Με αυτά και με αυτά σαν να μου φαίνεται ότι το πρόβλημα με τη μη παρουσία του Ευκλείδη Τσακαλώτου, δεν ήταν ότι δεν εκλήθη. Αλλά ότι ο ίδιος δεν ήθελε να παραστεί. Αλλά μπορεί να κάνω και λάθος. Αν διαβαστούν πάντως προσεκτικά κάποιες από τις παρεμβάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την οικονομία, είναι ξεκάθαρο ότι έρχονται σε αντίθεση με τις παρεμβάσεις Τσακαλώτου για την οικονομία όταν ήταν υπουργός Οικονομικών. Το κομμάτι για τη μεσαία τάξη δεν το ακουμπάω καν. Ηταν από μόνο του ανέκδοτο προεκλογικά. Οτι η υπερφορολόγηση της πιο ενεργής κατηγορίας των πολιτών ήταν προϊόν πρωτοβουλίας Τσακαλώτου και ο κ. Τσίπρας ούτε γνώριζε ούτε κατάλαβε. Εκτός και ήταν μια αυταπάτη και αυτό. Η προχθεσινή πάντως «παράσταση» Τσίπρα, μου θύμισε περισσότερο καλοκαίρι 2015 και την αποστρατεία ή αποχώρηση κάποιων στελεχών, παρά παρουσίαση προγράμματος για την οικονομία...

Από "ΤΑ ΝΕΑ", και..

]

                                                   "

Θα μου επιτρέψετε κύριοι της κυβερνήσεως να διαφωνήσω «κάθετα» μαζί σας. Δεν συγκρίνονται τα όσα είπε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ για το ιδιωτικό χρέος την Τρίτη, με την περίφημη «σεισάχθεια» του 2015 και της τότε εξαγγελίας του καθηγητή Α. Μητρόπουλου. Το τότε στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, είχε αναφέρει ρητά «σεισάχθεια για όλα τα είδη των χρεών». Το νέο αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι κατά πολύ κουρεμένο. Μετά βίας για τα πανδημικά χρέη ήταν η πρότασή του. Αντε και για κάποιες οφειλές «κακοπληρωτών» που έχασαν το καταφύγιο του νόμου Κατσέλη. Η πρότασή του για το ιδιωτικό χρέος ήταν από τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια της παρουσίασης του κ. Τσίπρα για την οικονομία. Το άλλο ήταν αυτό για τη μεσαία τάξη. Για το πρώτο τις διαθέσεις τις είχαμε καταλάβει από την πρόσκληση της παρουσίασης. Η κ. Λούκα Κατσέλη ήταν παρούσα. Μαζί και το «φάντασμα» ενός νόμου που φόρτωσε με τεράστιες ζημιές τις τράπεζες και έγινε το καταφύγιο των απανταχού κακοπληρωτών. Ακόμα και μέχρι τα τελειώματα του νόμου από τα 13 δισ. ευρώ δανείων, των οποίων οι κάτοχοι έχουν αιτηθεί την προστασία του νόμου στα δικαστήρια, μόνο το 40%, περίπου 5 δισ., αφορούσαν χορηγήσεις προς νοικοκυριά που βρίσκονται σε πραγματική ανάγκη. Ολοι οι υπόλοιποι είχαν απλώς εκμεταλλευτεί τις διατάξεις του νόμου και φόρτωναν με ζημιές τις τράπεζες, δηλαδή τους καταθέτες και τους φορολογούμενους. Φάνηκε από το γεγονός ότι οι περισσότεροι δεν έκαναν καν τον κόπο να αιτηθούν συμμετοχή στο διάδοχο στάδιο. Προτίμησαν να περάσει το δάνειό τους στις εταιρείες διαχείρισης και να το πληρώσουν σε αυτές «κουρεμένο». Γιατί λεφτά υπήρχαν, απλά ο νόμος Κατσέλη ήταν καλύτερος, από την αποπληρωμή.

Ο κ. Τσίπρας, χωρίς να πιστεύει ούτε ο ίδιος ότι θα την εφαρμόσει ποτέ, προανήγγειλε την επαναφορά της συριζαϊκής παραλλαγής του νόμου που μετονομάστηκε ατύπως σε νόμος Κατσέλη - Σταθάκη. Η πίστη του σε αυτό το νομοθέτημα ήταν τόσο μεγάλη, ώστε στην πιο αυθεντική του εκδοχή το 2009, δεν τον ψήφισε. Η κ. Κατσέλη τότε ήταν στο ΠΑΣΟΚ. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε και την επαναφορά της προστασίας της πρώτης κατοικίας. Πρόκειται για ρύθμιση που ο ίδιος, επί της δικής του διακυβέρνησης με υπουργό Οικονομικών τον Ευκλ. Τσακαλώτο και Οικονομίας τον Γ. Σταθάκη, κατήργησε τον Φεβρουάριο του 2019 με τον νόμο 4519. Δηλαδή, την αρχική εκδοχή της διάταξης που χθες εξήγγειλε δεν την ψήφισε και όταν κλήθηκε να την εφαρμόσει, προς το τέλος της θητείας του την κατάργησε.

