηρίζοντας ότι μόνο με τις εκδόσεις ενεργές και τις ιστοσελίδες ενημερωμένες θα μπορούσε να διατηρηθεί η αξία του οργανισμού και έτσι να έχει τύχη και αποτέλεσμα για τις τράπεζες η ειδική διαχείριση, που οι ίδιες επέλεξαν.

Το επιχείρημα των εργαζομένων απεδείχθη ισχυρό, το Δικαστήριο επέτρεψε την αποδέσμευση των εσόδων που πήγαζαν από την κυκλοφορία και τις διαφημίσεις και έτσι επιβλήθηκε η σχετικώς ομαλή λειτουργία των εφημερίδων μέχρι την έκδοση της δικαστικής απόφασης για την ένταξη του οργανισμού σε καθεστώς ειδικής διαχείρισης και την εγκατάσταση του ειδικού εκκαθαριστή.

Πολιορκία μέσω τραπεζικής ασφυξίας

Οσο όμως οι εφημερίδες κυκλοφορούσαν και οι ιστοσελίδες απέδιδαν έργο ενδιαφέρον καθημερινά τόσο οι πιέσεις μεγάλωναν. Και αυτό γιατί η κυβέρνηση ένιωθε πως κινδυνεύει να χάσει τον έλεγχο των εξελίξεων και οι ανταγωνιστές αντί να έχουν την ευκαιρία διαμοιρασμού των ιματίων μας να βρεθούν απέναντι σε μια νέα ισχυρή ιδιοκτησία, ικανή να καταστήσει και πάλι τον ΔΟΛ ανταγωνιστικό.

Στο μεσοδιάστημα λοιπόν εκδόθηκαν νέες εφημερίδες διεκδικώντας το μερίδιο του θνήσκοντος κατά την εκτίμησή τους ΔΟΛ και η κυβέρνηση έκανε ό,τι μπορούσε προκειμένου να εμποδίσει την εξέλιξη μιας διαγωνιστικής διαδικασίας που δεν θα ήλεγχε. Οταν το Δικαστήριο ενέκρινε το αίτημα των τραπεζών για ειδική διαχείριση και εγκατάσταση εκκαθαριστή τα πράγματα πήγαν να ξεφύγουν.

Πρώτον, οι τράπεζες πιέστηκαν και αποφάσισαν να διατηρήσουν το ενέχυρο ενεργό, κλείνοντας και πάλι τους λογαριασμούς και, δεύτερον, ασκήθηκαν αφόρητες πιέσεις στον ειδικό διαχειριστή να καταθέσει την εντολή που μόλις είχε λάβει από το Δικαστήριο, ώστε μοιραία να οδηγηθεί ο οργανισμός σε πτώχευση και να πωληθεί τμηματικά, τίτλο-τίτλο για ένα κομμάτι ψωμί.

Και πάλι η αντίδραση των εργαζομένων ήταν έντονη και αποτελεσματική, αλλά και η αντίσταση της ειδικής διαχείρισης, της Grant Thornton του κ. Β. Καζά και του συνυπεύθυνου δικηγορικού γραφείου του Ανδρέα Αγγελίδη, αξιομνημόνευτη.

Εκείνες τις μέρες οι διαχειριστές δέχθηκαν οργισμένα τηλεφωνήματα από το Μέγαρο Μαξίμου αλλά ουδέποτε συμβιβάστηκαν με την απαίτηση κατάθεσης της εντολής. Αντιστοίχως εντονότατες ήταν οι πιέσεις προς τις τράπεζες και ενδεικτική ήταν η απροθυμία τους να χρηματοδοτήσουν την ειδική διαχείριση. Σε όλη τη διάρκεια της ειδικής διαχείρισης με το επιχείρημα της διακινδύνευσης οι πιστώτριες τράπεζες ήταν φειδωλές στις εγκρίσεις τους.

Επί της ουσίας, δεν ξόδεψαν ούτε ένα ευρώ πέρα από τους πόρους που εισέρρευσαν από τις πωλήσεις των εφημερίδων και τις διαφημίσεις. Ακόμη και τώρα, μετά την ολοκλήρωση του διαγωνισμού και την ανάδειξη υπερθεματιστή, παραμένουν φειδωλές, επειδή προφανώς οι πολιτικές πιέσεις διατηρούνται καθώς το σχέδιο άλωσης των μέσων του ΔΟΛ δεν επιβεβαιώθηκε.

Περιττό να σημειώσουμε πως όταν τίποτε πια δεν μπορούσε να ανακόψει τον διαγωνισμό οι κυβερνώντες προσπάθησαν να περιορίσουν τον κύκλο των ενδιαφερομένων.

Πλάνες, εμμονές και η ώρα της κρίσης

Θρυλείται ότι κυβερνητικά στελέχη και άλλοι έκαναν ό,τι μπορούσαν προκειμένου να αποθαρρύνουν ή και να αποτρέψουν υποψηφίους επενδυτές να καταθέσουν προσφορές στον διαγωνισμό.

Αλλά και μετά το αποτέλεσμα της διαγωνιστικής διαδικασίας επιμένουν σε πιέσεις. Είναι κοινό μυστικό ότι και η νέα ιδιοκτησία του ΔΟΛ αντιμετωπίζεται από τους κυβερνώντες σχεδόν όπως και η αποχωρήσασα εκδοτική αρχή. Η διεκδίκησή τους παραμένει ισχυρή, οι απαιτήσεις είναι παρόμοιες και βεβαίως τα πολιτικά μέσα πίεσης αντίστοιχα.

Η ανακίνηση παλαιών δικαστικών υποθέσεων και αυτή ακόμη η «κύρια παράσταση» των δικηγόρων του κ. Σαββίδη στο δικαστήριο της Δευτέρας, που θα επικυρώσει το αποτέλεσμα του διαγωνισμού, είναι ενταγμένες ακριβώς στο εμμονικό σχέδιο ελέγχου των εφημερίδων του ΔΟΛ.

Δυστυχώς πλάνες και εμμονές καθοδηγούν ακόμη, παρά τις πολλές πικρές εμπειρίες, τον κύκλο της νέας Αριστεράς του κ. Τσίπρα. Οφείλουν ωστόσο να σέβονται τους αγώνες των εργαζομένων που κατά καιρούς επικαλούνται και - το σημαντικότερο - να αναγνωρίσουν ότι η αγωνιστικότητα, η δύναμη των ιδεών και η διεκδίκηση της ελευθεροτυπίας δεν είναι μόνο δικό τους προνόμιο. Το έχουν και άλλοι, πιο ταπεινοί και λιγότερο φιλόδοξοι.

"...Εδραιώνεται πλέον η πεποίθηση στους διαπραγματευτές – δανειστές ότι οι Έλληνες συνομιλητές τους απλώς κάνουν show off για δικούς τους εσωτερικούς λόγους, βάλλοντας άσφαιρα πυρά εναντίον όλων για να αποδεχθούν στην πραγματικότητα ό,τι τους ζητηθεί, από το πιο λογικό έως το πιο παράλογο. Και όλα αυτά εν όψει της έναρξης της τρίτης αξιολόγησης, που έχει καθαρά «πολιτικό» περιεχόμενο, με ολοκλήρωση μεταρρυθμίσεων και τελικών ανατροπών σε προπύργια,όπως πχ το εργασιακό, σε τομείς δηλαδή, που η κυβέρνηση θα ήθελε να διατηρήσει κάτι από το κουρελιασμένο πιά «αριστερό προφίλ» της...."

ΚΕΑ-ΕτΤ(98)
Από την "Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου"


                                       "Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου", 02/07/17

Το ψέμα με τα κοντά ποδάρια

Της Κύρας Αδάμ

Τρείς εβδομάδες περίπου μετά τη συμφωνία για την ολοκλήρωση της β΄ αξιολόγησης και την εκταμίευση της δόσης, οι αποκαλύψεις, για το τι έγινε και τι δεν έγινε κατά τη διάρκεια της μακρόσυρτης διαπραγμάτευσης, δεν λένε να κοπάσουν.

Αυτές οι αποκαλύψεις από ξένους και εγχώριους διαπραγματευτές καταλήγουν σε ένα συμπέρασμα: Η κυβέρνηση και για την ακρίβεια το Μέγαρο Μαξίμου απέτυχε σε όλους τους στόχους της: Την απομείωση του χρέους, την έκθεση βιωσιμότητας του, την ένταξη στην ποσοτική χαλάρωση, την έξοδο στις αγορές.

Είπε ψέματα ενσυνειδήτως. Εγκλώβισε, εξαπάτησε και ρεζίλεψε τους κυβερνητικούς βουλευτές, εξαναγκάζοντας τους να επαναλαμβάνουν σαν παπαγαλάκια πρωτοφανείς αερολογίες. Καταφέρθηκε με σφοδρότητα, θέλοντας να βαθύνει την πόλωση, εναντίον της Αντιπολίτευσης και μερίδας του Τύπου, που διαπίστωνε το προφανές, ότι οι μαξιμαλιστικοί στόχοι του κ. Τσίπρα δεν πρόκειται να ευοδωθούν στο Eurogroup του Ιουνίου.

Το τέλος αυτής της φαιδρής και επικίνδυνης ιστορίας ήρθε χθες από την δημόσια παραδοχή του ενός εκ των δύο Ελλήνων διαπραγματευτών, του Αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών Χουλιαράκη, ότι η κυβέρνηση γνώριζε εκ των προτέρων ότι δεν επρόκειτο να κερδίσει τίποτα περισσότερο για το χρέος, αφού τα μεσοπρόθεσμα μέτρα θα εξειδικευθούν μετά το τέλος του προγράμματος.

Είναι άγνωστον αν ο κ. Χουλιαράκης προέβη σε αυτή τη δήλωση για να σώσει το πρόσωπό του απέναντι στους «συναδέλφους του» διαπραγματευτές από το ΔΝΤ, την ΕΚΤ, τον ΕΣΜ, ή δεν άντεξε το πολιτικό βάρος της συμμετοχής του σε μια φαρσοκωμωδία, την στιγμή που είναι πλέον καθαρό ότι διαφωνούσε με την γραμμή Μαξίμου σε όλη η διάρκεια των διαπραγματεύσεων για το χρέος.

