«Με την παρουσία του στα εγκαίνια της έκθεσης ο Τσίπρας ήθελε, για πολλοστή φορά, να υπογραμμίσει ότι είναι άξιος διάδοχος και συνεχιστής των Ζαχαριάδη, Σιάντου, Ιωαννίδη. Και ό,τι δεν πέτυχαν εκείνοι με τη δύναμη των όπλων, θα προσπαθήσουν τώρα, αυτός και η παρέα του, να το πετύχουν με τη δύναμη της ψήφου. Αμετακίνητος στόχος είναι η μετατροπή της χώρας μας σε Βενεζουέλα της Μεσογείου. Πρέπει να σημάνει εθνικός συναγερμός, η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας μας και το δημοκρατικό μας πολίτευμα αντιμετωπίζουν έσχατο κίνδυνο»

Από "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"

"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 02/04/17

Τάκης Λαζαρίδης: «Ο Τσίπρας είναι άξιος διάδοχος 

του Ζαχαριάδη, του Σιάντου και του Ιωαννίδη»
Ο συγκρατούμενος του Μπελογιάννη μιλάει για τις τελευταίες στιγμές πριν από την εκτέλεση, για τις ευθύνες του Ζαχαριάδη, για τους μάταιους αγώνες και για τη θυσία που δεν δικαιώθηκε

Η συνέντευξη στο Λάμπρο Σταυρόπουλο

Ο Τάκης Λαζαρίδης ήταν ο νεαρός μελλοθάνατος, συγκρατούμενος του Νίκου Μπελογιάννη, που του χαρίστηκε η ζωή, αν και η στάση του στη δίκη ήταν συνεπής και ανυποχώρητη. Μέλος του παράνομου μηχανισμού των ασυρμάτων του ΚΚΕ, όπως και η αδελφή του Σταυρούλα, συνελήφθη τον Νοέμβριο του 1951 ενώ ήταν στρατιώτης. Εκείνη δεν συνελήφθη και καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο, αλλά κατάφερε να διαφύγει στις ανατολικές χώρες. Η υπόθεση των ασυρμάτων διευκόλυνε το μετεμφυλιακό κράτος το οποίο «φόρτωσε» την κατηγορία της κατασκοπείας στον ήδη συλληφθέντα από τον Δεκέμβριο του 1950 Μπελογιάννη, οδηγώντας τον στο εκτελεστικό απόσπασμα μαζί με τους Ηλία Αργυριάδη, Νίκο Καλούμενο και Δημήτρη Μπάτση τα ξημερώματα της Κυριακής 30 Μαρτίου 1952, κάτι που δεν είχε καταφέρει μέχρι τότε.

Ο πατέρας του, Κώστας Λαζαρίδης, ήταν γραμματέας του Εργατικού ΕΑΜ και στέλεχος της ΚΕ του ΚΚΕ και εκτελέστηκε από τους Γερμανούς το 1943, ενώ η μητέρα του, Σουλτάνα, καταδικάστηκε από τους βούλγαρους φασίστες για την αντιστασιακή της δράση σε ισόβια δεσμά. Ο Τάκης Λαζαρίδης ήταν στο ίδιο κελί με τον Μπελογιάννη και τον Μπάτση. Οταν ήρθαν οι δεσμοφύλακες να τους πάρουν, σηκώθηκε κι εκείνος: «Εσύ, Λαζαρίδη, κάτσε» του είπαν. Το απόσπασμα γλίτωσε και η Ελλη Παππά λόγω του ότι ήταν μωρομάνα. Από τις φυλακές της Καλλιθέας μεταφέρθηκε στις φυλακές της Κεφαλονιάς, κατόπιν στο Καλάμι της Κρήτης, στην Κέρκυρα, ξανά πίσω στην Αλικαρνασσό της Κρήτης και μετά στην Αίγινα. Συνολική διάρκεια 15 χρόνια φυλακή. Αποφυλακίστηκε το 1966. Τότε ξανάσμιξε και με τη μητέρα του, ενώ με την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας της 21ης Απριλίου 1967 εκείνος πρόλαβε να ξεφύγει, ενώ η μητέρα του πήγε εξορία. Σήμερα είναι ένας άλλος άνθρωπος. Εχει αναθεωρήσει πολλά για τη στάση του. Πιστεύει ότι ήταν μάταιοι οι αγώνες και ότι η Αριστερά ζημίωσε τον τόπο: «Ευτυχώς, σύντροφοι, ηττηθήκαμε» έχει γράψει, προκαλώντας την οργή των άλλοτε συντρόφων του.

Συμπληρώθηκαν αυτές τις ημέρες 65 χρόνια από την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του. Ησασταν στο ίδιο κελί μέχρι το τέλος, υποψήφιος και εσείς για το εκτελεστικό απόσπασμα. Τι θυμάστε από εκείνες τις τελευταίες στιγμές;

«Θυμάμαι το απότομο ξύπνημα μέσα στα άγρια μεσάνυχτα από το βαρύ ποδοβολητό των ανθρώπων που έρχονταν να μας πάρουν. Θυμάμαι τον ανατριχιαστικό θόρυβο από τις κλειδαριές που έτριζαν καθώς άνοιγαν τα κελιά, την κουστωδία των φυλάκων και χωροφυλάκων που εισέβαλαν στο κελί μας. Θυμάμαι το πικρό μειδίαμα του Μπελογιάννη καθώς πρόφερε τη φράση "πάμε για καθαρό αέρα;". Θυμάμαι τις σπαρακτικές κραυγές της Ελλης "μην αφήνετε να τους πάρουν, μην αφήνετε να τους πάρουν". Και θυμάμαι, τέλος, τις ατέλειωτες βόλτες μέσα στο άδειο κελί μέχρι να ξημερώσει, καθώς και τον όρκο που έδωσα καθώς νοερά τους αποχαιρετούσα, να συνεχίσω τον αγώνα ως το νικηφόρο τέλος. Μερικά χρόνια αργότερα πάτησα τον όρκο, δεν μπορούσα όμως να κάνω διαφορετικά. Πάνω από οποιονδήποτε όρκο στέκεται η αλήθεια, γιατί η αλήθεια ταυτίζεται με την πατρίδα».

Αναρωτιέται κάποιος αν μπορούν να περιγραφούν τα συναισθήματα που νιώθει ένας μελλοθάνατος και μάλιστα σε νεαρή ηλικία, όπως ήσασταν τότε εσείς...

«Είναι πράγματι δύσκολο να περιγραφούν τα συναισθήματα αυτά, όμως γεγονός είναι ότι δεν με συνείχε τότε ούτε φόβος ούτε αγωνία, μόνο λύπη για τις πίκρες που πότιζα τη μάνα μου. Δεν ήμουν βέβαια ένας μπαρουτοκαπνισμένος αγωνιστής, ήμουν όμως γιος του Κώστα Λαζαρίδη, ενός αγωνιστή που εκτελέστηκε για την αντιστασιακή του δράση από τους Γερμανούς στο σκοπευτήριο της Καισαριανής τον Μάη του '43. Ενός αγωνιστή που έπεσε ζητωκραυγάζοντας για το κόμμα και την πατρίδα, γι' αυτό και το κόμμα τον κατέταξε στο πάνθεο των ηρώων του. Ημουν έτοιμος να ακολουθήσω το παράδειγμά του».

Ποιοι ήταν οι λόγοι που σας χάρισαν τη ζωή;

«Κύριος λόγος ήταν ότι ήμουν γιος ενός εκτελεσμένου από τους Γερμανούς αγωνιστή και μιας καταδικασμένης από τους Βουλγάρους σε ισόβια δεσμά αγωνίστριας. Είναι προφανές ότι ο συμβολισμός Γερμανοί, Βούλγαροι, Ελληνες, δεν θα ήταν και τόσο τιμητικός για τους κρατούντες...».

Η συγκρατούμενή σας και σύντροφος του Μπελογιάννη, Ελλη Παππά, είχε κατονομάσει στην «πολιτική διαθήκη» της ως υπεύθυνο για τον θάνατό του τον Ζαχαριάδη. Εσείς τι πιστεύετε;

«Συμφωνώ πλήρως με την Ελλη. Ο Ζαχαριάδης ήταν ηθικός αυτουργός της εκτέλεσης, όχι μόνο γιατί έστειλε τον Μπελογιάννη στο στόμα του λύκου, σε μια προσπάθεια καταδικασμένη εκ των προτέρων σε αποτυχία, αλλά και γιατί δεν αξιοποίησε την επιστολή Πλουμπίδη που θα μπορούσε να αποτελέσει ένα, προσωρινό έστω, νομικό φράγμα για την εκτέλεση».

Παρά τη στάση σας στη δίκη, η οποία χαρακτηρίστηκε τότε από το κόμμα σας «επαναστατικά συνεπής και αδιάλλακτη», μετά από χρόνια οδηγηθήκατε στο συμπέρασμα ότι όλα ήταν μάταια. Γιατί;

«Γιατί ο χρόνος δεν είναι μόνο "πανδαμάτωρ", είναι και δάσκαλος. Μας διδάσκει πώς να ξεχωρίζουμε την αλήθεια από το ψέμα, το πλαστό από το γνήσιο. Κατάλαβα με τον χρόνο ότι αγωνιζόμενοι για την ουτοπία, απλώς προσπαθούσαμε να βιάσουμε την Ιστορία. Και η Ιστορία εκδικήθηκε».

Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που βρέθηκε σε απόσταση αναπνοής από τον θάνατο για τα «πιστεύω» του να δηλώνει ότι δεν είναι υπερήφανος για τους αγώνες του;

«Δεν μπορεί κανείς να είναι υπερήφανος για τους αγώνες του όταν διαπιστώνει ότι οι αγώνες του αυτοί όχι μόνο δεν ωφέλησαν αλλά ως μόνο αποτέλεσμα είχαν βαρύτατο υλικό και ανθρώπινο κόστος για την πατρίδα. Είχα κάθε δικαίωμα να αγωνιστώ και να θυσιαστώ για τα οποιαδήποτε ιδανικά, δεν είχα όμως κανένα δικαίωμα να πληγώσω την πατρίδα, να προκαλέσω τον θάνατο αθώων συμπατριωτών μου».

Τελικά δικαιώθηκε ή όχι ο Μπελογιάννης και η θυσία του;

«Η θυσία, όχι μόνο του Μπελογιάννη, αλλά και πολλών χιλιάδων κομμουνιστών δεν μπορούσε να δικαιωθεί γιατί ιστορικά ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Ενώ η χώρα μας είχε ζωτική ανάγκη από έναν ριζικό εκσυγχρονισμό, οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό, διοικητικό, εμείς προσπαθούσαμε να επιβάλουμε διά της βίας "σοσιαλιστικό μετασχηματισμό". Η αποτυχία ήταν αναπόφευκτη».

Πάντως το θέμα προκαλεί και διχάζει 65 χρόνια μετά, όπως έδειξαν και οι αντιδράσεις από την πλευρά της ΝΔ και της Χρυσής Αυγής στη Βουλή. Τελικά τα μετεμφυλιακά μίση και πάθη είναι ακόμα εδώ;

«Τα μετεμφυλιακά πάθη είναι εδώ και θα συνεχίσουν να παραμένουν εδώ, όσο δεν αποκτούμε την εθνική μας αυτογνωσία. Και δεν πρόκειται να αποκτήσουμε την εθνική μας αυτογνωσία όσο η κομμουνιστική Αριστερά κατορθώνει, παραποιώντας και διαστρεβλώνοντας την ιστορική αλήθεια, να εμφανίζεται ως "αθώα του αίματος" ενώ ευθύνεται αποκλειστικά και για τον Δεκέμβρη και για τον εμφύλιο».