Με αυτά και με αυτά σαν να μου φαίνεται ότι το πρόβλημα με τη μη παρουσία του Ευκλείδη Τσακαλώτου, δεν ήταν ότι δεν εκλήθη. Αλλά ότι ο ίδιος δεν ήθελε να παραστεί. Αλλά μπορεί να κάνω και λάθος. Αν διαβαστούν πάντως προσεκτικά κάποιες από τις παρεμβάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την οικονομία, είναι ξεκάθαρο ότι έρχονται σε αντίθεση με τις παρεμβάσεις Τσακαλώτου για την οικονομία όταν ήταν υπουργός Οικονομικών. Το κομμάτι για τη μεσαία τάξη δεν το ακουμπάω καν. Ηταν από μόνο του ανέκδοτο προεκλογικά. Οτι η υπερφορολόγηση της πιο ενεργής κατηγορίας των πολιτών ήταν προϊόν πρωτοβουλίας Τσακαλώτου και ο κ. Τσίπρας ούτε γνώριζε ούτε κατάλαβε. Εκτός και ήταν μια αυταπάτη και αυτό. Η προχθεσινή πάντως «παράσταση» Τσίπρα, μου θύμισε περισσότερο καλοκαίρι 2015 και την αποστρατεία ή αποχώρηση κάποιων στελεχών, παρά παρουσίαση προγράμματος για την οικονομία...

 

Όσοι έχουν την πολυτέλεια στην καθημερινότητά τους να μη μένουν σε απλό φυλλομέτρημα των εφημερίδων, αλλά να αφιερώνουν κάποιον περισσότερο χρόνο γιά τη μελέτη τους, δεν μπορεί παρά να επρόσεξαν τα σημερινά πρωτοσέλιδα των εξαρτημένων από το κομματικό ιερατείο της Κουμουνδούρου εφημερίδων: Και το κομματικό δελτίο της «ΑΥΓΗΣ» και η έντυπη ΣΥΡΙΖΑίϊκη ντουντούκα της Κολοκοτρώνη 8 «βγήκαν» με την ΙΔΙΑ μεγάλη φωτογραφία του άχαστου (...) Αρχηγού Αλέξη, με την οποία επιθυμεί να «περάσει» μήνυμα αυτοπεποίθησης και αποφασιστικότητας, με το βλέμμα των ματιών του και τους δείκτες των χεριών του στην παρουσίαση «του σχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ γιά την οικονομία». Με κάποια δόση υπερβολής, δεν είναι άδικο να πει κανείς, πως τόσοοος θόρυβος έγινε γιά τη συγκεκριμένη φωτογραφία, καθώς το ίδιο το γεγονός θα παραδοθεί εις τη λήθη, άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κυβερνά πλέον, ώστε να μπορεί στον πειρασμό να το θέσει σε εφαρμογή. Είναι, λοιπόν, περισσότερο από σαφές ότι η παλιά αντίληψη της «γραμμής» των φύλλων της Αριστεράς έχει παραχωρήσει τη θέση της εις τον σκηνοθέτη και την στάση του σώματος και τη γενικότερη τάξη των πραγμάτων που αυτός επεξεργάζεται και επιβάλλει, στο πλαίσιο ενός κεντρικού σχεδιασμού «προβολής και επικοινωνίας» ο οποίος και κινεί τα νήματα, εις το σύστημα προπαγάνδας του ΣΥΡΙΖΑ. Και την απόδειξη προσφέρουν τα πρωτοσέλια της «ΑΥΓΗΣ» και της «Εφ.Συν» της Τετάρτης, 14ης Απριλίου 2021, λες και οι συγκεκριμένες εφημερίδες έχουν ενδώσει εις την «προβολή και επικοινωνία», παραιτούμενες βαθμηδόν από την γνώριμη αποστολή άλλων καιρών να παράγουν πολιτικό λόγο, ο οποίος διαμορφώνει και το πλαίσιο της ιδεολογικής ζύμωσης μεταξύ των μελών...Θέαμα μάλλον ανούσιο, πλέον, που προσομοιάζει μάλλον σε «στρατιωτάκια», παρά σε υπεύθυνους, προβληματιζόμενους πολίτες....Ειδικώς, πάντως, εις ό,τι αφορά τους εμφανιζόμενους (και) από την πρώτη σελίδα της «ΑΥΓΗΣ» συνεισηγητές στην παράσταση αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, μολονότι τινές εξ αυτών ανήκουν σε διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, είναι προφανώς ότι επέλεξαν διά της παρουσίας τους να προσδώσουν «άρωμα διαλόγου και προβληματισμού» σε ένα πολιτικό σχηματισμό του οποίου ο καθημερινός πολιτικός λόγος δεν εννοεί να αποστεί από την πεπατημένη των κραυγών και του εντυπωσιασμού.

