 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"-Ανδρέας Πετρουλάκης |
 |
| "ΕΘΝΟΣ"-Πάνος Μαραγκός |
 |
| ΚΥΡ |
 |
| "Εφ.Συν"-Κώστας Γρηγοριάδης |
 |
| "ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ"-Γιάννης Δερμεντζόγλου |
 |
| "Η ΑΥΓΗ"-Τάσος Αναστασίου |
 |
| ¨Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"-Δημήτρης Χαντζόπουλος |
 |
| "Η ΑΥΓΗ"-Βαγγέλης Χερουβείμ |
Τρίτη 2 Αυγούστου 2016
Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΣΕ ΤΙΤΛΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ...
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΓΚΑΛΜΠΡΑΙΗΘ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΩΝ 23 ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΞΕΧΟΝΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ
Το κίνητρο των συντακτών του κειμένου είναι πολιτικό
Απάντηση στους 23 ακαδημαϊκούς που τον επικρίνουν έντονα για την εμπλοκή του στη σύνταξη του περίφημου πλέον Plan X δίνει ο Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ, με άρθρο του που δημοσιεύει σήμερα κατ’ αποκλειστικότητα η «Εφ.Συν.» (στα ελληνικά και στην πρωτότυπη αγγλική έκδοση).
Ο καθηγητής Δημοσίων Υποθέσεων του Πανεπιστημίου του Τέξας απορρίπτει τους ισχυρισμούς εναντίον του περί σχεδίων που θα παραβίαζαν το Σύνταγμα και τους νόμους της Ελλάδας, ενώ ευθέως δηλώνει ότι τα κίνητρα των συντακτών του κειμένου είναι πολιτικά.
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, ο κ. Γκάλμπρεϊθ έχει ήδη αποστείλει παρόμοιου περιεχομένου επιστολή και στον πρόεδρο του ιδρύματος όπου διδάσκει, Greg Fenves.
Την πρωτοβουλία των «23» έχει σπεύσει να αξιοποιήσει πολιτικά η Ν.Δ., κάνοντας λόγο για «κόλαφο» για την κυβέρνηση.
Παρομοίως, το Ποτάμι υιοθέτησε την επιστολή των πανεπιστημιακών, αναρτώντας δελτίο Τύπου στην ιστοσελίδα του.
✎ Το άρθρο στα ελληνικά
Ενημερώθηκα από τον ελληνικό Τύπο ότι μια ομάδα ακαδημαϊκών έστειλε επιστολή στον πρόεδρο του πανεπιστημίου όπου διδάσκω, Γκρεγκ Φενβς (Greg Fenves), σχετικά με τη δουλειά μου με τον Γιάνη Βαρουφάκη την περασμένη άνοιξη, όπως αυτή εξιστορείται στο νέο μου βιβλίο «Welcome to the Poisoned Chalice» («Καλώς ήρθατε στο δηλητηριασμένο δισκοπότηρο»).
Δεν έχω δει την επιστολή. Ομως φαίνεται ότι οι καθηγητές έδωσαν έμφαση σε ορισμένες λεπτομέρειες του υπομνήματος που είχα ετοιμάσει για τον υπουργό Οικονομικών σχετικά με τις προκλήσεις τις οποίες θα αντιμετώπιζε η ελληνική κυβέρνηση στην περίπτωση που η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα εξωθούσε τη χώρα να εγκαταλείψει το ευρώ.
Αυτή η απειλή ήταν μια σαφής πιθανότητα τον περασμένο χρόνο.
Το υπόμνημα ήταν γραμμένο κατόπιν αιτήματος του πρωθυπουργού, όπως είχε δηλώσει δημόσια.
Συντάχθηκε κυρίως από ανεξάρτητες πηγές, παράλληλα με την κοινή αίσθηση που παρείχαν λιγοστοί ειδικοί στα οικονομικά και ορισμένοι δικηγόροι.
Γράφτηκε στο τραπέζι της κουζίνας μου, αφού δεν ήμουν στην Ελλάδα εκείνη την εποχή, αλλά ως συνήθως στο Οστιν, όπου διδάσκω.
Συγκεκριμένα, υπάρχει μια μικρή αναφορά στον ρόλο του υπουργείου Αμυνας, με το οποίο δεν είχα καμία επαφή, είτε απευθείας είτε έμμεσα.
Οι καθηγητές το μνημονεύουν, σε μια απόπειρα να θυμίσουν τη δικτατορία που έληξε το 1974.
Στην πραγματικότητα, δεν έχει απομείνει κανείς από εκείνη την περίοδο και η σύντομη αναφορά στο παράρτημα του βιβλίου μου συνδέεται με αποθέματα καυσίμων, ένα απολύτως εύλογο ερώτημα.
Επίσης, πρέπει ίσως να αναφέρω ότι έχω στην κατοχή μου, από τη βιβλιοθήκη του πατέρα μου, ένα αντίγραφο του βιβλίου «The Affluent Society» («Η κοινωνία της αφθονίας») στα ελληνικά, αυτοσχέδια δεμένο με σπιρτόξυλα, από τρεις Ελληνες καθηγητές οικονομικών που φυλακίστηκαν από τη χούντα και το οποίο παρουσίασαν στον πατέρα μου μετά την απελευθέρωσή τους.
Η ιστορία της δικτατορίας μού είναι γνωστή.
Ο ελληνικός Τύπος δημοσιεύει ακόμη ότι ήμουν «δυσαρεστημένος» που το σχέδιο δεν ενεργοποιήθηκε.
Εκτός ότι είναι άσχετοι, αυτό είναι εκ των πραγμάτων ψευδές. Ρωτήθηκα ευθέως από την «Καθημερινή» αν δυσαρεστήθηκα και απάντησα ρητά «όχι».
Ενα μέρος της ελληνικής Αριστεράς συνηγορούσε υπέρ της επιστροφής στη δραχμή και είχε κάποια υποστήριξη από οικονομολόγους, συμπεριλαμβανομένου του Πολ Κρούγκμαν.
Ωστόσο, η δική μας ομάδα έδινε «οδηγίες άμυνας» στην κυβέρνηση που ήταν πιστή (καλώς ή κακώς) στο ευρώ.
Κατά την έρευνά μας, η προοπτική να έχεις να διαχειριστείς μια αναγκαστική έξοδο σε πολιτικές και τεχνικές συνθήκες σαν την περασμένη χρονιά ήταν κάτι το τρομακτικό και η δουλειά μας ανέδειξε πλήρως αυτό το δεδομένο.
Οπως πιστεύω, όλοι θα δουν ότι το κίνητρο για την επιστολή είναι καθαρά πολιτικό.
Είμαι ενήμερος των εξελίξεων για να νιώθω σεβασμό για τους επαγγελματίες στρατιωτικούς, ειδικά για εκείνους ανάμεσα σε συναδέλφους μου στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Οστιν, με τους οποίους έχω δουλέψει ως συνάδελφός τους για πολλά χρόνια.
Αλλά, όντας από παλιά αντίθετος με τον πόλεμο στο Βιετνάμ, μέλος της καμπάνιας του Τζορτζ ΜακΓκάβερν (George McGovern) και αντίθετος με τον πόλεμο στο Ιράκ, επίσης ως επικεφαλής για είκοσι χρόνια στην επαγγελματική ομάδα των Οικονομολόγων για την Ειρήνη και την Ασφάλεια, δεν θα μπορούσα να γίνω πιθανός παράγοντας για ένα «στρατιωτικό πραξικόπημα».
✎ Το άρθρο στα αγγλικά
I gather from the Greek press that a number of academics have written to
my university president, Greg Fenves, about my work with Yanis Varoufakis last spring, as chronicled in my new book, Welcome to the Poisoned Chalice.
I have not seen the letter. But it appears the professors have seized on a few details in a memorandum I prepared for the Finance Minister, on the challenges the Greek government would face if the European Central Bank forced the country to exit the euro.
This threat was a distinct possibility last year.
The memorandum was written at the request of the Prime Minister, as he has stated in public. It was drawn mainly from open sources, plus the common sense of a few finance experts and a couple of lawyers.
It was drafted largely on my kitchen table, as I was not in Greece at the time I worked on it, but teaching, as usual, in Austin.
In particular, there is minor reference to the role of the defense ministry -with which I had no contact, direct or indirect.
The professors mention it in an attempt to evoke the dictatorship that ended in 1974.
In fact of course there is no one left from that period, and the brief reference in the appendix to my book is linked to fuel reserves, an entirely legitimate question.
I might mention also that I have in my possession, from my father’s library, a copy of his book The Affluent Society, in Greek, bound in match-sticks by three Greek professors of economics imprisoned under the junta, and presented by them to my father after their release.
The history of that dictatorship is no secret to me.
The Greek press also reports that I was «disappointed» that the plan was not put into effect. Apart from being irrelevant, this is factually false.
I was asked a direct question by «Kathimerini» about whether I was disappointed and I replied flatly: no.
Part of the Greek Left did advocate returning to the drachma, and it had some support from economists, including Paul Krugman.
But our group was giving defensive advice to a government that was (for better or worse) committed to the euro.
As we looked at it, the prospect of having to manage a forced exit in the political and technical conditions of a year ago was daunting, and our work fully conveyed this fact.
As I trust all will see, the motivation for the letter is purely political. I’ve been around long enough to have a decent respect for military professionals –especially those among my colleagues at The University of Texas at Austin, with whom I have worked as a fellow professor for many years.
But as an old anti-Vietnam war organizer, a campaigner for George McGovern and against the Iraq War, and as chair for twenty years of the professional group Economists for Peace and Security, I would not be an especially likely agent of a «military coup».
Πηγή: Ηλεκτρονική έκδοση "Εφ.Συν"
Πηγή: Ηλεκτρονική έκδοση "Εφ.Συν"
"ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΟΠΩΣ ΘΕΛΕΤΕ" (...)ΔΙΑΜΗΝΥΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ...
Ανοικτή επιστολή αναρχοαυτόνομων-αντιεξουσιστών
της Θεσσαλονίκης, από τις φιλόξενες στήλες
τέτοιων κειμένων, του κλώνου της "Ε"
 |
| "Εφ.Συν", 01/08/16 |
Δευτέρα 1 Αυγούστου 2016
ΚΑΘΕ ΣΟΒΑΡΟ ΑΥΤΑΡΧΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ, ΟΠΩΣ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΥ ΣΟΥΛΤΑΝΟΥ, ΔΕΝ ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΙ ΝΑ ΦΙΜΩΝΕΙ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ, ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ ΔΟΘΕΙΣΗΣ Ή ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙΣΗΣ...
Από "ΤΑ ΝΕΑ", πρωτοσέλιδο+εσωτερικό θέμα
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ"- 01/08/16 |
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ"-01/08/16 |
Τύπος και ΜΜΕ στην Τουρκία: «Συνελήφθησαν»
Σοκάρουν οι φωτογραφίες μερικών μόνο δημοσιογράφων από τα θύματα του πογκρόμ του Ερντογάν μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα
Της Κίττυς Ξενάκη
Δύο εβδομάδες μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, στο πλαίσιο των μαζικών εκκαθαρίσεων που έχει διατάξει ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, οι τουρκικές Αρχές έχουν κλείσει περισσότερες από 130 εφημερίδες, τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς, εκδοτικούς οίκους και ειδησεογραφικά πρακτορεία. Εχουν επίσης εκδώσει εντάλματα σύλληψης εις βάρος 89 δημοσιογράφων. Τουλάχιστον 40 από αυτούς ήδη κρατούνται. Είκοσι ένας δημοσιογράφοι προσήχθησαν την Παρασκευή ενώπιον δικαστηρίου. Οι τέσσερις αφέθηκαν ελεύθεροι, στους υπόλοιπους 17 απαγγέλθηκαν κατηγορίες για «συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση». Αλλά αυτοί είναι απλά αριθμοί, χωρίς ονόματα, πρόσωπα και προσωπικές ιστορίες. Οπως επεσήμαινε χθες στην εφημερίδα «Ομπζέρβερ» ο δημοσιογράφος Μαχίρ Ζεϊνάλοβ, «όλοι παρέθεταν αριθμούς και στατιστικές, κανείς όμως δεν εξηγούσε πραγματικά ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι. Κάποιοι είναι προσωπικοί φίλοι, άλλοι είναι πολύ γνωστοί στον δημοσιογραφικό χώρο, αρκετοί είναι διάσημοι στην Τουρκία». Ο Ζεϊνάλοβ βάλθηκε λοιπόν να ανεβάζει στο twitter φωτογραφίες των συλληφθέντων δημοσιογράφων, πολλές από αυτές από τη στιγμή της σύλληψής τους, όλες συνοδεία μιας σύντομης αλλά «δυνατής» βιογραφίας που καταλήγει στην ίδια λέξη: «Συνελήφθη». Μια οδυνηρή ωδή στην ελευθεροτυπία, σε μια χώρα όπου η τελευταία δέχεται βάναυση επίθεση.
«Κάποιοι από τους δημοσιογράφους που συνελήφθησαν είναι νέοι, άλλοι ηλικιωμένοι, κάποιοι συντηρητικοί, άλλοι αριστεροί, κάποιοι είναι μυθιστοριογράφοι, άλλοι οικονομολόγοι, ορισμένοι ειδικοί σε στρατιωτικά ζητήματα. Αποδεικνύουν πως αυτό που φιμώνεται είναι ένα ευρύ φάσμα της τουρκικής κοινωνίας» δήλωσε ο Ζεϊνάλοβ, ο οποίος είναι γεννημένος στο Αζερμπαϊτζάν, έχει περάσει μεγάλο κομμάτι της ζωής του στην Τουρκία, είναι παντρεμένος με Τουρκάλα, εκδιώχθηκε προ διετίας για «δημοσίευση tweet εναντίον υψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων», ζει στην Ουάσιγκτον και υπήρξε ανταποκριτής της αγγλόφωνης έκδοσης της αγγλόφωνης «Today's Zaman» - εφημερίδας που τέθηκε «υπό κρατική κηδεμονία», μαζί με την τουρκόφωνη Zaman, τον περασμένο Μάρτιο.
Δημοσιογράφοι «ηλικιωμένοι» όπως η βετεράνος Ναζλί Ιλιτσάκ, η οποία είχε αποπεμφθεί από τη φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Sabah» το 2013 διότι επέκρινε υπουργούς της κυβέρνησης Ερντογάν που είχαν εμπλακεί σε σκάνδαλο διαφθοράς. «Συντηρητικοί» όπως ο Αλί Μπουλάτς: «Ενα δυνατό μυαλό, ένας από τους ελάχιστους ισλαμιστές κοινωνιολόγους της Τουρκίας. Αρνήθηκε να υποκλιθεί στον Ερντογάν. Συνελήφθη». «Νέοι» όπως ο Αχμέτ Μεμίτς: «Γκουρού της ψηφιακής δημοσιογραφίας. Δώστε του ένα ειδησεογραφικό πόρταλ και θα δείτε την επισκεψιμότητα να εκτοξεύεται. Επικριτής της κυβέρνησης -συνελήφθη». «Φιλελεύθεροι» όπως ο Αρντά Ακίν: «Γνωστός για άρθρα που ενοχλούσαν βαθύτατα την κυβέρνηση. Βρυχάτο όταν ήταν απαραίτητο, χωρίς φόβο. Συνελήφθη». Κατηγορούνται όλοι για «συμμετοχή στην τρομοκρατική οργάνωση» του εξόριστου στις ΗΠΑ ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν, ο οποίος υποδεικνύεται από τον Ερντογάν ως εγκέφαλος του αποτυχημένου πραξικοπήματος. «Μόνο ένας τρόπος υπάρχει να αποδείξουν οι ΗΠΑ πως δεν ήταν μπλεγμένες στο πραξικόπημα: να παραδώσουν τον Γκιουλέν στην Τουρκία», διακήρυξε χθες ο δήμαρχος της Αγκυρας Μελίχ Γκοκτσέκ.
Ο έλεγχος του στρατού
Αν δεν είχε ήδη καταστεί σαφές, ο Ερντογάν επαναβεβαίωσε μέσα στο Σαββατοκύριακο την πρόθεσή του να ενισχύσει τον έλεγχό του επί του στρατού με έναν βομβαρδισμό από ανακοινώσεις. Ακόμη 1.400 στρατιωτικοί ήρθαν να προστεθούν στους 149 στρατηγούς (σχεδόν το ήμισυ του συνόλου των στρατηγών), τους 1.099 αξιωματικούς και τους 436 κατώτερους αξιωματικούς που είχαν ήδη παυθεί. Παράλληλα, ανακοινώθηκε πως κλείνουν όλες οι στρατιωτικές σχολές της Τουρκίας: θα αντικατασταθούν από μία νέα στρατιωτική ακαδημία, ώστε να υπάρχει κεντρικός έλεγχος. Ο τούρκος πρόεδρος επιβεβαίωσε επίσης αυτό που είχε δηλώσει τούρκος αξιωματούχος υπό την κάλυψη της ανωνυμίας την περασμένη εβδομάδα: θέλει να ελέγχει απευθείας τόσο τους επικεφαλής των στρατιωτικών επιτελείων όσο και τις υπηρεσίες πληροφοριών. «Θα καταθέσουμε στο Κοινοβούλιο μια μικρή συνταγματική μεταρρύθμιση η οποία, αν εγκριθεί, θα περάσει την εθνική υπηρεσία πληροφοριών και τους επικεφαλής των επιτελείων στον έλεγχο της προεδρίας» δήλωσε. Για να εγκριθεί αυτή η «μικρή συνταγματική μεταρρύθμιση» χρειάζεται πλειοψηφία δύο τρίτων στην τουρκική Βουλή. Το AKP θα χρειαστεί λοιπόν τη στήριξη κάποιων κομμάτων της αντιπολίτευσης.
Εν αναμονή, η κυβέρνηση διόρισε στο Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο (πέραν του πρωθυπουργού και του υπουργού Αμυνας που ήταν μέχρι τώρα οι μοναδικοί εκπρόσωποι της κυβέρνησης στο σώμα) και τους υπουργούς Δικαιοσύνης, Εσωτερικών και Εξωτερικών, καθώς και τους αντιπροέδρους της κυβέρνησης. Τα στρατιωτικά νοσοκομεία τέθηκαν υπό τον έλεγχο του υπουργείου Υγείας. Και ο υπουργός Εσωτερικών ανακοίνωσε πως η αστυνομία θα μπορεί να φέρει πλέον βαρέα όπλα, μία απόφαση που ερμηνεύεται ως ένας τρόπος αντιστάθμισης τής (ούτως ή άλλως συνεχώς μειούμενης) ισχύος του στρατού.
Μέσα στο Σαββατοκύριακο κυκλοφόρησαν επίσης στα σόσιαλ μίντια φήμες πως οι Αρχές φοβούνταν και δεύτερο πραξικόπημα, επικαλούνταν μάλιστα ως απόδειξη μια αυξημένη παρουσία της τουρκικής αστυνομίας πέριξ της αεροπορικής βάσης του Ιντσιρλίκ, η οποία χρησιμοποιείται για αποστολές από τις δυνάμεις της Συμμαχίας, με επικεφαλής τις ΗΠΑ, που βομβαρδίζει το ISIS στη Συρία και το Ιράκ. Μιλώντας χθες στο Reuters, αξιωματούχος του αμερικανικού στρατού διέψευσε τα περί αυξημένης αστυνομικής παρουσίας, μίλησε για «business as usual». Τα μέτρα ασφαλείας στη βάση ήταν πάντως πράγματι αυξημένα λόγω της επίσκεψης του στρατηγού Τζόζεφ Ντάνφορτ, αρχηγού του γενικού επιτελείου των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων - σε μια περίοδο μεγάλης έντασης στις τουρκοαμερικανικές σχέσεις λόγω του Γκιουλέν και της επίμονης απαίτησης των τουρκικών Αρχών να εκδοθεί στην Τουρκία.
Τριβές στις σχέσεις Αγκυρας - ΕΕ
Τα όσα ακολούθησαν το αποτυχημένο πραξικόπημα, όμως, οι περισσότεροι από 60.000 άνθρωποι στον στρατό, τη Δικαιοσύνη, τις δημόσιες υπηρεσίες και την εκπαίδευση που έχουν είτε συλληφθεί είτε καθαιρεθεί είτε τεθεί υπό έρευνα, προκαλούν έντονες τριβές και στις σχέσεις της Αγκυρας με την ΕΕ - με τον Ερντογάν να καλεί όσους εκφράζουν ανησυχία να «κοιτάζουν τη δουλειά τους». Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο τούρκος υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων άσκησε χθες έντονη κριτική στη Γερμανία για την απόφαση την οποία έλαβαν οι Αρχές και επικύρωσε το Συνταγματικό Δικαστήριο να απαγορεύσει λόγω φόβων για τη δημόσια τάξη ομιλία του Ερντογάν, μέσω τηλεδιάσκεψης, σε φιλοκυβερνητική διαδήλωση Τούρκων στην Κολωνία. «Η απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου για τη διαδήλωση εναντίον του πραξικοπήματος στην Κολωνία αποτελεί απόλυτη οπισθοδρόμηση όσον αφορά την ελευθερία του λόγου και της ελευθερίας» διαμήνυσε μέσω twitter, στα αγγλικά, ο Ομέρ Τσελίκ, την ώρα που η μία μετά την άλλη οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ελευθερία του Τύπου, από τη Διεθνή Αμνηστία και το Παρατηρητήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων μέχρι την Επιτροπή για την Προστασία των Δημοσιογράφων, καταδικάζουν τα τεκταινόμενα στην Τουρκία.