Πώς είδατε την παρουσία του Πρωθυπουργού στα εγκαίνια της μόνιμης έκθεσης στην Αμαλιάδα και τον συμβολισμό της;

«Με την παρουσία του στα εγκαίνια της έκθεσης ο Τσίπρας ήθελε, για πολλοστή φορά, να υπογραμμίσει ότι είναι άξιος διάδοχος και συνεχιστής των Ζαχαριάδη, Σιάντου, Ιωαννίδη. Και ό,τι δεν πέτυχαν εκείνοι με τη δύναμη των όπλων, θα προσπαθήσουν τώρα, αυτός και η παρέα του, να το πετύχουν με τη δύναμη της ψήφου. Αμετακίνητος στόχος είναι η μετατροπή της χώρας μας σε Βενεζουέλα της Μεσογείου. Πρέπει να σημάνει εθνικός συναγερμός, η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας μας και το δημοκρατικό μας πολίτευμα αντιμετωπίζουν έσχατο κίνδυνο».

Ο Μπελογιάννης ζει;

Του Σωκράτη Τσιχλιά


Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο Νίκος Μπελογιάννης που εκτελέστηκε στις 30 Μαρτίου του 1952, σε ηλικία 37 ετών, διά τυφεκισμού στο στρατόπεδο του Γουδή ήταν ένα τραγικό θύμα μιας ακραίας ψυχροπολεμικής περιόδου. Είναι επίσης βέβαιο ότι παρά την παράφρονα πολιτική του «όπλου παρά πόδας» του Ζαχαριάδη, η ελληνική δημοκρατία δεν απειλείτο από τους ηττημένους και αποδεκατισμένους κομμουνιστές, τον παράνομο μηχανισμό και τους ασυρμάτους τους.

Ο άνθρωπος με το γαρίφαλο και οι συγκατηγορούμενοί του συνελήφθησαν, δικάστηκαν δύο φορές και καταδικάστηκαν άλλες τόσες για το φρόνημά τους. Δεκάδες χιλιάδες ομοϊδεάτες τους, ή απλώς συγγενείς ομοϊδεατών τους, ταλαιπωρήθηκαν κοινωνικά, στερήθηκαν την ελευθερία τους, βασανίστηκαν όχι για τις παράνομες πράξεις αλλά για τα παράνομα πιστεύω τους, τα άγρια μετεμφυλιακά χρόνια. Τότε που οι νικητές έδιναν συγχωροχάρτι και εξουσία σε συνεργάτες των Γερμανών αλλά εξόριζαν και φυλάκιζαν όσους κομμουνιστές ή συνοδοιπόρους δεν υπέγραφαν εξευτελιστικές δηλώσεις μετανοίας.

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο Νίκος Μπελογιάννης ήταν ένας φλογερός ιδεολόγος που θυσιάστηκε για τα πιστεύω του. Ενας μάρτυρας του ΚΚΕ που συγκίνησε με το πάθος της απολογίας του την παγκόσμια κοινή γνώμη, πολιτικές και καλλιτεχνικές ελίτ της εποχής. Ο Πικάσο τον ζωγράφισε, ακόμη και ο στρατηγός Ντε Γκολ ζήτησε να μη θανατωθεί.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία επίσης ότι υπήρξε θύμα και του σταλινικού κόμματος το οποίο υπηρέτησε ανιδιοτελώς και για το οποίο θυσιάστηκε. Οταν ο σύντροφος και φίλος του Νίκος Πλουμπίδης με μια μεγαλειώδη κίνηση παίρνει με επιστολή του προς την κυβέρνηση όλη την ευθύνη για τον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ και ζητά την αθώωσή του προσφέροντας τον εαυτό του στη θέση του, ο Ζαχαριάδης βγάζει πλαστή την επιστολή και τον Πλουμπίδη πράκτορα. Χρόνια μετά, η σύντροφος του Μπελογιάννη και μητέρα του γιου του Ελλη Παππά θα καταγγείλει «(...) ο Ζαχαριάδης ήθελε τότε έναν ήρωα και έναν χαφιέ και τους έφτιαξε (...)».

Ο Νίκος Μπελογιάννης ξέρουμε τώρα ότι έχασε τη ζωή του άδικα από ένα βάρβαρο καθεστώς και μάταια επέλεξε λάθος τρόπο να αλλάξει τον κόσμο. Αν ζούσε θα μάτωνε η καρδιά του για τα χιλιάδες θύματα του Στάλιν, τις εκτελέσεις, τις εξορίες, τα βάσανα που φόρτωσε σε εκατομμύρια ανθρώπους ο υπαρκτός σοσιαλισμός στο όνομα των πιο αγνών ιδανικών. Αν ζούσε θα έχανε, στα 75 του χρόνια, το έδαφος κάτω από τα πόδια του, όταν η κόκκινη αυτοκρατορία κατέρρευσε χωρίς να πέσει ούτε μια τουφεκιά.

Ο Νίκος Μπελογιάννης είναι ένας από τους Αγίους του κομμουνιστικού δόγματος. Στη σύντομη ζωή του αγωνίστηκε για να εγκατασταθεί στην Ελλάδα δικτατορία του προλεταριάτου. Φαντάζομαι ότι η ελληνική Πολιτεία δεν έφτιαξε στην Αμαλιάδα προτομή και μουσείο για να τιμήσει αυτήν του την πλευρά αλλά για να εισφέρει στη συλλογική συνείδηση μια «συγγνώμη» για την αγριότητα που επέδειξε εκείνη την εποχή. Ο Μπελογιάννης δεν είναι εθνικός ήρωας αλλά μπορεί να γίνει σύμβολο εθνικό συμφιλίωσης και αλληλοκατανόησης. Εχουμε πληρώσει ακριβά τα πάθη, το μίσος, τον διχασμό νικητές και ηττημένοι.

"...Αυτή η τακτική του Πόντιου Πιλάτου των ΗΠΑ τόσο σε διμερές επίπεδο όσο και επίπεδο Συμμαχίας δεν μπορεί να εκπλήσσει κανέναν, διότι η μόνη πλευρά που κινείται – επιτυχώς για τα συμφέροντα της- στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, αλλά και στη ΕΕ,(με το Σχέδιο Δράσης ΕΕ-Τουρκίας στο μεταναστευτικό) , είναι η Τουρκία. Όλες τις προηγούμενες δεκαετίες, μέχρι την παρούσα μνημονιακή , οι ελληνικές κυβερνήσεις είχαν επιλέξει την πολιτική του κουκουλώματος των προβλημάτων με την Τουρκία στους Διεθνείς Οργανισμούς...."

ΚΕΑ-ΕτΤ(13)

Από την "Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου"

Ποιός θα παρέμβει στα ελληνοτουρκικά;

Της Κύρας Αδάμ

Δεν πρόλαβαν να κοπάσουν τα πανηγύρια στο Λευκό Οίκο  για την επέτειο της 25^ης Μαρτίου και οι «αγάπες» του προέδρου Τραμπ, (και γιατί όχι, αφού η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στο ΝΑΤΟ που υπερπληρώνει τη συνδρομή της και θα επεκτείνει με συνοπτικές διαδικασίες την χρήση της βάσης της Σούδας), και το State Department έφερε τα πράγματα στα ίσα του επιμένοντας ότι η Ελλάδα και η Τουρκία να «κόψουν το λαιμό τους» να  αποκλιμακώσουν μόνες τους τη μεταξύ τους ένταση. Διευκρίνισε ακόμα ότι ο Αμερικανός ΥΠΕΞ, που βρίσκεται τώρα στην Άγκυρα δεν θα ασχοληθεί με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Αυτή η τακτική του Πόντιου Πιλάτου των ΗΠΑ τόσο σε διμερές επίπεδο όσο και επίπεδο Συμμαχίας δεν μπορεί να εκπλήσσει  κανέναν, διότι η μόνη πλευρά που κινείται – επιτυχώς για τα συμφέροντα της- στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, αλλά και στη ΕΕ,(με το Σχέδιο Δράσης ΕΕ-Τουρκίας στο μεταναστευτικό) , είναι η Τουρκία.

Όλες τις προηγούμενες δεκαετίες, μέχρι την παρούσα μνημονιακή , οι ελληνικές κυβερνήσεις είχαν επιλέξει την πολιτική του κουκουλώματος των προβλημάτων με την Τουρκία στους Διεθνείς Οργανισμούς.

Για παράδειγμα, όταν τη δεκαετία του 1990, ο τότε εκπρόσωπος της Τουρκίας κ. Οϊμέν κατονόμασε εγγράφως στη Συμμαχία «16 ελληνικά νησιά στο Αιγαίο» που δεν ανήκουν στην Ελλάδα και επομένως αμφισβητούνται, η Αθήνα δεν αντέδρασε ουσιαστικώς.

Ομοίως, όταν τον Αύγουστο του 2006 με το έγγραφο του SACEUR για την «Aegean Islands  Policy» το ΝΑΤΟ απαγορεύει σε  ελληνικά νατοϊκά αεροσκάφη να προσεγγίζουν και να υπερίπτανται των ελληνικών νησιών του Αν Αιγαίου, ως αποστρατιωτικοποιημένα, οι ελληνικές κυβερνήσεις όχι απλώς δεν έκαναν τίποτα για την ανατροπή του εγγράφου αυτού , αλλά αμφισβητούν ακόμα και σήμερα την ύπαρξη του.

Όταν το 2001 η Τουρκία ψηφίζει τον νόμο 24611 με τον οποίο διχοτομεί το Αιγαίο και την Κύπρο για σκοπούς Έρευνας και Διάσωσης και τον κατοχυρώνει στον αρμόδιο Οργανισμό Ναυσιπλοΐας (ΙΜΟ) και πάλι η Αθήνα δεν επεμβαίνει δυναμικά και αποτρεπτικά στα εξόφθαλμα σχέδια της Άγκυρας για το Αιγαίο.

Καθώς  έχει διαμορφωθεί το διεθνές αρνητικό διπλωματικό και επιχειρησιακό πλαίσιο για τα εθνικά και κυριαρχικά συμφέροντα όλες τις προηγούμενες δεκαετίες ,η πρόσφατη μεταναστευτική κρίση και η σχετική Συμφωνία και το Σχέδιο Δράσης ΕΕ – Τουρκίας βρήκε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σε πλήρη πολιτική και οικονομική  αδυναμία όχι μόνον να είναι ενεργό μέλος της διαπραγμάτευσης ΕΕ – Τουρκίας, (η Αθήνα δεν εκλήθη ποτέ να συμμετάσχει), αλλά και να κατοχυρώσει εθνικά και κυριαρχικά δικαιώματα της στην ευαίσθητη και ήδη επικίνδυνη περιοχή του Αν. Αιγαίου.

Έτσι η Τουρκία , από τον Οκτώβριο 2015, απέναντι σ' έναν ασθμαίνοντα  Πρόεδρο της Κομισιόν κ. Γιουνκερ να «καλοπιάσει» την Άγκυρα στην ανακοπή των μεταναστευτικών ροών στην Ευρώπη, κατόρθωσε να διαμορφώσει ένα «Σχέδιο Δράσης» στο σύνολο του  απαράδεκτο και ετεροβαρές σε βάρος της Ελλάδας. Έτσι για την αναχαίτηση παράνομων μεταναστών ν «στη θάλασσα του Αιγαίου»!!, η Τουρκία πέτυχε «..να εμποδίζει απώλεια ανθρωπίνων ζωών στη Θάλασσα με εντατικοποίηση των επιχειρήσεων Έρευνας και Διάσωσης..» Δι’ αυτού του τρόπου και με την αδράνεια της ελληνικής κυβέρνησης, (που είναι η μόνη διεθνώς αρμόδια να  εκτελεί επιχειρήσεις Έρευνας και Διάσωσης μέσα στα όρια του FIR Αθηνών), ο κ. Γιούνκερ, παράνομα και χωρίς αρμοδιότητα έχει εκχωρήσει στην Τουρκία αρμοδιότητες και κυριαρχικά δικαιώματα που ανήκουν νομίμως στην Ελλάδα.

