Οι εργασιακές συνθήκες, με άλλα λόγια, αλλάζουν - και μαζί αλλάζουν τα ωράρια, οι αμοιβές, τα προσόντα που αναγνωρίζει η αγορά. Εκείνο που δεν αλλάζει είναι η αυθαιρεσία πολλών εργοδοτών, η ανομία, η εκμετάλλευση, η ανισότητα. Αλλά και η ανάγκη των επιχειρήσεων να κερδίζουν χάρη και στην εργασία των υπαλλήλων τους. Το νέο νομοσχέδιο για την προστασία της εργασίας, προσπαθεί να συγκεράσει τα εργασιακά δικαιώματα αλλά και την ανάγκη της επιχειρηματικότητας να ανθεί, στις νέες εργασιακές συνθήκες παγκοσμίως....

Από "ΤΑ ΝΕΑ", και...

"ΤΑ ΝΕΑ", 15/04/21

Ταξικότητα ή  τοξικότητα

"Λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους». Η δεκαετία του 1980 σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο είχε ξημερώσει με αυτό το σύνθημα χειραφέτησης. Τα κινήματα διεκδικούσαν ποιότητα ζωής και ελεύθερο χρόνο. Χρόνο για τους εργαζομένους, για να τον αφιερώνουν στα προσωπικά ενδιαφέροντά τους - διαβάσματα, ταξίδια, τέχνες, συναναστροφές, αθλητισμό...

Η Ελλάδα εναρμονίστηκε με τα νέα εργασιακά ήθη το 1984. Τότε, όχι μόνο καταργήθηκε η εξαήμερη εργασία αλλά θεσμοθετήθηκαν το πενθήμερο και το σαραντάωρο. Πλέον, οι εργαζόμενοι είχαν δυο ολόκληρες μέρες ξεκούρασης, στις επτά, ενώ ο εργασιακός χρόνος τους μέσα στην εβδομάδα ήταν πέντε οκτάωρα. Σε περιπτώσεις που οι επιχειρήσεις χρειάζονταν εργαζομένους τα Σαββατοκύριακα, ή σε ώρες που δεν προβλέπονταν στη γενική συλλογική σύμβαση, υπήρχαν επιπλέον απολαβές υπερεργασίας, υπερωρίες και ειδική αμοιβή για νυχτερινή εργασία ή τις νόμιμες ημέρες των αργιών.

Προφανώς, η γενική οδηγία, που έγινε νόμος, πολύ συχνά παραβιάστηκε, όπου ήταν δυνατόν. Το ζητούσε άλλωστε η φύση της ελληνικής, της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας - στις μικρές επιχειρήσεις οι παραβιάσεις γίνονταν σιωπηλά, πολύ συχνά οι εργαζόμενοι προσέφεραν χρόνο και δουλειά στον εργοδότη που δεν δηλωνόταν, ήταν είτε απλήρωτη, είτε πληρωνόταν με «μαύρα», και πάντως ήταν ανασφάλιστη. Ανασφάλιστη είναι και η δεύτερη δουλειά για πολλούς, που ως γνωστόν πολλοί κάνουν για να ενισχύσουν το εισόδημά τους - τρώγοντας στο αλλοτριωμένο μεροκάματο όχι μόνο τον ελεύθερο χρόνο τους, αλλά και χρόνο που δεν τους περισσεύει. Σαν σκλάβοι δουλεύουν και οι περισσότεροι μικροί επιχειρηματίες, που δεν έχουν τη δυνατότητα προσλήψεων.

Θέλω να πω ότι, εκτός του Δημοσίου και των μεγάλων επιχειρήσεων, στη ζούλα, η πραγματικότητα είναι η αδήλωτη και η μαύρη εργασία - κι αυτό έχει γίνει κανόνας από τις αρχές του 1990, όταν σε αυτόν τον κανόνα εντάχθηκαν τα πολλαπλά κύματα οικονομικών μεταναστών που εγκαταστάθηκαν στη χώρα, για λίγο ή για πάντα. Η εργασιακή τακτοποίηση άλλαξε ακόμα περισσότερο με την ψηφιακή τεχνολογία, που προσέθεσε εργασιακές σταθερές αδιανόητες ώς την εμφάνισή της - κορυφαία ανάμεσα στις οποίες, η εξ αποστάσεως εργασία, την οποία στην πανδημία αναγκάστηκαν να κάνουν ακόμα και πολλοί κολλημένοι στις εργασιακές συνθήκες του προηγούμενου αιώνα υπάλληλοι, κυρίως σε τομείς του Δημοσίου, όπως η εκπαίδευση ή η γραμματειακή υποστήριξη.