ΑΔΙΚΩΣ-ΠΕΡΙΠΟΥ-ΚΑΤΑ ΤΟ Δ(ημήτρη).Τ(ρίμη). ΤΟΥ ΚΛΩΝΟΥ ΤΗΣ "Ε" ΑΥΤΙΩΝΤΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΠΟΥ ΕΙΣΕΒΑΛΑΝ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΣΤΗ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ...ΓΙΑ ΚΑΛΟ ΣΚΟΠΟ ΤΟ ΕΚΑΝΜΑΝ ΤΑ "ΠΑΙΔΙΑ", ΠΗΓΑΝ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ...ΩΣ ΕΚΕΙ ΗΤΑΝ, Η ΡΟΥΕΝ ΤΟΥΣ ΠΕΦΤΕΙ ΜΑΚΡΥΑ (ΑΚΟΜΗ)...
Από την "ΕΣΤΙΑ", "ΤΑ ΝΕΑ" και τον κλώνο της "Ε"
 |
| "ΕΣΤΙΑ", 01/08/16 |
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ"- 01/08/16 |
 |
| "Εφ.Συν"-01/08/16 |
ΤΡΕΧΟΥΝ, ΤΡΕΧΟΥΝ ΠΟΛΥ ΟΙ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΝ ΟΤΙ ΤΟ "ΑΛΟΓΟ" ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟΥ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΘΥΜΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΤΕΣ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΑΧΕΣ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ....
Το κύριο+εσωτερικό θέμα από "ΤΑ ΝΕΑ" και
το μονοστηλάκι από τον κλώνο της "Ε"
"ΤΑ ΝΕΑ", κύριο θέμα, 01/08/16
" Εφ.Συν", 01/08/16
"ΤΑ ΝΕΑ", 01/08/16
Ιστορίες με «φίδια» και κορδέλες
Επικοινωνιακό πόλεμο με την αξιωματική αντιπολίτευση έχει ανοίξει η κυβέρνηση με αιχμή του δόρατος τα εγκαίνια μεγάλων έργων που πρόκειται να ακολουθήσουν αυτό του νοσοκομείου της Σαντορίνης και του αεροδρομίου της Πάρου
Της Βούλας Κεχαγιά
«Ερχονται κι άλλα μεγάλα έργα» είναι το νέο μότο της κυβέρνησης που επιλέγει να συνεχίσει τον επικοινωνιακό πόλεμο με την αξιωματική αντιπολίτευση επικεντρώνοντας στα θέματα της καθημερινότητας.
Το Μαξίμου έχει πεισμώσει με τη στάση της Νέας Δημοκρατίας, πρωτίστως όμως με τη δική του επικοινωνιακή αδράνεια που επέτρεψε για μερικές ώρες να κάνουν τον γύρο του Διαδικτύου - και όχι μόνο - διαστρεβλωτικές πληροφορίες για τον χαρακτήρα του ταξιδιού του Πρωθυπουργού στην Πάρο.
Τώρα η κυβέρνηση επιθυμεί να περάσει στην αντεπίθεση και επιστρατεύοντας λέξεις όπως «φίδια», «δράκοι», «οπερέτα» και «μονταζιέρες» προσπαθεί να επιτεθεί κατά της Νέας Δημοκρατίας για τη λάσπη που εξαπέλυσε με το «μεγάλο αφήγημα» της εξόρμησης 54 κυβερνητικών στελεχών για χλιδάτες διακοπές στο νησί.
Εγκαίνια στα Τρίκαλα
Παράλληλα προϊδεάζει την αντιπολίτευση ότι θα υποστεί κι άλλες επικοινωνιακές και πολιτικές ήττες καθώς έπονται εγκαίνια σημαντικών έργων, όπως για παράδειγμα μεγάλων οδικών αξόνων που ολοκληρώνονται αφού πλέον έπειτα από επαναδιαπραγμάτευση των συμβάσεων κατοχυρώθηκε ουσιαστικά το δημόσιο συμφέρον. Για παράδειγμα, ακόμη και χθες η κυβερνητική εκπρόσωπος Ολγα Γεροβασίλη βρέθηκε στα Τρίκαλα για τα εγκαίνια έργου τοπικής σημασίας, σε μια προσπάθεια της κυβέρνησης να βρίσκεται παντού και να συσπειρώνει γύρω της τις κοινωνίες της περιφέρειας. Δεν είναι τυχαίο πως όταν ο Αλέξης Τσίπρας βρέθηκε για λίγες ώρες στην Πάρο αναφέρθηκε συνολικά στη νησιωτική πολιτική -είχαν προηγηθεί δύο ευρείες κυβερνητικές συσκέψεις - και μάλιστα στους τρόπους εξισορρόπησης της κατάστασης μετά την αύξηση του συντελεστή ΦΠΑ στα νησιά.
«Οσο η κυβέρνηση προωθεί άμεσες και ουσιαστικές λύσεις σε χρόνια προβλήματα, ας προετοιμάζονται παραλλήλως οι σεναριογράφοι, οι μονταζιέρες και διάφορα θηρία της κίτρινης δημοσιογραφίας και της πολιτικής επικοινωνίας για τις αντίστοιχες επιχειρήσεις λάσπης. Ξέρουμε ότι αν προσπαθήσουν μπορούν να γίνουν ακόμη πιο ευφάνταστοι και διασκεδαστικοί» σχολίαζαν πηγές γύρω από το Μέγαρο Μαξίμου.
Ραντεβού με τον Προκαθήμενο
Εκ των πραγμάτων, βεβαίως, και ενώ έχει μπει ο Αύγουστος, το Μαξίμου κατεβάζει ταχύτητες καθώς έχουν εξαντληθεί και οι θεματικές ενότητες που ήθελε να αναδείξει η κυβέρνηση εν μέσω καλοκαιριού για να αποδράσει από τη φθορά της αξιολόγησης. Θεωρητικώς η κυβέρνηση αναμένει το κλείσιμο της Βουλής για να ολοκληρωθεί και το νομοθετικό έργο και να αποδράσει για λίγες ημέρες διακοπών.
Εκκρεμεί ένα ραντεβού του Αλέξη Τσίπρα με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο τις επόμενες ημέρες, κατά τη διάρκεια του οποίου αναμένεται να συζητηθούν όσα ανέφερε ο Πρωθυπουργός παρουσιάζοντας τις προτάσεις για τη συνταγματική αναθεώρηση για τις σχέσεις Κράτους - Εκκλησίας. Δηλαδή, η πρόταση για ρητή κατοχύρωση της θρησκευτικής ουδετερότητας του Κράτους, με διατήρηση της αναγνώρισης της Ορθοδοξίας ως κρατούσας θρησκείας. Ο Πρωθυπουργός αναμένεται να ζητήσει και από τον Προκαθήμενο της Εκκλησίας να ανοίξει ο δρόμος για εξαντλητικό διάλογο χωρίς ωστόσο να θίγεται το δικαίωμα καθενός.
Ο Πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης σχολίασε χθες, στον ραδιοφωνικό σταθμό 9.84, ότι ένα πρώτο βήμα προς τη διάκριση των ρόλων Πολιτείας - Εκκλησίας θα μπορούσε να ήταν η κατάργηση της μισθοδοσίας των κληρικών από το Δημόσιο.
Ταξίδι στη Σόφια
Εκ παραλλήλου οι νεκρές ημέρες του Αυγούστου προσφέρονται για εξωτερική πολιτική. Ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται σήμερα στη Σόφια συνοδευόμενος από οκτώ μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου για τις ανάγκες της Συνόδου του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας - Βουλγαρίας. Η ελληνική κυβέρνηση δείχνει πως έχει εκτιμήσει τη συνολική στάση της γειτονικής χώρας στο Προσφυγικό καθώς δεν μας προκάλεσε πρόσθετα εμπόδια. Μάλιστα δεν αποκλείεται, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, να επιχειρηθεί η δημιουργία ενός νέου πόλου απέναντι στις χώρες του Βίσενγκραντ.
Μετά τις διακοπές θα πραγματοποιηθεί ταξίδι του πρωθυπουργού και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στο πλαίσιο της λεγόμενης πολυδιάστατης και ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής της χώρας.
ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΕΡΓΟ
Συνωστισμός τροπολογιών στην προκυμαία
Της Αγγελικής Κ. Καραγεώργου
Στους έντονους ρυθμούς της περασμένης εβδομάδας και στην παράδοση που θέλει να «τακτοποιούνται» όλες οι εκκρεμότητες - συνήθως με τη μορφή τροπολογιών - πριν από το κλείσιμο για τις θερινές διακοπές θα κινηθεί τις επόμενες μέρες η Βουλή. Μια πρόγευση άλλωστε δόθηκε το τελευταίο πενθήμερο, οπότε και σε τρία νομοσχέδια ψηφίστηκαν 24 τροπολογίες - στην πλειονότητά τους άσχετες και εκπρόθεσμες. Μολονότι παρόμοιες τακτικές έχουν ακολουθηθεί στο παρελθόν και από άλλες κυβερνήσεις, ως μια κίνηση χωρίς προηγούμενο θα πρέπει να θεωρηθεί αυτή του υπουργού Εργασίας: Ο Γιώργος Κατρούγκαλος την περασμένη Πέμπτη υπερασπίστηκε στην Ολομέλεια τροπολογία που δεν είχε κατατεθεί!
Ηταν η ρύθμιση για την εφαρμογή αντισταθμιστικών μέτρων για την κατάργηση του ΕΚΑΣ, η οποία κατατέθηκε - εσπευσμένα - λίγες ώρες αργότερα και ψηφίστηκε αμέσως. Η βιασύνη βεβαίως δεν ήταν μόνο του υπουργού, αλλά ολόκληρης της κυβέρνησης, αφού ερμηνεύθηκε ως απέλπιδα προσπάθεια ώστε να τονωθεί το πληγωμένο φιλολαϊκό προφίλ της.
Μεταξύ άλλων τροπολογιών που «στριμώχτηκαν» στα νομοσχέδια της περασμένης εβδομάδας ήταν και αυτές για το λαθρεμπόριο τσιγάρων (προμήθεια με απευθείας ανάθεση ενσήμων ταινιών φορολογίας καπνού), το αγγελιόσημο (μετάθεση του χρόνου κατάργησής του που προβλέπεται στο άρθρο 38 παρ. 9 του Ν. 4387/2016), καθώς και η «διάταξη - ασπίδα» για τους εμπειρογνώμονες του υπερταμείου - μετά τη διοίκηση προστατεύονται πλέον από ποινική και αστική ευθύνη και οι εμπειρογνώμονες που κάνουν εισηγήσεις στην Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας ΑΕ.
ΠΥΚΝΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ. Ετσι, στο κοινοβουλευτικό έργο της τρέχουσας και τελευταίας εβδομάδας έχει προγραμματιστεί να συζητηθούν δύο νομοσχέδια του υπουργείου Οικονομικών - προσαρμογές ευρωπαϊκών οδηγιών. Το ένα αφορά τις «δημόσιες συμβάσεις έργων, προμηθειών και υπηρεσιών» και το δεύτερο την «ανάθεση και εκτέλεση συμβάσεων παραχώρησης». Στο τελευταίο μάλιστα έχουν ήδη κατατεθεί πέντε τροπολογίες - ο αριθμός τους αναμένεται να αυξηθεί μέχρι την ψήφισή του που έχει προγραμματιστεί για την Τετάρτη. Αυτές αφορούν από «επείγουσες ρυθμίσεις αρμοδιότητας του υπουργείου Ναυτιλίας» μέχρι και τις «σχολές εκπαίδευσης και εκπαιδευτές υποψηφίων οδηγών», τον «επανακαθορισμό του νομοθετικού πλαισίου διενέργειας της ιατρικής εξέτασης υποψηφίων οδηγών» ή τη «νέα προθεσμία υποβολής δήλωσης των κεραιοσυστημάτων των ραδιοφωνικών σταθμών και δήλωσης για τη χορήγηση βεβαίωσης χρήσης δευτερεύουσας θέσης εκπομπής».
Ακόμα πιο πυκνό όμως θα είναι το έργο των Επιτροπών της Βουλής, αρχής γενομένης με τη σημερινή συνεδρίαση της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων, όπου θα ξεκινήσει η επεξεργασία του νομοσχεδίου του υπουργείου Παιδείας με θέμα τις «ρυθμίσεις για την ελληνόγλωσση και τη διαπολιτισμική εκπαίδευση και άλλες διατάξεις».
Επιπλέον, σήμερα θα πραγματοποιηθεί η εναρκτήρια συνεδρίαση της νεοσυσταθείσας Ειδικής Επιτροπής της Βουλής, η οποία θα έχει ως αντικείμενο το περιεχόμενο και τις διαδικασίες σύναψης των διατλαντικών εμπορικών συμφωνιών.
-Αύριο, Τρίτη, με τον Φώτη Μπόμπολα του Πήγασου ξεκινά ένας νέος κύκλος ακροάσεων στην Εξεταστική Επιτροπή που διερευνά τη νομιμότητα της δανειοδότησης κομμάτων και ΜΜΕ. Η Επιτροπή θα συνεδριάσει έως και την Πέμπτη, ενώ σημειώνεται ότι θα συνεχίσει το έργο της και μετά τις διακοπές.
Επίσης την Τρίτη, στην Επιτροπή Δημόσιων Επιχειρήσεων, Τραπεζών, Οργανισμών Κοινής Ωφέλειας και Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης θα πραγματοποιηθεί η ακρόαση του προτεινομένου από τον υπουργό Μεταφορών Χρήστο Σπίρτζη για διορισμό στη θέση του διευθύνοντος συμβούλου της εταιρείας ΣΤΑΣΥ ΑΕ Γεωργίου Θωμόπουλου.
το μονοστηλάκι από τον κλώνο της "Ε"
"ΤΑ ΝΕΑ", κύριο θέμα, 01/08/16
" Εφ.Συν", 01/08/16
"ΤΑ ΝΕΑ", 01/08/16
Ιστορίες με «φίδια» και κορδέλες
Επικοινωνιακό πόλεμο με την αξιωματική αντιπολίτευση έχει ανοίξει η κυβέρνηση με αιχμή του δόρατος τα εγκαίνια μεγάλων έργων που πρόκειται να ακολουθήσουν αυτό του νοσοκομείου της Σαντορίνης και του αεροδρομίου της Πάρου
Της Βούλας Κεχαγιά
«Ερχονται κι άλλα μεγάλα έργα» είναι το νέο μότο της κυβέρνησης που επιλέγει να συνεχίσει τον επικοινωνιακό πόλεμο με την αξιωματική αντιπολίτευση επικεντρώνοντας στα θέματα της καθημερινότητας.
Το Μαξίμου έχει πεισμώσει με τη στάση της Νέας Δημοκρατίας, πρωτίστως όμως με τη δική του επικοινωνιακή αδράνεια που επέτρεψε για μερικές ώρες να κάνουν τον γύρο του Διαδικτύου - και όχι μόνο - διαστρεβλωτικές πληροφορίες για τον χαρακτήρα του ταξιδιού του Πρωθυπουργού στην Πάρο.
Τώρα η κυβέρνηση επιθυμεί να περάσει στην αντεπίθεση και επιστρατεύοντας λέξεις όπως «φίδια», «δράκοι», «οπερέτα» και «μονταζιέρες» προσπαθεί να επιτεθεί κατά της Νέας Δημοκρατίας για τη λάσπη που εξαπέλυσε με το «μεγάλο αφήγημα» της εξόρμησης 54 κυβερνητικών στελεχών για χλιδάτες διακοπές στο νησί.
Εγκαίνια στα Τρίκαλα
Παράλληλα προϊδεάζει την αντιπολίτευση ότι θα υποστεί κι άλλες επικοινωνιακές και πολιτικές ήττες καθώς έπονται εγκαίνια σημαντικών έργων, όπως για παράδειγμα μεγάλων οδικών αξόνων που ολοκληρώνονται αφού πλέον έπειτα από επαναδιαπραγμάτευση των συμβάσεων κατοχυρώθηκε ουσιαστικά το δημόσιο συμφέρον. Για παράδειγμα, ακόμη και χθες η κυβερνητική εκπρόσωπος Ολγα Γεροβασίλη βρέθηκε στα Τρίκαλα για τα εγκαίνια έργου τοπικής σημασίας, σε μια προσπάθεια της κυβέρνησης να βρίσκεται παντού και να συσπειρώνει γύρω της τις κοινωνίες της περιφέρειας. Δεν είναι τυχαίο πως όταν ο Αλέξης Τσίπρας βρέθηκε για λίγες ώρες στην Πάρο αναφέρθηκε συνολικά στη νησιωτική πολιτική -είχαν προηγηθεί δύο ευρείες κυβερνητικές συσκέψεις - και μάλιστα στους τρόπους εξισορρόπησης της κατάστασης μετά την αύξηση του συντελεστή ΦΠΑ στα νησιά.
«Οσο η κυβέρνηση προωθεί άμεσες και ουσιαστικές λύσεις σε χρόνια προβλήματα, ας προετοιμάζονται παραλλήλως οι σεναριογράφοι, οι μονταζιέρες και διάφορα θηρία της κίτρινης δημοσιογραφίας και της πολιτικής επικοινωνίας για τις αντίστοιχες επιχειρήσεις λάσπης. Ξέρουμε ότι αν προσπαθήσουν μπορούν να γίνουν ακόμη πιο ευφάνταστοι και διασκεδαστικοί» σχολίαζαν πηγές γύρω από το Μέγαρο Μαξίμου.
Ραντεβού με τον Προκαθήμενο
Εκ των πραγμάτων, βεβαίως, και ενώ έχει μπει ο Αύγουστος, το Μαξίμου κατεβάζει ταχύτητες καθώς έχουν εξαντληθεί και οι θεματικές ενότητες που ήθελε να αναδείξει η κυβέρνηση εν μέσω καλοκαιριού για να αποδράσει από τη φθορά της αξιολόγησης. Θεωρητικώς η κυβέρνηση αναμένει το κλείσιμο της Βουλής για να ολοκληρωθεί και το νομοθετικό έργο και να αποδράσει για λίγες ημέρες διακοπών.
Εκκρεμεί ένα ραντεβού του Αλέξη Τσίπρα με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο τις επόμενες ημέρες, κατά τη διάρκεια του οποίου αναμένεται να συζητηθούν όσα ανέφερε ο Πρωθυπουργός παρουσιάζοντας τις προτάσεις για τη συνταγματική αναθεώρηση για τις σχέσεις Κράτους - Εκκλησίας. Δηλαδή, η πρόταση για ρητή κατοχύρωση της θρησκευτικής ουδετερότητας του Κράτους, με διατήρηση της αναγνώρισης της Ορθοδοξίας ως κρατούσας θρησκείας. Ο Πρωθυπουργός αναμένεται να ζητήσει και από τον Προκαθήμενο της Εκκλησίας να ανοίξει ο δρόμος για εξαντλητικό διάλογο χωρίς ωστόσο να θίγεται το δικαίωμα καθενός.
Ο Πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης σχολίασε χθες, στον ραδιοφωνικό σταθμό 9.84, ότι ένα πρώτο βήμα προς τη διάκριση των ρόλων Πολιτείας - Εκκλησίας θα μπορούσε να ήταν η κατάργηση της μισθοδοσίας των κληρικών από το Δημόσιο.
Ταξίδι στη Σόφια
Εκ παραλλήλου οι νεκρές ημέρες του Αυγούστου προσφέρονται για εξωτερική πολιτική. Ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται σήμερα στη Σόφια συνοδευόμενος από οκτώ μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου για τις ανάγκες της Συνόδου του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας - Βουλγαρίας. Η ελληνική κυβέρνηση δείχνει πως έχει εκτιμήσει τη συνολική στάση της γειτονικής χώρας στο Προσφυγικό καθώς δεν μας προκάλεσε πρόσθετα εμπόδια. Μάλιστα δεν αποκλείεται, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, να επιχειρηθεί η δημιουργία ενός νέου πόλου απέναντι στις χώρες του Βίσενγκραντ.