Οι αντιδράσεις της Τουρκίας τον τελευταίο χρόνο στο Αιγαίο είναι πλέον αλυσιδωτές, με παράνομες επιχειρήσεις σε καθημερινή βάση , από τη Θάσο μέχρι το Καστελόριζο, που δεν ανακόπτονται, αν δεν δημιουργηθεί θερμό επεισόδιο , που όλοι με στοιχειώδη λογική απεύχονται.

ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΥΚΟΙ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΝΙΑ...- ΟΙ ΑΤΕΛΕΙΩΤΕΣ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΩΝ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΩΝ...- ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΠΡΟΒΑΛΛΕΙ ΤΟ ΣΠΑΤΑΛΟ ΚΡΑΤΟΣ!- ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΔΟΔΟ ΤΟΥ ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ ΝΑ ΕΖΗΛΩΣΕ ΤΙΣ ΔΟΞΕΣ ΤΟΥ ΠΡΟΚΑΤΟΧΟΥ ΤΟΥ...- ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΟ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ "ΕΥΡΩΠΑΪΣΤΩΝ"...

Οκτώ κύρια άρθρα, από σημερινά φύλλα

διαφόρων θηρίων.

Αξιωματούχοι της ΕΕ και του IMF δρουν, συνήθως, σαν η Ελλάδα να είναι προτεκτοράτο. Μάλιστα, φθάνουν σε σημείο να διατυπώνουν σχόλια απαράδεκτα, διανθισμένα με ύβρεις.

Αυτοί βέβαια δεν θα ήσαν λύκοι, αν τούτοι δεν ήσαν αρνιά - για να θυμηθούμε τον Σαίξπηρ. Και ακόμη, δεν θα είχαν το θάρρος να περιγελούν την Αθήνα διαρρέοντας πληροφορίες ότι η πρόσφατη κρίση στις σχέσεις με τους δανειστές θα λυθεί ταχέως.

Προφανώς, κάποιος παγίδευσε και τους εκεί και τους εδώ σε ολισθηρούς δρόμους αισίων προβλέψεων.

Οσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια έχουν μεταβάλει τη διαπραγμάτευση και τα μνημόνια σε ιλαροτραγωδία.

Είναι ώρα να τελειώνει ο εκατέρωθεν εμπαιγμός. Η κυβέρνηση οφείλει να δώσει τέλος στην εκκρεμότητα που δυναμιτίζει την ανάπτυξη της χώρας.

Το θηρίο το σκοτώνεις.

Το ζήτημα είναι, βέβαια, να έχεις μαζί σου την εξέδρα, δηλαδή τον Λαό.

"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 02/04/17

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 02/04/17

"ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 02/04/17

"Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου", 02/04/17

"Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 02/04/17

"η σημερινή", 02/04/17

"Ο Φιλελεύθερος", 01/04/17

"ΠΟΛΙΤΗΣ", 01/04/17

H ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΣΕ ΣΚΙΤΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (Αθηνών και Λευκωσίας), ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΚΑΙ ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ, ΚΑΙ...

• Το δισέλιδο της "ΠΡΑΒΝΤΑ", του Στάθη Σ, από τη "Realnews"
• Tα σκίτσα του Νίκου Πογιατζή, από το "Φιλελεύθερο"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", Ανδρέας Πετρουλάκης

"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", Κώστας Μητρόπουλος

"ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", Πάνος Μαραγκός

"Realnews", Δημήτρης Γεωργοπάλης

Πέτρος Τσιολάκης

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", Δημήτρης Χαντζόπουλος

"Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου", Έφη Ξένου

"Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", Βαγγέλης Χερουβείμ

"Ο Φιλελεύθερος", Πίν

"Realnews", Δημήτρης Γεωργοπάλης

"αλήθεια", Γ.ΜΙΤΙΔΗΣ

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", Ηλίας Μακρής

"Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", Τάσος Αναστασίου

"ΠΟΛΙΤΗΣ", ΑΤΑΝ (01/04)

"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"

"Realnews", Το δισέλιδο της "ΠΡΑΒΝΤΑ", του Στάθη Σ/1

"Realnews", Το δισέλιδο της "ΠΡΑΒΝΤΑ", του Στάθη Σ/2

"Ο Φιλελεύθερος", Νίκος Πογιατζής

"...Μετέφερα στους ακροατές τήν απαισιοδοξία καί νευρικότητα που επικρατεί στους κόλπους τής μειονότητας καί τούς φόβους ότι ή κατάσταση τής ομογένειας ενδέχεται νά επιδεινωθεί σέ περίπτωση κατά τήν όποία η συνεργασία ΑΚΡ-ΜΗΡ οδηγήσει στήν μεγαλύτερη εμπλοκή τών «Γκρίζων Λύκων» στή διοίκηση μετά τό δημοψήφισμα. Πάρα τό ζοφερό αυτό τοπίο υπενθύμισα ότι τό ρωμαίικο στοιχείο καί ιδίως τό Φανάρι έχουν καταφέρει νά ακολουθήσουν μιά καλά ζυγιασμένη στάση στή διάρκεια τών αλλεπάλληλων πρόσφατων τουρκικών κρίσεων. Ιδίως τό Φανάρι στό πλαίσιο της πολυετούς ενασχόλησης του μέ τόν διαθρησκειακό διάλογο μέ τό Ισλάμ έχει αποκτήσει κύρος καί στους κόλπους τών μετριοπαθών μουσουλμάνων oι οποίοι τό θεωρούν είλικρινή καί έγκυρο συνομιλητή. Χαίρει επίσης εκτίμησης καί σεβασμού στή Δύση η οποία αντιλαμβάνεται τά πολλαπλά οφέλη πού μπορεί νά προσφέρει ένας πανάρχαιος χριστιανικός πνευματικός φορέας πού κατάφερε νά συμβιώσει μέ τό Ισλάμ περισσότερο άπό 560 χρόνια. Ενα Οίκουμενικό Πατριαρχείο, τού όποίου προΐσταται μιά διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα όπως ό νυΰν Οικουμενικός Πατριάρχης. .."

Από την "ΕΣΤΙΑ"

                                         "ΕΣΤΙΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 01-02/04/17

Εδώ Κωνσταντινούπολις

ΟΙ ΓΚΡΙΖΟΙ ΛΥΚΟΙ, ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ

Του Πρέσβεως Αλέξη Αλεξανδρή

ΒΡΕΘΗΚΑ πρό ήμερών στό Λονδίνο καλεσμένος άπό τό Κολλέγιο Royal Holloway του Πανεπιστημίου του Λονδίνου για να εκφωνήσω τήν ετήσια διάλεξη του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών. Ή 16η κατά σειρά ετήσια διάλεξη είχε ώς θέμα «Τό χθες, το σήμερα και το αύριο τού ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης καί τού Οικουμενικού Πατριαρχείου». 

Δέν είναι τυχαία ή επιλογή τής θεματικής αυτής καθώς ο εμπνευστής και ουσιαστικός ιδρυτής της έδρας αυτής υπήρξε ή αείμνηστη βυζαντινολόγος Ίουλιανή Χρυσοστομίδου. ή όποία γεννήθηκε στην  Κωνσταντινούπολη, αποφοίτησε από τό εκεί Ζάππειο Παρθεναγωγείο πριv συνεχίσει τις ανώτερες σπουδές στήν Οξφόρδη. Αν καί σχεδόν άγνωστη στήν Ελλάδα ή τήν Κωνσταντινούπολη, ή διακεκριμένη αυτή βυζαντινολόγος δίδαξε γιά τριάντα χρόνια στό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και μετά τήν άφυπηρέτησή της διηύθυνε, γιά μια δεκαετία, μέχρι τό θάνατο της, τό 2008, τό Κέντρο Ελληνικών Σπουδών τοϋ Royal Hollooway. 'Αξιοι συνεχιστές της παρακαταθήκης αυτής είναι οί νεαροί πανεπιστημιακοί Χαράλαμπος Δενδρι-νός κοί Γεώργιος Βασάδης.

Ή ετήσια αυτή διάλεξη θεωρείται άπό τό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου εκδήλωση υψηλού κύρους μέ μια σειρά διακεκριμένων καθηγητών νά έχουν συμμετάσχει ώς ομιλητές τα προηγούμενα έτη. Κατά συνέπεια γύρω στούς 150 κυρίως καθηγητές πανεπιστημίου και μεταπτυχιακοί φοιτητές παρακολούθησαν τή διάλεξη, ένώ τίμησαν τήν ετήσια εκδήλωση του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών η Αρχιεπισκοπή Θυατείρων καί Μεγάλης Βρεταννίας καί oι διπλωματικές αρχές τής Ελλάδος καί Κύπρου.

Οί άκρως ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις καί ερωτήσεις από τους ακροατές πού ακολούθησαν τήν ομιλία μέ ώθησαν νά εστιάσω στήν εκδήλωση του Royal Holloway. Πώς επηρεάζεται ή ρωμιοσύνη καί τό Φανάρι άπό τόν κίνδυνο νά διολισθήσει ή Τουρκία σέ ένα μονολιθικό προεδρικό καθεστώς μέ τον Πρόεδρο νά χαίρει απόλυτης εξουσίας; Τί σημαίνει για τις έθνο-θρησκευτικές μειονότητες η αυξανόμενη συνεργασία του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης καί Ανάπτυξης (ΑΚΡ) καί εκείνου τής Εθνικιστικής Δράσης (ΜΗΡ): Υπάρχει μέλλον γιά τούς μή μουσουλμάνους σέ μιά Τουρκία όπου θά επικρατεί, όπως όλα δείχνουν, ό όθωμανο-ίσλαμικός παράγων μέ τή στήριξη του ακραίου παντουρκικού εθνικιστικού χώρου; Μετά άπό τή δραματική συρρίκνωση του χριστιανικού στοιχείου στήν Μέση Ανατολή μέ τό Πατριαρχείο Αντιοχείας νά δίνει αγώνα επιβίωσης, πού οδηγούν οι πολιτικές αυτές ζυμώσεις στήν Τουρκία: Τό διάχυτο αντιευρωπαϊκό μένος πού κυριαρχεί στίς τάξεις του ίσλαμο-έθνικιστικού μετώπου επεκτείνεται και στούς χριστιανούς τής Τουρκίας; Πώς αισθάνεται ό Οικουμενικός Πατριάρχης καί οι λοιποί Μητροπολίτες στό Φανάρι; Τί πρόκειται νά ψηφίσουν οί Ρωμιοί στό δημοψήφισμα στίς 16 Απριλίου; 

Τό ενδιαφέρον ήταν τέτοιο πού oι ερωτήσεις συνεχίστηκαν καί στό περιθώριο τής διάλεξης σέ κατ' ιδίαν συνομιλίες μου μέ διάφορους πανεπιστημιακούς πού σαφώς συγκαταλέγονται στή βρεταννική ενημερωμένη κοινή γνώμη. Από τις συζητήσεις μου κατέστη σαφές, τό πόσο έχει ενισχυθεί ή γεω-πολιτιστική σημασία του Φαναρίου καί τοϋ χριστιανικού στοιχείου τής Κωνσταντινούπολης ώς επακόλουθο των τελευταίων εξελίξεων στή Μέση Ανατολή καί κατά επέκταση στήν Τουρκία παρά τόν περιορισμένο αριθμό του, οί χριστιανοί της Τουρκίας εξακολουθούν νά θεωρούνται, τουλάχιστον άπό τους έν λόγω κύκλους, ένας σημαντικός παράγων του δυτικού πολιτισμού. Το δέ Οικουμενικό Πατριαρχείο εκλαμβάνεται ώς τό τελευταίο ανάχωμα τής Ευρώπης στήν ευρύτερη περιοχή. Σκέφθηκα πόσο ενδελεχούς μελέτης καί επεξεργασίας τών νέων δεδομένων χρήζει άπό πλευράς μας, τόσο στήν Αθήνα όσο καί στό Φανάρι, ή έν εξελίξει νέα συγκυρία.