Μικρή η λεπτομέρεια αυτή, καθώς το δίδυμο των διαπραγματευτών (Τσακαλώτος Χουλιαράκης) αποδέχθηκαν, προκειμένου να κλείσει η αξιολόγηση για τη δόση, να εφαρμοστούν θηριώδη μέτρα για την διετία 2019-20 και να διατηρηθούν ομοίως θηριώδη πλεονάσματα 3,5% για μία πενταετία και αμφίβολα, υποχρεωτικά πλεονάσματα πάνω από 2% μέχρι το 2060, υποστηρίζοντας φανατικά και αυτοί από τις αρχές του χρόνου την κωμικοτραγική θεωρία των «δημοσιονομικώς ουδέτερων μέτρων».

Ίσως ακόμα δεν χρειαζόταν καθόλου αυτός «ο ορός αληθείας» του Έλληνα υπουργού, όταν ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών με την μόνιμη κακεντρέχεια και προσβλητικότητα που τον διακρίνει, έχει επισήμως δηλώσει ότι «έκανε το χατίρι» στον κ. Τσίπρα να καθυστερήσει 3 εβδομάδες, από το περασμένο Μάιο, την απόφαση, προκειμένου να δώσει χρόνο στον πρωθυπουργό να χειριστεί για εσωτερικούς πολιτικούς λόγους , το ήδη γνωστό αποτέλεσμα του Eurogroup.

Η τροπή που παίρνει «η υπόθεση του Eurogroup» τρεις εβδομάδες μετά την ολοκλήρωσή της είναι δυσάρεστη για την κυβέρνηση και επικίνδυνη για τη χώρα.

Για το Μέγαρο Μαξίμου είναι δυσάρεστη γιατί πλέον, με τον πιο επίσημο και κατηγορηματικό τρόπο, αποκτά την σφραγίδα των συστηματικώς ψευδόμενων, προς εαυτούς και αλλήλους. Και ως γνωστόν το ψέμα έχει κοντά ποδάρια.

Για τη χώρα όμως η τροπή αυτή είναι επικίνδυνη. Διότι εδραιώνεται πλέον η πεποίθηση στους διαπραγματευτές – δανειστές ότι οι Έλληνες συνομιλητές τους απλώς κάνουν show off για δικούς τους εσωτερικούς λόγους, βάλλοντας άσφαιρα πυρά εναντίον όλων για να αποδεχθούν στην πραγματικότητα ό,τι τους ζητηθεί, από το πιο λογικό έως το πιο παράλογο.

Και όλα αυτά εν όψει της έναρξης της τρίτης αξιολόγησης, που έχει καθαρά «πολιτικό» περιεχόμενο, με ολοκλήρωση μεταρρυθμίσεων και τελικών ανατροπών σε προπύργια,όπως πχ το εργασιακό, σε τομείς δηλαδή, που η κυβέρνηση θα ήθελε να διατηρήσει κάτι από το κουρελιασμένο πιά «αριστερό προφίλ» της.

Το σοβαρότερο όμως είναι ότι αυτή η επισήμως ψευδόμενη κυβέρνηση απευθύνει καθημερινώς προσκλήσεις και εκκλήσεις σε ξένους επενδυτές να έρθουν στην χώρα με τις μεγάλες προοπτικές ανάπτυξης.

Θα τους πιστέψουν άραγε;

ΑΛΛΙΩΣ ΑΣ ΠΑΝΕ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΣ!...- ΡΗΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΣΕ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΕΞΟΧΩΣ ΑΠΩΘΗΤΙΚΟ, ΛΟΓΩ ΥΠΕΡΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ...- ΑΝΤΙ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΟΥΝ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥΣ,ΤΙΣ ΦΟΡΤΩΝΟΥΝ ΣΤΟΝ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ...- ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΗΣ....ΝΔ(!) ΓΙΑ ΤΗ (ΜΗ) ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ: ΕΙΝΑΙ ΗΛΙΘΙΟΙ Ή ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΗΛΙΘΙΟΥΣ;...-ΚΑΙ ΟΙ ΘΑΥΜΑΤΟΠΟΙΟΙ;...

Πέντε κύρια άρθρα, από φύλλα της Κυριακής

ενδιαφέρον των διεθνών αγορών σε µια ενδεχόµενη έκδοση ελληνικών οµολόγων.

Επιδιώκει, σωστά, ο υπουργός Οικονοµικών να προετοιµάσει την έξοδο στις αγορές και να διασφαλίσει τόσο το αποτέλεσµα όσο και τη συνέχειά της. Γιατί είναι όντως κρίσιµη η επιδιωκόµενη επανένταξη της χώρας στο διεθνές οικονοµικό σύστηµα.

Κατά τα φαινόµενα, η κυβέρνηση προπαρασκευάζει µια πρώτη απόπειρα εξόδου στις αγορές στα τέλη Αυγούστου µε αρχές Σεπτεµβρίου και σκοπός είναι να αντικαταστήσει µε χαµηλότερο επιτόκιο τον πρώτο δανεισµό µε όρους διεθνούς αγοράς που πέτυχε στα χρόνια του Μνηµονίου, το 2014, η κυβέρνηση Σαµαρά.

Ο συµβολισµός µιας ενδεχόµενης επιτυχηµένης απόπειρας εξόδου θα είναι όντως ισχυρός, ιδιαιτέρως σε επικοινωνιακή βάση.

Ωστόσο, αν δεν έχει εξασφαλισµένη συνέχεια η διεκδικούµενη πρώτη επιβεβαίωση των κυβερνητικών προσπαθειών από τις άλλοτε υβριζόµενες και λοιδορούµενες αγορές ουδόλως θα διευκολύνει την ελληνική οικονοµία.

Οι όποιες εντυπώσεις θα εξαντληθούν γρήγορα στα στενά όρια της χρηµατιστηριακής αγοράς και θα επανέλθουµε στα ίδια. Η συνέχεια, λοιπόν, θα εξασφαλισθεί µόνο αν υποστηριχθούν συστηµατικά και οργανωµένα η µεταρρύθµιση της οικονοµίας και ο εκσυγχρονισµός της χώρας.

Και εδώ, στο σηµείο αυτό δηλαδή, εγείρονται αµφιβολίες και διατυπώνονται πολλές αµφισβητήσεις.

Η κυβέρνηση στα δυόµισι χρόνια που κρατά τα ηνία της χώρας δρα µόνο υπό πίεση.

Δεν έχει η ίδια την πρωτοβουλία των κινήσεων, δεν έχει αναλάβει την ευθύνη του προγράµµατος εξόδου από την κρίση, δεν πιστεύει στη µέθοδο, ούτε στα εργαλεία που συνιστούν όλοι οι εµπλεκόµενοι µε το ελληνικό πρόβληµα.

Από την αµφισηµία και την έλλειψη πίστεως πηγάζουν οι διαρκείς αναστολές και οι απίθανες καθυστερήσεις ακόµη και σε αυτονόητες κινήσεις και επιλογές.

Ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του, αφού ταλαντεύθηκαν επί µακρόν µεταξύ ψευδαισθήσεων και πραγµατικού κόσµου, δεν έχουν πια περιθώρια για ψευδολύσεις.

Πάνδηµο είναι το αίτηµα της ελληνικής κοινωνίας για παραγωγική ανασυγκρότηση και ανασύνταξη. Ολα τα άλλα έπονται. Και αυτή δεν θα επιτευχθεί µε πολιτικές πτωχοπροδροµισµού και πτωχοεπιδοµάτων, παρά µόνο µε ένα γενναίο άνοιγµα στους δηµιουργούς και παραγωγούς της χώρας.

Η ελληνική παραγωγή και η δηµιουργία χρειάζονται ένα µεγάλο, σαρωτικό κύµα απελευθέρωσης και ενίσχυσης, το µόνο ικανό να καλύψει αποτελεσµατικά και γρήγορα το αίτηµα του κάθε Ελληνα για εργασία.

Δουλειές θέλει ο τόπος, αυτές διεκδικούν οι πολίτες, ιδιαιτέρως οι νεότεροι που βλέπουν το τρένο της ζωής να περνά χωρίς αυτούς επιβάτες.

Αν δεν ανοίξει ο µεγάλος δρόµος για παραγωγή και δηµιουργία, η Ελλάδα δεν έχει ούτε τύχη ούτε σωτηρία.

Τώρα είναι η ώρα και αυτή η ευκαιρία. Ας το πάρουν απόφαση οι κυβερνώντες και ας πράξουν τάχιστα τα δέοντα. Αλλιώς ας πάνε σπίτι τους...

"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 02/07/17

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 02/07/17

"Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου", 02/07/17

"Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 02/07/17

"Realnews", 02/07/17

"O Φιλελεύθερος", 01/07/17

"ΠΟΛΙΤΗΣ", 01/07/17

H ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΣΕ ΣΚΙΤΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (Αθηνών και Λευκωσίας) ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ...

"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", Κώστας Μητρόπουλος

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", Δημήτρης Χαντζόπουλος

"Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου", Έφη Ξένου

"Ο Φιλελεύθερος", Πίν

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", Ηλίας Μακρής

"Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", Βαγγέλης Χερουβείμ

"Realnews", Δημήτρης Γεωργοπάλης

"Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου"

"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", Δημήτρης Αγγελούδης

"Realnews", Δημήτρης Γεωργοπάλης

"ΠΟΛΙΤΗΣ", ΑΤΑΝ

"Ο Φιλελεύθερος", Νίκος Πογιατζής

ΤΟ ΜΑΚΡΥΝΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ "ΔΙΑΣΤΗΜΑΡΧΗ" Ν.ΠΑΠΠΑ, Ο ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟΣ ΚΥΠΡΙΟΣ ΠΡΩΤΕΡΓΑΤΗΣ ΤΗΣ "Hellas Sat" ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ...

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" και τον "Μικροπολιτικό"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 01/07/17

"ΤΑ ΝΕΑ", 01/07/17

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΕΡΗΜΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΗΝ ΚΑΠΟΤΕ ΑΣΤΙΚΗ ΚΥΨΕΛΗ- ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ, Ο ΦΕΡΟΜΕΝΟΣ ΩΣ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ...