Μετά τις διακοπές θα πραγματοποιηθεί ταξίδι του πρωθυπουργού και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στο πλαίσιο της λεγόμενης πολυδιάστατης και ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής της χώρας.
ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΕΡΓΟ
Συνωστισμός τροπολογιών στην προκυμαία
Της Αγγελικής Κ. Καραγεώργου
Στους έντονους ρυθμούς της περασμένης εβδομάδας και στην παράδοση που θέλει να «τακτοποιούνται» όλες οι εκκρεμότητες - συνήθως με τη μορφή τροπολογιών - πριν από το κλείσιμο για τις θερινές διακοπές θα κινηθεί τις επόμενες μέρες η Βουλή. Μια πρόγευση άλλωστε δόθηκε το τελευταίο πενθήμερο, οπότε και σε τρία νομοσχέδια ψηφίστηκαν 24 τροπολογίες - στην πλειονότητά τους άσχετες και εκπρόθεσμες. Μολονότι παρόμοιες τακτικές έχουν ακολουθηθεί στο παρελθόν και από άλλες κυβερνήσεις, ως μια κίνηση χωρίς προηγούμενο θα πρέπει να θεωρηθεί αυτή του υπουργού Εργασίας: Ο Γιώργος Κατρούγκαλος την περασμένη Πέμπτη υπερασπίστηκε στην Ολομέλεια τροπολογία που δεν είχε κατατεθεί!
Ηταν η ρύθμιση για την εφαρμογή αντισταθμιστικών μέτρων για την κατάργηση του ΕΚΑΣ, η οποία κατατέθηκε - εσπευσμένα - λίγες ώρες αργότερα και ψηφίστηκε αμέσως. Η βιασύνη βεβαίως δεν ήταν μόνο του υπουργού, αλλά ολόκληρης της κυβέρνησης, αφού ερμηνεύθηκε ως απέλπιδα προσπάθεια ώστε να τονωθεί το πληγωμένο φιλολαϊκό προφίλ της.
Μεταξύ άλλων τροπολογιών που «στριμώχτηκαν» στα νομοσχέδια της περασμένης εβδομάδας ήταν και αυτές για το λαθρεμπόριο τσιγάρων (προμήθεια με απευθείας ανάθεση ενσήμων ταινιών φορολογίας καπνού), το αγγελιόσημο (μετάθεση του χρόνου κατάργησής του που προβλέπεται στο άρθρο 38 παρ. 9 του Ν. 4387/2016), καθώς και η «διάταξη - ασπίδα» για τους εμπειρογνώμονες του υπερταμείου - μετά τη διοίκηση προστατεύονται πλέον από ποινική και αστική ευθύνη και οι εμπειρογνώμονες που κάνουν εισηγήσεις στην Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας ΑΕ.
ΠΥΚΝΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ. Ετσι, στο κοινοβουλευτικό έργο της τρέχουσας και τελευταίας εβδομάδας έχει προγραμματιστεί να συζητηθούν δύο νομοσχέδια του υπουργείου Οικονομικών - προσαρμογές ευρωπαϊκών οδηγιών. Το ένα αφορά τις «δημόσιες συμβάσεις έργων, προμηθειών και υπηρεσιών» και το δεύτερο την «ανάθεση και εκτέλεση συμβάσεων παραχώρησης». Στο τελευταίο μάλιστα έχουν ήδη κατατεθεί πέντε τροπολογίες - ο αριθμός τους αναμένεται να αυξηθεί μέχρι την ψήφισή του που έχει προγραμματιστεί για την Τετάρτη. Αυτές αφορούν από «επείγουσες ρυθμίσεις αρμοδιότητας του υπουργείου Ναυτιλίας» μέχρι και τις «σχολές εκπαίδευσης και εκπαιδευτές υποψηφίων οδηγών», τον «επανακαθορισμό του νομοθετικού πλαισίου διενέργειας της ιατρικής εξέτασης υποψηφίων οδηγών» ή τη «νέα προθεσμία υποβολής δήλωσης των κεραιοσυστημάτων των ραδιοφωνικών σταθμών και δήλωσης για τη χορήγηση βεβαίωσης χρήσης δευτερεύουσας θέσης εκπομπής».
Ακόμα πιο πυκνό όμως θα είναι το έργο των Επιτροπών της Βουλής, αρχής γενομένης με τη σημερινή συνεδρίαση της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων, όπου θα ξεκινήσει η επεξεργασία του νομοσχεδίου του υπουργείου Παιδείας με θέμα τις «ρυθμίσεις για την ελληνόγλωσση και τη διαπολιτισμική εκπαίδευση και άλλες διατάξεις».
Επιπλέον, σήμερα θα πραγματοποιηθεί η εναρκτήρια συνεδρίαση της νεοσυσταθείσας Ειδικής Επιτροπής της Βουλής, η οποία θα έχει ως αντικείμενο το περιεχόμενο και τις διαδικασίες σύναψης των διατλαντικών εμπορικών συμφωνιών.
-Αύριο, Τρίτη, με τον Φώτη Μπόμπολα του Πήγασου ξεκινά ένας νέος κύκλος ακροάσεων στην Εξεταστική Επιτροπή που διερευνά τη νομιμότητα της δανειοδότησης κομμάτων και ΜΜΕ. Η Επιτροπή θα συνεδριάσει έως και την Πέμπτη, ενώ σημειώνεται ότι θα συνεχίσει το έργο της και μετά τις διακοπές.
Επίσης την Τρίτη, στην Επιτροπή Δημόσιων Επιχειρήσεων, Τραπεζών, Οργανισμών Κοινής Ωφέλειας και Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης θα πραγματοποιηθεί η ακρόαση του προτεινομένου από τον υπουργό Μεταφορών Χρήστο Σπίρτζη για διορισμό στη θέση του διευθύνοντος συμβούλου της εταιρείας ΣΤΑΣΥ ΑΕ Γεωργίου Θωμόπουλου.
Η ΔΡΑΚΟΓΕΝΙΑ ΠΟΥ ΓΕΡΑΣΕ ΠΡΟΩΡΩΣ ΣΤΑ ΛΑΤΟΜΕΙΑ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ ΟΠΟΥ ΚΥΝΗΓΑΕΙ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΙΩΝΕΤΑΙ ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ- ΤΡΕΙΣ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ "ΝΕΑ" ΣΕ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΦΟΝΤΟ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΥΛΙΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ, ΑΛΛΑ ΕΩΛΟΙ ΚΑΘΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΣ ΝΕΟΥ...
Δύο κύρια άρθρα, από σημερινά φύλλα
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 01/08/16 |
 |
| "ΕΣΤΙΑ"-01/08/16 |
"...Η ελληνική οικονομία αν δεν βρει τρόπους να κινητοποιήσει και να προσελκύσει διεθνή επενδυτικά κεφάλαια θα μαραζώσει, διαχειριζόμενη μια συνεχώς διευρυνόμενη φτώχεια, η οποία δεν της ταιριάζει και βεβαίως δεν αξίζει σε καμία ηγεσία, όσο αρνητική και απαξιωτική και αν υπήρξε στο παρελθόν για τον φιλελεύθερο καπιταλισμό.Οπως σχολίαζε πρόσφατα διακεκριμένος επιχειρηματίας, «η στροφή του είναι νομοτελειακή και πηγάζει από την ευθύνη και τις αδήριτες ανάγκες διακυβέρνησης της πτωχευμένης χώρας». Γνωρίζει βεβαίως ο Πρωθυπουργός ότι το ζητούμενο «άλμα προόδου» δεν μπορεί να έλθει όσο η κυβέρνησή του δεν συντονίζεται με τον συγκεκριμένο στόχο και οι περισσότεροι υπουργοί του αντί να ευνοούν τις επενδύσεις ορθώνουν συνεχώς εμπόδια...."
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 31/07/16
Η μεγάλη στροφή Τσίπρα
Το νέο υπέρ ανάπτυξης πρωθυπουργικό δόγμα, ο κυοφορούμενος ευρύς ανασχηματισμός, οι αναπροσαρμογές και οι νέες συμμαχίες
Του Αντώνη Καρακούση
Αχ, πού 'σαι νιότη, που 'δειχνες πως θα γινόμουν άλλος!
Κώστας Βάρναλης
«Με τη διαχείριση της φτώχειας, δεν υπάρχει ούτε προκοπή ούτε προοπτική. Η χώρα χρειάζεται νέα κεφάλαια, επενδύσεις σε μαζική κλίμακα και αυτές θα αναζητήσουμε από εδώ και πέρα, κυρίως στο εξωτερικό, όπου υπάρχει δεδηλωμένο ενδιαφέρον, όπως και διαθέσιμοι επενδυτικοί πόροι, ικανοί να αλλάξουν το περιβάλλον και την ατμόσφαιρα στην ελληνική οικονομία». Ετσι περιγράφουν ανώτερα κυβερνητικά στελέχη το «νέο δόγμα» Τσίπρα, το νέο «πολιτικό - οικονομικό σχέδιο», το οποίο, σύμφωνα με κυβερνητικές διαβεβαιώσεις, θα τεθεί σε εφαρμογή αμέσως μετά το προγραμματισμένο για τα τέλη Σεπτεμβρίου συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.
Ουσιαστικά το περιβάλλον του Μεγάρου Μαξίμου προαναγγέλλει «γενναία στροφή», η οποία έρχεται ως αποτέλεσμα της πλήρους συνειδητοποίησης των διεθνών συσχετισμών και των εσωτερικών συνθηκών.
Απαιτείται άλμα προόδου και ανάπτυξης
Ο Πρωθυπουργός, μετά και τις πρόσφατες επαφές που είχε με ξένους ηγέτες, φαίνεται να έχει κατανοήσει ότι χωρίς ένα μεγάλο άλμα προόδου και ανάπτυξης η χώρα δεν πρόκειται να ορθοποδήσει και αργά ή γρήγορα θα βυθιστεί ξανά σε φαύλο κύκλο ύφεσης, υποανάπτυξης και γενικευμένης αστάθειας.
Οι σημερινές διαπιστώσεις του κ. Τσίπρα, όπως και τα τωρινά σχέδιά του απέχουν παρασάγγας από εκείνα της πρώτης περιόδου. Η διακυβέρνηση και οι ανάγκες της, το βάρος και η ευθύνη της χώρας, τον έχουν στην κυριολεξία μεταμορφώσει, σε σημείο που να αναθεωρεί τις ιδεολογικές και πολιτικές αφετηρίες του.
Το νέο υπόδειγμα ανάπτυξης που περιγράφει δεν έχει καμία σχέση με τις προηγούμενες υπερφίαλες αναφορές και τις ανεδαφικές επιδιώξεις περί δήθεν υπερανάπτυξης της κοινωνικής οικονομίας. Τώρα όλα αυτά αποδίδονται σωστά ως μέθοδοι διαχείρισης της φτώχειας, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να μεταφέρουν κύματα ανάπτυξης που έχει ανάγκη η χώρα
Ο κ. Τσίπρας, στον βαθμό που επιβεβαιωθεί η στροφή του, φαίνεται να έχει κατανοήσει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέραν της διαμόρφωσης συνθηκών οικονομικής σταθερότητας και περιβάλλοντος προσέλκυσης ξένων επενδύσεων.
Θα έλεγε κανείς ότι έχει γοητευθεί από το κινεζικό παράδειγμα και μοιάζει να έχει απορροφήσει πλήρως το μετακομμουνιστικό κινεζικό φιλελεύθερο δόγμα. Ισως να επηρεάστηκε από τις συνεχείς επαφές με κινέζους πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες, αλλά σίγουρα καθοδηγείται από τη σκληρή ελληνική πραγματικότητα, η οποία δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών.
Η ελληνική οικονομία αν δεν βρει τρόπους να κινητοποιήσει και να προσελκύσει διεθνή επενδυτικά κεφάλαια θα μαραζώσει, διαχειριζόμενη μια συνεχώς διευρυνόμενη φτώχεια, η οποία δεν της ταιριάζει και βεβαίως δεν αξίζει σε καμία ηγεσία, όσο αρνητική και απαξιωτική και αν υπήρξε στο παρελθόν για τον φιλελεύθερο καπιταλισμό.
Οπως σχολίαζε πρόσφατα διακεκριμένος επιχειρηματίας, «η στροφή του είναι νομοτελειακή και πηγάζει από την ευθύνη και τις αδήριτες ανάγκες διακυβέρνησης της πτωχευμένης χώρας».
Γνωρίζει βεβαίως ο Πρωθυπουργός ότι το ζητούμενο «άλμα προόδου» δεν μπορεί να έλθει όσο η κυβέρνησή του δεν συντονίζεται με τον συγκεκριμένο στόχο και οι περισσότεροι υπουργοί του αντί να ευνοούν τις επενδύσεις ορθώνουν συνεχώς εμπόδια.
Προς πλήρη ανασύνθεση της κυβέρνησης
Στο ερώτημα πώς θα υπερνικηθούν τα εμπόδια της προπαρασκευαζόμενης στροφής, συνεργάτες του εξηγούν ότι το θέμα θα τεθεί στο συνέδριο του κόμματος και θα ακολουθήσει αναδόμηση της κυβέρνησης, με σημαντικές αλλαγές προσώπων, ρόλων και αρμοδιοτήτων, ώστε να υπηρετηθούν με τον καλύτερο τρόπο οι νέες πολιτικές στοχεύσεις.
«Τα πράγματα θα βελτιωθούν, αυτή είναι η πεποίθησή μας» δηλώνουν υπογραμμίζοντας ότι «δεν θα πρόκειται για έναν απλό ανασχηματισμό, αλλά για πλήρη ανασύνθεση της κυβέρνησης», ικανή να στηρίξει τον στόχο της προσέλκυσης νέων επενδυτικών κεφαλαίων.
Προς επίρρωση των παραπάνω, πληροφορίες αναφέρουν ότι ο κ. Τσίπρας συναντάται και συνομιλεί τελευταίως με διακεκριμένα πρόσωπα της οικονομίας και της πολιτικής, που δεν έχουν οργανική ή άλλη σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Από το Μαξίμου πάντως δεν διαχέονται πληροφορίες σχετικά με τους υπουργούς που θα αντικατασταθούν. Ο Πρωθυπουργός κρατά τα χαρτιά του κλειστά, αποφεύγοντας συγκεκριμένες αναφορές σε πρόσωπα. Ούτε οι στενότεροι των συνεργατών του γνωρίζουν ποιους θα διώξει, ποιους θα μετακινήσει και σε ποιους θα αφαιρέσει ή θα προσθέσει αρμοδιότητες.
Ωστόσο εικάζεται ότι θα υπάρξουν αλλαγές σε παραγωγικά υπουργεία, ιδιαίτερα σε εκείνα που συνδέονται με τις επενδύσεις, την ενέργεια, το περιβάλλον και τις υποδομές, τις μεταφορές, τη ναυτιλία, όπου συγκεντρώνονται αρμοδιότητες σχετικές με τις ιδιωτικές επενδύσεις.
Η περίπτωση του Νίκου Παππά
Οι περισσότεροι πάντως φέρουν προς μετακίνηση τον υπουργό Επικρατείας Ν. Παππά, ο οποίος κατά μία εκδοχή έχει ζητήσει την απαλλαγή του από τις αρμοδιότητες επί των μέσων ενημέρωσης. Φαίνεται να αντιλαμβάνεται και ο ίδιος ότι φθείρεται προσωπικά και το κυριότερο γνωρίζει ότι είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσει ακόμη και στους συντρόφους του τη μετάπτωση της τηλεοπτικής αγοράς από το υποτιθέμενο καθεστώς της «διαπλοκής» σε καθεστώς «μαφίας», όπως υπαινίχθηκε ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κ. Χρυσόγονος.
Ο κ. Παππάς είναι μια περίπτωση μόνος του βεβαίως. Διαθέτει εξουσία, αντιμετωπίζεται ως αντ' αυτού και είναι το πρόσωπο που εκπροσωπεί τον Πρωθυπουργό στις ανεπίσημες συζητήσεις με επιχειρηματίες και ομάδες συμφερόντων. Εχει δει τους πάντες, έχει τάξει σε πολλούς, αναλαμβάνει μυστικές αποστολές εντός και εκτός της χώρας, είναι πρόσωπο υπερεκτεθειμένο σε κριτική και σχόλια, και θα ήθελε όπως λένε να αναλάβει ένα παραγωγικό υπουργείο για δείξει τις ικανότητές του. Ενδεχόμενη μετακίνησή του θα σημάνει πολλά και πιθανώς θα σηματοδοτήσει την «άλλη πορεία».
Οπως και να έχει, η «στροφή» του κ. Τσίπρα για να επιτύχει θα απαιτήσει σοβαρές πολιτικές αναπροσαρμογές, αρραγές εσωτερικό μέτωπο και συμμαχίες σε όλα τα επίπεδα. Ο κ. Τσίπρας απολαμβάνει για την ώρα την ανοχή, για να μην πούμε την κάλυψη, των ξένων. Ευρωπαίοι και Αμερικανοί, για διαφορετικούς λόγους, τον στηρίζουν και δεν δείχνουν διατεθειμένοι να τον «αδειάσουν» τουλάχιστον στο ορατό μέλλον.
Θεωρούν ότι κατέστησε την Ελλάδα «συνεργάσιμη», οι τράπεζες έγιναν δικές τους, το επιχειρηματικό περιβάλλον θα κριθεί από τις δικές τους επίσης διαθέσεις, καθώς η χώρα φθήνυνε, κατέστη ελεγχόμενη και εξαγοράσιμη, και είναι δικό τους ζήτημα πια να σταθμίσουν τους όποιους κινδύνους και να αναλάβουν δράση. Στο Μαξίμου δεν αναμένουν μεγάλη πίεση το φθινόπωρο για το Εργασιακό, ούτε για τα δημόσια οικονομικά. Ισως να πιέσουν περισσότερο μέσω των «κόκκινων» δανείων για την αποβολή ενοχλητικών επιχειρηματιών ή εκείνων που θεωρούν υπεύθυνους της αναστολής των μεταρρυθμίσεων, αλλά μέχρι εκεί. Μετά μάλιστα τις δημοσιονομικές «χάρες» προς Ισπανία και Πορτογαλία δεν αναμένονται ιδιαίτερες πιέσεις στην Αθήνα.
Δυσκολίες στο εσωτερικό μέτωπο
Αν ο κ. Τσίπρας κάνει όντως το μεγάλο βήμα και ανοίξει πλήρως τη χώρα στα ξένα funds, δεν θα έχουν κανέναν λόγο να τον αμφισβητήσουν και να αναζητήσουν εναλλακτική στην αντιπολίτευση, στελέχη και ομάδες της οποίας φλερτάρουν άλλωστε μαζί του και κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους προκειμένου να αφαιρέσουν δυνάμεις από τον κ. Μητσοτάκη.
Η αλήθεια είναι ότι στο πεδίο των επίσημων πολιτικών συμμαχιών ο Πρωθυπουργός δεν έχει επιτύχει πολλά. Μόνο ο κ. Λεβέντης «ξερογλείφεται», κατά την έκφραση κυβερνητικού στελέχους, αλλά δεν γοητεύει το Μέγαρο Μαξίμου. Ο Πρωθυπουργός υπολόγιζε κυρίως στο ΠαΣοΚ και στην κυρία Γεννηματά. Ηθελε μαζί της να «χτίσει» πολιτική σχέση-διαβατήριο για τη μεταπήδησή του στον χώρο της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας, αλλά δεν τα κατάφερε. Συνεργάτες του Πρωθυπουργού λένε ότι η κυρία Γεννηματά δεν μπορεί να αρνηθεί τον κ. Βενιζέλο, ούτε καν τον κ. Λοβέρδο. Γι' αυτό και δεν αναμένουν κάτι, αν και όπως λένε μπορούν να περιμένουν.
Οπως και να έχει, ο κ. Τσίπρας ετοιμάζεται για τη μεγάλη στροφή του φθινοπώρου, με την ελπίδα ότι το 2017 θα μπορέσει να επιτύχει το άλμα της ανάπτυξης και να αντιστρέψει έτσι το κύμα φθοράς που τον καταδιώκει. «Αν δεν τα καταφέρουμε, καήκαμε» λένε χαρακτηριστικά συνεργάτες του, δηλώνοντας με αυτόν τον τρόπο ότι έχουν πλήρη επίγνωση των διαθέσεων που επικρατούν στην ελληνική κοινωνία.
ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ:"...Το αμείλικτο μάθημα της Ιστορίας είναι ότι η εναλλακτική λύση στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν είναι η άμεση. Είναι η άβυσσος και ο ζόφος της χειρότερης δικτατορίας. Ας το καταλάβουν επιτέλους κάποιοι αμετανόητοι ρομαντικοί της επανάστασης και στον τόπο μας. Πιστεύει, αλήθεια, ο κ. Τσίπρας, ότι στη σημερινή Ελλάδα, θα μπορούσε ποτέ με δημοψήφισμα να καταργηθεί η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες ή να καθιερωθεί το σύμφωνο συμβίωσης; Θα μπορούσαν να λυθούν με ένα «ναι» ή ένα «όχι» ζητήματα όπως η προστασία των δασών ή η αναθεώρηση του άρθρου 16;..." , ΜΑΝΙΤΑΚΗΣ: " Δεν παίζουμε με το Σύνταγμα, διότι είναι αυτό που μας κρατά ως χώρα και ως πολιτική ενότητα, ως λαό και ως έθνος. Βρίσκεται πάνω από τον πρωθυπουργό και την εκάστοτε συγκυριακή κυβερνητική πλειοψηφία και ουδείς δικαιούται να το χρησιμοποιεί ως κύριος ή ιδιοκτήτης του ή να παίζει μαζί του. Διότι δεν ανήκει σε κανέναν. Είναι το μόνο, άλλωστε, που μας απέμεινε και στέκει όρθιο. Το μόνο που άντεξε στην κρίση. Ας το σεβαστούμε, ως κειμήλιο και ως παρακαταθήκη ιερή, αυτών που μας το κληροδότησαν και μπορούμε χάρις σε αυτούς, σήμερα, να γιορτάζουμε την επέτειο του κληροδοτήματός τους...."
Δύο κείμενα παρέμβασης, από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
ΝΙΚΟΣ Κ. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ*
1.Τα δημοψηφίσματα του κ. Τσίπρα
Από τις προτάσεις που διατύπωσε προ ημερών ο πρωθυπουργός για την αναθεώρηση του Συντάγματος, αποκαλυπτικότερες για τις βαθύτερες αντιλήψεις του είναι, κατά τη γνώμη μου, αυτές που αναφέρονται στον θεσμό του δημοψηφίσματος.
Ο κ. Τσίπρας πρότεινε την καθιέρωση, ούτε λίγο ούτε πολύ, τεσσάρων τύπων δημοψηφίσματος:
Πρώτα απ’ όλα, για την κύρωση «οποιασδήποτε συνθήκης μεταβιβάζει κυριαρχικές αρμοδιότητες του κράτους», σε διεθνείς (προφανώς) οργανισμούς. Δηλαδή, για κάθε περαιτέρω ενίσχυση των αρμοδιοτήτων των Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου ή ακόμη και του Δικαστηρίου της Ε.Ε. θα χρειάζεται το «ναι» του λαού σε δημοψήφισμα.
Δεύτερον, για την επίλυση «εθνικών θεμάτων», με πρωτοβουλία 500.000 πολιτών.
Τρίτον, για την κατάργηση ψηφισμένου νόμου (εξαιρουμένων των δημοσιονομικών), με πρωτοβουλία αυτή τη φορά ενός εκατομμυρίου πολιτών.
Τέταρτον, για την υιοθέτηση νέου νόμου, για οποιοδήποτε (;) θέμα, χωρίς μεσολάβηση της Βουλής, επίσης με πρωτοβουλία ενός εκατομμυρίου πολιτών.
Ποιο είναι το κοινό χαρακτηριστικό των ανωτέρω προτάσεων; Η ενίσχυση –όπως λέγεται– της άμεσης δημοκρατίας. Σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, «είναι καιρός να αφήσουμε στην άκρη τον φόβο απέναντι στη λαϊκή κρίση και να εμπιστευτούμε τη δημοκρατία […], να εμπιστευτούμε πραγματικά τον λαό».
Η θέση αυτή παίρνει τις πραγματικές της διαστάσεις αν τη δει κανείς με φόντο την κριτική που ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ στην κοινοβουλευτική δημοκρατία. Στα μνημόνια, όπως υποστηρίζεται, φθάσαμε διότι στη λήψη των πολιτικών αποφάσεων επικράτησαν οι τεχνοκράτες και η «αποστειρωμένη» αντίληψη της πολιτικής που αυτοί εξέφραζαν. Ετσι αποξενώθηκαν οι λαοί από την πολιτική και εξεγέρθηκαν (και όχι γιατί εξέλεξαν και εμπιστεύθηκαν κακούς ηγέτες). Οπως υπογράμμιζε προ ημερών από τις στήλες της «Αυγής» συνάδελφος πανεπιστημιακός, η επίκληση του παραδείγματος του Τάσου Γιαννίτση, «ενός “τεχνοκράτη” που διείδε την ορθή κατεύθυνση, αλλά προσέκρουσε σε αδιαπέραστα τείχη συμφερόντων», απεικονίζει γλαφυρά την καταδικαστέα αυτή αντίληψη.
Πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους που το 1986 κατηγορούσαν ως προδότη τον Λεωνίδα Κύρκο για υποστολή των κομμουνιστικών συμβόλων, και το 1996 εναντιώνονταν λυσσαλέα στον «εκσυγχρονισμό» του Κώστα Σημίτη, υποστηρίζοντας τον Ακη Τσοχατζόπουλο. Και όλα αυτά στο όνομα της γνήσιας «λαϊκής ψυχής» και των αληθινών «λαϊκών συμφερόντων».
Να πρόκειται άραγε για μιαν ακόμη εκδήλωση του τόσο δημοφιλούς στη χώρα μας –και ψηφοθηρικά αποδοτικού– αντιελιτισμού; Δεν το πιστεύω. Δεν έχουμε απλώς να κάνουμε με μια σύγχρονη εκδοχή του δηλιγιαννισμού, αλλά για αμφισβήτηση της πεμπτουσίας των αντιπροσωπευτικών θεσμών. Τους τελευταίους, από «αντικαπιταλιστική» ιδεοληψία, πνευματική νωχέλεια ή και αδυναμία να ξεκολλήσουν από τα συνθήματα των νιάτων τους, πολλοί στον ΣΥΡΙΖΑ συστηματικά απαξιώνουν, ταυτίζοντάς τους με τη φαυλότητα και τη διαφθορά.
Λησμονούν εν τούτοις ότι, ως «τέκνο» της νεωτερικότητας, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία και ο κοινοβουλευτισμός δεν είναι απλώς μια τεχνική, που ο διαφωτισμός ανακάλυψε ως απάντηση στην απόλυτη μοναρχία και τον αυταρχισμό. Εκλέγοντας τους αντιπροσώπους μας, δεν ψηφίζουμε μόνον κόμματα. Εκφράζουμε και την εμπιστοσύνη μας προς συγκεκριμένα άτομα, προς τις ικανότητες και την ηθική τους υπόσταση, για να διαβουλευθούν με εκείνους με τους οποίους διαφωνούμε. Και τούτο, με την ελπίδα ότι θα βρεθεί στο κοινοβούλιο η βέλτιστη δυνατή λύση σε προβλήματα που, όταν ψηφίζαμε, πολύ συχνά δεν φανταζόμασταν καν ότι θα προκύψουν.
Το μεγαλείο, με άλλα λόγια, της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας δεν είναι ότι αποτελεί εναλλακτική λύση σε μιαν ουτοπική στις μέρες μας Εκκλησία του Δήμου, όπου όλοι οι πολίτες θα συζητούσαν και θα αποφάσιζαν τάχα σε καθημερινή βάση για τα κοινά. Βρίσκεται, αντίθετα, στο ότι είναι η μόνη που μπορεί να εξασφαλίσει τη λήψη αποφάσεων χωρίς παρορμήσεις, ύστερα από διαβούλευση, σε δυσεπίλυτα προβλήματα, ελάχιστα από τα οποία μπορούν να αντιμετωπισθούν στη λογική του μαύρου και του άσπρου.
Το αμείλικτο μάθημα της Ιστορίας είναι ότι η εναλλακτική λύση στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν είναι η άμεση. Είναι η άβυσσος και ο ζόφος της χειρότερης δικτατορίας. Ας το καταλάβουν επιτέλους κάποιοι αμετανόητοι ρομαντικοί της επανάστασης και στον τόπο μας.
Πιστεύει, αλήθεια, ο κ. Τσίπρας, ότι στη σημερινή Ελλάδα, θα μπορούσε ποτέ με δημοψήφισμα να καταργηθεί η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες ή να καθιερωθεί το σύμφωνο συμβίωσης; Θα μπορούσαν να λυθούν με ένα «ναι» ή ένα «όχι» ζητήματα όπως η προστασία των δασών ή η αναθεώρηση του άρθρου 16;
Στις μέρες μας, όπως έδειξε τον περασμένο Ιούνιο το Brexit και επιβεβαιώνει καθημερινά η συνεχιζόμενη δημοφιλία του Ντόναλντ Τραμπ, της Μαρίν Λεπέν και του Μπόρις Τζόνσον, ακόμη και οι ωριμότεροι λαοί είναι έτοιμοι να ενδώσουν στα απλοϊκά συνθήματα του λαϊκισμού. Δεν είναι λύση το να μιμηθούμε τέτοιου είδους πολιτικούς, προβάλλοντας τα «ορθά» συνθήματα αντί για τα ψεύτικα. Γιατί παίζοντας στο γήπεδό τους είναι βέβαιο ότι αργά ή γρήγορα θα χάσουμε τη μάχη.
Η λύση, απεναντίας, βρίσκεται στο να εντοπίσουμε τα πραγματικά προβλήματα και να συμφωνήσουμε εκ των προτέρων, όχι βέβαια για τις λύσεις που πρέπει να δοθούν (αυτές κάθε άλλο παρά είναι δεδομένες), αλλά στον προσφορότερο τρόπο για να τις βρούμε: με διαβούλευση «μέχρις εσχάτων» ώστε, στο τέλος, με αμοιβαίες υποχωρήσεις, να καταλήξουμε στην ορθότερη.
Με δημοψηφίσματα αυτό δεν επιτυγχάνεται.
* Ο κ. Ν.Κ. Αλιβιζάτος είναι καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.Έντυπη
"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"-31/07/16
ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΑΝΙΤΑΚΗΣ*
2. Ανάμεσα στη γελοιοποίηση και στην ασέβεια
Αν με ρωτούσαν τι θα προτιμούσα, τη γελοιοποίηση του Συντάγματος ή την παραβίασή του; Θα απαντούσα χωρίς δισταγμό την παραβίασή του, διότι η παραβίαση είναι στιγμιαία, μπορεί να διορθωθεί και υπάρχουν και κυρώσεις. Η γελοιοποίηση έχει διάρκεια, είναι διάχυτη και αφήνει ίχνη. Δυστυχώς, δεν την απέφυγε η κυβέρνηση με την τελετή που διοργάνωσε για την αναθεώρηση του Συντάγματος μαζί με τις συνταγματικές εξαγγελίες που έκανε, με αφορμή την 42η επέτειο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας.
Θα ασχοληθώ μόνον με τη διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης, όπως σχεδιάστηκε και σκηνοθετήθηκε, και όχι με το περιεχόμενό της. Διότι η διαδικασία είναι πρωτάκουστη και προκλητική, ενώ το περιεχόμενο των προτάσεων σηκώνει μεν αντιρρήσεις και σοβαρές αλλά τουλάχιστον δεν προκαλεί ούτε διεγείρει και μπορεί να ανατραπεί και ίσως να μην ψηφιστούν ποτέ. Και ορισμένες είναι άλλωστε ανάξιες λόγου. Ενώ η όλη διαδικασία προκαλεί από τη φύση της: με την πρόβλεψη μιας πρωτάκουστης, προκαταρκτικής διαδικασίας δωδεκάμηνης διάρκειας διαβούλευσης με τους «πολίτες», με τη διοργάνωση από μια 15μελή οργανωτική επιτροπή –αγνώστων λοιπών στοιχείων– τυχάρπαστων «συνελεύσεων» πολιτών σε πλατείες, με «σκοπό τη διεξαγωγή μιας πλατιάς, ανοιχτής διαδικασίας διαλόγου σε πανεθνική κλίμακα», με την ανάθεση, τέλος, της πρωτοβουλίας της διοργάνωσης των συναθροίσεων πολιτών «είτε στην ίδια την Οργανωτική Επιτροπή είτε σε Κινήσεις Πολιτών ή σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και άλλους φορείς της κοινωνίας των πολιτών». Ολα αυτά, μαζί με τα ενδιάμεσα συνταγματικά δημοψηφίσματα, αν δεν είναι τραγελαφικά και ασυνάρτητα, και τα πάρει κανείς στα σοβαρά, τότε αποτελούν μια ανοιχτή πρόκληση, μια συνταγματική ασέβεια προς το κοινοβούλιο, στους εκλεγμένους αντιπροσώπους του λαού και του έθνους, όπως θα δούμε.
Πρώτα, προς τον λαό έτσι όπως τον εννοεί το Σύνταγμα, ως οργανωμένο σύνολο πολιτών, ως πολιτική ενότητα και υποκείμενο με βούληση, ως εκλογικό σώμα που εκλέγει τους αντιπροσώπους που τον κυβερνούν.
Στη θέση αυτού του λαού, του μόνου υπαρκτού και λειτουργικού, στο όνομα του οποίου ψηφίζονται οι νόμοι και κυβερνιέται η χώρα, μας αντιπαράθεσε ο πρωθυπουργός έναν άλλο «λαό», τον «λαό της πραγματικής δημοκρατίας», όπως λέει, εκείνον της «κοινωνίας των πολιτών», που δρα και υπάρχει στις ενώσεις πολιτών και στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (!) στις πλατείες και στις αίθουσες των συνελεύσεων.
Ενα τυχάρπαστο συναπάντημα πολιτών, που θα εμφανίζεται μόνον όταν θα συγκαλείται από μια οργανωτική επιτροπή, που θα διορίσει, ως άλλος Καίσαρας, ο πρωθυπουργός και θα διαβουλεύεται για μας όλους και θα προτείνει, στο όνομά μας, πώς πρέπει να είναι οργανωμένο το κράτος και η διακυβέρνηση της χώρας. Ετσι, τον λαό της αντιπροσωπευτικής μας δημοκρατίας, αποκλειστικό φορέα της λαϊκής κυριαρχίας και κάθε δημοκρατίας σε ολόκληρο τον κόσμο, ο πρωθυπουργός της ρημαγμένης χώρας μας μας προτείνει δημόσια να τον υποκαταστήσουμε, και μάλιστα στην ύψιστη εκδήλωση της λαϊκής κυριαρχίας, δηλαδή τη στιγμή της άσκησης δεσμευμένης συντακτικής εξουσίας, με την «κοινωνία των πολιτών», –άκουσον άκουσον–, με αυτήν που είναι κατακερματισμένη, που σπαράσσεται από τον ανταγωνισμό και τα ιδιωτικά συμφέροντα.
Κύριε πρωθυπουργέ, επιτρέψτε με να σας διορθώσω ως δάσκαλος του Συνταγματικού Δικαίου: δεν διαβάσατε σωστά τον Ρουσό, η κυριαρχία δεν εδρεύει στην κοινωνία των πολιτών (στην civil society) , αλλά στον λαό ως σύνολο πολιτών, ως αφηρημένη ενότητα και ενοποιημένη συμβατική βούληση όλων των πολιτών.
Διαπράξατε όμως, κύριε πρωθυπουργέ, και ένα άλλο συνταγματικό ατόπημα, που το επεσήμανε ήδη ο συνάδελφος καθηγητής Βενιζέλος. Σφετεριστήκατε ως πρόεδρος της κυβέρνησης αναθεωρητική εξουσία, την οποία το Σύνταγμα αναθέτει αποκλειστικά στη Βουλή, στους βουλευτές και όχι στην κυβέρνηση ή στην εκτελεστική εξουσία και πολύ λιγότερο στις παντοειδείς ενώσεις πολιτών. Τυπικές λεπτομέρειες, θα μου πείτε.
Και όμως, το Σύνταγμα είναι κυρίως τύπος και η αναθεωρητική διαδικασία, όπως και το Σύνταγμα, είναι στη χώρα μας από το 1844 τυπικό και αυστηρό και αυτό θεωρήθηκε από τους κλασικούς μας δασκάλους, Σβώλο και Μάνεση, εγγύηση τηρήσεως του Συντάγματος, δηλαδή εγγύηση της αντιπροσωπευτικής και κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Με αυτά που εξαγγείλατε, κύριε πρωθυπουργέ, επιδείξατε ακόμη ασέβεια στην καθιερωμένη από το άρθρο 110Σ διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος. Οχι τόσο διότι εξαγγείλατε την αναθεώρηση, ως πρωθυπουργός, αλλά κυρίως διότι εξαναγκάζετε τη Βουλή, ταπεινώνοντάς την, να περιμένει σιωπηλή, επί δέκα μήνες, τις τελικές προτάσεις της λαϊκής διαβούλευσης, όπως θα τις συνοψίσει η δεκαπενταμελής επιτροπή που θα διορίσετε. Οι αντιπρόσωποι του λαού και του έθνους απαρτίζουν τη Βουλή και σε αυτό το όργανο μαζί με την Αναθεωρητική Βουλή, που θα προκύψει έπειτα από εκλογές, έχει αναθέσει κατά αποκλειστικότητα το Σύνταγμα την αναθεωρητική διαδικασία. Δεν την μοιράζεται με κανένα άλλο όργανο.
Στη διαδικασία, που αναγγέλθηκε, προβλέπεται ακόμη ότι στο μεσοδιάστημα, όσο διαρκεί η περίφημη διαβούλευση, μπορεί να διοργανωθεί και κανένα συμβουλευτικό συνταγματικού περιεχομένου δημοψήφισμα, με την επίκληση «κρίσιμου εθνικού θέματος», όπως κάνατε τον Ιούλιο του 2015, καταστρατηγώντας το άρθρο 44 παρ.2Σ. Γνωρίζετε, πλέον, είναι αλήθεια, κύριε πρωθυπουργέ, πώς να χρησιμοποιείτε προς όφελος των πολιτικών σας επιδιώξεων τη δημοψηφισματική θέληση του λαού. Και εν ανάγκη να την μετατρέπετε σε μια νύχτα από αρνητική σε θετική. Την αγάπη σας προς τα δημοψηφίσματα δεν την κρύβετε, άλλωστε.
Μόνο που τα δημοψηφίσματα, κυρίως τα κυβερνητικά, και μάλιστα τα προσωποπαγή, δεν είναι θεσμός, όπως ίσως γνωρίζετε, ούτε της άμεσης ούτε της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας αλλά της καισαρικής δημοκρατίας.
Μπορεί τα προηγούμενα να μην στοιχειοθετούν παραβίαση του Συντάγματος. Δηλώνουν όμως ασέβεια στο άρθρο 110Σ και στον αντιπροσωπευτικό και κοινοβουλευτικό χαρακτήρα του πολιτεύματος. Διότι προδίδουν συμπεριφορά που αντιλαμβάνεται το Σύνταγμα ως εργαλείο ή μέσο άσκησης κυβερνητικής ή κομματικής πολιτικής.
Δεν παίζουμε με το Σύνταγμα, διότι είναι αυτό που μας κρατά ως χώρα και ως πολιτική ενότητα, ως λαό και ως έθνος. Βρίσκεται πάνω από τον πρωθυπουργό και την εκάστοτε συγκυριακή κυβερνητική πλειοψηφία και ουδείς δικαιούται να το χρησιμοποιεί ως κύριος ή ιδιοκτήτης του ή να παίζει μαζί του. Διότι δεν ανήκει σε κανέναν. Είναι το μόνο, άλλωστε, που μας απέμεινε και στέκει όρθιο. Το μόνο που άντεξε στην κρίση. Ας το σεβαστούμε, ως κειμήλιο και ως παρακαταθήκη ιερή, αυτών που μας το κληροδότησαν και μπορούμε χάρις σε αυτούς, σήμερα, να γιορτάζουμε την επέτειο του κληροδοτήματός τους.
* Ο κ. Αντώνης Μανιτάκης είναι ομότιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου.Έντυπη
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 31/07/16 |
ΝΙΚΟΣ Κ. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ*
1.Τα δημοψηφίσματα του κ. Τσίπρα
Από τις προτάσεις που διατύπωσε προ ημερών ο πρωθυπουργός για την αναθεώρηση του Συντάγματος, αποκαλυπτικότερες για τις βαθύτερες αντιλήψεις του είναι, κατά τη γνώμη μου, αυτές που αναφέρονται στον θεσμό του δημοψηφίσματος.