Στίς ερωτήσεις τών ακροατών απάντησα εστιάζοντας τήν προσοχή μου στίς σχέσες τής τελευταίας 15ετίας του κυβερνώντος ΑΚΡ μέ τό Φανάρι καί τήν ομογένεια. Αναφέρθηκα στα θετικά γιά τό Οικουμενικό Πατριαρχείο μέτρα όπως ή απόδοση της τουρκικής ιθαγένειας στους αλλοδαπούς μητροπολίτες του πατριαρχικού κλίματος καί η χορήγηση μακρόχρονης άδειας παραμονής/εργασίας στους διακόνους της πατριαρχικής αυλής. Σήμερα είναι αποδεκτό ότι ο πατριαρχικός τίτλος «Οίκουμενικός» μπορεί νά χρησιμοποιείται δημοσίως, όταν καί εφόσον ό όρος αναφέρεται σέ θέματα εκκλησιαστικής τάξης και ενδο-χριστιανικής υφής. Στήν διάρκεια τών τελευταίων 15 ετών, επεστράφη καί ενεγράφη στό όνομα του Πατριαρχείου τό Ορφανοτροφείο Πριγκήπου καί δημιουργήθηκε έτσι νομικό προηγούμενο. Η επιστροφή μέρους τής καταπατημένης ακίνητης περιουσίας στήν ελληνική μειονότητα καί ή διεξαγωγή κοινοτικών εκλογών γιά τήν ανάδειξη νέων διαχειριστικών επιτροπών μπορούν νά συγκαταλεχθούν στό θετικά βήματα της τουρκικής προσπάθειας νά προσεγγίσει, στό πλαίσιο τών εύρωτουρκικής ένταξιακής  πορείας, τό ευρωπαϊκό κεκτημένο στα ζητήματα θρησκευτικής ελευθερίας καί μειονοτικού δικαίου.

Πρόσθεσα, ωστόσο, ότι τά μέτρα αυτά δέν ήταν ποτέ πλήρη, αλλά αποσπασματικά καί μόνο μερικώς κατάφεραν νά ανατρέψουν τό καθεστώς τών διακρίσεων καί απαγορεύσεων σέ βάρος των μή μουσουλμανικών μειονοτήτων που  είχε επιβάλει ή κεμολική διοίκηση έπί δεκαετίες. Κύρια ζητήματα, όπως εκείνο τής Θεολογικής Σχολής Χάλκης, εντάχθηκαν άπό τήν'Αγκυρα στή λογική τής κακώς εννοούμενης αμοιβαιότητας άλλοτε μέ τήν λειτουργία τεμένους στήν Αθήνα καί άλλοτε μέ παραχωρήσεις στή Θράκη.

Παραμένοντας πιστή στήν παραδοσιακή λογική του «διαίρει και βασίλευε», πού εφάρμοζε έπί δεκαετιών η Άγκυρα, εξαιρέθηκαν άπό τήν εκλογική διαδικασία oι διοικήσεις ορισμένων έκ τών πλουσιοτέρων κοινοτήτων καί ευαγών Ιδρυμάτων της ρωμιοσύνης, όπως τοϋ Νοσοκομείου Βαλουκλή. μέ αποτέλεσμα νά οδηγηθεί ή ομογένεια σέ διχασμό μεταξύ εκείνων πού υποστήριζαν τήν δημοκρατική εναλλαγή τών βακουφικών επιτροπών καί εκείνων πού στόχευαν στήν διαιώνιση τής προσωπικής καί αδιαφανούς διαχείρισης τής προσοδοφόρας ακίνητης περιουσίας της ομογένειας. Στό ίδιο μήκος κύματος, δέν ελήφθησαν μέτρα γιά τήν επιστροφή τών τριών εκκλησιών τής κοινότητος Γαλατά πού είχαν προσεταιρισθεί ό διαβόητος «τουρκορθόδοξος» παπά-Εύθύμ καί οί δύο γιοί του.

Στό σημείο αυτό υπογράμμισα ότι τό όποιο ενεργό ενδιαφέρον της κυβέρνησης ΑΚΡ γιά μεταρριθμίσεις μέ στόχο τή βελτίωση τής κατάστασης τών μειονοτήτων έχει καμφθεί μετά τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στό Γκεζί πού συγκλόνισαν τήν Τουρκία τόν Ιούνιο του 2013 καί τήν οξεία αντιπαράθεση μεταξύ τών άλλοτε συμμάχων της «Κοινότητος Χιζμέτ», του ίμάμη Φετουλλάχ Γκιουλέν καί του Ταγίπ Έρντογάν. Στό μεταξύ εξαφανίστηκε καί κάθε κίνητρο γιά επένδυση στήν ευρωπαϊκή πορεία, καθώς τά δρακόντια καί αντιδημοκρατικά μέτρα μετά το  αποτυχημένο πραξικόπημα καί ή υπόθεση του δημοψηφίσματος έφεραν σέ ευθεία σύγκρουση τόν Ερντογάν μέ κράτη-μέλη τής Ευρωπαϊκής "Ενωσης, όπως ή Γερμανία καί ή Ολλανδία. Τήν προσοχή του Έρντογάν σήμερα μονοπωλούν αυτά τά μεγάλα ζητήματα καθώς καί ή εμπλοκή τής Τουρκίας στή Συρία καί τά αδιέξοδο στό Κουρδικό. Υπό τις συνθήκες αυτές, είπα, τά θέματα τών μειονοτήτων καί τά δικαιώματάτους έχουν πλέον παραπεμφθεί «εις χρόνον άπροοδιόριστον». 

Μετέφερα στους ακροατές τήν απαισιοδοξία καί νευρικότητα που επικρατεί στους κόλπους τής μειονότητας καί τούς φόβους ότι ή κατάσταση τής ομογένειας ενδέχεται νά επιδεινωθεί σέ περίπτωση κατά τήν όποία η συνεργασία ΑΚΡ-ΜΗΡ οδηγήσει στήν μεγαλύτερη εμπλοκή τών «Γκρίζων Λύκων» στή διοίκηση μετά τό δημοψήφισμα. Πάρα τό ζοφερό αυτό τοπίο υπενθύμισα ότι τό ρωμαίικο στοιχείο καί ιδίως τό Φανάρι έχουν καταφέρει νά ακολουθήσουν μιά καλά ζυγιασμένη στάση στή διάρκεια τών αλλεπάλληλων πρόσφατων τουρκικών κρίσεων. Ιδίως τό Φανάρι στό πλαίσιο της πολυετούς ενασχόλησης του μέ τόν διαθρησκειακό διάλογο μέ τό Ισλάμ έχει αποκτήσει κύρος καί στους κόλπους τών μετριοπαθών μουσουλμάνων oι οποίοι τό θεωρούν είλικρινή καί έγκυρο συνομιλητή. Χαίρει επίσης εκτίμησης καί σεβασμού στή Δύση η οποία αντιλαμβάνεται τά πολλαπλά οφέλη πού μπορεί νά προσφέρει ένας πανάρχαιος χριστιανικός πνευματικός φορέας πού κατάφερε νά συμβιώσει μέ τό Ισλάμ περισσότερο άπό 560 χρόνια. Ενα Οίκουμενικό Πατριαρχείο, τού όποίου προΐσταται μιά διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα όπως ό νυΰν Οικουμενικός Πατριάρχης.

Τό μέλλον στήν Τουρκία είναι αβέβαιο μέ τό δημοψήφισμα νά αποτελεί απλώς ένα σημαντικό σταθμό, καθώς ή Τουρκία έχει έδώ καί καιρό μπει σέ άχαρτογράφητα νερά μέ καπετάνιο τόν απρόβλεπτο "Ερντογάν. Τό στοίχημα γιά τούς Ρωμιούς τής Κωνσταντινούπολης είναι πολύ σοβαρό, αφού οί πολιτικές εξελίξεις στή γείτονα θά επηρεάσουν άμεσα καί καθοριστικά τό μέλλον τους. Ολοκλήρωσα δέ τήν ουζήτηοη λέγοντος ότι στό Φανάρι, όπου υπάρχει θεσμική μνήμη, γνωρίζουν ότι τό μέλλον, ανάλογα μέ τήν τροπή πού θά πάρουν τά πράγματα, μπορεί νά τούς επιφύλασσει είτε τήν περαιτέρω ανάδειξη τής σημασίας τοΰ Οίκουμενικού Πατριαρχείου είτε τήν απαρχή μιάς νέος οδυνηρής περιπέτειας άπό εκείνες πού έχει υποστεί αλλεπάλληλες φορές στό παρελθόν.

«Οταν ο Νίκος πήγε στο ντουφέκι, δεν πήγε όπως πολλοί άλλοι, πριν από την ήττα, που πήγαιναν γελώντας και τραγουδώντας. Ο Νίκος όταν πήγε ήξερε ότι δεν υπήρχε όνειρο. Οτι το όνειρο είχε συντριβεί. Τα λόγια που μου είπε την τελευταία μέρα κάνουν την υπόθεση τραγωδία. Μου είπε: "Και να σκέφτεσαι ότι πάμε να πεθάνουμε για ένα λάθος". Το "λάθος" ήταν η αποχή που είχε φέρει τον Εμφύλιο. Ο Εμφύλιος θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Ο Νίκος το ήξερε αυτό και δεν μου το είπε για να το κρύψω στα τρίσβαθα της ψυχής μου, αλλά σαν κάτι που όφειλα να το πω. Δεν το είπα για πολλά χρόνια. Φοβήθηκα. Πώς το λένε, δίστασα. Είχαμε τότε δύσκολες καταστάσεις κι εκείνη η συνήθεια να μη μιλάμε...».

Αναδημοσίευση, από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 01-02/04/17

«Πάμε να πεθάνουμε για ένα λάθος»
Με αφορμή την επιστροφή του Νίκου Μπελογιάννη στην επικαιρότητα, «ΤΑ ΝΕΑ» αναδημοσιεύουν τη συνέντευξη που έδωσε η σύντροφός του Ελλη Παππά, την άνοιξη του 1992 στο περιοδικό «Ταχυδρόμος», που κυκλοφορούσε τότε αυτόνομο στα περίπτερα, με διευθυντή τον Γιάννη Καψή. Μια συγκλονιστική μαρτυρία για την υπόθεση που στιγμάτισε τη μεταπολεμική πολιτική ζωή της χώρας

Η συνέντευξη στην Ρούλα Γεωργακοπούλου
(αναδημοσίευση, από τον "Ταχυδρόμο"

Ο ιδιωτικός χώρος της Ελλης Παππά είναι γεμάτος από μαυρόασπρες φωτογραφίες του Νίκου Μπελογιάννη. Χρειάστηκε να προσηλώσω το βλέμμα στο κυκλαδίτικο ειδώλιο που ήταν πάνω στο πρεβάζι του τζακιού. Σχήμα γυναίκας με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος, χωρίς μάτια, και με το κέντρο βάρους ακριβώς στο εφηβαίο. Το αποφασίζω αμέσως.