Οι εργασιακές συνθήκες, με άλλα λόγια, αλλάζουν - και μαζί αλλάζουν τα ωράρια, οι αμοιβές, τα προσόντα που αναγνωρίζει η αγορά. Εκείνο που δεν αλλάζει είναι η αυθαιρεσία πολλών εργοδοτών, η ανομία, η εκμετάλλευση, η ανισότητα. Αλλά και η ανάγκη των επιχειρήσεων να κερδίζουν χάρη και στην εργασία των υπαλλήλων τους. Το νέο νομοσχέδιο για την προστασία της εργασίας, προσπαθεί να συγκεράσει τα εργασιακά δικαιώματα αλλά και την ανάγκη της επιχειρηματικότητας να ανθεί, στις νέες εργασιακές συνθήκες παγκοσμίως.


Οπως αναμενόταν, ο ελληνικός συνδικαλισμός θα βρισκόταν απέναντι - όπως άλλωστε και η Αριστερά, μείζων, ελάσσων και η μικρομεσαία εκδοχή της (το ΚΙΝΑΛ). Η ιαχή κάτω τα χέρια, η προσπάθεια να μην αλλάξει τίποτα κυριαρχεί ήδη στις τοποθετήσεις τους.

Σαν να ζούμε σε μια χώρα ξεκομμένη από τις διεθνείς εξελίξεις, όλα πρέπει να μείνουν όπως τα ξέρουν οι συνδικαλιστές του Δημοσίου και όπως τα εκφράζει η κουκουεδογενής αργκό της ταξικής ανάγνωσης των συνθηκών που οδήγησαν στην Οκτωβριανή Επανάσταση. Που προβάλλουν την ταξικότητα και την υπερασπίζουν με τοξικότητα.

«Αχθοφόρος επιχειρηματικών συμφερόντων»

Ο Σταύρος Κοντονής υπήρξε υπουργός Δικαιοσύνης στις κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Συνύφανε την πολιτεία του με κορυφαίες επιλογές του Αλέξη Τσίπρα, ορισμένες είχαν στόχο τον έλεγχο της Δικαιοσύνης. Υπερασπίστηκε σθεναρά αυτές τις επιλογές, όσο ήταν υπουργός, ενώ και με λόγια και με έργα είχε περιφρονήσει τη διάκριση των εξουσιών.

Αλλά όλα αυτά, last year. Διότι, σήμερα, ο Κοντονής έχει απομακρυνθεί από το κομματικό μαντρί ενώ, χθες, κατέθεσε στην Εισαγγελία, όπου κλήθηκε, ερωτηθείς να τεκμηριώσει παλαιότερες δηλώσεις του κατά της τελευταίας κυβέρνησης Τσίπρα (στην οποία ο ίδιος δεν ήταν υπουργός), την οποία έχει κατηγορήσει ότι επέσπευσε δολίως την επικύρωση των εκτεταμένων αλλαγών του Ποινικού Κώδικα, τον Ιούνιο του 2019, προκειμένου να επωφεληθούν συγκεκριμένα πρόσωπα από τη μετατροπή του αδικήματος της δωροδοκίας από κακούργημα σε πλημμέλημα.

Τα όσα είπε ο Κοντονής στον εισαγγελέα, προφανώς, θα αξιολογηθούν από τους λειτουργούς της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης. Ο χαρακτηρισμός, άρα, του πρώην υπουργού από το άλλοτε κόμμα του ως «αχθοφόρου πολιτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων» είναι απλή κατηγορία, που στόχο έχει την απαξίωση ενός πρώην διακεκριμένου στελέχους στο αριστερό εκκλησίασμα. Να ξέρουμε όμως ότι η ηθικ(ολογικ)ή απαξίωση παλαιών στελεχών ισοδυναμεί με καταδίκη στις σταλινικές δίκες της Μόσχας ή με εξορία στο Μπούλκες, τις εποχές που το κόμμα είχε ισχύ. Ας πρόσεχαν όλοι.