Ο κ. Τσίπρας πρότεινε την καθιέρωση, ούτε λίγο ούτε πολύ, τεσσάρων τύπων δημοψηφίσματος:
Πρώτα απ’ όλα, για την κύρωση «οποιασδήποτε συνθήκης μεταβιβάζει κυριαρχικές αρμοδιότητες του κράτους», σε διεθνείς (προφανώς) οργανισμούς. Δηλαδή, για κάθε περαιτέρω ενίσχυση των αρμοδιοτήτων των Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου ή ακόμη και του Δικαστηρίου της Ε.Ε. θα χρειάζεται το «ναι» του λαού σε δημοψήφισμα.
Δεύτερον, για την επίλυση «εθνικών θεμάτων», με πρωτοβουλία 500.000 πολιτών.
Τρίτον, για την κατάργηση ψηφισμένου νόμου (εξαιρουμένων των δημοσιονομικών), με πρωτοβουλία αυτή τη φορά ενός εκατομμυρίου πολιτών.
Τέταρτον, για την υιοθέτηση νέου νόμου, για οποιοδήποτε (;) θέμα, χωρίς μεσολάβηση της Βουλής, επίσης με πρωτοβουλία ενός εκατομμυρίου πολιτών.
Ποιο είναι το κοινό χαρακτηριστικό των ανωτέρω προτάσεων; Η ενίσχυση –όπως λέγεται– της άμεσης δημοκρατίας. Σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, «είναι καιρός να αφήσουμε στην άκρη τον φόβο απέναντι στη λαϊκή κρίση και να εμπιστευτούμε τη δημοκρατία […], να εμπιστευτούμε πραγματικά τον λαό».
Η θέση αυτή παίρνει τις πραγματικές της διαστάσεις αν τη δει κανείς με φόντο την κριτική που ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ στην κοινοβουλευτική δημοκρατία. Στα μνημόνια, όπως υποστηρίζεται, φθάσαμε διότι στη λήψη των πολιτικών αποφάσεων επικράτησαν οι τεχνοκράτες και η «αποστειρωμένη» αντίληψη της πολιτικής που αυτοί εξέφραζαν. Ετσι αποξενώθηκαν οι λαοί από την πολιτική και εξεγέρθηκαν (και όχι γιατί εξέλεξαν και εμπιστεύθηκαν κακούς ηγέτες). Οπως υπογράμμιζε προ ημερών από τις στήλες της «Αυγής» συνάδελφος πανεπιστημιακός, η επίκληση του παραδείγματος του Τάσου Γιαννίτση, «ενός “τεχνοκράτη” που διείδε την ορθή κατεύθυνση, αλλά προσέκρουσε σε αδιαπέραστα τείχη συμφερόντων», απεικονίζει γλαφυρά την καταδικαστέα αυτή αντίληψη.
Πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους που το 1986 κατηγορούσαν ως προδότη τον Λεωνίδα Κύρκο για υποστολή των κομμουνιστικών συμβόλων, και το 1996 εναντιώνονταν λυσσαλέα στον «εκσυγχρονισμό» του Κώστα Σημίτη, υποστηρίζοντας τον Ακη Τσοχατζόπουλο. Και όλα αυτά στο όνομα της γνήσιας «λαϊκής ψυχής» και των αληθινών «λαϊκών συμφερόντων».
Να πρόκειται άραγε για μιαν ακόμη εκδήλωση του τόσο δημοφιλούς στη χώρα μας –και ψηφοθηρικά αποδοτικού– αντιελιτισμού; Δεν το πιστεύω. Δεν έχουμε απλώς να κάνουμε με μια σύγχρονη εκδοχή του δηλιγιαννισμού, αλλά για αμφισβήτηση της πεμπτουσίας των αντιπροσωπευτικών θεσμών. Τους τελευταίους, από «αντικαπιταλιστική» ιδεοληψία, πνευματική νωχέλεια ή και αδυναμία να ξεκολλήσουν από τα συνθήματα των νιάτων τους, πολλοί στον ΣΥΡΙΖΑ συστηματικά απαξιώνουν, ταυτίζοντάς τους με τη φαυλότητα και τη διαφθορά.
Λησμονούν εν τούτοις ότι, ως «τέκνο» της νεωτερικότητας, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία και ο κοινοβουλευτισμός δεν είναι απλώς μια τεχνική, που ο διαφωτισμός ανακάλυψε ως απάντηση στην απόλυτη μοναρχία και τον αυταρχισμό. Εκλέγοντας τους αντιπροσώπους μας, δεν ψηφίζουμε μόνον κόμματα. Εκφράζουμε και την εμπιστοσύνη μας προς συγκεκριμένα άτομα, προς τις ικανότητες και την ηθική τους υπόσταση, για να διαβουλευθούν με εκείνους με τους οποίους διαφωνούμε. Και τούτο, με την ελπίδα ότι θα βρεθεί στο κοινοβούλιο η βέλτιστη δυνατή λύση σε προβλήματα που, όταν ψηφίζαμε, πολύ συχνά δεν φανταζόμασταν καν ότι θα προκύψουν.
Το μεγαλείο, με άλλα λόγια, της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας δεν είναι ότι αποτελεί εναλλακτική λύση σε μιαν ουτοπική στις μέρες μας Εκκλησία του Δήμου, όπου όλοι οι πολίτες θα συζητούσαν και θα αποφάσιζαν τάχα σε καθημερινή βάση για τα κοινά. Βρίσκεται, αντίθετα, στο ότι είναι η μόνη που μπορεί να εξασφαλίσει τη λήψη αποφάσεων χωρίς παρορμήσεις, ύστερα από διαβούλευση, σε δυσεπίλυτα προβλήματα, ελάχιστα από τα οποία μπορούν να αντιμετωπισθούν στη λογική του μαύρου και του άσπρου.
Το αμείλικτο μάθημα της Ιστορίας είναι ότι η εναλλακτική λύση στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν είναι η άμεση. Είναι η άβυσσος και ο ζόφος της χειρότερης δικτατορίας. Ας το καταλάβουν επιτέλους κάποιοι αμετανόητοι ρομαντικοί της επανάστασης και στον τόπο μας.
Πιστεύει, αλήθεια, ο κ. Τσίπρας, ότι στη σημερινή Ελλάδα, θα μπορούσε ποτέ με δημοψήφισμα να καταργηθεί η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες ή να καθιερωθεί το σύμφωνο συμβίωσης; Θα μπορούσαν να λυθούν με ένα «ναι» ή ένα «όχι» ζητήματα όπως η προστασία των δασών ή η αναθεώρηση του άρθρου 16;
Στις μέρες μας, όπως έδειξε τον περασμένο Ιούνιο το Brexit και επιβεβαιώνει καθημερινά η συνεχιζόμενη δημοφιλία του Ντόναλντ Τραμπ, της Μαρίν Λεπέν και του Μπόρις Τζόνσον, ακόμη και οι ωριμότεροι λαοί είναι έτοιμοι να ενδώσουν στα απλοϊκά συνθήματα του λαϊκισμού. Δεν είναι λύση το να μιμηθούμε τέτοιου είδους πολιτικούς, προβάλλοντας τα «ορθά» συνθήματα αντί για τα ψεύτικα. Γιατί παίζοντας στο γήπεδό τους είναι βέβαιο ότι αργά ή γρήγορα θα χάσουμε τη μάχη.
Η λύση, απεναντίας, βρίσκεται στο να εντοπίσουμε τα πραγματικά προβλήματα και να συμφωνήσουμε εκ των προτέρων, όχι βέβαια για τις λύσεις που πρέπει να δοθούν (αυτές κάθε άλλο παρά είναι δεδομένες), αλλά στον προσφορότερο τρόπο για να τις βρούμε: με διαβούλευση «μέχρις εσχάτων» ώστε, στο τέλος, με αμοιβαίες υποχωρήσεις, να καταλήξουμε στην ορθότερη.
Με δημοψηφίσματα αυτό δεν επιτυγχάνεται.
* Ο κ. Ν.Κ. Αλιβιζάτος είναι καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.Έντυπη
"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"-31/07/16
ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΑΝΙΤΑΚΗΣ*
2. Ανάμεσα στη γελοιοποίηση και στην ασέβεια
Αν με ρωτούσαν τι θα προτιμούσα, τη γελοιοποίηση του Συντάγματος ή την παραβίασή του; Θα απαντούσα χωρίς δισταγμό την παραβίασή του, διότι η παραβίαση είναι στιγμιαία, μπορεί να διορθωθεί και υπάρχουν και κυρώσεις. Η γελοιοποίηση έχει διάρκεια, είναι διάχυτη και αφήνει ίχνη. Δυστυχώς, δεν την απέφυγε η κυβέρνηση με την τελετή που διοργάνωσε για την αναθεώρηση του Συντάγματος μαζί με τις συνταγματικές εξαγγελίες που έκανε, με αφορμή την 42η επέτειο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας.
Θα ασχοληθώ μόνον με τη διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης, όπως σχεδιάστηκε και σκηνοθετήθηκε, και όχι με το περιεχόμενό της. Διότι η διαδικασία είναι πρωτάκουστη και προκλητική, ενώ το περιεχόμενο των προτάσεων σηκώνει μεν αντιρρήσεις και σοβαρές αλλά τουλάχιστον δεν προκαλεί ούτε διεγείρει και μπορεί να ανατραπεί και ίσως να μην ψηφιστούν ποτέ. Και ορισμένες είναι άλλωστε ανάξιες λόγου. Ενώ η όλη διαδικασία προκαλεί από τη φύση της: με την πρόβλεψη μιας πρωτάκουστης, προκαταρκτικής διαδικασίας δωδεκάμηνης διάρκειας διαβούλευσης με τους «πολίτες», με τη διοργάνωση από μια 15μελή οργανωτική επιτροπή –αγνώστων λοιπών στοιχείων– τυχάρπαστων «συνελεύσεων» πολιτών σε πλατείες, με «σκοπό τη διεξαγωγή μιας πλατιάς, ανοιχτής διαδικασίας διαλόγου σε πανεθνική κλίμακα», με την ανάθεση, τέλος, της πρωτοβουλίας της διοργάνωσης των συναθροίσεων πολιτών «είτε στην ίδια την Οργανωτική Επιτροπή είτε σε Κινήσεις Πολιτών ή σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και άλλους φορείς της κοινωνίας των πολιτών». Ολα αυτά, μαζί με τα ενδιάμεσα συνταγματικά δημοψηφίσματα, αν δεν είναι τραγελαφικά και ασυνάρτητα, και τα πάρει κανείς στα σοβαρά, τότε αποτελούν μια ανοιχτή πρόκληση, μια συνταγματική ασέβεια προς το κοινοβούλιο, στους εκλεγμένους αντιπροσώπους του λαού και του έθνους, όπως θα δούμε.
Πρώτα, προς τον λαό έτσι όπως τον εννοεί το Σύνταγμα, ως οργανωμένο σύνολο πολιτών, ως πολιτική ενότητα και υποκείμενο με βούληση, ως εκλογικό σώμα που εκλέγει τους αντιπροσώπους που τον κυβερνούν.
Στη θέση αυτού του λαού, του μόνου υπαρκτού και λειτουργικού, στο όνομα του οποίου ψηφίζονται οι νόμοι και κυβερνιέται η χώρα, μας αντιπαράθεσε ο πρωθυπουργός έναν άλλο «λαό», τον «λαό της πραγματικής δημοκρατίας», όπως λέει, εκείνον της «κοινωνίας των πολιτών», που δρα και υπάρχει στις ενώσεις πολιτών και στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (!) στις πλατείες και στις αίθουσες των συνελεύσεων.
Ενα τυχάρπαστο συναπάντημα πολιτών, που θα εμφανίζεται μόνον όταν θα συγκαλείται από μια οργανωτική επιτροπή, που θα διορίσει, ως άλλος Καίσαρας, ο πρωθυπουργός και θα διαβουλεύεται για μας όλους και θα προτείνει, στο όνομά μας, πώς πρέπει να είναι οργανωμένο το κράτος και η διακυβέρνηση της χώρας. Ετσι, τον λαό της αντιπροσωπευτικής μας δημοκρατίας, αποκλειστικό φορέα της λαϊκής κυριαρχίας και κάθε δημοκρατίας σε ολόκληρο τον κόσμο, ο πρωθυπουργός της ρημαγμένης χώρας μας μας προτείνει δημόσια να τον υποκαταστήσουμε, και μάλιστα στην ύψιστη εκδήλωση της λαϊκής κυριαρχίας, δηλαδή τη στιγμή της άσκησης δεσμευμένης συντακτικής εξουσίας, με την «κοινωνία των πολιτών», –άκουσον άκουσον–, με αυτήν που είναι κατακερματισμένη, που σπαράσσεται από τον ανταγωνισμό και τα ιδιωτικά συμφέροντα.
Κύριε πρωθυπουργέ, επιτρέψτε με να σας διορθώσω ως δάσκαλος του Συνταγματικού Δικαίου: δεν διαβάσατε σωστά τον Ρουσό, η κυριαρχία δεν εδρεύει στην κοινωνία των πολιτών (στην civil society) , αλλά στον λαό ως σύνολο πολιτών, ως αφηρημένη ενότητα και ενοποιημένη συμβατική βούληση όλων των πολιτών.
Διαπράξατε όμως, κύριε πρωθυπουργέ, και ένα άλλο συνταγματικό ατόπημα, που το επεσήμανε ήδη ο συνάδελφος καθηγητής Βενιζέλος. Σφετεριστήκατε ως πρόεδρος της κυβέρνησης αναθεωρητική εξουσία, την οποία το Σύνταγμα αναθέτει αποκλειστικά στη Βουλή, στους βουλευτές και όχι στην κυβέρνηση ή στην εκτελεστική εξουσία και πολύ λιγότερο στις παντοειδείς ενώσεις πολιτών. Τυπικές λεπτομέρειες, θα μου πείτε.
Και όμως, το Σύνταγμα είναι κυρίως τύπος και η αναθεωρητική διαδικασία, όπως και το Σύνταγμα, είναι στη χώρα μας από το 1844 τυπικό και αυστηρό και αυτό θεωρήθηκε από τους κλασικούς μας δασκάλους, Σβώλο και Μάνεση, εγγύηση τηρήσεως του Συντάγματος, δηλαδή εγγύηση της αντιπροσωπευτικής και κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Με αυτά που εξαγγείλατε, κύριε πρωθυπουργέ, επιδείξατε ακόμη ασέβεια στην καθιερωμένη από το άρθρο 110Σ διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος. Οχι τόσο διότι εξαγγείλατε την αναθεώρηση, ως πρωθυπουργός, αλλά κυρίως διότι εξαναγκάζετε τη Βουλή, ταπεινώνοντάς την, να περιμένει σιωπηλή, επί δέκα μήνες, τις τελικές προτάσεις της λαϊκής διαβούλευσης, όπως θα τις συνοψίσει η δεκαπενταμελής επιτροπή που θα διορίσετε. Οι αντιπρόσωποι του λαού και του έθνους απαρτίζουν τη Βουλή και σε αυτό το όργανο μαζί με την Αναθεωρητική Βουλή, που θα προκύψει έπειτα από εκλογές, έχει αναθέσει κατά αποκλειστικότητα το Σύνταγμα την αναθεωρητική διαδικασία. Δεν την μοιράζεται με κανένα άλλο όργανο.
Στη διαδικασία, που αναγγέλθηκε, προβλέπεται ακόμη ότι στο μεσοδιάστημα, όσο διαρκεί η περίφημη διαβούλευση, μπορεί να διοργανωθεί και κανένα συμβουλευτικό συνταγματικού περιεχομένου δημοψήφισμα, με την επίκληση «κρίσιμου εθνικού θέματος», όπως κάνατε τον Ιούλιο του 2015, καταστρατηγώντας το άρθρο 44 παρ.2Σ. Γνωρίζετε, πλέον, είναι αλήθεια, κύριε πρωθυπουργέ, πώς να χρησιμοποιείτε προς όφελος των πολιτικών σας επιδιώξεων τη δημοψηφισματική θέληση του λαού. Και εν ανάγκη να την μετατρέπετε σε μια νύχτα από αρνητική σε θετική. Την αγάπη σας προς τα δημοψηφίσματα δεν την κρύβετε, άλλωστε.
Μόνο που τα δημοψηφίσματα, κυρίως τα κυβερνητικά, και μάλιστα τα προσωποπαγή, δεν είναι θεσμός, όπως ίσως γνωρίζετε, ούτε της άμεσης ούτε της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας αλλά της καισαρικής δημοκρατίας.
Μπορεί τα προηγούμενα να μην στοιχειοθετούν παραβίαση του Συντάγματος. Δηλώνουν όμως ασέβεια στο άρθρο 110Σ και στον αντιπροσωπευτικό και κοινοβουλευτικό χαρακτήρα του πολιτεύματος. Διότι προδίδουν συμπεριφορά που αντιλαμβάνεται το Σύνταγμα ως εργαλείο ή μέσο άσκησης κυβερνητικής ή κομματικής πολιτικής.
Δεν παίζουμε με το Σύνταγμα, διότι είναι αυτό που μας κρατά ως χώρα και ως πολιτική ενότητα, ως λαό και ως έθνος. Βρίσκεται πάνω από τον πρωθυπουργό και την εκάστοτε συγκυριακή κυβερνητική πλειοψηφία και ουδείς δικαιούται να το χρησιμοποιεί ως κύριος ή ιδιοκτήτης του ή να παίζει μαζί του. Διότι δεν ανήκει σε κανέναν. Είναι το μόνο, άλλωστε, που μας απέμεινε και στέκει όρθιο. Το μόνο που άντεξε στην κρίση. Ας το σεβαστούμε, ως κειμήλιο και ως παρακαταθήκη ιερή, αυτών που μας το κληροδότησαν και μπορούμε χάρις σε αυτούς, σήμερα, να γιορτάζουμε την επέτειο του κληροδοτήματός τους.
* Ο κ. Αντώνης Μανιτάκης είναι ομότιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου.Έντυπη
Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΣΕ ΣΚΙΤΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ...
 |
| ΚΥΡ |
 |
| "Εφ.Συν"-Πέτρος Ζερβός |
 |
| "ΕΘΝΟΣ"-Πάνος Μαραγκός |
 |
| "Εφ.Συν"-Κώστας Γρηγοριάδης |
"...Η υποτίθεται φιλολαϊκή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, στην προσπάθειά της να χειραγωγήσει τον Τύπο, αδιαφορεί απολύτως για τις απώλειες θέσεων εργασίας - που υποτίθεται ότι είναι το πολιτικό φετίχ της. Οι συνδικαλιστικές μεθοδεύσεις της στο παρελθόν, η αδυναμία των συνδικαλιστικών εκπροσώπων να απαντήσουν στα πιεστικά ζητήματα του Τύπου και η καθεστωτική αντίληψη περί δημοσιογραφίας από την οποία εμφορούνται πολλοί συνδικαλιστές πέριξ του ΣΥΡΙΖΑ συνέβαλαν στο να χαθούν χιλιάδες θέσεις εργασίας, από το κλείσιμο της «Ελευθεροτυπίας», του τηλεοπτικού Alter και πολλών μικρότερων μέσων. Η νέα επίθεση στα κανάλια (το Mega είναι διακεκριμένος στόχος, όχι μόνο επειδή είναι διακριτό το πολιτικό στίγμα του αλλά και για συμβολικούς λόγους) αλλά και στις επιχειρήσεις Τύπου απειλεί να αυξήσει τα δελτία ανεργίας που συντηρεί η ΕΣΗΕΑ και οι λοιπές ενώσεις εργατών Τύπου, ενώ είναι γνωστό ότι στον δημοσιογραφικό κλάδο ανθούν η απλήρωτη εργασία και η λογοκλοπή (ιδίως στο Διαδίκτυο). .."
Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"
"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 30-31/07/16
Οι νεκροθάφτες της ενημέρωσης
Η μεθόδευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για την αλλαγή του τηλεοπτικού τοπίου και η προσπάθεια ελέγχου όσο το δυνατόν μεγαλύτερου μέρους της ενημέρωσης
Του Ηλία Κανέλλη
Την ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας, πέρυσι το καλοκαίρι, έμενε από αριστερά πολεμοφόδια, συνομολογούσε άρον άρον το τρίτο Μνημόνιο και έψαχνε να βρει τρόπους να κρατηθεί στην εξουσία, το μόνο επιχείρημα που επικαλούνταν και που επιχειρούσε να συνδέσει το παρελθόν της παροχολογίας και της ηρωικής αντίστασης στους δανειστές με το ζοφερό μέλλον που οι επιτελείς του ΣΥΡΙΖΑ είχαν αποφασίσει να διαχειριστούν ήταν η απειλή της αναδιάταξης του τηλεοπτικού τοπίου. Της απαλλαγής της χώρας από τη διαπλοκή - κατά την προσφιλή, δημοφιλή ορολογία, που είχε εδραιωθεί ήδη από το 1990, μετατρέποντας την πολιτική επιχειρηματολογία σε υποτιθέμενο παιχνίδι συνωμοσιών.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είχε βρει σταθερό αποκούμπι σε αυτή την εύπεπτη ρητορική. Εχοντας «παλινορθώσει» την ΕΡΤ, έδινε τον τόνο της αντίληψής της για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόταν τα ΜΜΕ. Υποταγή, κολακεία, ευθυγράμμιση με την κυβερνητική γραμμή: η στρατηγική της προπαγάνδας. Ολα αυτά, σε έναν υδροκέφαλο οργανισμό όπως η κρατική τηλεόραση, εξόδοις των κορόιδων - των ελλήνων φορολογουμένων.