Κυρία Παππά, με ενδιαφέρετε εσείς.
«Εμένα με ενδιαφέρει ο Νίκος».

Οι γυναίκες που έζησαν δίπλα σε ιστορικές προσωπικότητες της Αριστεράς βγαίνουν σιγά σιγά παραπονούμενες.

«Με ποια έννοια; Οτι είναι ριγμένες; Στις καταστάσεις που ζήσαμε έπαιζε πρώτο ρόλο η Ιστορία. Δεν μπορείς να της γλιστρήσεις».

Αισθανθήκατε ποτέ «συμπληρωματική» του άνδρα που «έγραφε την Ιστορία»;

«Οχι, όχι. Εκανα αυτό που εγώ ήθελα να κάνω και που θα το έκανα οπωσδήποτε έτσι».

Πώς έτσι;

«... Θυμάμαι έναν από τους δεσμοφύλακές μας. Τον μπαρμπα-Γιώργη. Κάθε τόσο άνοιγε το παραθυράκι του κελιού και με κοίταζε με ένα άγριο μάτι. Του χαμογελούσα και του έλεγα καλημέρα. Τον πείραζε αυτό. Δεν το άντεχε. Μια μέρα δεν άντεξε, μπήκε μέσα, με πλησίασε και μου είπε: "Ε, λοιπόν, είσαι... είσαι...". "Τι είμαι;" του λέω. "Είσαι, μεγάλος άντρας". Ο Νίκος τ' άκουσε και μου έγραψε: "Αν κατάλαβα καλά, ο μπαρμπα-Γιώργης σε είπε... μεγάλο άντρα. Μπράβο, και σ' ανώτερα!"».

Εσείς, μέσα στο κελί, αισθανθήκατε ποτέ «μεγάλος άντρας»;

«Εγώ; Δεν είχα λόγο να αισθάνομαι ούτε "μεγάλος" ούτε "άντρας". Ο μπαρμπα-Γιώργης μόνο μ' αυτόν τον τρόπο μπορούσε να δικαιολογήσει μέσα του πράγματα που του έκαναν εντύπωση».

Η Ελλη Παππά με βάζει στη θέση μου. Υποχωρώ ευχαρίστως και ετοιμάζομαι να πλησιάσω τη δική της θέση.

Χαμόγελο διερευνητικό και επανέρχεται...

Η ζωή στα κελιά μας

«Ημασταν στην απομόνωση σε κοντινά κελιά, έτσι ώστε να μπορούμε να επικοινωνούμε και με τον βήχα. Ανταλλάσσαμε σημειώματα. Στην αρχή ήταν σκέτη τραγωδία, γιατί δεν είχαμε ούτε χαρτί ούτε μολύβι. Ο Νίκος βρήκε ένα τόσο δα μολυβάκι, έβγαλε λίγη μύτη και μου την έστειλε. Του έγραφα κρατώντας την ανάμεσα στα νύχια μου. Παίρναμε χαρτί από τα σκουπίδια, το πλέναμε, το στεγνώναμε. Αυτό γινόταν πολλές φορές την ημέρα. Του Νίκου το κελί ήταν "λευκό κελί". Ολόκληρο το εικοσιτετράωρο λουσμένο σε βασανιστικό φως. Το δικό μου ήταν "μαύρο"... Περίμενα να ανάψει ο γλόμπος του διαδρόμου και να στείλει στο ταβάνι του κελιού μου ένα τρίγωνο από φως. Με τις αντανακλάσεις, του έγραφα και διάβαζα τα δικά του. Κάποια στιγμή η μύτη του μολυβιού έλιωσε, έφυγε από τα νύχια μου, την έχασα. Εκαιγα τότε την άκρη ενός σπίρτου και τη χρησιμοποιούσα σαν γραφική ύλη. Από τότε άρχισε και ο Νίκος να ζητάει στη φυλακή τσιγάρα. Το αστείο είναι ότι οι χαφιέδες που ήξεραν ότι δεν καπνίζει θεώρησαν ότι ο "Μπελογιάννης έσπασε" κι άρχισε το τσιγάρο και μάλιστα το διοχέτευσαν στις εφημερίδες...».

Είπατε ότι ήταν πιο προχωρημένος από εσάς σε μερικά πράγματα.

«... Μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι δεν απέκλειε να δημοσιευθούν κομμάτια από την αλληλογραφία μας στην απομόνωση, τα οποία ήταν κατά κάποιον τρόπο οι πιο προσωπικές μας στιγμές».

Ζούσατε «μαζί» μέσα στην απομόνωση;

«Του έγραψα σ' ένα από τα περίφημα σημειώματα ότι αυτό που λείπει από την Ελλάδα είναι η "ιστορία της ελληνικής σκέψης" και αν ζήσουμε θα μπορούσαμε να καταπιαστούμε με κάτι τέτοιο μαζί. "Θα το αρχίσουμε από δω μέσα", μου απάντησε. Υπήρχε ένας νεαρός δεσμοφύλακας που έκανε τη θητεία του, πολύ δεξιός... Αυτός αγαπούσε τα βιβλία. Συμφωνήσαμε να του δίνουμε λεφτά να μας αγοράζει αυτά που θέλαμε και κατόπιν να του τα χαρίζουμε».

Πώς διαλέγατε τη βιβλιογραφία σας; Είχατε, ας πούμε, μαρξιστικά κριτήρια; Ποιο υλικό μπορούσατε να εμπιστευθείτε;

«Ξεκινήσαμε με την "Ανθολογία της Ελληνικής Λογοτεχνίας" του Βαλέτα. Ζητούσαμε οτιδήποτε κυκλοφορούσε σε σχέση με τον Κάλβο και τον Σολωμό. Εγώ πήρα κυρίως την Αρχαιότητα. Ο Νίκος πήρε το Βυζάντιο. Ξέραμε ότι χρησιμοποιούσαμε Αστούς ιστορικούς, αλλά ξέραμε και τι γυρεύαμε».

Τι θυμάστε από τον «αντίπαλο»;

«Δεν είχαμε αισθήματα μίσους για τους δεσμοφύλακές μας. Ανοίγαμε το παραθυράκι και τους λέγαμε καλημέρα. Αυτό τους αποπρογραμμάτιζε. Τους προξενούσε αισθήματα θαυμασμού και συμπάθειας. Σου το έλεγαν κιόλας. Δεν μπορούσαν να κρατηθούν. Εγώ δεν τα ξεχνάω αυτά. Είναι από αυτά που κρατάς στη ζωή σου. Οταν ο σεβασμός έρχεται από τον αντίπαλο, είναι μεγάλο πράγμα».

Η επιστολή Πλουμπίδη

Σας χρειάστηκε περισσότερος ηρωισμός «μέσα στο Κόμμα»;

«Ναι. Φυσικά».

Εάν το Κόμμα αποκήρυσσε τον Μπελογιάννη;

«Μπορούσε να συμβεί αυτό, όπως έγινε και με τον Πλουμπίδη. Ξέρεις τι έγινε με την επιστολή που έστειλε ο Πλουμπίδης προσπαθώντας να πάρει αυτός επάνω του την υπόθεσή μας, με σκοπό να ματαιώσει την εκτέλεση... Μάλιστα είχε βάλει και το δακτυλικό του αποτύπωμα πάνω, ώστε να μην αμφισβητηθεί η γνησιότητά της. Μόλις μαθεύτηκε η επιστολή, αμέσως έφτασε και η "διάψευση" από τον Ραδιοσταθμό της Ελεύθερης Ελλάδας... Φυσικά οι φύλακες έσπευσαν να μας δείξουν τι έγραφαν οι εφημερίδες. Κοιταχτήκαμε με τον Νίκο. Λέμε, μα τι συμβαίνει; Είδα την απορία μου να ζωγραφίζεται και στα δικά του μάτια. Μου λέει: "Δεν καταλαβαίνεις; Αν είναι να πάω εγώ, να μην πάει κι εκείνος. Να μείνει ένας απ' τους δυο". Ηξερα ότι ήξερε, ότι δεν πίστευα αυτά που μου έλεγε. Ο φόβος του Νίκου εκείνη την ώρα ήταν ότι αυτή η ιστορία θα έχει και συνέχεια και η βεβαιότητά του ότι ο Πλουμπίδης ήταν εντάξει. Αλλά, φυσικά, την ίδια ώρα που τα λέγαμε αυτά, ακούγαμε συγχρόνως και το "πυρ"...».

Δεν επικαλεστήκατε την επιστολή Πλουμπίδη.

«Μετά την απόρριψη της αίτησης για χάρη, οι δικηγόροι μας είπαν ότι το μόνο που υπάρχει είναι η Αίτηση στον Αρειο Πάγο για Αναίρεση. Για να γίνει όμως δεκτή, έπρεπε να έχουμε κάποιο νέο στοιχείο. Και αυτό ήταν η επιστολή Πλουμπίδη. Και λέω: Πώς να κάνουμε χρήση αυτής της επιστολής αφού το Κόμμα τον αποκήρυξε; Ηταν λέει "πλαστή"... Το ίδιο μου είπε και ο Νίκος».

Πονέσατε όταν το λέγατε;

«Φυσικά, φυσικά. Και πόνεσα ακόμη περισσότερο όταν πιάστηκε ο Πλουμπίδης και τον κατήγγειλαν για "χαφιέ". Εστειλα ένα σημείωμα στο Κόμμα, όπου άφηνα να καταλάβουν ότι δεν είναι χαφιές. Μου λένε, στείλε ό,τι ξέρεις. Κάθησα μια νύχτα, πήρα ένα βιβλίο με μεγάλα περιθώρια - την "Αννα Καρένινα" - και έγραψα εκεί, χρησιμοποιώντας λεμόνι, για ποιον λόγο πίστευα ότι ο Πλουμπίδης δεν ήταν χαφιές. Εγραφα να μου στείλουν ένα μήνυμα, να μου πουν πώς βλέπουν αυτά που γράφω, αλλά απάντηση δεν πήρα. Ευτυχώς ζει ο άνθρωπος που αποκρυπτογράφησε το μήνυμά μου. Τον συνάντησα τώρα τελευταία και μου είπε: "Απάντηση πήρες, αλλά δεν το κατάλαβες". Του λέω, "ποια;". Και τότε μου λέει: "Ο ραδιοσταθμός απέξω σταμάτησε να σ' αναφέρει"...».

Είστε καλά τώρα;

«Υπέφερα πολύ. Η καθαίρεσή μου ήρθε στη φυλακή και κάθησα για χρόνια στη γωνία. Ελάχιστοι σύντροφοί μου ήξεραν τι συνέβη μ' εμένα. Κλείστηκα στο κελί και δεν ανέβαινα ούτε στην ταράτσα. Αρρώστησα. Από κάτι τέτοια μπορεί να τρελαθείς. Δεν τρελάθηκα. Τελικά γλίτωσα».

Ξεφυλλίζουμε τα βιβλία που είναι πάνω στο τραπεζάκι. Η συζήτηση σιγά σιγά αποφορτίζεται. Σταματάμε στα σχόλια του Νίκου Μπελογιάννη για την «Ελληνική Νομαρχία». Επιστρέφουμε στα τρέχοντα.