Η ισχυρή φωνή των αναγνωστών, από

τη Σαββατιάτικη "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" (επιλογή)

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 01/07/17

Τώρα έρχεται ο κ. Γαβρόγλου, ο οποίος αν έχει παιδιά τα αναθρέφει με μαρξιστική θεωρία και τους προτρέπει στον άναρχο συνδικαλισμό των πανεπιστημίων με τις καταλήψεις, για να είναι «χρήσιμοι» αργότερα στην κοινωνία που ονειρεύεται ο κ. Γαβρόγλου; Είναι ντροπή ένας υπουργός Παιδείας να προτείνει στους φοιτητές του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης να πάρουν τον νόμο στα χέρια τους και να διώξουν τους μαφιόζους διακινητές ναρκωτικών και τους ναρκομανείς, γιατί ο ίδιος και οι υπ’ αυτόν «υπεύθυνοι» δεν θέλουν να πειράζουν τους δικούς τους ψηφοφόρους. Η ενέργεια αυτή, η αδιαφορία του, λέγεται στην πανεπιστημιακή διάλεκτο «Ελεύθερη διακίνησις ιδεών» στα πανεπιστήμια; Οσο για το «άσυλο» είναι ελληνικό φαινόμενο, δεν υπάρχει σε άλλα πανεπιστήμια στην Ευρώπη (από ό,τι γνωρίζω), οι αιώνιοι εδώ φοιτηταί εφαρμόζουν το «άσυλο» για να κατασκευάζουν μολότοφ, να επιτίθενται στους αστυνομικούς στους οποίους απαγορεύουν να τους συλλάβουν με την ευλογία της ηγεσίας των πανεπιστημίων, της δικαστικής αρχής και, φυσικότατα, του «υπουργού Παιδείας». Λυπάμαι πάρα πολύ τους σωστούς φοιτητές που θέλουν να σπουδάσουν στη χώρα τους και τους αστυνομικούς που τους εμποδίζουν οι προϊστάμενοί των να εκτελέσουν το καθήκον των, πάνω στον όρκο που έδωσαν να προστατεύσουν τον πολίτη.

Γνώρισα πάρα πολύ καλά παιδιά αστυνομικούς και είναι άξιοι συγχαρητηρίων για την υπομονή των και πολλές φορές κινδυνεύουν από τα άναρχα στοιχεία (και πολλοί ξένοι) να τραυματιστούν από τις επιθέσεις που δέχονται καθημερινά. Τι κρίμα, πώς έφτασε η χώρα σε τέτοια κατάσταση. Κατά τα άλλα, μας φταίνε οι ξένοι που μας δανείζουν επί τόσα χρόνια και τους βρίζουμε, είναι ντροπή. Ας καθίσουν λίγο να κάνουν μια αυτοκριτική οι πολιτικοί, οι ψηφοφόροι πολίτες και τα ΜΜΕ και τότε να αποδώσουν τις ευθύνες στους ξένους. Κύριε Γαβρόγλου, ακούω εντός και εκτός Ελλάδος, ότι είστε ο χειρότερος υπ. Παιδείας που πέρασε – από ευθιξία, αν δεν φύγετε μόνος σας, ας αναλάβει την ευθύνη ο ίδιος ο πρωθυπουργός.

Δημήτρης Σκεπαρνιάς, Γενεύη

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 01/07/17

"....Αλλά ποτέ η ΕΡΤ δεν είχε περιέλθει στη σημερινή της δημοσιογραφική κατάντια και δυστυχώς δεν βρίσκω άλλη λέξη για να περιγράψω αυτό που συμβαίνει στις τάχα ενημερωτικές εκπομπές της, με τους μετέχοντες να διαγωνίζονται για το ποιος θα γίνει πιο ευχάριστος στο Μαξίμου. Το δε απίστευτο που συμβαίνει εσχάτως είναι ότι, καθώς οι προπαγανδιστές δεν βρίσκουν κυβερνητικά επιτεύγματα να αναδείξουν, επιδίδονται καθημερινά σε μια άνευ προηγουμένου προσπάθεια απαξίωσης της Ν.Δ. η οποία νυχθημερόν καταγγέλλεται ότι φταίει για την ανικανότητα των υπουργών του ΣΥΡΙΖΑ...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

Προσθήκη λεζάντας

"Εδώ ΕΡΤ, εδώ ΕΡΤ, σας μιλάει το Μαξίμου"

Του Κωνσταντίνου Ζούλα
Στο στούντιο της ΕΡΤ είναι ο υπουργός Παιδείας. Ο δημοσιογράφος δεν μπορεί να κρύψει τη χαρά του, αλλά δεν θέλει και να φανεί στους τηλεθεατές ότι χαρίζεται στον προσκεκλημένο του. Και αγχωμένος αρχίζει με το εξής ερώτημα: «Κύριε υπουργέ, είναι πραγματικά αξιέπαινη η αποφασιστικότητά σας να μεταρρυθμίσετε εκ βάθρων το εκπαιδευτικό σύστημα. Ο λαός ήδη το αναγνωρίζει. Θέλω, όμως, να μου πείτε αν όντως πιστεύετε ότι η επεξεργασμένη προσπάθειά σας θα αποδώσει σύντομα τους αναμενόμενους καρπούς».

Ο υπουργός, που παρακολουθεί με ύφος αυτάρεσκου Βούδα, καμώνεται αρχικά ότι εκπλήσσεται. Κάνει μια μικρή παύση (για να εκπέμψει ότι σκέφτεται) και με περισπούδαστο ύφος κακού ηθοποιού απαντά: «Πραγματικά με αιφνιδιάσατε. Αλλά δεν θα αποφύγω το δύσκολο ερώτημά σας».

Ο κωμικοτραγικός διάλογος είναι πραγματικός και συνέβη επί χούντας στα στούντιο της ΕΡΤ στις αρχές του ’70. Είναι δε από τις πρώτες δημοσιογραφικές ιστορίες που θυμάμαι να μου διηγείται ξεκαρδισμένος ο πατέρας μου για να μου μεταδώσει πόσο γελοίο μπορεί να γίνει το επάγγελμά μας, όταν μια συνέντευξη είναι στημένη. Οχι, δεν είναι ο Στάθης Καλύβας η αιτία που θυμήθηκα το χουντικό περιστατικό. Αφορμή στάθηκε το μνημείο που αποφάσισε να στήσει στο ραδιομέγαρο η ΠΟΣΠΕΡΤ, για να μην ξεχάσουμε, λέει, το μαύρο στην ΕΡΤ. Χωρίς να αντιλαμβάνονται οι δυστυχείς συνδικαλιστές ότι το πραγματικό μαύρο στην ΕΡΤ το έχει επιβάλει ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ την τελευταία διετία αντιμετωπίζοντας τη δημόσια τηλεόραση σαν τσιφλίκι του. Μαύρο που της έχουν ρίξει ευλόγως και οι τηλεθεατές, καθώς δεν ανέχονται την τόσο εξόφθαλμη φιλοκυβερνητική προπαγάνδα που επιχειρείται νυχθημερόν σε όλες τις «δημοσιογραφικές» εκπομπές της.

Δεν έβαλα τυχαία το «δημοσιογραφικές» εντός εισαγωγικών. Οσοι εργαστήκαμε στην ΕΡΤ στο παρελθόν τηρούσαμε έναν άγραφο κανόνα, τον οποίο κανείς βέβαια δεν μας δίδαξε. Αισθανόμασταν αυτονόητη την υποχρέωσή μας να προσπαθούμε διαρκώς να είμαστε όσο πιο αμερόληπτοι μπορούσαμε, έχοντας πλήρη επίγνωση πως οποιοσδήποτε δημοσιογράφος εργάζεται σε δημόσιο ΜΜΕ έχει ως εργοδότη του τους πολίτες. Ολους τους πολίτες και όχι αυτούς που ψηφίζουν την εκάστοτε κυβέρνηση. Προσωπικά μάλιστα δεν σας κρύβω πως το διάστημα που εργάστηκα στην ΕΡΤ (και επί Ν.Δ. και επί ΠΑΣΟΚ) ήμουν πολύ πιο μετριοπαθής, ακόμη και στα σχόλιά μου στην «Κ». Κι αυτό, για να μην μπορεί κανείς να μου καταλογίσει κομματική μεροληψία στην παρουσία μου στο δημόσιο κανάλι, έστω για κάποιο γραπτό σχόλιό μου.

Για να το πω με ακόμη μεγαλύτερη σαφήνεια, καίτοι δεν ήμουν τότε ψηφοφόρος του Γ. Παπανδρέου, μου ήταν αδιανόητο να τον χαρακτηρίσω «Γιωργάκη» (ακόμη και στο FB), όπως ακριβώς μου φαίνεται ασύλληπτο σήμερα να χαρακτηρίζουν «Κούλη» τον κ. Μητσοτάκη κάποιοι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ, χωρίς καν να αντιλαμβάνονται όχι μόνον τον ρόλο τους, αλλά και την ανάγκη διαφύλαξης της προσωπικής τους αξιοπρέπειας.

«Δηλαδή στο παρελθόν οι κυβερνήσεις δεν παρενέβαιναν στην ΕΡΤ;», είναι σαν να ακούω κάποιους να ρωτούν. Θα αντιστρέψω το ερώτημα. Θυμάστε ποτέ να έχει καταλογιστεί στη Μαρία Χούκλη ή στον Προκόπη Δούκα, που παρουσίαζαν προ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ τα κεντρικά δελτία, ότι είναι φερέφωνα του ΠΑΣΟΚ ή της Ν.Δ.; Ή τους φαντάζεστε ποτέ να αποδέχονται να παρουσιάσουν το περιβόητο ΕΡΤικό γράφημα που εμφάνισε προσφάτως τα δήθεν αντίμετρα του ΣΥΡΙΖΑ ως υψηλότερα από τα μνημονιακά μέτρα, εξευτελίζοντας κάθε δημοσιογραφική δεοντολογία;

Τι θέλω να πω με δυο λόγια; Οτι η ΕΡΤ, με όλα τα στραβά της, ήδη από την εποχή του Κώστα Σημίτη κατόρθωσε σταδιακά να απεγκλωβιστεί από τον στενό κομματικό κορσέ της. Ιδίως από το 2000 και μετά, που θεσπίστηκαν αυστηροί όροι για την πρόσληψη των επιτελικών στελεχών της (τα οποία έπρεπε να εγκρίνει η Βουλή), κριτήριο πρόσληψης των δημοσιογράφων έπαψε να είναι η τυφλή συμμόρφωσή τους στην εκάστοτε εξουσία. Το αποδεικνύει αυτό ότι, σε όλη την τελευταία 20ετία, ακόμη και τις πολιτικές εκπομπές της ΕΡΤ τις παρουσίαζαν δημοσιογράφοι προερχόμενοι απ’ όλο το ιδεολογικό φάσμα. Δεν ισχυρίζομαι με αυτό ότι δεν έλειψαν και ατυχέστατες δημοσιογραφικές στιγμές, με πρωθυπουργούς να επιλέγουν για τις συνεντεύξεις τους «βολικούς» δημοσιογράφους, όπως δυστυχώς και ανεξηγήτως έκανε και η Ν.Δ. λίγο πριν από τις εκλογές του 2015. Αλλά ποτέ η ΕΡΤ δεν είχε περιέλθει στη σημερινή της δημοσιογραφική κατάντια και δυστυχώς δεν βρίσκω άλλη λέξη για να περιγράψω αυτό που συμβαίνει στις τάχα ενημερωτικές εκπομπές της, με τους μετέχοντες να διαγωνίζονται για το ποιος θα γίνει πιο ευχάριστος στο Μαξίμου. Το δε απίστευτο που συμβαίνει εσχάτως είναι ότι, καθώς οι προπαγανδιστές δεν βρίσκουν κυβερνητικά επιτεύγματα να αναδείξουν, επιδίδονται καθημερινά σε μια άνευ προηγουμένου προσπάθεια απαξίωσης της Ν.Δ. η οποία νυχθημερόν καταγγέλλεται ότι φταίει για την ανικανότητα των υπουργών του ΣΥΡΙΖΑ.