Ωστόσο, η μεθόδευση για την αλλαγή του τηλεοπτικού τοπίου και, ιδίως, η παράκαμψη του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης, της ανεξάρτητης Αρχής που ρυθμίζει τα ζητήματα του δημόσιου αγαθού της ενημέρωσης, από πολύ νωρίς τροφοδότησαν αντιδράσεις. Στη Βουλή, ορισμένες από αυτές πήραν διαστάσεις χιονοστιβάδας. Η κυβέρνηση ωστόσο τις παρέκαμψε, αναλαμβάνοντας αυτή τον ρόλο του ρυθμιστή και κωφεύοντας στις ενστάσεις της αντιπολίτευσης που έλεγε ότι αν δεν γίνεται δυνατόν να εκλεγεί νέο ΕΣΡ, παρατείνεται η θητεία του παλαιού. Ψιλά γράμματα. Η κυβέρνηση είχε αποφασίσει να προχωρήσει επιδιώκοντας τον όσο το δυνατόν μεγαλύτερο έλεγχο της ενημέρωσης. Προς τούτο μάλιστα επαναλάμβανε μονότονα την ίδια καραμέλα: είναι πολιτική μας επιλογή «να πατάξουμε τη διαπλοκή». Και προχώρησε ακάθεκτη.
Εξαλείφοντας την ενοχλητική κριτική
Η κρατική ραδιοτηλεόραση είναι το βασικό φέουδο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ 1 και 2. Κομματικός βραχίων πληρωμένος με τα λεφτά των ελλήνων φορολογουμένων, εχθρά του πολιτισμού, ανελλήνιστη, απερίγραπτη. Και πολύ σοβαροφανής - ενώ όλο το κόνσεπτ θα μπορούσε να διασωθεί αν υπήρχε συνείδηση ότι πρόκειται για κωμωδία.
Αλλά, προφανώς, δεν φτάνει. Εξού και η μεθόδευση για τις τηλεοπτικές άδειες, τέσσερις όλες κι όλες, σε μια προσπάθεια διαμόρφωσης ευνοϊκότερου τοπίου για την κυβέρνηση στα ΜΜΕ. Τα οποία όλο και πιο συχνά την ενοχλούν στην κριτική τους και στις αποκαλύψεις τους.
Η μεθόδευση της κυβέρνησης για την επιβολή ελεγχόμενου τοπίου στα ΜΜΕ αρχίζει με τον συνήθη τρόπο πολιτικής: τη μανιχαϊστική διαίρεση «ή εμείς ή αυτοί». Η κυβέρνηση χωρίζει τα ΜΜΕ σε καλά και κακά. Καλά είναι όσα λατρεύουν τις κυβερνητικές επιλογές και περιορίζονται στη μεταφορά της «γραμμής» ή, έστω, και των λοιπών ιδεολογικών τάσεων εντός της κυβέρνησης. Είναι σύνηθες, οι προσκεκλημένοι σε εκπομπές που τους ξεβολεύουν, να διαμαρτύρονται είτε στον αέρα είτε στις ιδιοκτησίες ή στις διευθύνσεις των ΜΜΕ ότι συντάκτες τους δεν είναι αμερόληπτοι. Επελέγη μέχρι και η μέθοδος του μποϊκοτάζ καναλιών ή δημοσιογράφων!
Η άλλη μεθόδευση είναι αποτελεσματικότερη - και γενικώς είναι η συνολικότερη μεθόδευση του κρατισμού. Υποτίθεται ότι ξεκινάει από την ανάγκη εξουδετέρωσης των λεγόμενων «διαπλεκόμενων συμφερόντων» (εναντίον των οποίων έχουν ξιφουλκήσει κατά καιρούς σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις, αλλά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ το έκανε πιο μεθοδευμένα και πιο οργανωμένα).
Η μεθόδευση αυτή ανήκει σε μεγάλο βαθμό στον υπουργό Επικρατείας, Νίκο Παππά. Μετά το άνοιγμα της γραφειοκρατικά τεράστιας και προπαγανδιστικής ΕΡΤ, το δεξί χέρι του Πρωθυπουργού ήταν εμφανές ότι θα επιχειρούσε να ελέγξει τους ιδιωτικούς σταθμούς, μέσω της αδειοδότησής τους. Ο έλεγχος αυτός αφορά και τον αριθμό εργαζομένων σε αυτά, και τη διεκδίκηση συγκεκριμένων ζωνών ποιότητας (όπως λέει συχνά ο υπουργός) και, κυρίως, υποτίθεται ότι, στο όνομα της ανάγκης να επιβληθεί τάξη στο φάσμα εκπομπών, οι δημόσιες συχνότητες δεν θα εκχωρούνται άνευ όρων στα «διαπλεκόμενα συμφέροντα».
Και τα τρία αυτά συστατικά τού υπό κυοφορία νομοσχεδίου είναι διαβλητά. Υποχρέωση ελάχιστου αριθμού εργαζομένων σε κάθε είδους επιχείρηση, σε συνθήκες ελεύθερης αγοράς, δεν μπορεί να νοηθεί - και όπως έχει γίνει γνωστό από κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά και από ενδιαφερομένους, θα προσβληθεί στα ευρωπαϊκά όργανα. Η έννοια της ποιότητας είναι ιδιαιτέρως γενική - και πάντως το παράδειγμα της ανελλήνιστης και προπαγανδιστικής ΕΡΤ αποδεικνύει ότι δεν φτάνει να βαφτίσεις ποιοτικό ένα πρόγραμμα για να γίνει κιόλας. Τέλος, οι συχνότητες εκπομπής προγράμματος, την εποχή της ψηφιακής τηλεόρασης, όλοι ισχυρίζονται ότι είναι πολύ περισσότερες από τέσσερις - έστω κι αν ο Παππάς κατά καιρούς τονίζει ότι μέρος του φάσματος παραχωρείται στις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας.
Προσήλωση στην ποιότητα!
Την περασμένη Πέμπτη, μιλώντας στην κρατική τηλεόραση και στον δημοσιογράφο Πάνο Χαρίτο, ο Νίκος Παππάς είχε την ευκαιρία να επαναλάβει τις κυβερνητικές θέσεις. Τα όποια προβλήματα στη δημοπρασία των συχνοτήτων θα λυθούν εντός των επόμενων ημερών, έως τα τέλη Αυγούστου θα έχουμε νέο τοπίο στη ραδιοτηλεοπτική αγορά. Επιμένουμε στις τέσσερις άδειες - και ο λόγος είναι ότι το σήμα των καναλιών πρέπει να είναι υψηλής ευκρίνειας: δεν φτιάχνουμε ασπρόμαυρα κανάλια, είπε ο υπουργός. Κανείς δεν του ανταπάντησε ότι η Τουρκία του Ερντογάν, ο οποίος ανακοίνωσε πως κλείνει 16 κανάλια, δεν είχε ασπρόμαυρη τηλεόραση (προφανώς το φάσμα των Τούρκων είναι μεγαλύτερο!). Υπεραμύνθηκε της κυβερνητικής ρύθμισης στην τηλεοπτική αγορά της διαφήμισης. Είπε επίσης ότι οι θέσεις εργασίας που θα χαθούν από κανάλια τα οποία ενδεχομένως κλείσουν δεν είναι σοβαρό πρόβλημα, επειδή οι εργαζόμενοι θα απορροφηθούν στα καινούργια που θα δημιουργηθούν. Τέλος, είπε ότι στα κριτήρια για την αδειοδότηση θα μετρήσουν το ότι τα υποψήφια κανάλια θα κάνουν δικές τους παραγωγές, και όχι μόνο ειδησεογραφικού προγράμματος, αλλά και η προσήλωσή τους στην ποιότητα! Στην ποιότητα - ο πολιτικός προϊστάμενος της ΕΡΤ!
Στις θέσεις αυτές της κυβέρνησης έχει αντιταχθεί συστηματικά η ευρωπαϊστική αντιπολίτευση, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, Το Ποτάμι. Ολοι μιλούν για αμφίβολης νομιμότητας μεθοδεύσεις ελέγχου της πληροφορίας και για τη δημιουργία τετελεσμένων γεγονότων. Και όλοι προσδοκούν την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, το οποίο έχει κληθεί να απαντήσει αν όντως είναι σύμφωνη με τους κανόνες του Συντάγματος η κυβερνητική μεθόδευση.
Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Λοβέρδος επισήμαινε σε ραδιοφωνική συνέντευξή του ότι, αν και φαίνεται ότι το τοπίο θα ρυθμιστεί, στην ουσία η αταξία θα συνεχίσει να μαστίζει για πολύ καιρό τον χώρο της ανεξάρτητης ενημέρωσης. Εκτός της αναμενόμενης απόφασης του ΣτΕ, ο Λοβέρδος τονίζει και την ευρωπαϊκή παράμετρο. Κατά τη γνώμη του, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα εναρμόνισης με τα ευρωπαϊκά ειωθότα. Παραπέμπει μάλιστα στην αλληλογραφία του ελληνικού κράτους με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, «που παρακολουθεί τη διαδικασία της δίωξης της Ελλάδας για παραβίαση του Ενωσιακού Δικαίου». Εν προκειμένω, τονίζει ο Λοβέρδος, η Κομισιόν επικαλείται δύο οδηγίες «που καθορίζουν ότι πρέπει κάθε κράτος από τα 28 να αξιοποιεί όλη τη διαθέσιμη τεχνολογία, προκειμένου να εξασφαλίζει όσες περισσότερες άδειες μπορεί, για χάρη της πολυφωνίας». Ολα αυτά περιέχονται στην επιστολή Ετινγκερ που έλαβε η ελληνική κυβέρνηση, μια επιστολή την οποία επιχειρεί να υποβαθμίσει, ενώ ο ευρωπαίος επίτροπος έχει θέσει στην Ελλάδα προθεσμία έως τις 14 Αυγούστου να δώσει ρητές απαντήσεις.
Η αλήθεια είναι πως αν η χώρα καταδικαστεί ότι κακώς παραβίασε το Δίκαιο της ΕΕ και έδωσε λιγότερες άδειες από αυτές που όφειλε, ο διαγωνισμός θα μείνει στον αέρα. Κι αν ήδη έχουν δοθεί οι τέσσερις άδειες, θα προκληθεί νέα αταξία. Οι τέσσερις επιχειρηματικοί όμιλοι που θα έχουν πλειοδοτήσει και θα περιμένουν να λάβουν τη μερίδα του λέοντος της διαφημιστικής πίτας, θα βρεθούν σε μειονεκτική θέση επειδή αν προστεθούν και άλλα κανάλια στην αγορά η επένδυσή τους θα έχει απαξιωθεί ήδη. Αρκεί στον υπουργό, στον Πρωθυπουργό, στην κυβέρνηση ότι θα έχει πλήξει το υπάρχον τοπίο της ενημέρωσης; Και πώς θα διαχειριστεί τη νέα αταξία;
Η ουσία πάντως είναι μία: η κυβέρνηση Τσίπρα φοβάται τα ΜΜΕ και τις ελεύθερες φωνές. Αλλά φιμώνεται η ελευθερία με αίολους νόμους, μεθοδεύσεις και κλείσιμο μέσων ενημέρωσης; Στην αυταρχική Τουρκία προφανώς. Αλλά και στην ευρωπαϊκή Ελλάδα;
ΕΡΤ: η φωνή της προπαγάνδας
Ολοι θυμούνται την ιδιότυπη ανάκριση από την τέως πρόεδρο της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, στους υπευθύνους για τη διοίκηση της νέας ΕΡΤ. Ολοι επίσης θυμούνται τη μαγική φράση: «Εσείς πού ήσασταν όταν έπεσε το μαύρο;». Το θέμα είναι ότι όταν αποχώρησε από το προσκήνιο της εξουσίας η Κωνσταντοπούλου, ξεχάστηκαν και εκείνη και ο αγώνας της από όσους βρήκαν πόρτα και μπήκαν. Και η ΕΡΤ έμεινε ένα ιδιότυπο κανάλι υψηλού κόστους (τόσο υψηλού ώστε τα ιδιωτικά τα οποία την ανταγωνίζονται να μην μπορούν να διανοηθούν τους πόρους που διαθέτει), ένα κανάλι παραδομένο σε κομματικούς στο όνομα της επανάστασης και σε ανελλήνιστους στο όνομα της άρνησης της αριστείας.
Οι άνθρωποι που διοίκησαν και συνεχίζουν να διοικούν τη νέα ΕΡΤ, και οι περισσότεροι με εκπομπές, είχαν κάνει αντίσταση στο μαύρο του Σαμαρά από τη λεγόμενη ΕΡΤ Οpen. Η κεντρική γραμμή είναι κάτι νεφελώδεις αριστερισμοί τύπου «να κάνουμε κοινωνική πολιτική» και «πρώτα ο άνθρωπος». Είναι το κανάλι στο οποίο εκφράζεται χωρίς πρόβλημα η αγωνία «τι θα συμβεί τώρα που η Βρετανία φεύγει από το ευρώ;» (η Βρετανία! από το ευρώ!), το κανάλι όπου στην τζιχαντική τρομοκρατία δίνει έμφαση σε απόψεις τύπου «και οι Ευρωπαίοι όμως υπήρξαν αποικιοκράτες» ή «μη λησμονούμε τη βία του νεοφιλελευθερισμού» κ.λπ.
Μη λησμονούμε επίσης ότι στις διάφορες ζώνες του τηλεοπτικού προγράμματος της ΕΡΤ ενδημούν φοβερές προσωπικότητες. Ο παρουσιαστής, π.χ., που είχε υποδεχθεί τον Αλέξη Τσίπρα συγχαίροντάς τον επειδή τον είχε προσέξει σε μια συγκέντρωσή του. Ή ο πρώην πολεμικός ανταποκριτής των βραδινών ειδήσεων ο οποίος στο παρελθόν ερωτηθείς αν του τηλεφωνούν πολιτικοί για να παρέμβουν απαντά ότι ναι, «αλλά ευτυχώς γιατί χαίρονται με τον τρόπο που το χειρίζομαι» - και ο οποίος την περασμένη Πέμπτη το βράδυ έλαβε τα εύσημα από τον υπουργό Επικρατείας Νίκο Παππά διότι του έκανε σκληρές ερωτήσεις (χάρη στις οποίες ο Παππάς επανέλαβε το κομματικό ποίημα, της κυβέρνησης που ανέδειξαν οι εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου, η οποία αφού ανέλαβε εκ νέου τη διακυβέρνηση είναι τέρας συνεπείας κ.λπ.).
Μαθητευόμενος Ερντογάν
Ο Τύπος είναι, πάντα ήταν, ο βασικός εχθρός των αυταρχικών καθεστώτων. Δεν είναι τυχαίο ότι αυταρχική λύση επέλεξε και ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα εναντίον του. Με προεδρικό διάταγμα, η τουρκική κυβέρνηση έκλεισε ήδη τρία πρακτορεία ειδήσεων, 16 τηλεοπτικά κανάλια, 45 εφημερίδες από τις οποίες οι εννέα εθνικής εμβέλειας (ανάμεσά τους η υψηλής επιρροής «Ζαμάν» και η αγγλική έκδοσή της), 23 ραδιοφωνικούς σταθμούς, 15 περιοδικά (ανάμεσά τους και το τουρκικό «Σαρλί Επντό», το σατιρικό «Λε Μαν») και 29 εκδοτικούς οίκους.
Ειδικά για τη «Ζαμάν», χρειάζεται να σημειωθεί ότι έχουν εκδοθεί 47 εντάλματα σύλληψης κατά 47 δημοσιογράφων της, ήδη μάλιστα προσήχθησαν δύο πολύ γνωστοί αρθρογράφοι, ο Αλί Μπουλάτς και ο Μουμτζαζέρ Τούρκονε.
Θα ήθελε κανείς στην ελληνική κυβέρνηση να γίνει μαθητευόμενος Ερντογάν;
Η απώλεια θέσεων εργασίας στον Τύπο
Η υποτίθεται φιλολαϊκή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, στην προσπάθειά της να χειραγωγήσει τον Τύπο, αδιαφορεί απολύτως για τις απώλειες θέσεων εργασίας - που υποτίθεται ότι είναι το πολιτικό φετίχ της. Οι συνδικαλιστικές μεθοδεύσεις της στο παρελθόν, η αδυναμία των συνδικαλιστικών εκπροσώπων να απαντήσουν στα πιεστικά ζητήματα του Τύπου και η καθεστωτική αντίληψη περί δημοσιογραφίας από την οποία εμφορούνται πολλοί συνδικαλιστές πέριξ του ΣΥΡΙΖΑ συνέβαλαν στο να χαθούν χιλιάδες θέσεις εργασίας, από το κλείσιμο της «Ελευθεροτυπίας», του τηλεοπτικού Alter και πολλών μικρότερων μέσων.
Η νέα επίθεση στα κανάλια (το Mega είναι διακεκριμένος στόχος, όχι μόνο επειδή είναι διακριτό το πολιτικό στίγμα του αλλά και για συμβολικούς λόγους) αλλά και στις επιχειρήσεις Τύπου απειλεί να αυξήσει τα δελτία ανεργίας που συντηρεί η ΕΣΗΕΑ και οι λοιπές ενώσεις εργατών Τύπου, ενώ είναι γνωστό ότι στον δημοσιογραφικό κλάδο ανθούν η απλήρωτη εργασία και η λογοκλοπή (ιδίως στο Διαδίκτυο). Αν σκεφτεί κανείς ότι ο Τύπος βρίσκεται ουσιαστικά υπό διωγμό, σε μια εποχή κρίσης, και οι επενδυτές του κατηγορούνται συχνά ως προνομιακοί δανειολήπτες, ακόμα και αν εξυπηρετούν κανονικά τα δάνειά τους, έστω και αν τα έχουν εγγυηθεί ακόμα και με προσωπική περιουσία, όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα για την κυβέρνηση - που συνεχίζει να αντιμετωπίζει τον Τύπο ως καλό και κακό, αναλόγως αν συμμερίζεται ή όχι τις πολιτικές της.
"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 30-31/07/16
Οι νεκροθάφτες της ενημέρωσης
Η μεθόδευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για την αλλαγή του τηλεοπτικού τοπίου και η προσπάθεια ελέγχου όσο το δυνατόν μεγαλύτερου μέρους της ενημέρωσης
Του Ηλία Κανέλλη
Την ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας, πέρυσι το καλοκαίρι, έμενε από αριστερά πολεμοφόδια, συνομολογούσε άρον άρον το τρίτο Μνημόνιο και έψαχνε να βρει τρόπους να κρατηθεί στην εξουσία, το μόνο επιχείρημα που επικαλούνταν και που επιχειρούσε να συνδέσει το παρελθόν της παροχολογίας και της ηρωικής αντίστασης στους δανειστές με το ζοφερό μέλλον που οι επιτελείς του ΣΥΡΙΖΑ είχαν αποφασίσει να διαχειριστούν ήταν η απειλή της αναδιάταξης του τηλεοπτικού τοπίου. Της απαλλαγής της χώρας από τη διαπλοκή - κατά την προσφιλή, δημοφιλή ορολογία, που είχε εδραιωθεί ήδη από το 1990, μετατρέποντας την πολιτική επιχειρηματολογία σε υποτιθέμενο παιχνίδι συνωμοσιών.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είχε βρει σταθερό αποκούμπι σε αυτή την εύπεπτη ρητορική. Εχοντας «παλινορθώσει» την ΕΡΤ, έδινε τον τόνο της αντίληψής της για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόταν τα ΜΜΕ. Υποταγή, κολακεία, ευθυγράμμιση με την κυβερνητική γραμμή: η στρατηγική της προπαγάνδας. Ολα αυτά, σε έναν υδροκέφαλο οργανισμό όπως η κρατική τηλεόραση, εξόδοις των κορόιδων - των ελλήνων φορολογουμένων.