Λάθη και μυθολογίες

Συμμερίζεστε αυτά που φοβούνται οι άλλοι αριστεροί; Υπάρχει «εθνικισμός» στον ορίζοντα;
«Μπροστά στους εθνικισμούς που μας απειλούν, ο δικός μας δεν είναι τίποτε. Οταν εμείς κατεβαίναμε στις διαδηλώσεις της Αθήνας για να μην πάρουν οι Βούλγαροι τη Μακεδονία, όπως τους την είχε υποσχεθεί ο Χίτλερ, γιατί το κάναμε; Από εθνικισμό;».

Δηλαδή λέτε ότι και σήμερα συντρέχουν λόγοι;

«Βεβαίως υπάρχει κίνδυνος και δεν καταλαβαίνω ώς πότε θα συγχέουμε τον εθνικισμό με τον πατριωτισμό. Εκείνο που βλέπω είναι ότι η αποτυχία του υπαρκτού σοσιαλισμού οφείλεται και στους κακούς χειρισμούς εθνικών ζητημάτων. Χρόνια ζήσαμε με το παραμύθι ότι δεν υπάρχουν σύνορα, ότι όλοι είμαστε αδέρφια... Αυτά τα πράγματα δεν είναι μύθος, όχι. Είναι παραμύθι».

Διακρίνατε από νωρίς τα «λάθη»;
«Οταν ο Νίκος πήγε στο ντουφέκι, δεν πήγε όπως πολλοί άλλοι, πριν από την ήττα, που πήγαιναν γελώντας και τραγουδώντας. Ο Νίκος όταν πήγε ήξερε ότι δεν υπήρχε όνειρο. Οτι το όνειρο είχε συντριβεί. Τα λόγια που μου είπε την τελευταία μέρα κάνουν την υπόθεση τραγωδία. Μου είπε: "Και να σκέφτεσαι ότι πάμε να πεθάνουμε για ένα λάθος". Το "λάθος" ήταν η αποχή που είχε φέρει τον Εμφύλιο. Ο Εμφύλιος θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Ο Νίκος το ήξερε αυτό και δεν μου το είπε για να το κρύψω στα τρίσβαθα της ψυχής μου, αλλά σαν κάτι που όφειλα να το πω. Δεν το είπα για πολλά χρόνια. Φοβήθηκα. Πώς το λένε, δίστασα. Είχαμε τότε δύσκολες καταστάσεις κι εκείνη η συνήθεια να μη μιλάμε...».

Σύμφωνοι, αποστρέφεστε τις «μυθολογίες». Το παιδί σας, όμως, γιατί έπρεπε να πάρει το ίδιο όνομα με τον πατέρα του; Ενα τόσο φορτισμένο όνομα, σε τόσο δύσκολους καιρούς;

«Ο ίδιος ο Νίκος το ήθελε. Μας είχαν στείλει τότε στη φυλακή μια γαλλική ατζέντα με το καθολικό εορτολόγιο. Μου γράφει λοιπόν σε μια σελίδα ο Νίκος: "Αν είναι αγόρι και χαθώ, θα πάρει το όνομά μου. Αν ζήσουμε, λέω να το βγάλουμε Βίκτορα, που στα λατινικά αντιστοιχεί με το Νίκος"».

Θα θέλατε να είχατε μια κόρη;

«Ναι. Ωραία θα ήταν να είχα κάνει δίδυμα. Γιατί να μην κάνω δίδυμα τότε;».

Η ΕΡΓΑΛΕΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ ΓΙΑ ΣΚΟΠΟΥΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ ΜΙΑΣ ΦΘΙΝΟΥΣΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, ΜΕ ΑΡΞΑΜΕΝΟ ΧΕΙΡΩΝ ΑΔΙΚΩΝ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΤΗΣ...

Από τη "δημοκρατία", "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", το κομματικό δελτίο της "ΑΥΓΗΣ" και τον κλώνο της "Ε"

"δημοκρατία", 01/04/17

ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ
ΝΑ ΚΡΥΨΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΑΠΟ ΝΤΡΟΠΗ

Χωρίς να μασάει τα λόγια του, με καθαρές κουβέντες και θαρραλέο λόγο, ο Τάκης Λαζαρίδης αποδομεί τη φιέστα που στήθηκε στην Αμαλιάδα από τον ΣΥΡΙΖΑ για το «μουσείο Μπελογιάννη». Ο συγκρατούμενος του Νίκου Μπελογιάννη, ο οποίος είχε καταδικαστεί και εκείνος εις θάνατον, αλλά γλίτωσε κυρίως λόγω του νεαρού της ηλικίας του, είνοι καταπέλτης κατά του Αλέξη Τσίπρα αλλά και κατά των πρώην συντρόφων του. 

Το άρθρο στη «δημοκρατία» είναι το ακόλουθο:

Του Τάκη Λαζαρίδη*

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ τα εγκαίνια του Μουσείου Μπελογιάννη θα ήθελα, δεδομένου ότι υπήρξα αυτός που έζησε μαζί του τις τελευταίες μέρες, τις τελευταίες του στιγμές, να σημειώσω τα εξής.

Α. ο Μπελογιάννης υπήρξε αναμφισβήτητα μια ηρωική φυσιογνωμία, μια από τις μορφές εκείνες που σπάνια αναφαίνονται πτον τόπο και στον χρόνο. Ηταν ένα θαρραλέος και ανιδιοτελής αγωνιστής, που έδωσε τη ζωή του (ενώ θα μπορούσε να σωθεί συμβιβαζόμενος), αγωνιζόμενος για υψηλά, πανανθρώπινα ιδανικά,για ελευθερία, δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη. Είναι συνεπώς άξιος τιμής και σεβασμού, όμως έως εδώ. Διότι ταυτόχρονα ήταν και ένας πολιτίτ κός και στρατιωτικός ηγέτης που με τη δράση του πλήγωσε, άθελα του έστω, την πατρίδα. Πολέμησε στον Εμφύλιο, αποκλειστικά υπεύθυνοι για τον οποίο ήμασταν εμείς. Και όταν λέω εμείς, εννοώ ο Ζαχαριάδης και η παρέα του, που δρούσαν πάντοτε κατ' εντολήν της Μόσχας.

Η τραγωδία μας που είναι βέβαια και τραγωδία του Μπελογιάννη συνίσταται στο ότι νομίζαμε ότι πολεμούσαμε γιά υψηλά ιδανικά, ενώ στην πραγματικότητα πολεμούσαμε και δύναμε τη ζωή μας για την προώθηση των στόχων
της σοβιετικής εξωτερικής πολιτικής.
Βαρύ ήταν το υλικό και ανθρώπινο
κόστος του Εμφυλίου. Τον πληρώσαμε
 εμείς, όμως ταυτόχρονα τον πλήρωσαν
 και πολλοί αθώοι.

ΕΙΧΑΜΕ κάθε δικαίωμα να θυσιάσουμε τη ζωή μας καταπώς θέλαμε, δεν είχαμε όμως κανένα δικαίωμα να θυσιάσουμε τις ζωές αθώων συμπατριωτών μας. Δεν μας πρέπουν, λοιπόν, τιμές και μνημεία. Και αντί για εγκαίνια μνημείων, που ως μόνο αποτέλεσμα έχουν να διχάζουν και να αναζωπυρώνουν τα πάθη και τα μίση του παρελθόντος, θα έπρεπε εμείς οι παλιοί κομμουνιστές, και μαζί ο Τσίπρας και η παρέα του, να κρύψουμε το πρόσωπο από ντροπή και νά κλάψουμε πικρά για το αδικοχαμένο αίμα των δικών μας αλλά και των αδελφών μας της άλλης πλευράς. Κι αν πάλι ο Τσίπρας ήθελε οπωσδήποτε να στήσει μνημεία, θα έπρεπε πρώτα να στήσει μνημείο για τον συνταγματάρχη Ψαρρό ή για τις μαρτυρικές μανάδες της Ηπείρου που εκτελέστηκαν γιατί ήθελαν να σώσουν τα παιδιά τους. Θα έπρεπε να επισκεφθεί πρώτα το στρατιωτικό νεκροταφείο της Καστοριάς και να αποθέσει ένα λουλούδι στη μνήμη των χιλιάδων αξιωματικών και των ανδρών του Ελληνικού Στρατού που έπεσαν στον Γράμμο και στο Βίτσι για να παραμείνει η πατρίδα μας ελεύθερη και δημοκρατική. Τόσο ελεύθερη και δημοκρατική, ώστε να μπορεί να γίνεται, με την ελεύθερη ψήφο του λαού, πρωθυπουργός και να κρατάει στα χέρια του τη μοίρα τη δική μας και των παιδιών μας!

Β. Με τα εγκαίνια του Μουσείου Μπελογιάννη προσπάθησε ακόμα μία φορά ο Τσίπρας, και ενώ θανάσιμοι, κίνδυνοι περιζώνουν τη χώρα μας, να διαιρέσει, να διχάσει τους Ελληνες. Προσπάθησε για πολλοστή φορά να καταδείξει στο κομματικό του ακροατήριο ότι είναι γνήσιος απόγονος και συνεχιστής των Ζαχαριάδη,Σιάντου, Ιωαννίδη. Οτι στόχος του είναι να ολοκληρώσει το έργο που εκείνοι άφησαν ημιτελές. Ο,τι δεν πέτυχαν εκείνοι με τη δύναμη των όπλων, να το πετύχει τώρα αυτός με τη δύναμη της ψήφου. Στόχος του, δεδηλωμένος και αμετακίνητος, η μετατροπή της χώρας μας σε Βενεζουέλα της Μεσογείου, η διαμόρφωση των αναγκαίων προϋποθέσεων ώστε να καταστεί αναπόφευκτη η αποχώρηση της χώρας μας από την Ε.Ε. και την ευρωζώνη.

ΚΑΙ ΓΙΑ την επίτευξη του στόχου αυτού εργάζεται συστηματικά. Επίμονα, μεθοδικά. Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός βαρός πρέπει να σημάνει εθνικός συναγερμός. Τα δημοκρατικά κόμματα οφείλουν να συνεργαστούν και νά συντονίσουν τη δράση τους, ώστε να διαφυλαχθούν και να προστατευτούν τόσο η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας μας όσο και το δημοκρατικό μας πολίτευμα.

*Συγγραφέας, οικονομολόγος και συγκρατούμενος του Μπελογιάννη


                                 "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 01-02/04/17

Η τρίτη δίκη του Νίκου Μπελογιάννη

Του Παύλου Τσίμα

Τον Φεβρουάριο του 1952 όταν ο Νίκος Μπελογιάννης και οι συγκατηγορούμενοί του, καταδικασμένοι ήδη σε θάνατο, οδηγούνταν σε δεύτερη δίκη, αυτή τη φορά με έναν νόμο του Μεταξά, τον διαβόητο 375 περί κατασκοπείας, ο οποίος είχε ενεργοποιηθεί ξανά λίγο πριν από τη δίκη, ο βουλευτής της ΕΠΕΚ Λουκής Ακρίτας, ο πατέρας της δικής μας Ελενας, είχε δηλώσει στις εφημερίδες:

«Εάν ο κομμουνισμός χαρακτηρισθή αδίκημα κατασκοπείας, είναι μοιραίον όλοι οι συλληφθέντες κομμουνισταί να χαρακτηρισθούν κατάσκοποι και να επαναρχίση μία περιπέτεια βαθυτέρα και πλέον επικίνδυνος διά την ομαλήν εξέλιξιν του πολιτικού μας βίου».