Ως εκ τούτου, έχω μια πρόταση στην ΠΟΣΠΕΡΤ για το μνημείο που ετοιμάζει. Για να μην ξεχάσουμε όντως ποτέ την πρωτοφανώς μαύρη περίοδο που ζει η ΕΡΤ, να αναγράψει στην επιγραφή του μνημείου το εξής: «2015 - Εντεύθεν. Στηρίζουμε την κυβέρνηση, ελέγχουμε την αντιπολίτευση».

ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑΣ ΟΙ ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ; ΠΟΙΟΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΦΗΓΗΜΑ...

Από την  "ΕΣΤΙΑ"

"ΕΣΤΙΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 01-02/07/17

"...Ηταν, αυτές οι ημέρες, μια ευκαιρία να αναρωτηθούμε, ζωσμένοι από τις μυρωδιές της λοιμώδους αποσύνθεσης, γιατί σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες τα δημοτικά απόβλητα ανακυκλώνονται, κομποστοποιούνται, αποτεφρώνονται ώστε να παράγουν ενέργεια και μόνο σε μικρά ποσοστά (λιγότερο από 5% στην Αυστρία, τη Γερμανία, τη Δανία, τη Σουηδία, το Βέλγιο και την Ολλανδία) καταλήγουν στη χειρότερη επιλογή, την ταφή, και η Ελλάδα παραμένει η τελευταία στη λίστα, με πάνω από 80% των αποβλήτων της να θάβονται...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 01/02/07/17

ΤΙ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ

Του Παύλου Τσίμα


Τον μακρινό και μάλλον ανέφελο Σεπτέμβριο του 1997, πέρασε από τη Βουλή, με συμφωνία σχεδόν όλων των κομμάτων, ένας νόμος που τροποποιούσε επί το αυστηρότερον τον θρυλικό νόμο 2190/94, τον νόμο Πεπονή, με τον οποίο είχε ιδρυθεί το ΑΣΕΠ.
Στον καινούργιο νόμο είχαν ενσωματωθεί και οι προτάσεις της αντιπολίτευσης κι έτσι, με μεγάλη πλειοψηφία, η Βουλή αποφάσιζε πανηγυρικά ότι το πολιτικό σύστημα παραιτείται οριστικά από το ιστορικό του δικαίωμα στο ρουσφέτι, από την πανάρχαια πρακτική «σε διορίζω - με ψηφίζεις». Ολοι οι διορισμοί στο Δημόσιο θα περνούσαν στο εξής από μια ανεξάρτητη, μη πολιτική Αρχή. Και όχι μόνο για τον στενό δημόσιο τομέα, αλλά και για τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, για τις δημοτικές επιχειρήσεις, για τις δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς και τα νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου που ανήκουν στο κράτος ή επιχορηγούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό. Στη συμφωνία των κομμάτων, τότε, περιλαμβάνονταν και ρυθμίσεις ώστε να καταργηθούν οι συμβάσεις έργου, που υποκρύπτουν συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας, αλλά και αυστηρά κριτήρια για την πρόσληψη εποχικού προσωπικού, όπως στην καθαριότητα ή τη δασοπροστασία. Ω, οι ωραίες ημέρες!
Ηταν τέτοια η εκσυγχρονιστική συναίνεση της εποχής ώστε ο εκπρόσωπος της αντιπολίτευσης, ο σημερινός Πρόεδρος Προκόπης Παυλόπουλος, πρότεινε να κηρυχθούν άκυροι και όλοι οι διορισμοί που είχαν γίνει από την κατάθεση του νόμου, τον Ιούλιο, ώς την ψήφισή του. Και η κυβέρνηση όχι μόνο είχε αποδεχθεί την πρόταση, αλλά και ανήγγειλε, διά του αρμόδιου υπουργού, του Σταύρου Μπένου, τη δίωξη των διοικήσεων που είχαν κάνει τους διορισμούς αυτούς.

Πώς βρεθήκαμε, λοιπόν, 20 χρόνια αργότερα, Ιούλιο του 2017, να συζητάμε για την τύχη 10.000 εργαζομένων στην καθαριότητα (και υπάρχουν, λένε οι κακές γλώσσες, άλλοι 50.000 συμβασιούχοι κάπου εκεί έξω) που προσλήφθηκαν, εκτός ΑΣΕΠ, ως συμβασιούχοι με συμβάσεις οκτάμηνης διάρκειας για να καλύψουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες; Πώς βρεθήκαμε εδώ, αφού έχουν μεσολαβήσει, από το 1997, ένας νόμος (της Βάσως Παπανδρέου) το 2002 για τη μετατροπή συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου, ένα προεδρικό διάταγμα, το περίφημο διάταγμα Παυλόπουλου, για τη μονιμοποίηση συμβασιούχων (που είχαν φθάσει, το 2004, σύμφωνα με τις προεκλογικές εξαγγελίες Καραμανλή τον αριθμό των 250.000) και αμέτρητοι όρκοι πως αυτή είναι η «τελευταία φορά» και πως το φαινόμενο δεν θα επαναληφθεί;
Πώς βρεθήκαμε εδώ, αφού, από το 2010 κι ύστερα, η τήρηση της νομιμότητας και ο σεβασμός στα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια των εργαζομένων έχουν ενδυθεί τον μανδύα της μνημονιακής υποχρέωσης;
Και πώς να εξηγήσει κανείς αυτήν την ακαταμάχητη ροπή του πολιτικού συστήματος στην πελατειακή υποτροπή, ακόμη κι όταν η απόφαση για την απεξάρτηση είναι ομόφωνη, ακόμη κι όταν στα πράγματα δεν είναι πια «οι άλλοι», αλλά «εμείς»;

Ερωτήματα δυσάρεστα, απαντήσεις δύσοσμες, σαν τους ξέχειλους κάδους σκουπιδιών τις ημέρες της απεργίας. Οι οποίες ήταν δύσκολες, αλλά δεν ήταν άχρηστες. Κάτι μάθαμε αυτές τις ημέρες.
Για το πολιτικό σύστημα και την ικανότητά του να αναπαράγεται ολόιδιο, ακόμη κι όταν μοιάζει να αλλάζει. Και να γαντζώνεται στις εξουσίες του, ακόμη κι όταν ορκίζεται ότι θα τις παραχωρήσει σε ανεξάρτητες Αρχές ή στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Αλήθεια: Πόσο αυτοδιοίκητη είναι η Αυτοδιοίκηση όταν το υπουργείο Εσωτερικών επιμένει να ρυθμίζει το ίδιο, δι' εγκυκλίων, ακόμη και το πιο στοιχειώδες από τα αυτοδιοικητικά θέματα - τη διαχείριση των υπηρεσιών καθαριότητας;


Μα και για τη συλλογική μας αντίσταση στον εξορθολογισμό. Ηταν, αυτές οι ημέρες, μια ευκαιρία να αναρωτηθούμε, ζωσμένοι από τις μυρωδιές της λοιμώδους αποσύνθεσης, γιατί σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες τα δημοτικά απόβλητα ανακυκλώνονται, κομποστοποιούνται, αποτεφρώνονται ώστε να παράγουν ενέργεια και μόνο σε μικρά ποσοστά (λιγότερο από 5% στην Αυστρία, τη Γερμανία, τη Δανία, τη Σουηδία, το Βέλγιο και την Ολλανδία) καταλήγουν στη χειρότερη επιλογή, την ταφή, και η Ελλάδα παραμένει η τελευταία στη λίστα, με πάνω από 80% των αποβλήτων της να θάβονται.
Συμβαίνει κι αλλού, θα πείτε. Στη Βηρυτό, πέρυσι, τα σκουπίδια έμειναν στους δρόμους για πάνω από οκτώ μήνες, επειδή μια χωματερή είχε πλημμυρίσει και οι εργάτες καθαριότητας απεργούσαν. Στη Βηρυτό. Και σε περιοχές του ιταλικού Νότου, εκεί όπου τα σκουπίδια είναι ένας πλουτοπαραγωγικός πόρος που η Μαφία δεν είναι διατεθειμένη να παραχωρήσει στο κράτος, οι φωτιές που καίνε σκουπίδια σε ανοιχτές χωματερές, κάτω από τον γαλανό ουρανό, δεν είναι ασυνήθιστο φαινόμενο. Αλλά εκεί είναι η Μαφία. Εδώ;