Ωστόσο, η μεθόδευση για την αλλαγή του τηλεοπτικού τοπίου και, ιδίως, η παράκαμψη του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης, της ανεξάρτητης Αρχής που ρυθμίζει τα ζητήματα του δημόσιου αγαθού της ενημέρωσης, από πολύ νωρίς τροφοδότησαν αντιδράσεις. Στη Βουλή, ορισμένες από αυτές πήραν διαστάσεις χιονοστιβάδας. Η κυβέρνηση ωστόσο τις παρέκαμψε, αναλαμβάνοντας αυτή τον ρόλο του ρυθμιστή και κωφεύοντας στις ενστάσεις της αντιπολίτευσης που έλεγε ότι αν δεν γίνεται δυνατόν να εκλεγεί νέο ΕΣΡ, παρατείνεται η θητεία του παλαιού. Ψιλά γράμματα. Η κυβέρνηση είχε αποφασίσει να προχωρήσει επιδιώκοντας τον όσο το δυνατόν μεγαλύτερο έλεγχο της ενημέρωσης. Προς τούτο μάλιστα επαναλάμβανε μονότονα την ίδια καραμέλα: είναι πολιτική μας επιλογή «να πατάξουμε τη διαπλοκή». Και προχώρησε ακάθεκτη.
Εξαλείφοντας την ενοχλητική κριτική
Η κρατική ραδιοτηλεόραση είναι το βασικό φέουδο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ 1 και 2. Κομματικός βραχίων πληρωμένος με τα λεφτά των ελλήνων φορολογουμένων, εχθρά του πολιτισμού, ανελλήνιστη, απερίγραπτη. Και πολύ σοβαροφανής - ενώ όλο το κόνσεπτ θα μπορούσε να διασωθεί αν υπήρχε συνείδηση ότι πρόκειται για κωμωδία.
Αλλά, προφανώς, δεν φτάνει. Εξού και η μεθόδευση για τις τηλεοπτικές άδειες, τέσσερις όλες κι όλες, σε μια προσπάθεια διαμόρφωσης ευνοϊκότερου τοπίου για την κυβέρνηση στα ΜΜΕ. Τα οποία όλο και πιο συχνά την ενοχλούν στην κριτική τους και στις αποκαλύψεις τους.
Η μεθόδευση της κυβέρνησης για την επιβολή ελεγχόμενου τοπίου στα ΜΜΕ αρχίζει με τον συνήθη τρόπο πολιτικής: τη μανιχαϊστική διαίρεση «ή εμείς ή αυτοί». Η κυβέρνηση χωρίζει τα ΜΜΕ σε καλά και κακά. Καλά είναι όσα λατρεύουν τις κυβερνητικές επιλογές και περιορίζονται στη μεταφορά της «γραμμής» ή, έστω, και των λοιπών ιδεολογικών τάσεων εντός της κυβέρνησης. Είναι σύνηθες, οι προσκεκλημένοι σε εκπομπές που τους ξεβολεύουν, να διαμαρτύρονται είτε στον αέρα είτε στις ιδιοκτησίες ή στις διευθύνσεις των ΜΜΕ ότι συντάκτες τους δεν είναι αμερόληπτοι. Επελέγη μέχρι και η μέθοδος του μποϊκοτάζ καναλιών ή δημοσιογράφων!
Η άλλη μεθόδευση είναι αποτελεσματικότερη - και γενικώς είναι η συνολικότερη μεθόδευση του κρατισμού. Υποτίθεται ότι ξεκινάει από την ανάγκη εξουδετέρωσης των λεγόμενων «διαπλεκόμενων συμφερόντων» (εναντίον των οποίων έχουν ξιφουλκήσει κατά καιρούς σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις, αλλά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ το έκανε πιο μεθοδευμένα και πιο οργανωμένα).
Η μεθόδευση αυτή ανήκει σε μεγάλο βαθμό στον υπουργό Επικρατείας, Νίκο Παππά. Μετά το άνοιγμα της γραφειοκρατικά τεράστιας και προπαγανδιστικής ΕΡΤ, το δεξί χέρι του Πρωθυπουργού ήταν εμφανές ότι θα επιχειρούσε να ελέγξει τους ιδιωτικούς σταθμούς, μέσω της αδειοδότησής τους. Ο έλεγχος αυτός αφορά και τον αριθμό εργαζομένων σε αυτά, και τη διεκδίκηση συγκεκριμένων ζωνών ποιότητας (όπως λέει συχνά ο υπουργός) και, κυρίως, υποτίθεται ότι, στο όνομα της ανάγκης να επιβληθεί τάξη στο φάσμα εκπομπών, οι δημόσιες συχνότητες δεν θα εκχωρούνται άνευ όρων στα «διαπλεκόμενα συμφέροντα».
Και τα τρία αυτά συστατικά τού υπό κυοφορία νομοσχεδίου είναι διαβλητά. Υποχρέωση ελάχιστου αριθμού εργαζομένων σε κάθε είδους επιχείρηση, σε συνθήκες ελεύθερης αγοράς, δεν μπορεί να νοηθεί - και όπως έχει γίνει γνωστό από κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά και από ενδιαφερομένους, θα προσβληθεί στα ευρωπαϊκά όργανα. Η έννοια της ποιότητας είναι ιδιαιτέρως γενική - και πάντως το παράδειγμα της ανελλήνιστης και προπαγανδιστικής ΕΡΤ αποδεικνύει ότι δεν φτάνει να βαφτίσεις ποιοτικό ένα πρόγραμμα για να γίνει κιόλας. Τέλος, οι συχνότητες εκπομπής προγράμματος, την εποχή της ψηφιακής τηλεόρασης, όλοι ισχυρίζονται ότι είναι πολύ περισσότερες από τέσσερις - έστω κι αν ο Παππάς κατά καιρούς τονίζει ότι μέρος του φάσματος παραχωρείται στις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας.
Προσήλωση στην ποιότητα!
Την περασμένη Πέμπτη, μιλώντας στην κρατική τηλεόραση και στον δημοσιογράφο Πάνο Χαρίτο, ο Νίκος Παππάς είχε την ευκαιρία να επαναλάβει τις κυβερνητικές θέσεις. Τα όποια προβλήματα στη δημοπρασία των συχνοτήτων θα λυθούν εντός των επόμενων ημερών, έως τα τέλη Αυγούστου θα έχουμε νέο τοπίο στη ραδιοτηλεοπτική αγορά. Επιμένουμε στις τέσσερις άδειες - και ο λόγος είναι ότι το σήμα των καναλιών πρέπει να είναι υψηλής ευκρίνειας: δεν φτιάχνουμε ασπρόμαυρα κανάλια, είπε ο υπουργός. Κανείς δεν του ανταπάντησε ότι η Τουρκία του Ερντογάν, ο οποίος ανακοίνωσε πως κλείνει 16 κανάλια, δεν είχε ασπρόμαυρη τηλεόραση (προφανώς το φάσμα των Τούρκων είναι μεγαλύτερο!). Υπεραμύνθηκε της κυβερνητικής ρύθμισης στην τηλεοπτική αγορά της διαφήμισης. Είπε επίσης ότι οι θέσεις εργασίας που θα χαθούν από κανάλια τα οποία ενδεχομένως κλείσουν δεν είναι σοβαρό πρόβλημα, επειδή οι εργαζόμενοι θα απορροφηθούν στα καινούργια που θα δημιουργηθούν. Τέλος, είπε ότι στα κριτήρια για την αδειοδότηση θα μετρήσουν το ότι τα υποψήφια κανάλια θα κάνουν δικές τους παραγωγές, και όχι μόνο ειδησεογραφικού προγράμματος, αλλά και η προσήλωσή τους στην ποιότητα! Στην ποιότητα - ο πολιτικός προϊστάμενος της ΕΡΤ!
Στις θέσεις αυτές της κυβέρνησης έχει αντιταχθεί συστηματικά η ευρωπαϊστική αντιπολίτευση, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, Το Ποτάμι. Ολοι μιλούν για αμφίβολης νομιμότητας μεθοδεύσεις ελέγχου της πληροφορίας και για τη δημιουργία τετελεσμένων γεγονότων. Και όλοι προσδοκούν την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, το οποίο έχει κληθεί να απαντήσει αν όντως είναι σύμφωνη με τους κανόνες του Συντάγματος η κυβερνητική μεθόδευση.
Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Λοβέρδος επισήμαινε σε ραδιοφωνική συνέντευξή του ότι, αν και φαίνεται ότι το τοπίο θα ρυθμιστεί, στην ουσία η αταξία θα συνεχίσει να μαστίζει για πολύ καιρό τον χώρο της ανεξάρτητης ενημέρωσης. Εκτός της αναμενόμενης απόφασης του ΣτΕ, ο Λοβέρδος τονίζει και την ευρωπαϊκή παράμετρο. Κατά τη γνώμη του, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα εναρμόνισης με τα ευρωπαϊκά ειωθότα. Παραπέμπει μάλιστα στην αλληλογραφία του ελληνικού κράτους με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, «που παρακολουθεί τη διαδικασία της δίωξης της Ελλάδας για παραβίαση του Ενωσιακού Δικαίου». Εν προκειμένω, τονίζει ο Λοβέρδος, η Κομισιόν επικαλείται δύο οδηγίες «που καθορίζουν ότι πρέπει κάθε κράτος από τα 28 να αξιοποιεί όλη τη διαθέσιμη τεχνολογία, προκειμένου να εξασφαλίζει όσες περισσότερες άδειες μπορεί, για χάρη της πολυφωνίας». Ολα αυτά περιέχονται στην επιστολή Ετινγκερ που έλαβε η ελληνική κυβέρνηση, μια επιστολή την οποία επιχειρεί να υποβαθμίσει, ενώ ο ευρωπαίος επίτροπος έχει θέσει στην Ελλάδα προθεσμία έως τις 14 Αυγούστου να δώσει ρητές απαντήσεις.
Η αλήθεια είναι πως αν η χώρα καταδικαστεί ότι κακώς παραβίασε το Δίκαιο της ΕΕ και έδωσε λιγότερες άδειες από αυτές που όφειλε, ο διαγωνισμός θα μείνει στον αέρα. Κι αν ήδη έχουν δοθεί οι τέσσερις άδειες, θα προκληθεί νέα αταξία. Οι τέσσερις επιχειρηματικοί όμιλοι που θα έχουν πλειοδοτήσει και θα περιμένουν να λάβουν τη μερίδα του λέοντος της διαφημιστικής πίτας, θα βρεθούν σε μειονεκτική θέση επειδή αν προστεθούν και άλλα κανάλια στην αγορά η επένδυσή τους θα έχει απαξιωθεί ήδη. Αρκεί στον υπουργό, στον Πρωθυπουργό, στην κυβέρνηση ότι θα έχει πλήξει το υπάρχον τοπίο της ενημέρωσης; Και πώς θα διαχειριστεί τη νέα αταξία;
Η ουσία πάντως είναι μία: η κυβέρνηση Τσίπρα φοβάται τα ΜΜΕ και τις ελεύθερες φωνές. Αλλά φιμώνεται η ελευθερία με αίολους νόμους, μεθοδεύσεις και κλείσιμο μέσων ενημέρωσης; Στην αυταρχική Τουρκία προφανώς. Αλλά και στην ευρωπαϊκή Ελλάδα;
ΕΡΤ: η φωνή της προπαγάνδας
Ολοι θυμούνται την ιδιότυπη ανάκριση από την τέως πρόεδρο της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, στους υπευθύνους για τη διοίκηση της νέας ΕΡΤ. Ολοι επίσης θυμούνται τη μαγική φράση: «Εσείς πού ήσασταν όταν έπεσε το μαύρο;». Το θέμα είναι ότι όταν αποχώρησε από το προσκήνιο της εξουσίας η Κωνσταντοπούλου, ξεχάστηκαν και εκείνη και ο αγώνας της από όσους βρήκαν πόρτα και μπήκαν. Και η ΕΡΤ έμεινε ένα ιδιότυπο κανάλι υψηλού κόστους (τόσο υψηλού ώστε τα ιδιωτικά τα οποία την ανταγωνίζονται να μην μπορούν να διανοηθούν τους πόρους που διαθέτει), ένα κανάλι παραδομένο σε κομματικούς στο όνομα της επανάστασης και σε ανελλήνιστους στο όνομα της άρνησης της αριστείας.
Οι άνθρωποι που διοίκησαν και συνεχίζουν να διοικούν τη νέα ΕΡΤ, και οι περισσότεροι με εκπομπές, είχαν κάνει αντίσταση στο μαύρο του Σαμαρά από τη λεγόμενη ΕΡΤ Οpen. Η κεντρική γραμμή είναι κάτι νεφελώδεις αριστερισμοί τύπου «να κάνουμε κοινωνική πολιτική» και «πρώτα ο άνθρωπος». Είναι το κανάλι στο οποίο εκφράζεται χωρίς πρόβλημα η αγωνία «τι θα συμβεί τώρα που η Βρετανία φεύγει από το ευρώ;» (η Βρετανία! από το ευρώ!), το κανάλι όπου στην τζιχαντική τρομοκρατία δίνει έμφαση σε απόψεις τύπου «και οι Ευρωπαίοι όμως υπήρξαν αποικιοκράτες» ή «μη λησμονούμε τη βία του νεοφιλελευθερισμού» κ.λπ.
Μη λησμονούμε επίσης ότι στις διάφορες ζώνες του τηλεοπτικού προγράμματος της ΕΡΤ ενδημούν φοβερές προσωπικότητες. Ο παρουσιαστής, π.χ., που είχε υποδεχθεί τον Αλέξη Τσίπρα συγχαίροντάς τον επειδή τον είχε προσέξει σε μια συγκέντρωσή του. Ή ο πρώην πολεμικός ανταποκριτής των βραδινών ειδήσεων ο οποίος στο παρελθόν ερωτηθείς αν του τηλεφωνούν πολιτικοί για να παρέμβουν απαντά ότι ναι, «αλλά ευτυχώς γιατί χαίρονται με τον τρόπο που το χειρίζομαι» - και ο οποίος την περασμένη Πέμπτη το βράδυ έλαβε τα εύσημα από τον υπουργό Επικρατείας Νίκο Παππά διότι του έκανε σκληρές ερωτήσεις (χάρη στις οποίες ο Παππάς επανέλαβε το κομματικό ποίημα, της κυβέρνησης που ανέδειξαν οι εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου, η οποία αφού ανέλαβε εκ νέου τη διακυβέρνηση είναι τέρας συνεπείας κ.λπ.).
Μαθητευόμενος Ερντογάν
Ο Τύπος είναι, πάντα ήταν, ο βασικός εχθρός των αυταρχικών καθεστώτων. Δεν είναι τυχαίο ότι αυταρχική λύση επέλεξε και ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα εναντίον του. Με προεδρικό διάταγμα, η τουρκική κυβέρνηση έκλεισε ήδη τρία πρακτορεία ειδήσεων, 16 τηλεοπτικά κανάλια, 45 εφημερίδες από τις οποίες οι εννέα εθνικής εμβέλειας (ανάμεσά τους η υψηλής επιρροής «Ζαμάν» και η αγγλική έκδοσή της), 23 ραδιοφωνικούς σταθμούς, 15 περιοδικά (ανάμεσά τους και το τουρκικό «Σαρλί Επντό», το σατιρικό «Λε Μαν») και 29 εκδοτικούς οίκους.
Ειδικά για τη «Ζαμάν», χρειάζεται να σημειωθεί ότι έχουν εκδοθεί 47 εντάλματα σύλληψης κατά 47 δημοσιογράφων της, ήδη μάλιστα προσήχθησαν δύο πολύ γνωστοί αρθρογράφοι, ο Αλί Μπουλάτς και ο Μουμτζαζέρ Τούρκονε.
Θα ήθελε κανείς στην ελληνική κυβέρνηση να γίνει μαθητευόμενος Ερντογάν;
Η απώλεια θέσεων εργασίας στον Τύπο
Η υποτίθεται φιλολαϊκή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, στην προσπάθειά της να χειραγωγήσει τον Τύπο, αδιαφορεί απολύτως για τις απώλειες θέσεων εργασίας - που υποτίθεται ότι είναι το πολιτικό φετίχ της. Οι συνδικαλιστικές μεθοδεύσεις της στο παρελθόν, η αδυναμία των συνδικαλιστικών εκπροσώπων να απαντήσουν στα πιεστικά ζητήματα του Τύπου και η καθεστωτική αντίληψη περί δημοσιογραφίας από την οποία εμφορούνται πολλοί συνδικαλιστές πέριξ του ΣΥΡΙΖΑ συνέβαλαν στο να χαθούν χιλιάδες θέσεις εργασίας, από το κλείσιμο της «Ελευθεροτυπίας», του τηλεοπτικού Alter και πολλών μικρότερων μέσων.
Η νέα επίθεση στα κανάλια (το Mega είναι διακεκριμένος στόχος, όχι μόνο επειδή είναι διακριτό το πολιτικό στίγμα του αλλά και για συμβολικούς λόγους) αλλά και στις επιχειρήσεις Τύπου απειλεί να αυξήσει τα δελτία ανεργίας που συντηρεί η ΕΣΗΕΑ και οι λοιπές ενώσεις εργατών Τύπου, ενώ είναι γνωστό ότι στον δημοσιογραφικό κλάδο ανθούν η απλήρωτη εργασία και η λογοκλοπή (ιδίως στο Διαδίκτυο). Αν σκεφτεί κανείς ότι ο Τύπος βρίσκεται ουσιαστικά υπό διωγμό, σε μια εποχή κρίσης, και οι επενδυτές του κατηγορούνται συχνά ως προνομιακοί δανειολήπτες, ακόμα και αν εξυπηρετούν κανονικά τα δάνειά τους, έστω και αν τα έχουν εγγυηθεί ακόμα και με προσωπική περιουσία, όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα για την κυβέρνηση - που συνεχίζει να αντιμετωπίζει τον Τύπο ως καλό και κακό, αναλόγως αν συμμερίζεται ή όχι τις πολιτικές της.
ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ (ΚΑΙ) ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΡΤΕΡΟ, ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΗ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΩΝ ΑΥΤΑΡΧΙΚΩΝ ΚΑΘΕΣΤΩΤΩΝ ΤΟΥ (ΑΝ)ΥΠΑΡΚΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ: ΑΣ ΑΦΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΤΟΣΚΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΟΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ. Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ, ΑΛΛΩΣΤΕ, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΧΡΩΜΑ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΑΝΟΜΙΑ...
OI KHΠΟΥΡΟΙ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ"- 1376(25)
 |
| "Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"- 31/07/16 |
"... Ο καθένας μας έχει την ευθύνη που του αναλογεί για όσα κάνει ή δεν κάνει. Να χτυπάς έναν ηγέτη της δημοκρατικής Αριστεράς με τόσο μένος, όταν δεν μπορείς να του προσάψεις τίποτα ως προς τον σεβασμό των δημοκρατικών αρχών, όταν έχουν ψηφιστεί στη Βουλή τον τελευταίο ενάμιση χρόνο σημαντικά νομοσχέδια που τις συγκεκριμενοποιούν και τις κατοχυρώνουν κι όταν ξέρεις, γιατί το ξέρεις, πόσο σάπιοι είναι εκείνοι που θέλουν να τον διαδεχτούν, τότε κάτι δεν πάει καλά με τη δουλειά που κάνεις. Πράγματι, όταν δουλεύεις στην πολιτική προπαγάνδα, είσαι σ’ ένα από τα επαγγέλματα που δεν χάνονται. Όταν, όμως, ήδη από το σημείο εκκίνησης, στη σύλληψη της γελοιογραφίας σου, αντί για γέλιο έχουμε σαρκασμό, σαρκασμό που μετατρέπεται σε περιφρόνηση, η περιφρόνηση σε μίσος και το μίσος τελικά σε εικόνα που στη συνέχεια πολλαπλασιάζεται σε χιλιάδες αντίτυπα, τότε συμμετέχεις κι εσύ, με τις μικρές σου δυνάμεις, στην εξασθένηση της Δημοκρατίας. Κρίμα..."
OI KΗΠΟΥΡΟΙ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ"-1375(24)
Όταν το μίσος γίνεται εικόνα: Του Νίκου Χατζηνικολάου*
Κάθε γελοιογραφία έχει ένα θέμα. Συνήθως μικρό, κάτι παρμένο από την καθημερινή ζωή, κάποιες φράσεις που ειπώθηκαν, ένα συμβάν. Στην περίπτωση του Χαντζόπουλου, οι γελοιογραφίες του σπάνια τροφοδοτούνται από την καθημερινότητα. Η καθεμία εικονογραφεί μια «προγραμματική θέση» αναφορικά με τον Τσίπρα και την Αριστερά.