Είναι προφανές ότι, σε μία τέτοια «μάζωξη», ο επί τετραετία Υπουργός Οικονομικών του Τσίπρα, Ευκλ. Τσακαλώτος, δεν «χωρούσε», χωρίς βεβαίως να απαλλάσσεται και αυτός από το μέτρο και της δικής του βασικής συμβολής στην καταστροφική οικονομική πολιτική της απελθούσης συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. 

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

...από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 15/04/21



ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Από στήσιμο πήγε καλά. Τίποτε –πλην, βεβαίως, του ομιλητή– δεν μύριζε ΣΥΡΙΖΑ. Ο Τσίπρας έστεκε τυλιγμένος σε ένα ροζ φως, ενώ πίσω του το ανθρώπινο φόντο των ασώματων ψηφιακών κεφαλών παριστούσε από τα παράθυρα του zoom το κοινό που υποδέχεται τις εξαγγελίες του για την οικονομία. Το σκηνικό είχε κιόλας, προτού καν στηθεί, χρωματιστεί από μια πολυδιαφημισμένη απουσία: εκείνη του Ευκλείδη Τσακαλώτου.

Η παράλειψη του παράγλωσσου πρωτοσύγκελλου της μαρξιστικής ορθοδοξίας δεν είχε (μόνο) εσωκομματική στόχευση. Ηταν και σε σημειολογική συμμετρία με το μήνυμα που ο Τσίπρας σκόπευε να περάσει. Οι κατηγορηματικές, επίμονες αναφορές του στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και στη μεσαία τάξη προδίδουν την προσδοκία ενός ριζικού rebranding: ο Τσίπρας προσπαθεί να ξύσει από πάνω του τη ρετσινιά του κόμματος των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων. Προσπαθεί να διεισδύσει στο μέρος εκείνο του εκλογικού σώματος που αποτελεί τη σπονδυλική στήλη του αντιπάλου του. Και γι’ αυτό έχει λόγο να κρύβει τον πρώην υπουργό του, καθότι εκείνος έχει δικαιολογήσει δογματικά τη συριζαϊκή πολιτική κατά της μεσαίας τάξης ως σκόπιμη «ταξική μεροληψία».

Το άλλο που προσπαθεί σταθερά ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι να εγκαταστήσει στη βιτρίνα του κόμματος τα στελέχη που ο ίδιος ανέδειξε. Εξ ου και στην απουσία Τσακαλώτου βρήκαν θέση η Αχτσιόγλου και ο Χαρίτσης.

Πώς, λοιπόν, πρέπει να εξηγήσει κανείς τη συμπλήρωση του θιάσου από χρησιμοποιημένα –και πολιτικώς ξεθωριασμένα– στελέχη του παλαιοκομματικού και παλαιοσυνδικαλιστικού παρελθόντος; Πώς συμβιβάζεται η Αχτσιόγλου με τη Λούκα Κατσέλη; Και ο Χαρίτσης με τον Μίχαλο – που διέλαμψε στη συριζαϊκή σκηνή ως επιβίωση της κρυφής, νεοκαραμανλικής συνιστώσας;

Αυτή η περιγραφή μπορεί να φαίνεται επιφανειακή. Σημασία δεν έχουν τόσο τα πρόσωπα και ο διάκοσμος. Σημασία έχει το πρόγραμμα. Ομως και το πρόγραμμα ήταν μια αναπαραγωγή της μακαρίτισσας της αντιμνημονιακής σεισάχθειας: μια πλειοδοσία στα μέτρα ελάφρυνσης και ρευστότητας που έχει ήδη πάρει η κυβέρνηση.

Η προσέγγιση της μεσαίας τάξης επιχειρείται με ευκολίες πληρωμής. Την ίδια στιγμή, τα υπόλοιπα κεφάλαια της κομματικής ατζέντας –όπως η εκπαίδευση, ή η ασφάλεια, ή ακόμη και η αντιπολιτική του πολακισμού– παραμένουν απωθητικά για τη μεγάλη πλειοψηφία των «μεσαίων» ψηφοφόρων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει πάλι «κουρέματα». Αλλά δεν βρίσκει τίποτε συγκεκριμένο να πει για τον αναπροσανατολισμό της οικονομίας. Προτείνει μόνο μια ποσοτικά πιο γενναιόδωρη αντιμετώπιση της κρίσης, χωρίς να ασχολείται με την ποιοτική μετάβαση σε μιαν άλλη οικονομία μετά.

Από αυτή την άποψη, τα πρόσωπα όντως αντανακλούσαν το περιεχόμενο. Το τεχνοκρατικό περιτύλιγμα ενός τέτοιας ηλικίας πακέτου θα μπορούσε να προέλθει μόνο από το ράφι με τα ληγμένα.