"...Ο Αλέξης Τσίπρας, πάντως, δεν δείχνει να πτοείται. Αντιθέτως, κατά τη χθεσινή επίσκεψή του στο υπουργείο Υγείας έδειξε να αντιλαμβάνεται διαφορετικά την πραγματικότητα. Πολύ περισσότερο, να καλύπτει με πρωτοφανή τρόπο τον Παύλο Πολάκη για την επίθεση που εξαπέλυσε και το μέτωπο που διατηρεί ανοιχτό με τους δικαστές του Συμβουλίου της Επικρατείας, με αφορμή την απόφασή τους για τους αναδρομικούς φοροελέγχους. «Εμείς οι αστοιχείωτοι καταφέρνουμε και ξεπερνάμε πολλές φορές ακόμα και θεσμικά εμπόδια αυτών που έχουν ιδιαίτερη στοιχείωση» ήταν η χαρακτηριστική φράση του Πρωθυπουργού, κάνοντας έτσι ευθεία αναφορά στον χαρακτηρισμό «αστοιχείωτος» που απέδωσαν οι δικαστές του Ανώτατου Ακυρωτικού στον αναπληρωτή υπουργό Υγείας. Μάλιστα, παριστάμενοι στον χώρο, βεβαιώνουν ότι εκείνη την ώρα Τσίπρας - Πολάκης αντάλλαξαν βλέμματα και χαμόγελα με νόημα, με αποτέλεσμα να μην αφήνουν αμφιβολία για το αν το Μαξίμου καλύπτει ή όχι τον αναπληρωτή υπουργό και τις απρεπείς μαντινάδες του. Αίσθηση προκάλεσε δε η αναφορά Τσίπρα στο ότι οι αποφάσεις της Δικαιοσύνης αποτελούν «θεσμικά εμπόδια» για την κυβέρνηση, η οποία, κατά τον ίδιο, βρίσκει τον τρόπο να τα ξεπερνά...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 01-02/07/17

ΑΠΡΕΠΕΙΣ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ 

ΓΙΑ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΩΡΕΣ...
Ο Πρωθυπουργός ξεπερνάει τα «θεσμικά εμπόδια αυτών που έχουν ιδιαίτερη στοιχείωση» αλλά δεν τα καταφέρνει το ίδιο καλά με τα προβλήματα της καθημερινότητας

Του Αιμίλιου Περδικάρη

Η αξιολόγηση και η πολύμηνη παράτασή της λειτούργησε ως τέλειο άλλοθι για την κυβέρνηση προκειμένου να μην ασχοληθεί για καιρό με τα ζητήματα της καθημερινότητας. Κι ενδεχομένως για να μην κατηγορηθεί ότι εγκαταλείπει τη μάχη, έφτιαξε το kathimerinotita.gov.gr υπό την εποπτεία του γραφείου του υπουργού Επικρατείας, Αλέκου Φλαμπουράρη, προκειμένου να δέχεται παράπονα πολιτών και να επιλύει τα προβλήματά τους.

Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι πολύ πιο δύσκολη για την κυβέρνηση και δεν τιθασεύεται μέσω Ιντερνετ. Αντιθέτως, η καθημερινότητα δείχνει να την εκδικείται. Πόσω μάλλον τώρα, που μετά την ολοκλήρωση της αξιολόγησης, ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε μετά βαΐων και κλάδων τη στροφή σε αυτήν. Ισως έτσι να δικαιολογούνται οι υψηλοί τόνοι που χρησιμοποίησε κατά τη χθεσινή επίσκεψή του στο υπουργείο Υγείας - προαναγγέλλοντας και την τακτική του «σκληρού ροκ» που θα ακολουθήσει απέναντι στην αντιπολίτευση το επόμενο διάστημα.

Μια πρώτη γεύση, άλλωστε, της σκληρής πραγματικότητας πήραν ο Πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του την εβδομάδα που πέρασε, με την απεργία των εργαζομένων στην καθαριότητα των δήμων. Η αρχική σύγκρουση της ΠΟΕ-ΟΤΑ με τον αρμόδιο υπουργό Πάνο Σκουρλέτη και η «πυροσβεστική» παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος φάνηκε με αυτά που προσέφερε στους συνδικαλιστές να υποχωρεί πλήρως στις απαιτήσεις τους, καθώς και το 48ωρο θρίλερ που ακολούθησε έως ότου οι εργαζόμενοι αναστείλουν τις κινητοποιήσεις τους, με τους δρόμους να παραμένουν γεμάτοι από τόνους απορριμμάτων εν μέσω υψηλών θερμοκρασιών, περιγράφουν με χαρακτηριστικό τρόπο το σκηνικό.

Υποσχέσεις δίχως αντίκρισμα
Στην υπόθεση των απορριμμάτων, ούτως ή άλλως, το βασικό διακύβευμα ήταν η τύχη των συμβασιούχων. Η απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου «προκλήθηκε» από επιπόλαιους χειρισμούς της κυβέρνησης, αφού δύο φορές έσπευσε να παρατείνει τις συμβάσεις με νομοθετικές ρυθμίσεις, αδιαφορώντας αν αυτές οι ρυθμίσεις «στέκονται» στα δικαστήρια. Επιπλέον, ο πήχης από τα αρμόδια κυβερνητικά στελέχη μπήκε εξ αρχής ψηλά, με τον Χριστόφορο Βερναρδάκη να προαναγγέλλει τη μονιμοποίηση χιλιάδων συμβασιούχων του Δημοσίου μέσω διαδικασιών ΑΣΕΠ, στα πρότυπα του «διατάγματος Παυλόπουλου» το 2004. Αλλά στην πορεία αποδείχθηκε ότι τα πράγματα δεν ήταν απλά και μόνο τα λόγια μεγάλα...

Αντίστοιχα, παρά τις «κραυγές» του Παύλου Πολάκη στο facebook, η κατάσταση της δημόσιας υγείας εξακολουθεί να είναι δραματική. Οι ελλείψεις στα νοσοκομεία είναι τεράστιες και οι συνθήκες εργασίας για τους υποαμειβόμενους γιατρούς και νοσηλευτές μοιάζουν ηρωικές. Ολα αυτά, σε συνδυασμό με τις χτυπητές αδυναμίες στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας (σ.σ.: μόλις χθες ανακοινώθηκε το νομοσχέδιο για τις Τοπικές Μονάδες Υγείας από τον Πρωθυπουργό) συγκροτούν ένα ζοφερό σκηνικό που δεν τιμά το κράτος.
Αλλά και στην Παιδεία, νωπές είναι οι μνήμες από τις πρόσφατες καταγγελίες για «άβατο» εγκληματιών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, ενώ και στις χαμηλότερες βαθμίδες της εκπαίδευσης οι εντυπώσεις κάθε άλλο παρά θετικές είναι. Με την κυβέρνηση να ετοιμάζει άλλη μία εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, η οποία φέρνει στο επίκεντρο μόνο την αλλαγή του εξεταστικού συστήματος και του συστήματος εισαγωγής σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, τα καυτά προβλήματα με τις ελλείψεις εκπαιδευτικών που γίνονται κυρίως ορατά στο ξεκίνημα κάθε σχολικής χρονιάς παραμένουν.

Ακόμη και στον τομέα των μεταφορών, λίγοι έχουν λησμονήσει την ομιλία του Πρωθυπουργού στη Βουλή ως αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όταν είπε πως με την αύξηση της τιμής των εισιτηρίων στις αστικές συγκοινωνίες από 1,20 σε 1,40 ευρώ ο κόσμος των 700 ευρώ δεν θα μπορεί να πάει στη δουλειά του. Σήμερα, ο κόσμος των 700 ευρώ έχει γίνει κόσμος των 500 ευρώ - αφού και ο βασικός μισθός, παρά τις προεκλογικές υποσχέσεις των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, παραμένει στα 586 ευρώ μεικτά - και το εισιτήριο ξαναπήγε στο 1,40 ευρώ, προκειμένου να καλυφθούν τα ελλείμματα που δημιουργήθηκαν κυρίως από τις δωρεάν μετακινήσεις την περίοδο των capital controls.


Η επέτειος που θέλουν να ξεχάσουν
Μιας και ο λόγος για capital controls, την εβδομάδα που πέρασε έκλεισαν δύο χρόνια από την επιβολή τους. Ετσι, ζουν και βασιλεύουν και εξακολουθούν να δυσκολεύουν μισθωτούς, συνταξιούχους και - κυρίως - επιχειρήσεις, ιδίως όσες έχουν συναλλαγές με το εξωτερικό. Η κατάργηση των κεφαλαιακών ελέγχων και περιορισμών στις συναλλαγές αποδείχθηκε άλλη μια αυταπάτη της κυβέρνησης με εμφανή αρνητικό αντίκτυπο στην καθημερινότητα και τις προβλέψεις των κυβερνητικών στελεχών για τον χρόνο άρσης να πέφτουν διαρκώς στο κενό. Αρνητικό αντίκτυπο στην καθημερινότητα συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων είχαν ασφαλώς και παρεμβάσεις ή παραλείψεις της κυβέρνησης, όπως η κατάργηση του ΕΚΑΣ για μερίδα συνταξιούχων και το χάος που ακολούθησε τη διανομή του εφάπαξ επιδόματος τα Χριστούγεννα, όταν αποκαλύφθηκαν να το έχουν εισπράξει εκ παραδρομής ακόμη και... βουλευτές. Επίσης, οι βίαιες αλλαγές στο φορολογικό και το ασφαλιστικό σύστημα των αγροτών και των ελευθέρων επαγγελματιών, με τον περιβόητο ΕΦΚΑ τελικώς να κάνει δύσκολη τη ζωή εκατομμυρίων ασφαλισμένων και κάποιοι εξ αυτών να πρέπει να αποδείξουν τα... αυτονόητα. Ακόμη, δηλαδή, και την ίδια την ύπαρξή τους, προκειμένου να απολαύουν ιατρικής και φαρμακευτικής περίθαλψης ή για να εισπράξουν τη σύνταξή τους.


Μπαλοθιές κατά των δικαστών
Ο Αλέξης Τσίπρας, πάντως, δεν δείχνει να πτοείται. Αντιθέτως, κατά τη χθεσινή επίσκεψή του στο υπουργείο Υγείας έδειξε να αντιλαμβάνεται διαφορετικά την πραγματικότητα. Πολύ περισσότερο, να καλύπτει με πρωτοφανή τρόπο τον Παύλο Πολάκη για την επίθεση που εξαπέλυσε και το μέτωπο που διατηρεί ανοιχτό με τους δικαστές του Συμβουλίου της Επικρατείας, με αφορμή την απόφασή τους για τους αναδρομικούς φοροελέγχους.
«Εμείς οι αστοιχείωτοι καταφέρνουμε και ξεπερνάμε πολλές φορές ακόμα και θεσμικά εμπόδια αυτών που έχουν ιδιαίτερη στοιχείωση» ήταν η χαρακτηριστική φράση του Πρωθυπουργού, κάνοντας έτσι ευθεία αναφορά στον χαρακτηρισμό «αστοιχείωτος» που απέδωσαν οι δικαστές του Ανώτατου Ακυρωτικού στον αναπληρωτή υπουργό Υγείας. Μάλιστα, παριστάμενοι στον χώρο, βεβαιώνουν ότι εκείνη την ώρα Τσίπρας - Πολάκης αντάλλαξαν βλέμματα και χαμόγελα με νόημα, με αποτέλεσμα να μην αφήνουν αμφιβολία για το αν το Μαξίμου καλύπτει ή όχι τον αναπληρωτή υπουργό και τις απρεπείς μαντινάδες του. Αίσθηση προκάλεσε δε η αναφορά Τσίπρα στο ότι οι αποφάσεις της Δικαιοσύνης αποτελούν «θεσμικά εμπόδια» για την κυβέρνηση, η οποία, κατά τον ίδιο, βρίσκει τον τρόπο να τα ξεπερνά.