Η γελοιογραφία εξ ορισμού γελοιοποιεί. Και γι’ αυτό, για να πετύχει τον στόχο της, υπερβάλλει. Δεν ξέρει τι θα πει οίκτος στην προσπάθεια να υποβιβάσει εκείνον/εκείνους που διακωμωδεί. Βέβαια, ο γελοιογράφος ξεσκεπάζεται πάντα και ο ίδιος όταν παίρνει τολμηρά θέση. Στις περιπτώσεις αυτές κάθε γελοιογραφία είναι και μια αυτοπροσωπογραφία.
Παρακολουθώ εδώ και καιρό τις γελοιογραφίες του Δημήτρη Χαντζόπουλου κατά της Αριστεράς και του Αλέξη Τσίπρα, τις οποίες δημοσιεύει η Καθημερινή. Είναι, τουλάχιστον οι περισσότερες, ιδιαίτερα πετυχημένες, με την έννοια ότι χτυπάνε κάθε φορά κατά μέτωπο τον στόχο τους. Μου είναι όμως αδύνατο να γελάσω όταν τις βλέπω κι αναρωτιέμαι γιατί. Με τον Ντωμιέ ή τον Μητρόπουλο μου έχει συμβεί να γελάω και να σκέφτομαι τα σκίτσα τους για μεγάλο διάστημα αφότου τα είδα για πρώτη φορά. Μήπως το γέλιο στην περίπτωση του Χαντζόπουλου δεν μου έρχεται ποτέ επειδή οι γελοιογραφίες του είναι τόσο πετυχημένες; Εννοώ ότι με ενοχλούν επειδή χτυπάνε τόσο αποτελεσματικά κάποιον με την πολιτική του οποίου συμφωνώ; Μου είναι αδύνατο να αποδείξω ότι κάτι τέτοιο υποσυνείδητα δεν λειτουργεί. Το δέχομαι λοιπόν ως ενδεχόμενο. Ας μου επιτραπεί παρ' όλα αυτά να υποστηρίξω μιαν άλλη άποψη.
Κάθε γελοιογραφία έχει ένα θέμα. Συνήθως μικρό, κάτι παρμένο από την καθημερινή ζωή, κάποιες φράσεις που ειπώθηκαν, ένα συμβάν. Στην περίπτωση του Χαντζόπουλου, οι γελοιογραφίες του σπάνια τροφοδοτούνται από την καθημερινότητα. Η καθεμία εικονογραφεί μια «προγραμματική θέση» αναφορικά με τον Τσίπρα και την Αριστερά. Τα λακωνικά και εύστοχα σκίτσα του συνοψίζουν αλλά και πάνε παραπέρα τις επιθέσεις της Νέας Δημοκρατίας, δίνοντας σάρκα και οστά στα υβριστικά συνθήματα του αρχηγού και των υπαρχηγών του κόμματος.
Ο Τσίπρας, σε στάση προσκύνησης, εκλιπαρεί την καγκελάριο Μέρκελ να τον βοηθήσει για να μη φανεί ότι έκανε «κωλοτούμπα» (Καθημερινή, 10.5.2015). Η περιφρόνηση για τον μικρό ψευτάκο, που θέλει να κρύψει ότι έκανε πλήρη μεταστροφή στη στάση του απέναντι στους δανειστές, φτάνει εδώ στο ζενίθ της. Υπάρχει όμως και το άλλο: η δουλική Αριστερά στα πόδια της πανίσχυρης Γερμανίας, αυτό είναι το δεύτερο μήνυμα. Σας θυμίζει κάτι σαν επιχείρημα;
Ο Τσίπρας καταβροχθίζει τα παιδιά του, όπως ο Κρόνος, από φόβο μήπως κάποιο απ’ αυτά του πάρει την εξουσία (Καθημερινή, 24.1.2016). Η αποστασιοποίηση από την παραδοσιακή εικονογραφία του θέματος, όπου ο Κρόνος απεικονίζεται γέρος, οφείλεται στο νεαρό της ηλικίας τού ηγέτη της ελληνικής Αριστεράς, ο οποίος παρουσιάζεται όμως γιγάντιος: ξαπλωμένος νωχελικά στο έδαφος, καταβροχθίζει σαν λαχταριστούς μεζέδες τους οπαδούς του που κρατάνε κόκκινα πανό και σημαίες. Ποιοι να είναι αυτοί άραγε; Ο καημένος ο Λαφαζάνης και η Ζωή Κωνσταντοπούλου με τους δικούς τους; Άλλοι δεν μπορεί να είναι. Παρ' όλο τον σταλινικό αυταρχισμό της ηγεσίας της Αριστεράς, μαζικές διαγραφές ή εκτελέσεις μελών του κόμματος δεν έχουν ακόμα γίνει γνωστές. Μόνο εθελοντικές αποχωρήσεις υπήρξαν μέχρι σήμερα, όπως εκείνη των οπαδών της δραχμής. Ένα είδος μαζικής διαγραφής-εκκαθάρισης γνωρίσαμε πρόσφατα μόνο στο Συνέδριο της Ν.Δ., όταν αποκλείστηκαν τα μέλη της ΟΝΝΕΔ από την ψηφοφορία. Παρ' όλα αυτά, η Ελλάδα κυβερνάται από ένα κολοσσιαίο λαίμαργο τέρας.
Ο Τσίπρας ως βοσκός, κρατώντας την γκλίτσα με το διακοσμητικό σφυροδρέπανο στην κορυφή της, οδηγεί με το τσοπανόσκυλό του, τον Πάνο Καμμένο, το κοπάδι πίσω στο μαντρί (Καθημερινή, 8.5.2016). Τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ είναι βέβαια τα άβουλα πρόβατα που ακολουθούν τον τσοπάνο, ανάμεσά τους σίγουρα και οι περιβόητοι 53, πρόβατα κι αυτοί, που ανέχονται τα πάντα αντί να εξεγερθούν, για μια πιο αριστερή πολιτική, βρε αδερφέ.
Ο Τσίπρας ως «πλανόδιος πωλητής ευαισθησίας» (Καθημερινή, 8.11.2015): κι εδώ υπερμεγέθης σε σχέση με τους μετανάστες που αγωνίζονται να σωθούν. «Επαγγέλματα που χάνονται» είναι η ειρωνική λεζάντα, πάνω στην καρτ ποστάλ που ταχυδρομήθηκε από τη Λέσβο στις 5 Νοεμβρίου 2015. Τι να πει κανείς; Τόσο πολύ τον συγκίνησε τον σκιτσογράφο μας το δράμα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, θυμάτων άγριων πολέμων που υποδαύλισαν ή ξεκίνησαν, παρεμβαίνοντας άμεσα, οι Μεγάλες Δυνάμεις της πολιτισμένης Δύσης, ώστε τους μετέτρεψε σε ανθρωπάκια και τον πρωθυπουργό της χώρας που τους υποδέχθηκε σε πλανόδιο μικροπωλητή που τους εκμεταλλεύεται.
Ο μικροπωλητής, διπλά «ψεύτης», όπως είναι πάντα ο Τσίπρας, πουλάει ευαισθησία, ενώ το μόνο που τον ενδιαφέρει στην πραγματικότητα είναι να βγάλει κανένα φράγκο απ' την υπόθεση. Ιδέα πιασάρικη για όσους σκέφτονται μ’ αυτό τον τρόπο. Έτσι, τους πακετάρισε και τους πούλησε όλους μαζί σε μια εφημερίδα, η οποία, δυστυχώς, το μόνο με το οποίο ασχολείται τους τελευταίους μήνες είναι το πώς θα ρίξει την κυβέρνηση, για να επιστρέψει, επιτέλους, η χώρα στην κανονικότητα: στο ρουσφέτι, στους διορισμούς των δικών μας παιδιών και στη διαπλοκή.
Και το ταλέντο; Και η ευστροφία του σκιτσογράφου; Και τα δύο υπαρκτά. Και τα δύο θαυμαστά. Αν ο Χαντζόπουλος ζούσε στη βόρεια Ευρώπη στα τέλη του 18ου ή στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν το πορτρέτο/σιλουέτα ήταν της μόδας, θα είχε τεράστια επιτυχία. Κοιτάξτε πόσο πετυχημένα σχεδιάζει τα περιγράμματα του κεφαλιού και των χαρακτηριστικών κινήσεων του σώματος του Τσίπρα. Πόσο εύστοχα συνδυάζει λόγο και εικόνα σαρκάζοντας. Το ερώτημα είναι: Αρκούν οι αρετές αυτές τη στιγμή που υπηρετούν τόσο μίσος; Παλιομοδίτικες ηθικολογίες θα πείτε. Δεν νομίζω. Οι δημοκρατίες, πανευρωπαϊκά, απειλούνται. Ο καθένας μας έχει την ευθύνη που του αναλογεί για όσα κάνει ή δεν κάνει. Να χτυπάς έναν ηγέτη της δημοκρατικής Αριστεράς με τόσο μένος, όταν δεν μπορείς να του προσάψεις τίποτα ως προς τον σεβασμό των δημοκρατικών αρχών, όταν έχουν ψηφιστεί στη Βουλή τον τελευταίο ενάμιση χρόνο σημαντικά νομοσχέδια που τις συγκεκριμενοποιούν και τις κατοχυρώνουν κι όταν ξέρεις, γιατί το ξέρεις, πόσο σάπιοι είναι εκείνοι που θέλουν να τον διαδεχτούν, τότε κάτι δεν πάει καλά με τη δουλειά που κάνεις. Πράγματι, όταν δουλεύεις στην πολιτική προπαγάνδα, είσαι σ’ ένα από τα επαγγέλματα που δεν χάνονται. Όταν, όμως, ήδη από το σημείο εκκίνησης, στη σύλληψη της γελοιογραφίας σου, αντί για γέλιο έχουμε σαρκασμό, σαρκασμό που μετατρέπεται σε περιφρόνηση, η περιφρόνηση σε μίσος και το μίσος τελικά σε εικόνα που στη συνέχεια πολλαπλασιάζεται σε χιλιάδες αντίτυπα, τότε συμμετέχεις κι εσύ, με τις μικρές σου δυνάμεις, στην εξασθένηση της Δημοκρατίας. Κρίμα.
*Ν. Χατζηνικολάου, ομότιμος καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης
Όταν το μίσος γίνεται εικόνα: Του Νίκου Χατζηνικολάου*
Κάθε γελοιογραφία έχει ένα θέμα. Συνήθως μικρό, κάτι παρμένο από την καθημερινή ζωή, κάποιες φράσεις που ειπώθηκαν, ένα συμβάν. Στην περίπτωση του Χαντζόπουλου, οι γελοιογραφίες του σπάνια τροφοδοτούνται από την καθημερινότητα. Η καθεμία εικονογραφεί μια «προγραμματική θέση» αναφορικά με τον Τσίπρα και την Αριστερά.
Η γελοιογραφία εξ ορισμού γελοιοποιεί. Και γι’ αυτό, για να πετύχει τον στόχο της, υπερβάλλει. Δεν ξέρει τι θα πει οίκτος στην προσπάθεια να υποβιβάσει εκείνον/εκείνους που διακωμωδεί. Βέβαια, ο γελοιογράφος ξεσκεπάζεται πάντα και ο ίδιος όταν παίρνει τολμηρά θέση. Στις περιπτώσεις αυτές κάθε γελοιογραφία είναι και μια αυτοπροσωπογραφία.
Παρακολουθώ εδώ και καιρό τις γελοιογραφίες του Δημήτρη Χαντζόπουλου κατά της Αριστεράς και του Αλέξη Τσίπρα, τις οποίες δημοσιεύει η Καθημερινή. Είναι, τουλάχιστον οι περισσότερες, ιδιαίτερα πετυχημένες, με την έννοια ότι χτυπάνε κάθε φορά κατά μέτωπο τον στόχο τους. Μου είναι όμως αδύνατο να γελάσω όταν τις βλέπω κι αναρωτιέμαι γιατί. Με τον Ντωμιέ ή τον Μητρόπουλο μου έχει συμβεί να γελάω και να σκέφτομαι τα σκίτσα τους για μεγάλο διάστημα αφότου τα είδα για πρώτη φορά. Μήπως το γέλιο στην περίπτωση του Χαντζόπουλου δεν μου έρχεται ποτέ επειδή οι γελοιογραφίες του είναι τόσο πετυχημένες; Εννοώ ότι με ενοχλούν επειδή χτυπάνε τόσο αποτελεσματικά κάποιον με την πολιτική του οποίου συμφωνώ; Μου είναι αδύνατο να αποδείξω ότι κάτι τέτοιο υποσυνείδητα δεν λειτουργεί. Το δέχομαι λοιπόν ως ενδεχόμενο. Ας μου επιτραπεί παρ' όλα αυτά να υποστηρίξω μιαν άλλη άποψη.
Κάθε γελοιογραφία έχει ένα θέμα. Συνήθως μικρό, κάτι παρμένο από την καθημερινή ζωή, κάποιες φράσεις που ειπώθηκαν, ένα συμβάν. Στην περίπτωση του Χαντζόπουλου, οι γελοιογραφίες του σπάνια τροφοδοτούνται από την καθημερινότητα. Η καθεμία εικονογραφεί μια «προγραμματική θέση» αναφορικά με τον Τσίπρα και την Αριστερά. Τα λακωνικά και εύστοχα σκίτσα του συνοψίζουν αλλά και πάνε παραπέρα τις επιθέσεις της Νέας Δημοκρατίας, δίνοντας σάρκα και οστά στα υβριστικά συνθήματα του αρχηγού και των υπαρχηγών του κόμματος.
Ο Τσίπρας, σε στάση προσκύνησης, εκλιπαρεί την καγκελάριο Μέρκελ να τον βοηθήσει για να μη φανεί ότι έκανε «κωλοτούμπα» (Καθημερινή, 10.5.2015). Η περιφρόνηση για τον μικρό ψευτάκο, που θέλει να κρύψει ότι έκανε πλήρη μεταστροφή στη στάση του απέναντι στους δανειστές, φτάνει εδώ στο ζενίθ της. Υπάρχει όμως και το άλλο: η δουλική Αριστερά στα πόδια της πανίσχυρης Γερμανίας, αυτό είναι το δεύτερο μήνυμα. Σας θυμίζει κάτι σαν επιχείρημα;
Ο Τσίπρας καταβροχθίζει τα παιδιά του, όπως ο Κρόνος, από φόβο μήπως κάποιο απ’ αυτά του πάρει την εξουσία (Καθημερινή, 24.1.2016). Η αποστασιοποίηση από την παραδοσιακή εικονογραφία του θέματος, όπου ο Κρόνος απεικονίζεται γέρος, οφείλεται στο νεαρό της ηλικίας τού ηγέτη της ελληνικής Αριστεράς, ο οποίος παρουσιάζεται όμως γιγάντιος: ξαπλωμένος νωχελικά στο έδαφος, καταβροχθίζει σαν λαχταριστούς μεζέδες τους οπαδούς του που κρατάνε κόκκινα πανό και σημαίες. Ποιοι να είναι αυτοί άραγε; Ο καημένος ο Λαφαζάνης και η Ζωή Κωνσταντοπούλου με τους δικούς τους; Άλλοι δεν μπορεί να είναι. Παρ' όλο τον σταλινικό αυταρχισμό της ηγεσίας της Αριστεράς, μαζικές διαγραφές ή εκτελέσεις μελών του κόμματος δεν έχουν ακόμα γίνει γνωστές. Μόνο εθελοντικές αποχωρήσεις υπήρξαν μέχρι σήμερα, όπως εκείνη των οπαδών της δραχμής. Ένα είδος μαζικής διαγραφής-εκκαθάρισης γνωρίσαμε πρόσφατα μόνο στο Συνέδριο της Ν.Δ., όταν αποκλείστηκαν τα μέλη της ΟΝΝΕΔ από την ψηφοφορία. Παρ' όλα αυτά, η Ελλάδα κυβερνάται από ένα κολοσσιαίο λαίμαργο τέρας.
Ο Τσίπρας ως βοσκός, κρατώντας την γκλίτσα με το διακοσμητικό σφυροδρέπανο στην κορυφή της, οδηγεί με το τσοπανόσκυλό του, τον Πάνο Καμμένο, το κοπάδι πίσω στο μαντρί (Καθημερινή, 8.5.2016). Τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ είναι βέβαια τα άβουλα πρόβατα που ακολουθούν τον τσοπάνο, ανάμεσά τους σίγουρα και οι περιβόητοι 53, πρόβατα κι αυτοί, που ανέχονται τα πάντα αντί να εξεγερθούν, για μια πιο αριστερή πολιτική, βρε αδερφέ.
Ο Τσίπρας ως «πλανόδιος πωλητής ευαισθησίας» (Καθημερινή, 8.11.2015): κι εδώ υπερμεγέθης σε σχέση με τους μετανάστες που αγωνίζονται να σωθούν. «Επαγγέλματα που χάνονται» είναι η ειρωνική λεζάντα, πάνω στην καρτ ποστάλ που ταχυδρομήθηκε από τη Λέσβο στις 5 Νοεμβρίου 2015. Τι να πει κανείς; Τόσο πολύ τον συγκίνησε τον σκιτσογράφο μας το δράμα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, θυμάτων άγριων πολέμων που υποδαύλισαν ή ξεκίνησαν, παρεμβαίνοντας άμεσα, οι Μεγάλες Δυνάμεις της πολιτισμένης Δύσης, ώστε τους μετέτρεψε σε ανθρωπάκια και τον πρωθυπουργό της χώρας που τους υποδέχθηκε σε πλανόδιο μικροπωλητή που τους εκμεταλλεύεται.
Ο μικροπωλητής, διπλά «ψεύτης», όπως είναι πάντα ο Τσίπρας, πουλάει ευαισθησία, ενώ το μόνο που τον ενδιαφέρει στην πραγματικότητα είναι να βγάλει κανένα φράγκο απ' την υπόθεση. Ιδέα πιασάρικη για όσους σκέφτονται μ’ αυτό τον τρόπο. Έτσι, τους πακετάρισε και τους πούλησε όλους μαζί σε μια εφημερίδα, η οποία, δυστυχώς, το μόνο με το οποίο ασχολείται τους τελευταίους μήνες είναι το πώς θα ρίξει την κυβέρνηση, για να επιστρέψει, επιτέλους, η χώρα στην κανονικότητα: στο ρουσφέτι, στους διορισμούς των δικών μας παιδιών και στη διαπλοκή.
Και το ταλέντο; Και η ευστροφία του σκιτσογράφου; Και τα δύο υπαρκτά. Και τα δύο θαυμαστά. Αν ο Χαντζόπουλος ζούσε στη βόρεια Ευρώπη στα τέλη του 18ου ή στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν το πορτρέτο/σιλουέτα ήταν της μόδας, θα είχε τεράστια επιτυχία. Κοιτάξτε πόσο πετυχημένα σχεδιάζει τα περιγράμματα του κεφαλιού και των χαρακτηριστικών κινήσεων του σώματος του Τσίπρα. Πόσο εύστοχα συνδυάζει λόγο και εικόνα σαρκάζοντας. Το ερώτημα είναι: Αρκούν οι αρετές αυτές τη στιγμή που υπηρετούν τόσο μίσος; Παλιομοδίτικες ηθικολογίες θα πείτε. Δεν νομίζω. Οι δημοκρατίες, πανευρωπαϊκά, απειλούνται. Ο καθένας μας έχει την ευθύνη που του αναλογεί για όσα κάνει ή δεν κάνει. Να χτυπάς έναν ηγέτη της δημοκρατικής Αριστεράς με τόσο μένος, όταν δεν μπορείς να του προσάψεις τίποτα ως προς τον σεβασμό των δημοκρατικών αρχών, όταν έχουν ψηφιστεί στη Βουλή τον τελευταίο ενάμιση χρόνο σημαντικά νομοσχέδια που τις συγκεκριμενοποιούν και τις κατοχυρώνουν κι όταν ξέρεις, γιατί το ξέρεις, πόσο σάπιοι είναι εκείνοι που θέλουν να τον διαδεχτούν, τότε κάτι δεν πάει καλά με τη δουλειά που κάνεις. Πράγματι, όταν δουλεύεις στην πολιτική προπαγάνδα, είσαι σ’ ένα από τα επαγγέλματα που δεν χάνονται. Όταν, όμως, ήδη από το σημείο εκκίνησης, στη σύλληψη της γελοιογραφίας σου, αντί για γέλιο έχουμε σαρκασμό, σαρκασμό που μετατρέπεται σε περιφρόνηση, η περιφρόνηση σε μίσος και το μίσος τελικά σε εικόνα που στη συνέχεια πολλαπλασιάζεται σε χιλιάδες αντίτυπα, τότε συμμετέχεις κι εσύ, με τις μικρές σου δυνάμεις, στην εξασθένηση της Δημοκρατίας. Κρίμα.
*Ν. Χατζηνικολάου, ομότιμος καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)