Ο Ακρίτας και όσοι αντιτάχθηκαν στη μεταμφίεση μιας δίκης για τα φρονήματα των κατηγορουμένων σε δίκη για κατασκοπεία δεν εισακούσθηκαν. Οπως δεν εισακούσθηκαν και όσοι, από τον στρατηγό Ντε Γκολ έως τον Αραγκόν, τον Σαρτρ ή την Κιουρί, έκαναν εκκλήσεις τότε να μην εκτελεστούν οι θανατικές ποινές. Το κακό έγινε. Αλλά δεκαετίες τώρα πιστεύαμε πως είχε γίνει πια κοινή πεποίθηση, κοινός τόπος, πως εκείνοι που τότε είχαν αντιταχθεί στις εκτελέσεις και στην ίδια την κατηγορία περί κατασκοπείας είχαν δίκιο. Και πως η προφητεία του Ακρίτα για τους κινδύνους εις βάρος της δημοκρατίας είχε επιβεβαιωθεί πανηγυρικά το 1967. Αλλά να που ξανακούστηκε στη Βουλή των Ελλήνων αυτές τις ημέρες, και όχι μόνο από χείλη χρυσαυγιτών, το επιχείρημα πως «ο Μπελογιάννης δεν εκτελέστηκε για τις ιδέες του, εκτελέστηκε ως κατάσκοπος»!

Αλλά πώς κατρακυλήσαμε μέχρι εδώ;

Η κυρίαρχη άποψη αυτό τον καιρό φαίνεται να είναι πως ο σεβασμός απέναντι στον Μπελογιάννη, τη θυσία του, τη γενναιότητα και την αξιοπρέπεια με την οποία εκείνος αντιμετώπισε τη δίκη και τον θάνατο, είναι σημάδι της περίφημης «ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς» που σφράγισε - υποτίθεται - τη μεταπολίτευση. Ενδειξη της επικράτησης της αφήγησης των ηττημένων επί της αφήγησης των νικητών του Εμφυλίου, στα χρόνια μετά το 1974.

Αλλά, δεν είναι έτσι.

Θυμίζω: δύο χρόνια μετά τη λήξη του Εμφυλίου, το 1951, οι φυλακές της χώρας στέγαζαν περίπου 14.000 πολιτικούς κρατουμένους, ανάμεσά τους 2.000 καταδικασμένους σε θάνατο και 5.000 σε ισόβια. Στον Αϊ-Στράτη και στο Τρίκερι ζούσαν εκτοπισμένοι μερικές χιλιάδες ακόμη. Στην ερειπωμένη, κατεστραμμένη από μια ολόκληρη δεκαετία αίματος, πάμφτωχη Ελλάδα των μετεμφυλιακών χρόνων «η νομιμότητα λειτουργούσε», κατά τον Αριστόβουλο Μάνεση, «μόνον υπό την αίρεση της νομιμοφροσύνης». Και τον τόνο έδινε ο λόγος του Στέμματος: «Κανένας συμβιβασμός με τους κομμουνιστάς και τους συνοδοιπόρους των».
Παρ' όλα αυτά, κατά τη διάρκεια ενός σύντομου κεντρώου διαλείμματος αναστήθηκε η άποψη - όπως τη διατύπωσε στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησής του, το 51, ο Πλαστήρας - πως «η εσωτερική ειρήνευσις, η λήθη του παρελθόντος, η συνεργασία και ενότητα όλων των Ελλήνων» είναι η προϋπόθεση για την «επανόρθωσιν των ερειπίων». Και πράγματι, από τα τέλη του 1949 οι θανατικές ποινές είχαν πάψει να εκτελούνται και αργότερα μετετράπησαν όλες σε ισόβια, οι περισσότεροι εκτοπισμένοι και φυλακισμένοι μέσα στο 1952 γύρισαν στα σπίτια τους, η «συμφιλίωσις» γινόταν το σύνθημα της ημέρας και δημιουργούσε την ελπίδα μιας δημοκρατικής «κανονικότητας».

Σε αυτήν ακριβώς τη συγκυρία, σε αυτή την καμπή ήρθε η υπόθεση Μπελογιάννη να κλείσει τον δρόμο, να γυρίσει το ρολόι της Ιστορίας πίσω στη δεκαετία του '40 και να κρατήσει τη χώρα αιχμάλωτη, καθηλωμένη. Με το όπλο παρά πόδα, όπως την ήθελε το ζαχαριαδικό σύνθημα. Με το Σύνταγμα υποθηκευμένο στην εθνικοφροσύνη, όπως την ήθελε η άλλη πλευρά. Με τη δημοκρατία καχεκτική και επιτηρούμενη. Και με σχεδόν μοιραία κατάληξη την κατάλυσή της, το 1967.

Με αυτή την έννοια, η υπόθεση Μπελογιάννη και η τραγική μοίρα του ήρωά της έγιναν, στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, το σύμβολο της κατανόησης, από τους κληρονόμους και τους μακρινούς πολιτικούς απογόνους και των δύο πλευρών του Εμφυλίου, της διπλής τραγωδίας που η Ελλάδα δεν μπόρεσε να αποφύγει. Της υπαίτιας μοίρας της να είναι η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που στον επίλογο του Μεγάλου Πολέμου έζησε έναν Εμφύλιο και, επιπλέον, καταδίκασε τον εαυτό της να κουβαλάει τις συνέπειες αυτού του Εμφυλίου, τις κατάρες του, για δυόμισι δεκαετίες. Μέχρι το 1974.

Και να που, αίφνης, 65 χρόνια μετά το δράμα, μια απλή εκδήλωση τιμής στον Μπελογιάννη (και μια άκομψη, πολύ πολιτικάντικη απόπειρα εγγραφής της στην κυβερνητική επικοινωνία) γίνεται αφορμή να δικαστεί για τρίτη φορά. Και να αποδειχθεί, στο φως της μέρας, ότι όσα θεωρούσαμε αυτονόητα, η ρητή ή άρρητη αναγνώριση των παλιών λαθών, των αρχαίων εγκλημάτων, τα αυτονόητα που ήταν επί 43 χρόνια το έδαφος που διαμόρφωσε τη μεταπολιτευτική δημοκρατική συναίνεση, ίσως δεν είναι πια αυτονόητα. Δεν ξέρω αν φταίει η κρίση. Δεν ξέρω αν φταίει ο τρόπος, κάποτε αυθάδης και αλαζονικός, που η σημερινή ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ εργαλειοποιεί την Ιστορία και το μεταπολεμικό δράμα της Αριστεράς την ώρα που κυβερνά με τη Δεξιά της Δεξιάς, και απελευθερώνει τα αντίρροπα ανακλαστικά. Δεν ξέρω αν φταίει ο χρόνος που περνά. Μα ξαφνικά, αναφάνηκε η ανάγκη να ξαναμάθουμε την αλφαβήτα της νεότερης Ιστορίας μας, για να συνεχίσουμε να ελέγχουμε διά της δημοκρατίας τους δαίμονές της.

"ΤΑ ΝΕΑ/
ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ",
01-02/04/17

Ήθος Μαργαρίτη

Του Θανάση Καρτερού
Μη μου φορτώσετε το ρυπαρό ήθος αυτού του σημειώματος. Απλώς αντιγράφω το ήθος, με το οποίο ο πανεπιστημιακός Γιώργος Μαργαρίτης, αντιμετωπίζει τον Τσίπρα, σε χθεσινό του άρθρο στην “ΕφΣυν.”. Φραστικός εκτραχηλισμός, εν ονόματι της κομμουνιστικής ηθικής, εμπλοκή ενός καθαρού ονόματος -του Μπελογιάννη- σε μια δύσοσμη λογοδιάρροια, λάσπη τοξική από κάποιον, που υπερασπίζεται, υποτίθεται, την έφοδο στον ουρανό. Αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, η ουσία του άρθρου του κ. Μαργαρίτη.

Έχουμε, όμως ράμματα κι εμείς για τη γούνα του. Κλεμμένα από τη δική του κουβαρίστρα. Διότι, η ανάδειξή του στην ακαδημαϊκή ελίτ και στην εξουσία της διασημότητας, θα μπορούσε να γίνει ταινία του Χόλιγουντ, χωρίς κανένα ιδεολογικό, ή πολιτικό πρόβλημα. Ένα παιδί με όνειρο: Να ξεχωρίσει. Το όνειρο έγινε πραγματικότητα, χάρη στον πιο αμοραλιστικό ρεαλισμό, που γνώρισε ο πανεπιστημιακός βίος ετούτου του τόπου. Ο ανερχόμενος πρόδωσε, ξεγέλασε, εξαπάτησε, κορόιδεψε, πούλησε επανάσταση, και φυσικά πέτυχε και έγινε διάσημος πανεπιστημιακός. Με προστασία κομματική, για το δικό του καλό, και για συμφορά των πολλών.

Ετούτες τις μέρες αποφάσισε να εκμεταλλευτεί το όνομα του Μπελογιάννη. Να υποκριθεί τον φύλακα της μνήμης του. Να υπερασπιστεί δήθεν έναν υπέρμαχο της ουτοπίας, με την έννοια που οι καπιταλιστές, την απεχθάνονται, ως όνειρο των πολλών, ως σχέδιο για την ανατροπή του κόσμου της αδικίας και της εκμετάλλευσης. Οποία ταπείνωση! Ο πρωταγωνιστής του καριερίστικου Survivor, της καπιταλιστικής περί επιτυχίας αφήγησης, φύλακας της μνήμης του υπέρμαχου της ουτοπίας των πολλών. Εκείνου που πέθανε για να ανθίσουν οι μαργαρίτες του ονείρου, κι όχι οι Μαργαρίτηδες της ιδιοτέλειας.

Αλήθεια, πιστεύει ο κ. Μαργαρίτης, ότι οδηγεί κάπου ο συνδυασμός ύβρεως και δικής του ταπείνωσης; Διότι -από δω και κάτω αφήνουμε στην άκρη το ύφος Μαργαρίτη- μπορεί να κατανοήσει κανείς την επιδίωξη ατομικής προβολής, εν ονόματι συλλογικών αξιών. Αλλά όχι και την προσφυγή σε χρυσαυγίτικο υβρεολόγιο, είτε επειδή ο δράστης πιστεύει στη βρισιά ως επαναστατικό εργαλείο, είτε επειδή θεωρεί ότι έτσι κερδίζει μπόι. Συνεπώς, παρακαλούμε κύριε Μαργαρίτη, μαζέψτε τη γλώσσα σας. Οι επαναστάτες κρίνουν, επικρίνουν, κατακρίνουν, αλλά δεν διακινούν ρύπους, εν ονόματι όποιας καθαρότητας. Επί τη ευκαιρία, ξαναδείτε τα γραφτά του Μπελογιάννη. Κάτι μπορεί να σας έχει διαφύγει, αν κρίνουμε από τον λόγο σας...

ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΙΤΙΑ

ΤΗΣ ΕΝΟΧΛΗΣΗΣ ΚΑΡΤΕΡΟΥ... 

Περί της ουτοπίας 

("Εφ.Συν", 31/03/17)

Του Γιώργου Μαργαρίτη*

Πολύς λόγος γίνεται στις μέρες μας για την έννοια της ουτοπίας και τη βαρύτητά της στην πολιτική. Δεν είναι η πρώτη φορά που η έννοια ανασύρεται από τη λήθη και παίρνει τη θέση της στον πολιτικό λόγο και από εκεί στο πολιτικό σκηνικό.