Ο Πρωθυπουργός χρησιμοποίησε σκληρούς χαρακτηρισμούς με αποδέκτη την αντιπολίτευση για τις υποθέσεις που βρίσκονται υπό διερεύνηση στον χώρο της υγείας. Μίλησε συγκεκριμένα για υποθέσεις «πιο δύσοσμες και από τα σκουπίδια», «βρώμικες συναλλαγές και αλισβερίσια που προκαλούν ντροπή» και «διαρκή λεηλασία εξωφρενικής κλίμακας του δημοσίου συμφέροντος». Προανήγγειλε παράλληλα ότι η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για την υπόθεση Ντυνάν θα οδηγηθεί σε αποτέλεσμα έως το τέλος του έτους και θα βάλει στο στόχαστρο στελέχη της αντιπολίτευσης και συγγενείς τους, δίνοντας μια γεύση για το πολωτικό κλίμα που θα ακολουθήσει τους επόμενους μήνες.


«Πεδίο μάχης η Βουλή»
Στο ίδιο κλίμα θα διεξαχθεί μεθαύριο και η προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση των αρχηγών στη Βουλή, η οποία επισήμως έχει ως θέμα τα αποτελέσματα του Eurogroup και την αξιολόγησή τους. Ο Αλέξης Τσίπρας αναμένεται μεν να αναλύσει το όραμά του για την επόμενη μέρα, εμμένοντας στο τέλος του προγράμματος το καλοκαίρι του 2018 και συνεπακόλουθα το τέλος της επιτροπείας, το οποίο θα οδηγήσει στην έξοδο στις αγορές. Θα απαντήσει όμως με ανάλογα υψηλούς τόνους στις επιθέσεις που θα δεχθεί από την αντιπολίτευση για όλα τα θέματα της ατζέντας, με αιχμή την υπόθεση Καμμένου.
Ισως λοιπόν η ενίσχυση της πόλωσης και η αντεπίθεση με το «σκληρό ροκ» να αποτελούν την προσπάθεια του Πρωθυπουργού να ξεφύγει από το ζοφερό κλίμα που δημιουργούν οι αποκαλύψεις για τον συγκυβερνήτη του πρόεδρο των ΑΝΕΛ και υπουργό Αμυνας, ιδιαίτερα τη στιγμή που το άνοιγμά του στην Κεντροαριστερά δείχνει να πέφτει στο κενό.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ 

ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ

Του Διονύση Νασόποπυλου

Ενα παιχνίδι πολιτικής τακτικής έγινε πάνω στους λόφους των σκουπιδιών, έστω κι αν η Ελλάδα ασφυκτιούσε και από τις υψηλές θερμοκρασίες. Αν ήθελαν οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα να αδειάζουν με διαδοχικά δρομολόγια τους κάδους μέσα στον καύσωνα, το Μαξίμου δεν είχε πρόβλημα. Ο καθένας δικαιούται να φαίνεται ότι αντιστέκεται: το έκανε το οικονομικό επιτελείο επί μήνες στη μεγάλη αίθουσα του Eurogroup, θα μπορούσαν να το κάνουν και οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ μετά την αποχώρηση από το πρωθυπουργικό γραφείο. Ο Αλέξης Τσίπρας είχε προσφέρει το δώρο του και οι απεργοί γνώριζαν ότι δεν υπήρχε τίποτα άλλο προς διεκδίκηση. Ολα τα άλλα που ακολούθησαν - τόσο από την κυβέρνηση, με τις απειλές περί εξορμήσεων του στρατού στους ξεχειλισμένους κάδους ή τη ιδιωτικοποίηση του τομέα καθαριότητας όσο και από τους εργαζομένους, που παρέτειναν επί δύο ημέρες την κινητοποίηση - ήταν σκέτο θέαμα.

Ο Πάνος Σκουρλέτης ήξερε από το βράδυ που οριστικοποιήθηκε η συνάντηση των απεργών με τον Πρωθυπουργό ότι ο κύκλος των κινητοποιήσεων ολοκληρώνεται. Εκείνος ήταν ο αυστηρός συνομιλητής, ο Τσίπρας θα εμφανιστεί διαλλακτικός, με κατανόηση και λύσεις. Τα μόλις πέντε λεπτά και τα βλοσυρά πρόσωπα στο γραφείο του υπουργού Εσωτερικών έγιναν την επομένη εξήντα στο Μέγαρο Μαξίμου και ο χώρος γέμισε χαμόγελα. Το δώρο του Τσίπρα ήταν η συμμετοχή χωρίς όριο ηλικίας των συμβασιούχων στον διαγωνισμό νομιμοποίησης που έπεται. Ο Σκουρλέτης είχε προκρίνει τα 45 χρόνια και έκανε μια μικρή παραχώρηση με την αύξησή τους στα 50. Ο Πρωθυπουργός καταλαβαίνει καλύτερα το δίκιο του εργάτη, όπως και το δικαίωμα των συνδικαλιστών στους ΟΤΑ να κινηθούν και εκείνοι με πολιτική σκοπιμότητα, προτού αναστείλουν την απεργία.

Σε μια πρώτη ανάγνωση, ο Σκουρλέτης βγήκε χαμένος από την αναμέτρηση και αυτό ίσως παίξει τον ρόλο του στον ανασχηματισμό - που μπορεί να βρίσκεται πιο κοντά από ό,τι ελπίζουν οι περισσότεροι υπουργοί. Η εκτίμηση θα είχε μια στέρεη λογική αν η μεγάλη αποστολή του Σκουρλέτη συνδεόταν με τα σκουπίδια. Στην πραγματικότητα, όμως, η καθαριότητα στους δήμους προέκυψε περισσότερο ως «αστοχία υλικού», καθώς οφείλεται σε μια εκτός προγράμματος απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Με τον διαγωνισμό, εξάλλου, για μόνιμες θέσεις στις υπηρεσίες καθαριότητας, που ήδη προβάλλεται ως κυβερνητική επιτυχία, ο υπουργός αναμένει και πολιτικά κέρδη: θα είναι ο πρώτος διαγωνισμός για μονιμοποιήσεις από το 2010, ενώ θεμελιώνει τη δυνατότητα προσλήψεων στις ανταποδοτικές υπηρεσίες που δεν θα εμπίπτουν στον κανόνα του 1:4 (μία πρόσληψη για κάθε τέσσερις αποχωρήσεις). Συνεπώς, τα σκουπίδια δεν ήταν απειλή.

Ο Σκουρλέτης είναι στο υπουργείο Εσωτερικών για τις εκλογές. Εξαρχής αυτός ήταν και ο ουσιαστικός λόγος της μετακίνησής του από το υπουργείο Ενέργειας και όχι η «αριστερή φωνή» του που ενοχλούσε το Μαξίμου. Το φθινόπωρο έρχεται ο νόμος για την απλή αναλογική στους δήμους, ο οποίος ακολουθεί το νομοσχέδιο-σκούπα για τα θεσμικά στους ΟΤΑ. Η αντιμισθία για όλους τους αντιδημάρχους είναι ένα ακόμη «δώρο» για να καμφθούν αντιστάσεις. Αν οι ρίζες του ΣΥΡΙΖΑ απλώσουν στον χώρο της Αυτοδιοίκησης, αυτό μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμο και σε φάση αντιπολίτευσης. Αλλά ο σχεδιασμός πηγαίνει ακόμη μακρύτερα: οι κάλπες για την Αυτοδιοίκηση μπορεί να πάρουν παράταση και αντί να στηθούν παράλληλα με τις ευρωεκλογές, τον Μάιο του 2019, να υπηρετήσουν ένα σχέδιο για διπλές κάλπες - μαζί με τις εθνικές - τέσσερις μήνες μετά. Το θέμα ωστόσο δεν είναι αν ο Σκουρλέτης μπορεί να διαμορφώσει τις συνθήκες για εξάντληση του εκλογικού χρόνου, αλλά αν ο Τσίπρας μπορεί να φθάσει μέχρι εκεί.

"...Ή μή διενέργεια βακουφικών εκλογών στά πλουσιότερα ευαγή Ιδρύματα της ελληνικής μειονότητας, όπως τά Νοσοκομεία Βαλουκλή, αποτελεί ένα άπό τά πολλά προβλήματα πού αντιμετωπίζει ακόμη καί σήμερα ή ελληνική μειονότητα. Πώς μιά χώρα πού ισχυρίζεται ότι σέβεται τίς θρησκευτικές μειονότητες, επιτρέπει καί ενισχύει ποικιλοτρόπως τή λειτουργία "πειρατικής», χωρίς ποίμνιο, τουρκορθόδοξης Εκκλησίας, ή οποία διοικείται έδώ καί τρείς γενεές άπό άτομα μιας καί μόνο οικογένειας πού έχει σφετεριστεί αυθαίρετα καί βίαια τρείς εκκλησίες της ομογένειας στήν περιοχή τοϋ Γαλατά χωρίς νά διατηρεί καμμία σχέση μέ τήν Ορθοδοξία ή άκόμη βασικές γνώσεις σχετικά μέ τήν χριστιανική θρησκεία;..."

Από την "ΕΣΤΙΑ"

"ΕΣΤΙΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 01-02/07/17

Έδώ Κωνσταντινούπολις
Επικοινωνιακό «παιγνίδι»

 γιά τις μειονότητες

Του Πρέσβεως Αλέξη Αλεξανδρή

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ έκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης της ανάγνωσης του Κορανίου και τής τέλεσης προσευχής, παρουσία του επικεφαλής της Προεδρίας Θρησκευτικών Υποθέσεων της τουρκικής πρωθυπουργίας εντός του μουσείου της Αγίας Σοφίας, έδωσε τήν ευκαιρία στην τουρκική πλευρά νά αντιστρέψει τους όρους εγείροντας, γιά μιά ακόμη φορά, θέμα «μουσουλμανικής τουρκικής μειονότητας στην Ελλάδα». Συγκεκριμένα, μέ την ύπ. αριθ. 203/23.6.2017 ανακοίνωση, το τουρκικό ΥΠΕΞ ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα δέν σέβεται τις θρησκευτικές ελευθερίες των μειονοτήτων και ισχυρίζεται: "οι ελληνικές Αρχές ασκούν στην μουσουλμανική "τουρκική" μειονότητα της Ελλάδας αυξανόμενη πίεση, καταθέτουν νόμους ενάντια στους εκλεγμένους μουφτήδες, επειδή αυτοί επιτελούν τις φυσικές τους αρμοδιότητες».

Η ελληνική απάντηση υπήρξε άμεση, αλλά λακωνική καί γενικής υφής: "Οταν χάνεις τό μέτρο ώς προς τήν προστασία τών θρησκευτικών ελευθεριών καί τών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τότε δυστυχώς κοιτάζεις στό έσωτερικό σου καί βλέπεις γείτονες. Ή Τουρκία κρίνει εξ ιδίων τά αλλότρια».

Μέ τόν τρόπο αυτό συνεχίζεται τό άτέρμονο διπλωματικό παιγνίδι "μιά σου καί μιά μου» στό πλαίσιο μιάς σχέσης, στην ουσία, ανταγωνιστικής αλληλεξάρτησης. Τό θέμα γιά τήν ελληνική πλευρά είναι ότι μέσα άπό αυτή τή διαδικασία ανταλλαγής ανακοινώσεων δημιουργείται ένα αθροιστικά ασύμμετρο παίγνιο στρατηγικής μορφής, πού διαστρεβλώνει καί μετατρέπει τήν ελληνοτουρκική μειονοτική υπόθεση σέ μονομερές ζήτημα 

"τουρκομουσουλμάνων της Δυτικής Θράκης».

Ή τουρκική πλευρά προωθεί επικοινωνιακά τήν εικόνα μιας χώρας πού έχει κάνει πολλά σημαντικά βήματα γιά τις μή μουσουλμανικές μειονότητες της, ένω ταυτόχρονα καταγγέλλει τήν Ελλάδα γιά επιβολή καθεστώτος δεύτερης κατηγορίας στους μουσουλμάνους πολίτες της στον εκπαιδευτικό, θρησκευτικό καί οικονομικό τομέα, όπως ευθαρσώς δήλωσε στά Αρριανά τής Ροδόπης ό δυτικοθρακιώτης Τούρκος υπουργός Εργασίας Μεχμέτ 

Μουεζίνογλου κατά τή διάρκεια τής πρόσφατης "ιδιωτικής» επίσκεψης στή Θράκη του πρωθυπουργού της Τουρκίας, Μπιναλή Γιλντιρίμ. Ή προδραστική διπλωματική προσέγγιση στό μειονοτικό ζήτημα έχει έργαλειοποιηθεί άπό τό τουρκικό ΥΠΕΞ. μέ αποτέλεσμα ή ελληνική πλευρά νά καταναλώνει μεγάλο μέρος της ενέργειας της στό νά αντιδρά στήν καταγγελτική ρητορική της Τουρκίας, ή οποία, όπως διαφάνηκε κατά τήν έν λόγω επίσκεψη Γιλντιρίμ, στοχεύει στην καθιέρωση ρόλου Μητέρας Πατρίδας καί προστάτιδας τών "Τούρκων της Δυτικής Θράκης».

Αντιμέτωπη μέ τήν επιθετική τουρκική διπλωματία στό μειονοτικό, ή Ελλάδα δυσκολεύεται νά προβάλλει μέ αποτελεσματικότητα καί διεθνή απήχηση τις πραγματικές συνθήκες ανεξιθρησκίας πού επικρατούν στή σημερινή ελληνική Θράκη. Διερωτώμαι ποιά θά ήταν ή αντίδραση τοϋ Τούρκου ΥΠΕΞ, αν μετά τήν ανωτέρω ανακοίνωση τής Τουρκίας ό Έλληνας ομόλογος του, στό πλαίσιο τής καλής καί ειλικρινούς επικοινωνίας πού διατηρούν, τού πρόσφερε μέσω του πρέσβυ μας στήν Άγκυρα, ένα ανάτυπο του εξαιρετικού τρίγλωσσου (ελληνικά, τουρκικά, αγγλικά) βιβλίου "Μουσουλμανικά μνημεία τής Δ. Θράκης, Ελλάδα», μέ τίς καταπληκτικές φωτογραφίες τής μουσουλμανικής θρησκευτικο-κοινωνικής ζωής στή Θράκη. Στό βιβλίο αυτό, πού ετοιμάστηκε πρίν μερικά χρόνια μέ μεγάλη επιμέλεια άπό ομάδα νέων μουσουλμάνων υποστηρικτών τοϋ τοπικού θρακικού Ισλάμ μέ τή βοήθεια διακεκριμένων θεολόγων τών τριών μουφτειών, συγκεντρώνονται φωτογραφίες τής μεγάλης πλειονότητας τών τεμενών καί άλλων ισλαμικών μνημείων τής ελληνικής Θράκης, πού πιστοποιούν τήν μουσουλμανική παρουσία καί τήν ειρηνική καί εποικοδομητική συμβίωση τών χριστιανών καί μουσουλμάνων τής περιοχής. Θά μπορούσε δέ στην αφιέρωση του όΈλληνας υπουργός νά γράψει: "Μερικές φορές μιά φωτογραφία αξίζει όσο καί χίλιες λέξεις». Δυστυχώς, εκατοντάδες αντίτυπα του βιβλίου αυτού βρίσκονται αναξιοποίητα, καταχωνιασμένα στά υπόγεια τών μουφτειών.

Ένα άλλο άκρως ενδιαφέρον σημείο στην τουρκική ανακοίνωση είναι ή άναφορά στους εκλεγμένους μουφτήδες, δηλαδή τους υποστηριζόμενους ποικιλοτρόπως άπό τό τουρκικό Γενικό Προξενείο της Κομοτηνής θρησκευτικούς λειτουργούς, πού μέ ζήλο καί προκλητικότητα προωθούν στην ελληνική Θράκη τό τουρκικό πολιτικό καί εθνικιστικό μοντέλο του Ισλάμ. Ή αξίωση γιά τήν εκλογή μουφτήδων μέ καθολική ψηφοφορία τοϋ συνόλου τών μουσουλμάνων πιστών είναι τόσο σαθρή (δηλαδή στην ουσία εκλογή πολιτικού μουφτή) πού δέν εφαρμόζεται πουθενά στον κόσμο, καί σίγουρα όχι στην Τουρκία. Αναφορικά μέ τήν Τουρκία, πρέπει νά σημειωθεί ότι ό κάθε ένας έκ τών 81 νομών της χώρας έχει τόν δικό της διορισμένο μουφτή, τόν όποιο ή τουρκική κυβέρνηση έχει τό δικαίωμα νά τόν μεταθέσει ή νά τόν απολύσει άνά πάσα στιγμή. Είναι γνωστό ότι μετά τήν απόπειρα πραξικοπήματος στις 15 Ιούλιο 2016, μεγάλο μέρος τών μουφτήδων εκδιώχθηκε καί πολλοί έξ αυτών, όπως ό μουφτής του 'Ερζερούμ, οδηγήθηκαν στή φυλακή μέ τήν κατηγορία ότι ανήκουν στό κίνημα "χιζμέτ» τοϋ Φετουλλάχ Γκιουλέν. Αξίζει νά διερευνηθεί τό σύστημα διορισμού τών μουφτήδων άπό τήν τουρκική κυβέρνηση σέ μεγαλύτερο βάθος, καθώς καί ή διαδικασία ανάδειξης του επικεφαλής της ανώτερης Ισλαμικής θρησκευτικής αρχής, τής Προεδρίας Θρησκευτικών Υποθέσεων, (Diyanet Isleri Baskanligi).Είρήσθω έν παρόδω ότι ό Τούρκος ηγέτης 'Ερντογάν είχε διορίσει τό 2003 ώς πρόεδρο τοϋ Ντιγιανέτ τόν θεολόγο Αλί Μπαιρακτάρογλου. τόν όποιο αποφάσισε νά αντικαταστήσει οκτώ χρόνια αργότερα όταν ενοχλήθηκε, μεταξύ άλλων, άπό τή στάση του στό θέμα της μαντηλοφορίας.Έτσι, στις 11 Νοεμβρίου 2010, ό άρμόδιος υπουργός γιά θρησκευτικές υποθέσεις Φαρούκ Τσελίκ διόρισε νέο πρόεδρο Θρησκευτικών Υποθέσεων, τόν θεολόγο Μεχμέτ Γιορμέζ.

Όσον άφορα στην ομογένεια στην Κωνσταντινούπολη καί τήν "Ιμβρο, ό Γιλντιρίμ απευθυνόμενος στους μουσουλμάνους της Θράκης κατά τήν έκεί πρόσφατη επίσκεψη, τοϋ είπε ότι "εμείς κάναμε τό καθήκον μας (δηλαδή έναντι της ελληνικής μειονότητας), τώρα είναι ή σειρά τής Ελλάδας».

Εδώ, ή τουρκική πλευρά δέν λέει καν τήν μισή αλήθεια .Δέν υπάρχει αμφιβολία ότι κατά τά πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης Ερντογάν έγιναν συγκεκριμένα βήματα αποκατάστασης κάποιων έκ των αδικιών τοϋ παρελθόντος. Επεστράφησαν στό Οικουμενικό Πατριαρχείο καί στην ομογένεια αρκετά άπό τά ακίνητα πού είχαν σφετερισθεί στό παρελθόν προηγούμενες κεμαλικές κυβερνήσεις.