Σχεδόν κάθε φορά που οι υποθέσεις της ζωής, της κοινωνίας και της πολιτικής περιπλέκονται η έννοια εμφανίζεται από το πουθενά για να διαχωρίσει το εφικτό από το ανέφικτο, το λογικό από το παράλογο, το προσλήψιμο από το αδιανόητο και τελικά, ίσως εδώ βρίσκεται η ουσία, το επιτρεπτό από το ανεπίτρεπτο.

Οπως συμβαίνει με την κάθε έννοια της γλώσσας και της γραμματείας, η πραγματική σημασία της έννοιας, ο τρόπος που γίνεται κατανοητή, εξαρτάται συνήθως από τη θέση στην οποία βρίσκεται εκείνος που την προσλαμβάνει. Τη θέση του μέσα στο πραγματικό οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό πλέγμα που ορίζει τη ζωή του.

Η ίδια λέξη μπορεί να έχει χαρακτήρα απαξιωτικό, να μηδενίζει, να εξατμίζει την ουσία όσων η έννοια θα περιλάβει. Η ίδια όμως μπορεί να έχει χαρακτήρα απελευθερωτικό, να είναι το πρώτο στοιχείο ενός μεγαλόπνοου σχεδίου, μια σπίθα από όπου ξεκινά το φως που θα σκορπίσει τα σκοτάδια.

Ο καπιταλισμός χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί, ώς την κατάχρηση, την αμφίσημη αυτή έννοια. Πόσες ταινίες του Χόλιγουντ δεν εξυμνούν «τον άνθρωπο και το όνειρό του».

Πόσα σενάρια δεν έχουν γραφτεί –και μεταφερθεί σε οθόνες– πάνω στο μοτίβο του ταπεινού που ασπάζεται ένα όραμα, που περνά μέσα από δοκιμασίες και μαρτύρια, από θυσίες κάθε μορφής και είδους, για να κάνει πραγματικότητα αυτό που όλοι οι γύρω του θεωρούσαν μια φαντασίωση, μια εμμονή, μια ουτοπία.

Δεν είναι μάλλον τυχαίο που, στην περίπτωση του Χόλιγουντ, η ουτοπία αυτή έχει συνήθως υπόστρωμα την «επιχειρηματική» –την καπιταλιστική δηλαδή– ιδέα, είτε ως επαγγελματική επιτυχία είτε ως προσωπική δικαίωση απέναντι στους δυστροπούντες, σε όσους δηλαδή αρνούνται να δουν και να αδράξουν τις άφθονες «ευκαιρίες» που ο καπιταλισμός προσφέρει στους ανθρώπους.

Από την άλλη πλευρά, στον ίδιο τον καπιταλιστικό κόσμο και στο πνεύμα του, η ουτοπία έχει τη σκοτεινή, την αρνητική της πλευρά. Η τελευταία συλλήβδην περιλαμβάνει όλα τα όνειρα, όλες τις ιδέες, όλα τα σχέδια, όλες τις θέσεις, προτάσεις, αποφάσεις που αντιβαίνουν τον ορισμό τής εντός του καπιταλισμού επιτυχίας.

Περιλαμβάνει δηλαδή όσα δεν αφορούν «τον ΕΝΑΝ άνθρωπο και το όνειρό του», αλλά αφορούν τον πόθο πολλών, πάρα πολλών, κοινωνικών ομάδων, τάξεων, εθνών, ανθρώπων να ζήσουν σε έναν κόσμο που θα ενδιαφέρεται γι’ αυτούς, που θα φροντίζει γι’ αυτούς, που θα υπάρχει γι’ αυτούς, που θα λειτουργεί γι’ αυτούς, για τις ανάγκες τους, για τα παιδιά τους.

Στον καπιταλισμό υπάρχει, βλέπετε, θέση μόνο για τον έναν: τον «πετυχημένο». Για να υπάρξει αυτός, για να ανθήσει η θετική ουτοπία του, πρέπει να αποτύχουν όλοι οι άλλοι. Πάνω στη δική τους αποτυχία θα στηριχθεί η επιτυχία του, θα θεμελιωθεί το «όνειρό» του.

Είναι γνωστά αυτά, πολλοί τα έχουν πει, εμείς απλά τα ξαναλέμε. Είναι αυτά τα τόσο απλά που με τον τηλεοπτικό του τρόπο μάς αναλύει η με τον τίτλο «Survivor» ιδεολογικά πολιτική παραγωγή γνωστού καναλιού. Διά της αέναης επαναλήψεως μπορεί και να τα εμπεδώσουμε... Ας είναι.

Το ενθαρρυντικό έρχεται από αλλού. Ερχεται από μια ωμή παραδοχή αδυναμίας και ήττας. Από τον πρωθυπουργό της χώρας προέρχεται και ως εκ τούτου ουδείς μπορεί να την προσπεράσει ως επουσιώδη ως προς το πολιτικό βάρος και τη σημασία της.

Η άνοδος του εν λόγω πρωθυπουργού στην εξουσία θα μπορούσε να γίνει ταινία του Χόλιγουντ, χωρίς κανένα ιδεολογικό ή πολιτικό πρόβλημα. Ενα παιδί με ένα όνειρο: να κυβερνήσει τη χώρα. Το όνειρο έγινε πραγματικότητα χάρη στον πιο αμοραλιστικό πολιτικό ρεαλισμό που γνώρισε ώς τώρα ο πολιτικός βίος ετούτου του τόπου.

Ο ανερχόμενος πρόδωσε, ξεγέλασε, εξαπάτησε, κορόιδεψε, πούλησε εχθρούς, φίλους, ιδέες, αρχές. Κατέκτησε κορυφές απάτητες στο ψεύδος και στην ατιμία. Και φυσικά πέτυχε –ομόλογες του καπιταλισμού οι «αξίες» του– και έγινε πρωθυπουργός. Για το καλό το δικό του και για τη συμφορά των πολλών.

Ετούτες τις ημέρες όμως, στον δεύτερο χρόνο πλέον της επιτυχίας του, αποφάσισε να κάνει κάτι που ο ίδιος μάλλον το αποτίμησε ως νέο σκαλοπάτι «επιτυχίας» – δηλαδή εξαπάτησης.

Αποφάσισε λοιπόν να εκμεταλλευτεί τη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη. Να «τιμήσει» έναν υπέρμαχο της ουτοπίας με την έννοια που οι κυρίαρχοι, οι καπιταλιστές, την απεχθάνονται, την ουτοπία ως όνειρο των πολλών, ως σχέδιο για την ανατροπή του κόσμου της αδικίας και της εκμετάλλευσης.

Οποία ταπείνωση! Ο πρωταγωνιστής του Survivor της πολιτικής και της καπιταλιστικής περί «επιτυχίας» αφήγησης, προσκυνητής στον υπέρμαχο της ουτοπίας των πολλών, σε εκείνον που πέθανε ώστε να μη χρειάζονται πλέον ουτοπίες!

Αλήθεια, πιστεύει ο κ. Τσίπρας ότι οδηγεί κάπου ο συνδυασμός ύβρεως και δικής του ταπείνωσης;

* καθηγητής σύγχρονης Ιστορίας ΑΠΘ

"...Η επιθετική παράνομη και επεκτατική πολιτική της Άγκυρας απέναντι στην Αθήνα δεν έχει αλλάξει τις τελευταίες δεκαετίες . Αντιθέτως έχει «εμπλουτιστεί» και κυρίως έχει περάσει στην «πρακτική εφαρμογή» αυτής της πολιτικής, με συνεχείς , όλο και μεγαλύτερες σε διάρκεια και βαρύτερες στρατιωτικές ασκήσεις , με απόλυτο και εμφανή στόχο να αποκοπούν τα ελληνικά νησιά του Αν Αιγαίου από τον υπόλοιπο κορμό της Ελλάδας...."

ΚΕΑ-ΕτΤ(12)

Από την "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου"

"ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου", 01/04/17

Κίνδυνος σταθερός και παραμονεύων

Της Κύρας Αδάμ

Δεν περιείχε εκπλήξεις η συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας της Τουρκίας, την περασμένη Τετάρτη.

Στην σχετική ανακοίνωση καταγράφεται η άτακτη υποχώρηση-ήττα της Άγκυρας στο κατ’ εξοχήν θέμα που ταλανίζει τον κ Ερντογάν, δηλαδή στην ενεργό συμμετοχή της χώρας του  στις επιχειρήσεις στη Συρία και το Ιράκ, με στόχο την εκδίωξη των Κούρδων, αλλά και τη συμμετοχή της Τουρκίας στις επιχειρήσεις για την ανακατάληψη της Μουσούλης, που θα της επέτρεπε να συμμετάσχει στις διαπραγματεύσεις  για το μέλλον της περιοχής δημοψηφίσματος.

Ομοίως δεν αποτελεί έκπληξη η εκτενής αναφορά στα ελληνοτουρκικά, πέμπτο θέμα στη σειρά προτεραιότητας  της τουρκικής πολιτικής.

Το ΣΕΑ επιβεβαίωσε το σύνολο των παράνομων επεκτατικών διεκδικήσεων σε βάρος της Ελλάδας , επιμένοντας όμως στην πάγια θέση ενός διμερούς ελληνοτουρκικού διαλόγου εφ΄ όλης της ύλης, με βάση τα θέματα της τουρκικής ατζέντας.

Θα ήταν απολύτως λανθασμένο το συμπέρασμα ότι η αναφορά του ΣΕΑ στις σχέσεις με την Ελλάδα, υπαγορεύεται μόνον από την τρέχουσα αμφίρροπη κατάσταση στην Τουρκία και εξυπηρετεί αποκλειστικώς την προεκλογική εκστρατεία του κ Ερντογάν για την ισχυρή Τουρκία που θέλει να προβάλει ενόψει του δημοψηφίσματος του Απριλίου.

Η επιθετική παράνομη και επεκτατική πολιτική της Άγκυρας απέναντι στην Αθήνα δεν έχει αλλάξει τις τελευταίες δεκαετίες . Αντιθέτως έχει «εμπλουτιστεί» και κυρίως έχει περάσει στην «πρακτική εφαρμογή» αυτής της πολιτικής,  με συνεχείς , όλο και μεγαλύτερες σε διάρκεια και βαρύτερες στρατιωτικές ασκήσεις , με απόλυτο και εμφανή στόχο να αποκοπούν τα ελληνικά νησιά του Αν Αιγαίου από τον υπόλοιπο κορμό της Ελλάδας.

Από την ανακοίνωση του τουρκικού ΣΕΑ δεν φαίνεται καθαρά ότι η Άγκυρα του κ Ερντογάν έχει επιλέξει τη «λύση» των προβλημάτων που ο ίδιος δημιουργεί, μέσω πρόκλησης ενός θερμού επεισοδίου.

Όμως αυτή η διαπίστωση κάθε άλλο παρά αναιρεί  αυτόν τον κίνδυνο. Αντιθέτως αυξάνει την πιθανότητα ενός «τυχαίου επεισοδίου», όπως  δημοσίως έχει εκφράσει και ο Αμερικανός πρέσβης την Ελλάδα , χωρίς όμως καμμιά διάθεση από αμερικανικής ή Νατοϊκής πλευράς να αποτραπεί κάτι τέτοιο.

Η ελληνική κυβέρνηση , φρονίμως ποιούσα σ΄ αυτή την εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση για τη χώρα, δεν σηκώνει το γάντι σ’ αυτές τις προκλήσεις. Όμως και η πλήρης απουσία ουσιαστικών και αποτελεσματικών αντιδράσεων της Αθήνας σε επίπεδο Διεθνών Οργανισμών τουλάχιστον , είναι και αυτό ανησυχητικό φαινόμενο.