Επετράπη ή επαναλειτουργία μειονοτικών σχολείων στην "Ιμβρο. Πραγματοποιήθηκαν εκλογές σέ μεγάλο μέρος των ελληνικών κοινοτήτων. Καταργήθηκε ή περιβόητη ανθελληνική Ειδική Επιτροπή Μειονοτήτων πού άπό τήν Ίδρυση της τό 1962 ταλαιπώρησε τίς διοικήσεις τών μή μουσουλμανικών βακουφικών επιτροπών καί ώθησε πολλούς μειονοτικούς νά εγκαταλείψουν τήν Τουρκία. Καθιερώθηκε ένας εποικοδομητικός διάλογος τοϋ κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ μέ τίς ηγεσίες των μή μουσουλμανικών μειονοτήτων, αιρετός εκπρόσωπος τών οποίων συμμετέχει πλέον ώς μέλος στό διοικητικό συμβούλιο της Γενικής Διεύθυνσης Βακουφιών. Τά ελληνορθόδοξα ευαγή Ιδρύματα απέκτησαν οικονομική άνεση καί σέ ορισμένες περιπτώσεις ακόμη καί οικονομική ευμάρεια.

Παραμένουν, ωστόσο, άλυτα ακόμη μεγάλα καί σοβαρά αιτήματα της ρωμιορθόδοξης μειονότητας, μέ πρώτο τή συνεχιζόμενη απαγόρευση της λειτουργίας της Θεολογικής
Σχολής Χάλκης. Παραβίαση τών θρησκευτικών ελευθεριών συνιστά ό χαρακτηρισμός τοϋ συνόλου τών Ιστορικών μοναστηριών τών Πριγκηπόννησων ώς "κατειλημμένων» ευαγών Ιδρυμάτων, προκειμένου νά ελέγχεται ή διοίκηση καί ακίνητη τους περιουσία άπό μουσουλμάνους Τούρκους επιτρόπους διορισμένους άπό τό Κράτος. Από τήν άποψη εσωτερικής τουρκικής έννομης τάξης, τό Οικουμενικό Πατριαρχείο συνεχίζει νά αποτελεί "ίδρυμα-φάντασμα», άφοϋ δέν τοϋ αναγνωρίζεται επίσημη νομική προσωπικότητα.

Ή μή διενέργεια βακουφικών εκλογών στά πλουσιότερα ευαγή Ιδρύματα της ελληνικής μειονότητας, όπως τά Νοσοκομεία Βαλουκλή, αποτελεί ένα άπό τά πολλά προβλήματα πού αντιμετωπίζει ακόμη καί σήμερα ή ελληνική μειονότητα. Πώς μιά χώρα πού ισχυρίζεται ότι σέβεται τίς θρησκευτικές μειονότητες, επιτρέπει καί ενισχύει ποικιλοτρόπως τή λειτουργία "πειρατικής», χωρίς ποίμνιο, τουρκορθόδοξης Εκκλησίας, ή οποία διοικείται έδώ καί τρείς γενεές άπό άτομα μιας καί μόνο οικογένειας πού έχει σφετεριστεί αυθαίρετα καί βίαια τρείς εκκλησίες της ομογένειας στήν περιοχή τοϋ Γαλατά χωρίς νά διατηρεί καμμία σχέση μέ τήν Ορθοδοξία ή άκόμη βασικές γνώσεις σχετικά μέ τήν χριστιανική θρησκεία;

Συνεχίζεται, λοιπόν, τό ελληνοτουρκικό επικοινωνιακό παιγνίδι στό ζήτημα τών μειονοτήτων καί δυστυχώς φαίνεται νά υπερισχύει εκείνος πού παρουσιάζει καλύτερα τήν εικονική πραγματικότητα παρά τό αναμφισβήτητο γεγονός, ότι οϊ ισάριθμες τήν εποχή της υπογραφής τής Συνθήκης της Λωζάννης εκατέρωθεν μειονότητες αριθμούν σήμερα γύρω στις 3.000 ομογενείς στην Τουρκία καί άνω τών 120.000 μουσουλμάνων οτήν Θράκη, οι οποίοι εκπροσωπούνται οτήν ελληνική Βουλή μέ τέσσερεις μουσουλμάνους εκπροσώπους τους.

"....Οι δισταγμοί της σοσιαλδημοκρατίας ή πολύ περισσότερο οι προσπάθειες μοναχικής πορείας με την ψευδαίσθηση ότι οι λαϊκές μάζες θα ακολουθήσουν «πεφωτισμένους -ες» είναι αντανάκλαση στην έρημο αλλά και προσβολή σε έναν λαό που έχει υποφέρει. «Ο,τι είναι αναγκαίο είναι αληθινό». Και αναγκαίο είναι να παράγουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε, εκμεταλλευόμενοι τις τεχνολογικές γνώσεις μιας από τις πιο μορφωμένες γενιές νέων, να δημιουργούμε λειτουργικές δομές (με τη λιγότερη δυνατή γραφειοκρατία) και να συνδέουμε πολιτικά και δημοκρατικά τις δυνάμεις της παραγωγής...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ",
01-02/07/17

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΜΕΤΩΠΑ

Του Νίκου Τόσκα*


Τα μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά μέτωπα δημιουργούνται για να αντιμετωπίσουν μεγάλες κρίσεις και να υπερασπιστούν συμφέροντα κοινωνικών μαζών, οι οποίες σε αντίθετη περίπτωση θα βρίσκονταν κατακερματισμένες και επόμενα ηττημένες.
Στις σημερινές συνθήκες και υπό την κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, δεν φαίνεται να μπορεί να διατηρηθεί η επιβίωση όχι μόνο της παραδοσιακής μεσαίας τάξης αλλά ούτε και μεγάλου μέρους της εύπορης κυρίαρχης τάξης.
Η συμμετοχή των εργαζομένων στην παραγωγική διαδικασία έχει συρρικνωθεί και τα εισοδήματά τους έχουν εξανεμισθεί. Και αυτό γιατί η ίδια η ζήτηση μειώθηκε σημαντικά, τα προϊόντα δεν μπορούν να διατεθούν και άρα η παραγωγή τους φθίνει. Οι ανισότητες ανάμεσα σε μια μικρή μερίδα της άρχουσας τάξης και της μεγάλης μάζας των εργαζομένων διαρκώς διευρύνονται.
Αυτές οι ανισομέρειες καθορίζουν ήδη την επόμενη αστάθεια και αυτή συνδέεται αναπόφευκτα με γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Σε τέτοιες συνθήκες οι χρηματοπιστωτικές κρίσεις είναι όχι μόνο κυκλικές αλλά και συχνές, με μεγάλη διάρκεια.
Και το ερώτημα που τίθεται: Μπορεί να υπάρξει νέα ώθηση της οικονομίας με εγγυήσεις για κοινωνική ειρήνη;
Αυτή τη στιγμή, είναι πλέον ελάχιστοι οι αναξιοποίητοι φυσικοί πόροι μετά την υπερεκμετάλλευση των τελευταίων δύο αιώνων. Είναι επίσης δεδομένο ότι και οι νέες μεγάλες τεχνολογικές πρόοδοι δεν αναμένεται να τροφοδοτήσουν νέες θέσεις εργασίας. Δεδομένης και της άρνησης της άρχουσας τάξης να μοιρασθεί τα κέρδη της, δεν είναι ορατή μια μεγάλη οικονομική ανάπτυξη που θα ωφελήσει μεγάλο αριθμό εργαζόμενων.
Και το επόμενο ερώτημα που προκύπτει: Τι μπορεί να αλλάξει για το κοινό καλό και το συμφέρον των πολλών; Μπορεί να μεγαλώσει η πίτα και να μοιρασθεί πιο δίκαια; Με άλλα λόγια, μπορεί να δημιουργηθούν παραγωγικές δυνάμεις που στη συνέχεια θα προκαλέσουν νέες παραγωγικές σχέσεις και αυτές να δημιουργήσουν πιο δίκαιη κατανομή;
Μπορούν να συνεργαστούν σε μετωπικά σχήματα όσοι παράγουν με τον έναν ή άλλο τρόπο ώστε να παίξουν πιο κεντρικό ρόλο στην πολιτική σκηνή;
Μπορούν οι δυνάμεις της εργασίας και οι πολιτικές ηγεσίες της Αριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας να συνασπιστούν παραμερίζοντας τις ιδεολογικές διαφορές και στοχεύσεις του μέλλοντος ή θα συνεχίσουν να πορεύονται υποταγμένες στο 1% της κυρίαρχης χρηματοπιστωτικής και ασθενικά παραγωγικής κυρίαρχης τάξης;

Στην Ευρώπη οι ασθενείς ακόμη δυνάμεις που εκπροσωπούν την παραγωγή κάνουν προσπάθειες να συνεργαστούν. Είναι αναγκαίο γιατί χωρίς παραγωγή δεν μπορεί να υπάρξουν παραγωγικές δυνάμεις. Κάποιοι ασκούν κριτική στη γραμμική αυτή σχέση, η αλήθεια όμως αυτή δεν ανατρέπεται με λόγια και εύκολο τρόπο.
Φαίνεται ότι η συνεργασία και οι μετωπικές προσπάθειες για άλλη μία φορά θα αποτελέσουν μονόδρομο για την αντιστροφή της πορείας του νεοφιλελευθερισμού, που ταλαιπώρησε τους εργαζόμενους αφού πρώτα τους παραπλάνησε από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Οι δισταγμοί της σοσιαλδημοκρατίας ή πολύ περισσότερο οι προσπάθειες μοναχικής πορείας με την ψευδαίσθηση ότι οι λαϊκές μάζες θα ακολουθήσουν «πεφωτισμένους -ες» είναι αντανάκλαση στην έρημο αλλά και προσβολή σε έναν λαό που έχει υποφέρει.
«Ο,τι είναι αναγκαίο είναι αληθινό». Και αναγκαίο είναι να παράγουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε, εκμεταλλευόμενοι τις τεχνολογικές γνώσεις μιας από τις πιο μορφωμένες γενιές νέων, να δημιουργούμε λειτουργικές δομές (με τη λιγότερη δυνατή γραφειοκρατία) και να συνδέουμε πολιτικά και δημοκρατικά τις δυνάμεις της παραγωγής.
Στη χώρα μας, μαζί με την προσπάθεια αύξησης της πίτας, οφείλουμε να συμβάλουμε ώστε να δημιουργηθεί το μεγάλο πολιτικό μέτωπο των δημοκρατικών δυνάμεων, που θα κρατήσει τη χώρα και τον λαό της όρθιο και θα συμβάλει μελλοντικά στο δικαιότερο μοίρασμά της. Οφείλουμε να προσπαθήσουμε. Η απομόνωση οδηγεί σε ήττα.

*Αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη